Παιδιά με HIV/AIDS μοιράζονται μαζί μας τις ιστορίες τους

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008 9:37 πμ |

alt


Ρουάντα: Παιδιά με HIV/AIDS μοιράζονται μαζί μας τις ιστορίες τους





- Ζαν-Πωλ, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από τον Απρίλιο του 2007.


"Ζωγραφίζω τον εαυτό μου με ένα κοκαλιάρικο σώμα, μικρά χέρια, μικρά πόδια και ένα μεγάλο στρογγυλό κεφάλι. Κλαίω όλη την ώρα. Το κόκκινο σημείο πάνω στο σώμα μου είναι ο ιός. Γεμίζει ένα μεγάλο μέρος του σώματός μου. Οι άνθρωποι με κοροϊδεύουν γιατί έχω ένα μεγάλο κεφάλι και ένα κοκαλιάρικο σώμα. Ένας γιατρός μου δίνει φάρμακα, δεν ξέρω για ποιο λόγο μου τα δίνει, αλλά εγώ τα παίρνω. Ύστερα από λίγο γίνομαι ένα όμορφο αγόρι. Είμαι δυνατός και ψηλός. Ο ιός είναι ακόμα μέσα μου, αλλά είναι πολύ μικρός και κλειδωμένος. Και εγώ λέω αντίο στην αρρώστια.

Οι άνθρωποι λένε ότι είμαστε άρρωστοι με AIDS, αλλά εμείς δεν είμαστε άρρωστοι. Απλά κουβαλάμε τον ιό του AIDS. Αυτό είναι όλο!"

batissonsensemble.jpg




Αλφόνς, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από το Νοέμβριο του 2006.

"Ζωγραφίζω έναν άντρα που πάσχει από AIDS ο οποίος χτίζει ένα σπίτι μαζί με έναν φίλο του που δεν είναι φορέας του ιού. Ο φίλος του ξέρει ότι είναι οροθετικός αλλά δεν τον πειράζει. Δουλεύουν μαζί για να φτιάξουν το νέο σπίτι του οροθετικού άντρα."


" Ο Αλφόνς ζωγραφίζει δύο άντρες, έναν οροθετικό και έναν μη-οροθετικό, που βοηθάει ο ένας τον άλλον "2_jeanpaul1.jpg


"Μου λένε ότι όσοι έχουν AIDS δεν είναι άνθρωποι πια και πρέπει να πεθάνουν... Πρέπει να είμαι δυνατός και να πω στον εαυτό μου ότι δεν θα πεθάνω αύριο."
Φρανσουά, 15 ετών, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από τον Σεπτέμβριο του 2006. 

"Φοβάμαι ότι τα άλλα παιδιά δεν θα θέλουν να παίξουν μαζί μου αν τους πω ότι είμαι φορέας του AIDS."
Κλαρίς, 14 ετών. 

"Κανένας από τους γείτονές μου δεν ξέρει ότι είμαι οροθετική, γιατί φοβάμαι το στιγματισμό. Ανησυχώ ότι μπορεί να το μάθουν."
Σάντια, 18 ετών. 

"Είναι αλήθεια καλή ιδέα να πω στους άλλους ότι είμαι οροθετικός; Αν τους το πω, θα αρχίσουν όλοι να λένε πράγματα πίσω από την πλάτη μου, θα ψιθυρίζουν και θα λένε ότι είμαι άρρωστος."
Ζαν-Πωλ, 14 ετών, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από τον Απρίλιο του 2004. 

"Αν μάθαιναν οι άλλοι ότι είμαι φορέας, θα με αγνοούσαν. Στο σπίτι δεν με αφήνουν να κάνω καμία δουλειά. Μου λένε ότι όποιος έχει τον ιό δεν θα πρέπει να δουλεύει. Φοβάμαι ότι το ίδιο θα γίνει στο σχολείο αν μιλήσω για την κατάστασή μου. Δεν θέλω να απομονωθώ από την αθλητική μου ομάδα."
Αλφόνς, 14 ετών, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από το Νοέμβριο του 2006.

"Χρειάζομαι δίπλα μου ανθρώπους με τους οποίουςνα μπορώ να βρω παρηγοριά. Επίσης χρειάζομαι φίλους, όπως τα παιδιά που έχουν τα ίδια προβλήματα με εμένα με τα οποία μπορώ να μιλήσω ανοιχτά."
Φαμπρίς, 19 ετών, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από τον Μάιο του 2004.

"Θα ήθελα οι άνθρωποι να με βοηθήσουν να δώ και να δημιουργήσω το μέλλον μου, να μου δείξουν ότι μετά από όλα αυτά η ζωή συνεχίζεται."
Άλις, 18 ετών. 

"Ένα οροθετικό παιδί πρέπει να είναι προστατευμένο και να απομακρύνεται από την απομόνωση μέσα από το παιχνίδι."
Λουίζ, 18 ετών. 

"Οι άνθρωποι λένε ότι το AIDS είναι μία θανατηφόρα ασθένεια. Ότι όποιος προσβληθεί από την ασθένεια αμέσως πεθαίνει, αλλά εγώ είμαι ακόμα ζωντανή!"
Κλαρίς, 14 ετών.

"Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι τα παιδιά με HIV πρέπει να απομονώνονται, να τρώνε και να κοιμούνται μόνα τους. Αυτό είναι λάθος, έχουμε το δικαίωμα να ζούμε όπως όλοι οι άλλοι! "
Κρίστιαν, 15 ετών, σε αντιρετροϊκή θεραπεία από το Σεπτέμβριο του 2006.

"Πολλοί άνθρωποι μιλάνε άσχημα γιατί δεν γνωρίζουν. Είναι γιατί δεν καταλαβαίνουν τι είναι το Aids και δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν τα αντιρετροϊκά φάρμακα."
Αλφόνς, 14 ετών

"Με λένε Άλις. Ήμουν συχνά άρρωστη. Είχα σημάδια πάνω στο σώμα μου, που δεν τα βλέπεις συνήθως σε άλλους ανθρώπους. Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν η μαμά μου ήταν έγκυος σε μένα και η μαμά μου δεν έκανε το τεστ πριν να γεννηθώ. Μου είπε ότι έκανε μία μετάγγιση με μολυσμένο αίμα και ότι με αυτό τον τρόπο μολύνθηκα και εγώ. Το να κρύβω την αρρώστια μου με βοηθάει γιατί μου αρέσει να παίζω με τα άλλα παιδιά και να περνάω καλά. Νομίζω πως αν ήξεραν τι έχω δεν θα έπαιζαν μαζί μου γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν. Κάποιοι ενήλικες επίσης δεν καταλαβαίνουν. Νομίζουν ότι δεν είμαστε καθόλου σαν και αυτούς, ότι δεν έχουμε άλλα όνειρα, άλλους στόχους και ότι η ζωή έχει τελειώσει για εμάς."

- Άλις



πηγη  www.msf.gr/



Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ

Έχετε λογαριασμό στο Pathfinder;

Δέν επιτρέπεται η χρήση HTML tags για τα σχόλια αυτού του blog