Αν η δεκαετία του '60 ταυτίζεται με τους χίπις και του '70 με τους πανκ, θα αναρωτιέστε σίγουρα ποιο νεανικό κίνημα χαρακτήρισε το 1999. Την απάντηση δίνει ο αμερικανός ανθρωπολόγος Τεντ Πολέμους: οι σέρφερ από το ένα στυλ στο άλλο

Ο ανθρωπολόγος Τεντ Πολέμους, που ζει στο Λονδίνο τα τελευταία 30 χρόνια, παρατηρεί ότι, «εν αντιθέσει προς το παρελθόν που οι νέοι παρέμεναν πιστοί σε ένα καλά καθορισμένο στυλ, σήμερα "σερφάρουν" από το ένα στυλ ντυσίματος και μουσικής στο άλλο, όπως σερφάρουν στα κανάλια της τηλεόρασης (σ.σ.: ελληνιστί, κάνουν ζάπινγκ) ή στο Internet». Το σημερα λοιπόν δεν χαρακτηρίζεται από ένα νέο στυλ ούτε καν από την αναβίωση ενός παλαιού αλλά από την αναβίωση και την ανάμειξη όλων των περασμένων στυλ. Είναι, κατά τον Πολέμους, ένα «στυλιστικό σουπερμάρκετ».

Στο βιβλίο του «Style Surfing - What to Wear in the 3rd Millennium» («Σέρφινγκ στο στυλ ­ Τι να φορέσετε την τρίτη χιλιετία») παραδέχεται ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει «ένα συγκεκριμένο κίνημα που να παρασέρνει τους νέους σε στυλιστικό συγχρονισμό, όπως η μίνι φούστα το 1964». Συνεπώς τα πάντα ισχύουν στη μόδα και στη μουσική. «Σαράντα χρόνια αργότερα, η επιρροή των μπίτνικ και των μηχανόβιων (bikers) δεν έχει μειωθεί. Στο Λονδίνο η παράδοση της "The Edwardian Drape Society" (TEDS) συνεχίζεται από 50χρονους και 18χρονους τέντι μπόις. Μοντ συναντώνται από το Λονδίνο ως το Τόκιο. Οι χίπις μπορεί να ονομάζονται "τράβελερ" ή "φρικιά" αλλά η "Εποχή του Υδροχόου" καλά κρατεί». Γιατί συμβαίνει αυτό; Ισως γιατί ό,τι θα μπορούσε να γίνει στη μόδα έχει ήδη γίνει· ίσως γιατί ζούμε στο παρελθόν επειδή το μέλλον δεν φαντάζει τόσο ελκυστικό· ίσως όμως και να βρισκόμαστε απλώς σε μία «κοιλιά» μεταξύ δύο κινημάτων και ο Πολέμους να μην έκανε τίποτε παραπάνω από το να πλάσει μία έκφραση ­ «σέρφινγκ στο στυλ» ­ από αυτές που λατρεύουν να διαδίδουν τα μέσα ενημέρωσης. Για να έχει απήχηση ένα νεανικό κίνημα πρέπει να λέει τα σωστά πράγματα με τον σωστό τρόπο τη σωστή στιγμή. Αν προκαλεί και ηθικό πανικό στην υπόλοιπη κοινωνία, τόσο το καλύτερο. Σύντομα όμως θανατώνεται: το οικειοποιούνται οι μικρότερες ηλικίες και εμπορευματοποιείται. Αυτό σημαίνει ότι μετατρέπεται σε ένα ακόμη προϊόν της μόδας, σε μία «στολή» που φοριέται το Σαββατοκύριακο. Θα επιχειρήσουμε μια αναδρομή στα στυλ που κυριάρχησαν τα τελευταία 40 χρόνια, παραλείποντας όμως πολλά (μεταλλάδες, σκίνχεντ, ποπ κτλ.), είτε γιατί δεν διαθέτουν τη γοητεία των υπολοίπων είτε γιατί θεωρούμε ότι δεν επηρέασαν την εξέλιξη των νεανικών κινημάτων όσο αυτά που επιλέξαμε. Σκοπίμως αφήνουμε απ' έξω και το ροκ-εν-ρολ. Ναι, επηρέασε καθοριστικά τη μουσική του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα· ναι, για πρώτη φορά το να ακούσει κανείς τον δίσκο ήταν πιο σημαντικό από το να διαβάσει τις νότες (κανένας καλλιτέχνης δεν θα επετύγχανε την ερμηνεία του Μπάντι Χόλι ή του Ελβις Πρίσλεϊ με μόνο οδηγό το πεντάγραμμο και τους στίχους). Αλλά σήμερα θεωρούμε ότι το συγκεκριμένο στυλ αφορά μόνο ορισμένους γραφικούς νοσταλγούς με μαλλί κοκοράκι που ισχυρίζονται ότι ο «Βασιλιάς» εθεάθη στο τάδε εμπορικό κέντρο του Αϊντάχο.

Μοντ

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 στη Βρετανία νεαροί γόνοι μικροαστών που είχαν ναρκισσιστική μανία με το ντύσιμο συναντήθηκαν με τους ημι-μπίτνικ που είχαν περισσέψει από την προηγούμενη δεκαετία στα καφέ του Σόχο του Λονδίνου. Ετσιδημιουργήθηκαν οι μοντ (σύντμηση του modernists).

Η εμφάνισή τους δεν διέθετε τίποτε το ιδιαιτέρως εντυπωσιακό (κοντά μαλλιά και κομψά κοστούμια), ωστόσο απέπνεαν «κάτι» που η γενιά των μεγαλυτέρων μπορούσε να αισθανθεί αλλά δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει επακριβώς. «Το στυλ τους ήταν μια παρωδία της καταναλωτικής κοινωνίας στην οποία ανήκαν. Οι μοντ την έπληξαν διαστρεβλώνοντας τις εικόνες της ευπρέπειας που τόσο αγαπούσαν οι εργοδότες και οι γονείς τους. Το αποτέλεσμα βρισκόταν πολύ κοντά στον υπόλοιπο κόσμο αλλά ήταν συγχρόνως ακατανόητο γι' αυτόν» γράφει ο Ντικ Χέμπντιτζ στο βιβλίο του «The Meaning of Mod». Οι μοντ κυκλοφορούσαν με σκούτερ και το τελετουργικό τους περιελάμβανε «μάχες» με ρόκερ στους δρόμους. Οντας η επιτομή του καταναλωτή, δέχονταν την εργασία ως ένα μέσο για να αγοράζουν το στυλ τους. Το βράδυ, μετά τη συνήθως ανούσια δουλειά τους, ανασταίνονταν. Το προσεγμένο νυχτερινό ντύσιμό τους ήταν μια προσπάθεια εκδίκησης για το ανύπαρκτο πρωινό κύρος τους. Οι μοντ ζούσαν σε μια αντίφαση: από τη μία πλευρά πίστευαν ότι είχαν ανέλθει κοινωνικά όντας ενεργά μέλη του «swinging» Λονδίνου αλλά από την άλλη συνειδητοποιούσαν ότι στην πραγματικότητα η νέα ζωή τους ήταν τόσο ικανοποιητική όσο οι χειρωνακτικές εργασίες που είχαν αφήσει πίσω τους. Το χάσμα μεταξύ του επιθυμητού κόσμου στον οποίο ήθελαν να ζήσουν και του πραγματικού γεφυρωνόταν με τις αμφεταμίνες. Ανάμεσά τους βεβαίως υπήρχαν και εκείνοι που «είχαν πιάσει την καλή» εμπορευόμενοι το στυλ ­ όπως οι Μπιτλς, η Μέρι Κουάντ, η Τζιν Σρίμπτον και η Τουίγκι ­ καθώς και ο λόρδος Σνόουντον που χαρακτηρίστηκε μοντ όταν εμφανίστηκε με ζιβάγκο. Το 1965, θυμάται μια μοντ της εποχής, «μπήκε το πιο "κουλ" ζευγάρι στο Scene Club ντυμένο με εξωτικές θιβετιανές πουκαμίσες, ινδικά μεταξωτά μαντίλια δεμένα στους καρπούς, σανδάλια στα γυμνά τους πόδια, ξύλινες χάντρες στον λαιμό, μαργαρίτες στα μαλλιά... Αρχισαν να λένε σε όλους ότι η αγάπη είναι αυτό που μετράει». «Το 1966 το κίνημα των μοντ τόσο στη μεσοαστική εμπορική έκφρασή του (Carnaby Street) όσο και στις παραλλαγές του της εργατικής τάξης είχε αρχίσει να ξεφτίζει λόγω της πίεσης από τα μέσα ενημέρωσης, την αγορά και τις δικές του εσωτερικές αντιφάσεις. Τα δύο παρακλάδια των μοντ ποτέ δεν συγχωνεύτηκαν πραγματικά σε ένα και τα επόμενα χρόνια διαχωρίστηκαν ακόμη περισσότερο σε χίπις και σκίνχεντ» λέει ο Χέμπντιτζ. Η μανία των μοντ να εκφράζονται μέσω της εικόνας (τα βρετανικά κινήματα έδιναν πάντα μεγαλύτερη έμφαση στην εμφάνιση από τα αμερικανικά) τους έκανε ευάλωτους: στο τέλος έγιναν τα καταναλωτικά σύμβολα της δεκαετίας του '60. Τι μας άφησαν παρακαταθήκη; Στο εμπόριο την καθιέρωση των μπουτίκ, στη μουσική την άνοδο των πειρατικών ραδιοφωνικών σταθμών, στη μόδα την ανύψωση του στυλ σε φετίχ και στον χορό τον θρίαμβο της σόουλ.

Χίπις

Εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '60 στο Χάιτ Ασμπουρι, μια σχετικά εύπορη καλλιτεχνική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όταν νεαροί ποιητές, συγγραφείς και καλλιτέχνες μετακόμισαν εκεί από τη Νορθ Μπιτς (την περιοχή των μπίτνικ, σύμφωνα με τον Κέρουακ) και άρχισαν να εξερευνούν το μυαλό τους με μαριχουάνα και LSD. Εκφραστές του κινήματος ήταν ο Τίμοθι Λίρι και συγκροτήματα όπως οι Jefferson Airplane και οι Grateful Dead, αλλά περιελάμβανε μια ευρεία γκάμα μποέμ, φοιτητών, ριζοσπαστικών και ειρηνιστών.

Στις αρχές του 1967 διοργανώθηκε το φεστιβάλ «Human Be-In» στο Σαν Φρανσίσκο που προσείλκυσε 100.000 άτομα. Τα μέσα ενημέρωσης ανακάλυψαν το Χάιτ και εφηύραν τον όρο «χίπις». Η δημοσιότητα έφερε και άλλους νέους στην περιοχή, η αστυνομία άρχισε να κάνει εφόδους, μπήκαν στο παιχνίδι οι επιχειρηματίες. Ως το τέλος της χρονιάς το Χάιτ είχε μετατραπεί σε θλιβερό γκέτο στο οποίο απλώς όλοι άκουγαν την ίδια μουσική. «Η βία του Φεστιβάλ του Αλταμοντ το 1969 εξελήφθη ως το τελειωτικό μήνυμα ότι μια κοινότητα δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στο κοινό μουσικό γούστο. Αλλά η απόδειξη του ότι ο κόσμος των χίπις μπορούσε μονάχα να είναι ο εμπορικός κόσμος των χίπις είχε δοθεί σε προηγούμενα φεστιβάλ: στο Μοντερέι (1967), το οποίο πρωτοφιλοξένησε τις μεγάλες επιχειρήσεις, και στο Γούντστοκ (1969), το οποίο σηματοδότησε τον πλήρη διαχωρισμό μεταξύ ροκ τραγουδιστών και κοινού» γράφει ο Σάιμον Φριθ στο βιβλίο του «Sound Effects». Το βραχύβιο κίνημα των πραγματικών χίπις γεννήθηκε και πέθανε στο Χάιτ. Αλλά πρόλαβε να σπείρει σε πολλά νεανικά μυαλά τους σπόρους της ανάγκης να αλλάξει η κοινωνία και να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι ζωής. Το 1968 οι φοιτητές πολλών αμερικανικών και ευρωπαϊκών πανεπιστημίων υιοθέτησαν τις ιδέες αυτές. Γιατί οι χίπις εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ; Γιατί τη δεκαετία του '60 η αμερικανική κοινωνία χαρακτηριζόταν από την άνοδο του βιοτικού επιπέδου της μεσοαστικής οικογένειας, την αύξηση του αριθμού των μεσοαστικών οικογενειών και τη μετάθεση της ηλικίας στην οποία οι άνδρες έμπαιναν στην παραγωγή λόγω της εξάπλωσης των σπουδών. Ετσι οι νέοι είχαν τον χρόνο και τα χρήματα για να ασχοληθούν με κινήματα.

Εκτιμάται ότι περισσότεροι από το 70% των χίπις προέρχονταν από τη μεσαία ή την ανώτερη τάξη. Βασικό χαρακτηριστικό των νεανικών κινημάτων που έχουν τέτοια προέλευση είναι η ικανότητά τους να αρθρώνουν κριτική στην υπόλοιπη κοινωνία (για τους χίπις κορυφαίο σημείο ήταν ο πόλεμος του Βιετνάμ) και να διατυπώνουν πιο εύγλωττα την αντίθεσή τους προς την κουλτούρα του καπιταλισμού (λ.χ. «ζήσε για το παρόν»).

Ανάλογα με τον αριθμό τους (εκτιμάται ότι οι χίπις πλήρους απασχόλησης ήταν 200.000 άτομα, ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού των ΗΠΑ), μας κληροδότησαν δυσανάλογα πολλά πράγματα. Σήμερα ελάχιστοι ζουν εντελώς έξω από το σύστημα («drop out») αλλά όλο και λιγότεροι είναι πλήρως ενταγμένοι σε αυτό. Οσο περίεργο και αν ακούγεται, η κοινωνία ισορρόπησε κάπου στη μέση: η κυρίαρχη ιδεολογία υιοθέτησε πολλά στοιχεία της φιλοσοφίας των χίπις σε όλα τα επίπεδα (λ.χ. οικολογία, αυτοέκφραση, έθνικ). Οι χίπις όμως επικρίθηκαν για πολλά πράγματα. Πρώτον, υποστήριζαν ότι έρχονταν σε επαφή με την «κρυμμένη ουτοπία» που βρισκόταν μέσα τους είτε μέσω των ναρκωτικών είτε μέσω των ανατολικών θρησκειών. Ωστόσο, μόνο η μειοψηφία επέλεγε τον δεύτερο, πολύ πιο χρονοβόρο τρόπο· οι περισσότεροι έκοβαν δρόμο μέσω του LSD.

Δεύτερον, δεν κατάφεραν να αναγνωρίσουν τα όρια του «κάνε το δικό σου» (Do your own thing) και σε αυτό χρεώνεται η αποτυχία των κοινοβίων. Για να είναι ένα κοινόβιο βιώσιμο ορισμένες εργασίες πρέπει να γίνονται σε τακτική βάση. Αν αυτός που ανελάμβανε το μαγείρεμα σκεφτόταν «είναι αυτό ό,τι πραγματικά θέλω να κάνω τώρα;» απαντούσε αρνητικά και το εγκατέλειπε στη μέση ενώ αυτός που ανελάμβανε το καθάρισμα το έφερνε εις πέρας και ας μην ήταν «ό,τι πραγματικά ήθελε να κάνει», στο τέλος τσακώνονταν μεταξύ τους. Πολλά κοινόβια διαλύθηκαν ακριβώς έτσι: με τρικούβερτο καβγά των μελών τους. Ο νέος ατομισμός στον οποίο οδήγησε το «κάνε το δικό σου» των χίπις έχει χαρακτηριστεί «τρελή καρικατούρα του μικροαστικού ατομισμού».

Τρίτον, οι χίπις επικρίθηκαν για το ότι έζησαν παρασιτικά από το περίσσευμα της κοινωνίας την οποία επέκριναν. Υποτιμούσαν τον υλισμό αλλά ζούσαν εις βάρος του συστήματος προνοίας, η ύπαρξη του οποίου ήταν εφικτή χάρη σε αυτόν. Καταδίκαζαν την τεχνολογία αλλά άκουγαν μουσική σε περίπλοκα στερεοφωνικά. Υμνούσαν την ισότητα αλλά δεν συμπεριφέρονταν στις γυναίκες ως ίσες ­ τις έβλεπαν ως εύκολο σεξ ή μητέρες των παιδιών τους. Υποτιμούσαν τον καπιταλισμό αλλά δημιούργησαν πολλές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Τελικά, πολλοί κατανάλωσαν τα προϊόντα των χίπις χωρίς να υποψιαστούν ποτέ την ιδεολογία ­ θεωρούσαν επανάσταση το να πάνε σε ένα φεστιβάλ, να ακούσουν έναν δίσκο, να φορέσουν ένα δερμάτινο γιλέκο.

Πανκ

Το 1976 οι περισσότεροι χίπις είχαν πατήσει τα 30 προ πολλού. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς ήταν ιδιαιτέρως ζεστό στη Βρετανία, τόσο ζεστό που, ενώ τον Μάιο ο «καύσωνας» έτυχε πανηγυρικής υποδοχής, τον Αύγουστο η φύση ανακηρύχθηκε επισήμως «αφύσικη». Μέσα σε αυτό το αποκαλυπτικό περιβάλλον έκαναν το εντυπωσιακό ντεμπούτο τους οι πανκ στο Λονδίνο, στην περιοχή της King's Road.

Το πανκ θεωρείται ότι επιτέθηκε στο ροκ επειδή είχε γεράσει, είχε χοντρύνει και είχε κατασκευάσει «μεγα-συγκροτήματα» που έδιναν συναυλίες σε στάδια. Στο κίνημα συμμετείχαν νέοι της εργατικής τάξης που απέρριπταν τον πλούτο και τον τρόπο ζωής των ροκ σταρ αλλά και φοιτητές σχολών καλών τεχνών της μεσαίας τάξης που σατίριζαν την μπουρζουαζία.

Ωστόσο οι ίδιοι οι πανκ τοποθετούσαν εαυτόν εκτός κοινωνικών τάξεων: ήθελαν να δώσουν την εντύπωση ότι «συνέβησαν» στον κόσμο, ότι ανήκαν στην επιστημονική φαντασία και ότι δεν προήλθαν από κάπου συγκεκριμένα. Παρ' ότι τα σύμβολά τους (σκισμένα ρούχα, παραμάνες) ανήκαν μάλλον στον χώρο της εργατικής τάξης, με το βάψιμο και το παρουσιαστικό τους προσπαθούσαν να σβήσουν κάθε ίχνος συμμετοχής σε μία συγκεκριμένη τάξη. Οι παραμάνες υπονοούσαν (ή ίσως και να παρωδούσαν) τη φτώχεια την οποία οι πανκ βίωναν είτε υποχρεωτικά, από ανάγκη, είτε εθελοντικά, από αλληλεγγύη, είτε την υπερέβαλλαν. Η σβάστικα, ως σύμβολο, αντικατόπτριζε το ενδιαφέρον τους για μια παρακμιακή Γερμανία, μια Γερμανία που δεν είχε μέλλον («Νο future»), αν και για τους υπόλοιπους Βρετανούς συμβόλιζε τον εχθρό. Οταν τη χρησιμοποιούσαν οι πανκ έχανε την προφανή σημασία της, τον φασισμό, γιατί το κίνημα δεν συμπαθούσε γενικώς τα κόμματα της άκρας Δεξιάς. Με τη σβάστικα επιθυμούσαν να δηλώσουν την αντίθεσή τους προς τις επικρατούσες αξίες και τους θεσμούς. Οι περισσότεροι όμως τη φορούσαν μάλλον για να σοκάρουν παρά για οτιδήποτε άλλο ­ στους πανκ άρεσε να τους μισούν. Και τελικά το σύμβολο ήταν μάλλον τόσο χαζό όσο η λυσσασμένη αντίδραση που προκαλούσε.

Το πανκ θεωρήθηκε τόσο ένα κίνημα του δρόμου όσο και ένα ριζοσπαστικό είδος τέχνης (ο Μάλκολμ Μακ Λάρεν και ο Μπέρναρντ Ρόουντς, αρχικοί μάνατζερ των Sex Pistols και των Clash και καταλυτικοί στην ανάπτυξη του στυλ, ήταν φοιτητές σχολής καλών τεχνών). Οι πανκ έχουν χαρακτηριστεί μάλιστα «ζωντανοί πίνακες του Γουόρχολ».

Ηταν όλα μία πόζα; Στο βιβλίο του «The Meaning of Style» ο Χέμπντιτζισχυρίζεται ότι «το πανκ συμβόλιζε το χάος σε κάθε επίπεδο αλλά αυτό ήταν δυνατό μόνο γιατί το ίδιο το στυλ είχε τόσο πλήρη τάξη και συνέπεια. Υπήρχε μια ομόλογη σχέση μεταξύ των σκισμένων ρούχων και των μαλλιών-καρφιών, του pogo (τρόπος χορού) και των αμφεταμινών, του φτυσίματος, του εμετού, των φανζίν, της επαναστατικής πόζας και της φρενήρους μουσικής. Οι πανκ φορούσαν ρούχα που ήταν το ενδυματολογικό ισοδύναμο της εξύβρισης και έβριζαν όπως ντύνονταν: με υπολογισμένο εκ των προτέρων το αποτέλεσμα, εκσφενδόνιζαν βρισιές στους στίχους, στα δελτία Τύπου, στις συνεντεύξεις».

Το να ήταν κανείς κουρεμένος σαν Μοϊκανός ή να είχε τατουάζ στο πρόσωπο ισοδυναμούσε με το να αποκλείει όλες τις προοπτικές να βρει δουλειά. Λόγω της ανεργίας της εποχής οι εργοδότες είχαν την πολυτέλεια να επιλέγουν ποιους θα προσελάμβαναν. Συνεπώς η εμφάνιση των πανκ ισοδυναμούσε με δημόσια δήλωση απόρριψης της εργασίας. Πολλοί όμως θεωρούν ότι οι πανκ απλώς απέρριπταν πρώτοι την εργασία προτού τους απορρίψει ούτως ή άλλως εκείνη.

Το πανκ ήταν ένα εξαιρετικά βραχύβιο κίνημα, εν μέρει λόγω της «φωτογένειάς» του που τραβούσε σαν μαγνήτης την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Τον Μάρτιο του 1978 περιγράφτηκε στον Τύπο ως «ένα ακόμη είδος ποπ», αφιερωμένο στην κατανάλωση. Και είναι αλήθεια. Εκείνη τη χρονιά κάθε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία είχε συμβόλαιο με ένα τουλάχιστον συγκρότημα πανκ ενώ η King's Road είχε γίνει το κέντρο της πανκ μόδας.

Χάουζ

Μετά από 15 και πλέον έτη απουσίας από τη νεανική σκηνή η νεολαία των ανωτέρων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων άρχισε πάλι να δημιουργεί ένα δικό της κίνημα. «Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα "κουλτούρα μουσικής - χορού" (Dance Music Culture ή DMC)» γράφει ο Αντώνης Αστρινάκης στο βιβλίο του «Χέβι μέταλ, ροκαμπίλι, φανατικοί οπαδοί».

Η DMC μπορεί να ερμηνευθεί ως «κίνημα αντίθεσης προς ένα άλλο, υλιστικό, χρησιμοθηρικό, "συντηρητικό", "καθώς πρέπει" και "πουριτανικό", προς το κίνημα των γιάπις που ήκμασε τη δεκαετία του '80». Η DMC, που διακρίνεται από την έμφαση στη σχόλη και στην απόλαυση, «σηματοδοτεί τη μεταστροφή της νεολαίας από τις κοινωνικές αξίες που κυριαρχούσαν στη νεολαία των αστικών στρωμάτων τη δεκαετία του '80: παραγωγική ηθική, προσήλωση στην επαγγελματική σταδιοδρομία, έμφαση στην οικογενειακή και υγιεινή ζωή, αποφυγή απολαύσεων».

Η πρωτοτυπία του συνίσταται στο ότι πρόκειται για ένα κίνημα που δεν γνωρίζει ούτε πώς να ονομάσει τον εαυτό του. Χάουζ (σύντμηση του Warehouse Club του Σικάγου), άσιντ χάουζ, γκαράζ (σύντμηση του Paradise Garage της Νέας Υόρκης), τέκνο (με επιρροές από το Ντιτρόιτ), ντιπ χάουζ, τρανς, γκόα τρανς, άμπιεντ; Χαρακτηριστικό του είναι ότι σχεδόν κάθε χρόνο η μουσική του παίρνει μία άλλη κατεύθυνση, συνέχεια της προηγούμενης, και αποκτά ένα άλλο όνομα. Οταν λ.χ. βρετανοί d.j. πήγαν για διακοπές στην Ιμπιζα, ανακάλυψαν μία μουσική προς την οποία κώφευαν ως τότε λόγω του νοτιολονδρέζικου σνομπισμού τους. Επέστρεψαν συνεπαρμένοι από τον εναλλακτικό ήχο του ισπανικού νησιού, το «μπαλεάρικ». Αυτό αναμείχθηκε με το άσιντ χάουζ και οι Λονδρέζοι απέκτησαν ένα τρίπτυχο μόδας/λάιφσταϊλ/ναρκωτικού (έκστασι) που ταίριαζε με τη μουσική. Η σκηνή των κλαμπ εξερράγη το 1988 στο Λονδίνο και η συνέχεια δόθηκε με το «Καλοκαίρι της Αγάπης» στην Ιμπιζα.

Τα ρέιβ πάρτι

Ενα άλλο χαρακτηριστικό του κινήματος είναι τα «ρέιβ». Τη σεζόν '78-'79 εμφανίστηκαν τα πρώτα «warehouse parties» στο Λονδίνο. Ηταν παράνομα πάρτι που διοργανώνονταν σε αναπάντεχα μέρη, όπως νοσοκομεία ή γκαράζ, σε γειτονιές του Λονδίνου που σχεδόν κανένας δεν γνώριζε πού έπεφταν. Πάρτι όπου, σύμφωνα με το περιοδικό «Face», «δροσερά σώματα συναντούσαν την καυτή φανκ, τη χλιαρή μπίρα και την υγρή πίστα». Αυτά εξελίχθηκαν σε ρέιβ και από παράνομα έγιναν σιγά σιγά νόμιμα, με ήχους πολλών μεγαβάτ και περίπλοκα λέιζερ.

Η νομιμοποίησή τους ήταν μια διεκδίκηση των μελών του κινήματος η οποία συγχρόνως υπέγραψε και την καταδίκη τους σε άκρατη εμπορευματοποίηση. Στις 27 Ιανουαρίου 1990 πέντε χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου για να απαιτήσουν το δικαίωμά τους στη διασκέδαση (Freedom to Party). Ηταν μια διαμαρτυρία κατά της πρόθεσης της κυβέρνησης να κάνει εντελώς παράνομα τα «warehouse parties» (έτσι ονομάζονταν ακόμη τότε) που είχε το σλόγκαν «Το μόνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να χορεύουμε».

Κακόγουστη έκσταση

Το κίνημα έχει επικριθεί ως ένα ανούσιο συμπλήρωμα που αναπτύχθηκε γύρω από φιλόδοξους d.j. και το ναρκωτικό έκστασι (Ε). Ηδη το 1991 ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Χανίφ Κιουρέισι δήλωνε δημοσίως: «Το όλο αίσθημα του "Καλοκαιριού της Αγάπης" που ξέσπασε γύρω από το Ε ήταν απίστευτο. Θυμάμαι την πρώτη φορά που εμφανίστηκε ­ νέα μουσική, ένα νέο ναρκωτικό για να τη συνοδεύσει, μία ολόκληρη σκηνή. Το Ε είναι το τέλειο τονωτικό των πάρτι. Είναι το ναρκωτικό της δεκαετίας του '90 γιατί σου επιτρέπει να διασκεδάσεις το Σαββατοκύριακο και να πας τη Δευτέρα στη δουλειά σου. Επιπλέον κανένας δεν φεύγει για την Ινδία μόλις παίρνει Ε. Είναι αποκλειστικά ένα ναρκωτικό διασκέδασης». «Στην Αθήνα η DMC άρχισε να αναπτύσσεται μαζικά από το 1992-93. Τότε συγκροτήθηκαν οι πρώτες ομάδες διοργάνωσης πολύωρων μεταμεσονύκτιων ή μη πάρτι και άνοιξαν τα πρώτα σχετικά κλαμπ» λέει ο κ. Αστρινάκης. «Το νεανικό κοινό της, που προέρχεται από τα ανώτερα και μεσαία στρώματα και ως εκ τούτου είναι αρκετά ευκατάστατο, συνδυάζει νεο-χίπι, έθνικ και κοσμοπολίτικα στοιχεία εμφάνισης (γούνες, βραδινά ή μεταξωτά φορέματα)».

Η DMC είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, μια σύνθεση τριών ρευμάτων: της μάλλον εμπορικής, αν και αρχικά τουλάχιστον ελιτίστικης World Music, της εμφανώς αστικής rave culture και της αστικοποιημένης και εμπορευματοποιημένης χάουζ που προήλθε από τη ραπ και το χιπ-χοπ της δεκαετίας του '80. «Στους κόλπους της DMC συγχωνεύεται το αρχαϊκό με το φουτουριστικό, το εξωτικό με το δυτικό, το πνευματικό με το τεχνολογικό, η Ανατολή με τη Δύση. Η συγχώνευση αυτή αποτελεί τολμηρή αισθητικά αναζήτηση» λέει ο κ. Αστρινάκης. Σε αυτά προσθέστε και τον «φανατικό ενστερνισμό της τεχνολογίας».

Τι θα μας αφήσει παρακαταθήκη το κίνημα αυτό; Κυρίως έναν επαναπροσδιορισμό του χρόνου της σχόλης σε σχέση με τον χρόνο εργασίας ­ κοντεύει πλέον να γίνει συνείδηση ότι δεν πρέπει να παραμελείται το ένα εις βάρος του άλλου.

πηγη:    ΤΟ ΒΗΜΑ

Σαν Σήμερα  το 1955 σκοτώθηκε σε τροχαίο ο αμερικανός ηθοποιός James Dean. Ήταν μόλις 24 ετών.

O James Byron Dean ήρθε στον κόσμο στις 8 Φεβρουαρίου του 1931. Σε μια προβληματική οικογένεια ο μικρός James προσκολήθηκε στη μητέρα του και, όπως υπονοήθηκε αργότερα, μόνο σε αυτήν έβρισκε κάποιον να κατανοεί τα προβλήματα και τις ανησυχίες του. Όταν αυτή πέθανε, o James πήγε να μείνει με τους θείους του καθώς ο πατέρας στάθηκε ανίκανος να τον ανθρέψει σωστά. Τελείωσε το σχολείο και γράφτηκε στο τμήμα νομικής του πανεπιστημίου της Santa Monica. Όχι για πολύ. Το UCLA τον τράβηξε καθώς μαγνητιζόταν από την ιδέα να ξεγελάσει τόσο τον εαυτό του, όσο και τον υπόλοιπο κόσμο. Να γίνει ηθοποιός ...; Το 1951 ο James Dean εγκαταλείπει το κολλέγιο για να κυνηγήσει το ονειρό του. Καταφέρνει να γίνει ο νεαρότερος μαθητευόμενος στο περίφημο Actor's Studio και να πάρει ρόλο στον Macbeth ανάμεσα σε 350 υποψήφιους. Όμως το να πετύχεις την αναγνώριση στο Hollywood δεν ήταν εύκολο. Ο Jimmy μπλέκει σε διάφορες ομοφυλοφιλικές σχέσεις ώστε να φτιάξει διασυνδέσεις. Η βουτιά στα βαθιά δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Αλκοόλ και άστατη ζωή είναι για αυτόν τα συστατικά της επιτυχίας ...;
Το 1955 ο Ηλίας Καζάν έψαχνε ένα νέο, ταλαντούχο ηθοποιό για την τ

αινία του «Ανατολικά της Εδέμ». Ο Dean προτιμήθηκε απ' τον Paul Newman. Οι αυτοσχεδιασμοί του κατά την διάρκεια των γυρισμάτων έχουν χαραχθεί ανεξήτιλα στο σελιλόιντ ως κάποιες από τις πιο κλασσικές σκηνές στο σινεμά. Επιτέλους μπορούσε να αχοληθεί και με την άλλη μεγάλη του αγάπη, τα αυτοκίνητα ...; Ταυτόχρονα ο γυναικείος πληθυσμός, καθώς και τα ΜΜΕ πάθαιναν υστερία ...; Ο James Dean γεννήθηκε για να κατακτήσει τον κόσμο και σιγά σιγά τα κατάφερνε ...;

Τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους. O «Eπαναστάτης χωρίς αιτία» απλά εδρέωσε το θρύλο του James Dean. Kι όπως όλοι οι θρύλοι αποχωρούν την ύστατη στιγμή του θριάμβου, κάνοντας πράξη την ρήση που τους τοποθετεί στο πάνθεον της ιστορίας, έτσι κι αυτός έφυγε ένα απογευματάκι του 1955 πίσω απ' το τιμόνι μιας Porsche Spider. Κι όπως όλοι οι θρύλοι, έτσι κι αυτός δε θα σβήσει ποτέ ...; Live fast, die young.

Καθόλου περίεργο, αλλά τα περισσότερα κοκταίηλς έρχονται από τα φτωχικά πλην τίμια νησιά της Καραιβικής! 

H  Pina colada που προφέρεται Πίνια Κολάντα στην γλώσσα της τα ισπανικά ,είναι ένα γλυκό κοκταίηλ βασισμένο στο ρούμι, και στον χυμό ανανά, και σερβίρεται χτυπημένο με πάγο ή μπλέντετ σαν γρανίτα!

Είναι το εθνικό κοκταίηλ του Πουέρτο Ρίκο!!!   Τρείς  μπάρμεν από την εν λόγω χώρα, θεωρούνται οι εμπνευστές του (για την ακρίβεια τσακώνονται ποιός είναι ο πρώτος.

O Ramon Perrero Perez, ήταν ο μπάρμαν του μπάρ Beachcomber (νομίζω καμμιά σχέση με τον Don the Beachcomber, aλλά αν γνωρίζετε κάτι άλλο πείτε μας), του ξενοδοχείου Caribe Hilton, του πρώτου λούξ ξενοδοχείου στο San Juan, πρωτεύουσα του Πουέρτο Ρίκο, συγκεντρώνοντας το διεθνές τζετ σετ της εποχής. Οι πλούσιοι και διάσημοι πελάτες του λοιπόν ήταν αυτοί που έκαναν διάσημο και το κοκταίηλ, ζητώντας το, στα μπαρ όλου του κόσμου...

Ηταν δεκαπενταύγουστος του 1954, όταν η Παναγιά φώτισε τον λαμπρό αυτόν μπάρμαν, να αναμίξει λευκό ρούμι, με το πρωτοεμφανιζόμενο τότε Coco Lopez, που ήταν  ποτό από γάλα καρύδας.

Ο συνάδελφος όμως στο ίδιο μπαρ Ricardo Garcia, λέει ότι αυτός το πρωτοέφτιαξε και το έδειξε και στον Ramon. 

Στην παλιά πόλη του San Juan, όμως λίγα χρόνια αργότερα, στο μπάρ ρέστοραν Barrachina, ο Ramon Portas Mingot,  είχε άλλη γνώμη...

Πολυτραγουδησμένο κοκταίηλ, μεταξύ άλλων το τραγουδήσανε οι Simon and Garfunkel, 10cc, o Rupert Holmes που έγραψε το περίφημο Pina colada song.

KAI ΠΩΣ ΤΗΝ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ;;

Σύμφωνα με το βιβλίο Diffor's Guide Cocktails No 7 2008 edition του Simon Difford, μια νόστιμη δροσιστική Πίνια κολάντα γίνεται ως εξής:

50  ml Golden Rum

75 ml  χυμό ανανά

50 ml Coco Lopez cream of coconut

Χτυπάμε στο μπλέντερ με πάγο, και σερβίρουμε σε ποτήρι κοκταίηλ hurricane, που είναι αυτό που βλέπετε σε όλες τις φωτό!

Κρεμώδες, φρουτώδες, δροσιστικό...

PINA COLADA CUBAN STYLE:

40 ml παλαιωμένο ρούμι,

100 ml χυμό ανανά,

15 ml χυμό λάιμ (φρέσκο, ότι έχουν οι άνθρωποι δηλαδή στην Κούβα)

15 ml σιρόπι

με πάγο και σερβίρουμε σε ποτήρι Κόλινς (κάτι σα σωλήνα).

Δεν έχει καθόλου καρύδα!!!

Στη Ελλάδα συνηθίζουμε να την φτιάχνουμε με Malibu στην θέση του Coco Lopez, και λίγο γάλα. Θέλει προσοχή στις δοσολογίες όμως...

Να και μια έκπληξη...

PINA MARTINI!

50 ml vodka,

20 ml πουρέ ανανά

15 ml  φρέσκο χυμό λάιμ,

10 ml σιρόπι ζάχαρης

Χτυπάμε καλά στο σέικερ, με πάγο και σουρώνουμε σε ποτήρι μαρτίνι κοκταίηλ.  Μια φέτα ανανάς είναι το τέλειο γαρνίρισμα.

Το πρώτο «κύμα» θεατρικών παραστάσεων έρχεται μαζί με τον Οκτώβριο. Ποιες είναι οι νέες παραγωγές και ποιες οι επαναλήψεις που ανεβαίνουν στο σανίδι

«Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι...» γράφει πολύ όμορφα ο Ελύτης. Το φθινόπωρο έφτασε και το πρώτο κύμα θεατρικών πρεμιερών μας χτυπάει την πόρτα, λίγο πριν γίνει «τσουνάμι». Τριάντα πρεμιέρες περιλαμβάνει το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, στη μεγαλύτερη πλειονότητά τους επαναλήψεις. Κι είμαστε μόνο στην αρχή...

Από τις πρώτες πρεμιέρες με νέες παραγωγές της σεζόν έχουμε: Ο Σταμάτης Φασουλής και η Σοφία Φιλιππίδου προσκαλούν το κοινό σε δείπνο στο «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης», την κωμωδία του Ακη Δήμου, για έναν σύζυγο που ζωντανεύει, μια ζωντανή που όλοι την νομίζουν πεθαμένη, έναν αλλοδαπό μπάτλερ, έναν εραστή με πολιτικές φιλοδοξίες, μια ανικανοποίητη μαγείρισσα κι έναν αμαρτωλό πιανίστα (προγραμματισμένη πρεμιέρα θέατρο «Δημήτρης Χορν» 10/10).

«Μη γελάτε, είναι σοβαρό!» λέει ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι έπειτα από τρίχρονη «αποχή» με Νόελ Κάουαρντ και μια κωμωδία διασκεδαστική, γρήγορη που αγγίζει τα όρια της φάρσας. Κάτω από την επιφανειακή της όμως ελαφρότητα κρύβει βαθύτερα νοήματα και υπαρξιακούς προβληματισμούς («Βρετάνια», 9/10).

Αλλά και η Βάσια Παναγοπούλου ανεβαίνει φέτος στη σκηνή για να διαδώσει «Φήμες», μιλώντας παράλληλα για τις βλαβερές συνέπειες του κουτσομπολιού, έτσι όπως τις σκέφτηκε ο Νιλ Σάιμον μέσα από το ομότιτλο έργο του («Γκλόρια», 9/10).

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου μας μιλάει για ένα βίαιο καλοκαίρι μέσα από το «Μαθήματα βίας (Μόνο την αλήθεια, Μέρος ΙΙ)», κατά το οποίο κάθε κατεργάρης θα πάρει το μάθημά του και μόνο μια κοπέλα θα βρει την έξοδο κινδύνου («Θέατρο του Νέου Κόσμου», 1/10).

Κυνικό χιούμορ για μια ισοπεδωτική πραγματικότητα και έντονη σατιρική διάθεση στρέφονται πρώτα απ όλα εναντίον του ίδιου του εαυτού της ηρωίδας στο «Κρεβάτι ανάμεσα στις φακές» του Αλαν Μπένετ, ενός εαυτού που την κρατά εγκλωβισμένη σ' έναν μοναχικό «δικό» της κόσμο, σε σκηνοθεσία Σταύρου Στάγκου («Μικρή Χώρα», 29/9).

Τέσσερις άνθρωποι, δύο ζευγάρια διαφορετικά αλλά και τόσο όμοια μεταξύ τους, είναι οι πρωταγωνιστές του «Decadence» του Στίβεν Μπέρκοφ που σκηνοθετεί η Αλκυόνη Βαλσάρη («Ράγες», 3/10). Παράσταση-περφόρμανς είναι το «Desire» της ομάδας Mag («Βios» 29/9).

Συνεχίζονται
Από πέρυσι μας έρχονται οι ακόλουθες παραστάσεις: Για πολύ λίγο παίχτηκε η «Μήδεια 2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου το καλοκαίρι στην «Πειραιώς 260», οπότε η επανάληψή της τον χειμώνα -ήδη σολντ άουτ οι πρώτες είκοσι παραστάσεις και η πρώτη παράταση είναι γεγονός- έρχεται σαν φυσικό ακόλουθο («Παλλάς», 3/10).

Ο Πέτρος Φιλιππίδης με τον «Μπακαλόγατο ή της Κακομοίρας» «έσπασε» (και όχι αδίκως) τα ταμεία, και ήταν «αναγκαίο» να συνεχίσει και φέτος τις παραστάσεις του («Μουσούρη», 3/10). Φάρσα με συνεχείς ανατροπές και θέμα το παιχνίδι των δύο φύλων, η «Φούστα, Μπλούζα» των Θανάση Παπαθανασίου - Μιχάλη Ρέππα έρχεται να «δράσει» στην ανεξιχνίαστη περιοχή του έρωτα όπου τα όρια αρσενικού και θηλυκού μπερδεύονται («Πειραιώς 131», 4/10).

Την Αννα Βαγενά δεν τη «χωρούσε» το θέατρό της πέρυσι και «μετακόμισε» προκειμένου να μπορέσει να ικανοποιήσει την προσέλευση του κοινού στο «Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη που σκηνοθέτησε η ίδια («Βασιλάκου», 8/10).

Για μία ακόμη φορά ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος απέδειξε ότι έχει τους θεατές με το μέρος του αφού ως ιψενικός «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» είδε τις ουρές να σχηματίζονται στο ταμείο («Αλμα», 8/10). Τις «Στάχτες» του Σάντορ Μάραϊ, έργο που περιγράφει τη σχέση δύο αντρών, φίλων από την παιδική ηλικία που συναντιούνται γέροι πια στα 75 τους, επαναλαμβάνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου («Στοά», 4/10).

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος σκηνοθέτησε τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ», που αναφέρεται στον σκληρό και απάνθρωπο τρόπο που εφαρμόζουν οι πολυεθνικές εταιρείες για την πρόσληψη των υποψηφίων στελεχών τους, και ξεκίνησε ήδη τις παραστάσεις του («Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν», Υπόγειο). Η Μίνα Αδαμάκη έπεισε και ως σκηνοθέτις κι έτσι η «Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ με τη σκηνοθετική υπογραφή της πήρε παράταση («Τόπος Αλλού», 1/10).

Με τη σκηνοθετική μπαγκέτα στο χέρι αλλά και στον πρωταγωνιστικό ρόλο η Αννα Κοκκίνου μεταμορφώνεται ξανά σε «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη («Σφενδόνη», 4/10).

Στο Θέατρο της Ανοιξης
Η νέα εκδοχή της μουσικοθεατρικής παράστασης «Ιππότα Φηρ», σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και μουσική Γιώργου Φακανά, ανεβαίνει με αρκετές και καθοριστικές αλλαγές («Θέατρο της Ανοιξης», 3/10). Το θεατρικό «Φρίντα / Φρίντα (Με το βλέμμα της Φρίντας)» της Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ είναι ένα είδος καμβά, ένα μείγμα χρόνων, τόπων, δράσεων, διαλόγων και φωνών με επίκεντρο τη Φρίντα Κάλο («Οδού Κεφαλληνίας», 9/10).

Ο Δάνης Κατρανίδης πίστεψε ιδιαίτερα στο έργο του Στέφεν Μαλατρατ «Η γυναίκα με τα μαύρα», και όχι άδικα, αφού το κοινό τον αντάμειψε («Μέλι», 9/10). Η Μάρθα Φριτζήλα με την «Κατερίνα Ισμαϊλοβα - Η Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ» ζωντάνεψε ένα παραμύθι βλάσφημο και προκλητικό για ένα κορίτσι που αναζητώντας την ευτυχία γίνεται θύμα ενός ισχυρού πάθους, που την μετατρέπει σε θύτη και ξανά σε θύμα. Ο Κώστας Γάκης με ένα άλλο παραμύθι, αστικό, το «Χωρίς Μουσική» κέρδισε το κοινό (και τα δύο στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», 5/10).

Ενα σύγχρονο έργο που κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ μαύρης κωμωδίας και ψυχολογικού δράματος είναι το «Ρenetrator» του Αντονι Νίλσον (2/10).

Χάπι εντ
Μια πόρνη πολυτελείας, ένας ζιγκολό-συγγραφέας, ένα σύγχρονο ζευγάρι που αναζητά σε πείσμα των καιρών το πραγματικό «Χάπι Εντ» στο «Από δω και πέρα μόνο Χάπι Εντ», της Γεωργίας Μαυραγάνη (29/10). Στον δρόμο για τη δουλειά συναντάς τυχαία το 100% τέλειο κορίτσι για σένα. Τι κάνεις; Ιδού το ερώτημα στο «Οταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα» (3/10), όλα στο «Επί Κολωνώ».

Ενα μικρόφωνο, ένα πιάνο, μια άδεια σκηνή και η Χαρά Κεφαλά σε ένα παιχνίδι μουσικών μεταμορφώσεων («Αγγέλων βήμα», 6/10). Η Αγγελίτα Τσούγκου μεταφέρει στη σκηνή τον «Γυάλινο κώδωνα» της Σύλβια Πλαθ («104 κέντρο λόγου και Τέχνης», 29/9) και ο Κουρούμπαλης τη μυθοπλασία του «Εσείς πώς ζείτε, καλά ή καλύτερα;» («Δίπυλον», 6/10). Για τρίτη χρονιά η «Ερωτευμένη νεκρή» μπαίνει στο θεατρικό παιχνίδι («Αμφι-θέατρο», 3/10), το ίδιο και οι «Ηρωες» («Μικρό Παλλάς», 9/10), ενώ ένα έργο με αληθινά στοιχεία από την ιστορική πραγματικότητα της εποχής είναι το «Πιτσιμπούργκο» (Αλεκτον», 29/9).

Σαν σήμερα στις 29 Σεπτεμβρίου του 1935 γεννήθηκε ο  Jerry Lee Lewis

Μία από τις μεγαλύτερες και πιο εξεζητημένες φιγούρες του rock 'n' roll τη δεκαετία του '50, ο τραγουδιστής και πιανίστας Jerry Lee Lewis συνδύασε υστερικό ενθουσιασμό με έλεγχο της φρενήρους ερμηνείας του. Γεννήθηκε στο Ferriday της πολιτείας Λουιζιάνα στις 29 Σεπτεμβρίου του 1935 από φτωχή οικογένεια. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο από πολύ μικρή ηλικία (εννέα ετών). Αρχικά επηρεάστηκε από τους Moon Mullican, Fats Domino και Al Jolson. Με το εκκεντρικό παίξιμό του κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό ταλέντων του Ted Mack. Υπό την καθοδήγηση του Sam Philips υπέγραψε το 1956 συμβόλαιο με τη Sun Records. Κυκλοφόρησε το "Crazy Arms", ενώ παράλληλα έκανε περιοδεία στον αμερικανικό νότο με τους Johnny Cash και Carl Perkins. Η πρώτη του επιτυχία ήταν το "Whole Lotta Shakin' Goin' On", που αρχικά ακουγόταν περιορισμένα στο ραδιόφωνο και τελικά απαγορεύτηκε ως "νοσηρό". Με ζωντανή όμως εμφάνιση στο τηλεοπτικό σόου του Steve Allen εξασφάλισε την επιτυχία του. Ο Otis Blackwell έγραψε τις επόμενες επιτυχίες του, "Great Balls Of Fire" (1957) και "Breathless", που ανέβηκαν στην κορυφή του Top 10. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε στην ταινία "Jamboree". Με το ιδιαίτερο στιλ του είχε ήδη γίνει γνωστός στην Ευρώπη. Ωστόσο, μία περιοδεία του στη Βρετανία, όπου τον αντιμετώπισαν εχθρικά, καθώς και η δυσμενής κριτική που δέχτηκε για το γάμο του με τη δεκατριάχρονη εξαδέλφη του ήταν αρκετά για να του καταστρέψουν την καριέρα. Αγνοημένος από το ραδιόφωνο κυκλοφόρησε τα "Big Blon Baby" (1959) και "Old Black Joe", που όμως σημείωσαν ελάχιστες πωλήσεις, ενώ η δισκογραφική του καριέρα είχε διαρκώς κατιούσα πορεία. Η μόνη επιτυχία εκείνη την περίοδο ήταν η διασκευή στο "What'd I Say" (1961) του Ray Charles. Το 1963 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Mercury και με την καθοδήγηση του παραγωγού Jerry Kennedy πειραματίστηκε με country, soul και R&B συνθέσεις, σε μια προσπάθεια να ξανακερδίσει το κοινό. Μέσα από όλες αυτές τις κυκλοφορίες ξεχώρισαν το "The Greatest Live Show On Earth" (1965) και η συνέχεια του "More Of The Greatest Live Show On Earth" (1966). Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και έπειτα παρέμεινε στο χώρο της country, όπου και προσπάθησε να καθιερωθεί με μια σειρά από δίσκους. Το 1983 μετακινήθηκε στην MCA για τα άλμπουμ "My Fingers Do The Talking" και "I Am What I Am", ενώ τη δεκαετία του '90 πραγματοποίησε συνεχείς περιοδείες στην Ευρώπη. 

Οι νέες τεχνολογίες εντατικοποιούν τις διαδικασίες παραγωγής και κατανάλωσης ακριβώς επειδή είναι φτηνές και εύκολες στη χρήση. Αυτό αλλάζει και τη βιομηχανία του πορνό. Εμφανίζονται, σε αυτό που λέμε web 2.0, ερασιτέχνες οι οποίοι αντιγράφουν την οργανωμένη βιομηχανία. Για να αντεπεξέλθει στην πίεση και την απώλεια των εσόδων της, η τελευταία εισάγει καινοτομίες όπως είναι για παράδειγμα η βία. Στη συνέχεια ακολουθούν το παράδειγμα και οι υπόλοιπες εταιρείες και φυσικά οι ερασιτέχνες. Η παραγωγή όμως μεγαλώνει και στο σύνολό της και επηρεάζει την καθημερινή μας ζωή και κουλτούρα. Η διαφήμιση «πατάει» στη σεξουαλικοποίηση για να πουλήσει, τα lifestyle περιοδικά μάς συμφιλιώνουν με την ιδέα και μας διαφεύγει πως πρόκειται για παραμύθια. Στην πραγματικότητα, η βιομηχανία του πορνό αποτελείται από ανασφάλιστους εργάτες που τους εκμεταλλεύονται με τον χειρότερο τρόπο. Η πορνογραφία έχει ξεκάθαρες σχέσεις με τον κόσμο του δουλεμπορίου. Μια κοπέλα εργάζεται για λίγους μήνες μόνο και μετά δεν έχει πια μέλλον σε αυτό τον χώρο. Για κάθε ταινία μπορεί να πάρει έως 200 ευρώ και να υποστεί γι' αυτά πόνο και βία. Οι παραγωγοί της ταινίας όμως θα βγάλουν πολύ περισσότερα. Οι νέες τεχνολογίες βοηθούν τη σεξουαλικοποίηση της βίας. Τα ηθικά μας όρια μετατοπίζονται προς τον φονταμενταλισμό ή την απόλυτη σχετικότητα. Και στις δυο περιπτώσεις αυτό που διαφεύγει είναι ο άνθρωπος.

* Η κ. Κατερίνα Σαρικάκη είναι λέκτορας Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Λιντς.

Tο περιοδικό με το μπρατσωμενο σπανακοφαγο ναυτάκι πρωτοκυκλοφορησε το 1973 και έφτασε να συμπληρώσει πάνω από 1000 τεύχη στην ιδία έκδοση.
Αντίπαλο δέος του "Μικυ Μαους" κοντραριζόντανε στα ίσα με αυτό σε φήμη και πωλήσεις.
Για λόγους εξοικονόμησης χρημάτων το περιοδικό όπως και όλα τα αντίστοιχα εκείνης της εποχής είχαμε εναλλαγή 2 σελίδων ασπρόμαυρων και 2 σελίδων εγχρώμων.
Παράλληλα με τα τεύχη του "Πού" ,κυκλοφορούσαν και αδελφές εκδόσεις όπως τα "Μικρά κλασσικά Ποπαυ" τα οποία περιείχαν 3 τεύχη από τα εβδομαδιαία, επίσης είχαμε και τον μηνιαίο "Μεγάλο Ποπαϋ" σε μεγάλο μέγεθος.

Ηρωες του περιοδικού εκτός από τον σούπερ σταρ Ποπαυ είχαμε:
Την ψιλόλιγνη "Olive Oil" φιλενάδα του ναύτη (ελληνιστί Ελαιόλαδο ;D)
Τον μικροσκοπικό ανιψιό ονόματα "Ρεβυθουλη"
Τον "Παππού" πατριάρχης της οικογένειας μονίμως διψασμένο για κρασί (όταν το διάβαζα δίψαγα και εγώ)
Τον "Πολντο" ευτραφή νέο μονίμως πεινασμένο με αδυναμία στα μπεργκερς (αντίστοιχα πείναγα)
Τον αγαπημένο μου "Γίγαντα Γκριτσινο" πραγματικά τεράστιος σε μέγεθος,πραγμα  το οποίο του δημιούργησε συνεχώς προβλήματα, ο οποίος έμενε σε ένα νησί (θρυλική ήταν η συνάντηση του με τον Ρεβυθουλη στο νησί)
Από εχθρούς είχαμε
Τον "Bully" oνοματι "Μπρούτο" με συνεργό στις περισσότερες ιστορίες την μητέρα του "Γριά μάγισσα"
Μια φυλή νάνων ονοματι "Μινγκς" με αρχηγό έναν βασιλιά με κορώνα.

Καλημέρα και καλή Κυριακή...

Στην δεκαετία του 50 υπήρξε μιά αλματώδης άνοδος στο βιωτικό επίπεδο μετά από τα μίζερα χρόνια και τις καταστροφές του Β' παγκοσμίου πολέμου . Με το ξεκίνημα της δεκαετίας του 60 η νεολαία είχε λεφτά γιά να ξοδεύει και να ντύνεται . Ο απόηχος του Αμερικάνικου Rock n Roll των 50's , στην Αγγλία είχε βρεί γόνιμο έδαφος με εκφραστές τους Teddy Boys και τους Rockers , γιά να παράξει τη δικιά του εκδοχή στην συνέχεια , με πρωτεργάτες τους Rolling Stones , τους Who , τους Kings , τους Yardbirds , τους Beatles και να το εξάγει σαν British Invasion πίσω στην Αμερική . Κάπου εκεί άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτες φυλές της μόδας σαν τρόπου ζωής , η κάθε μιά με τον ενδυματολογικό της κώδικα , λεξιλόγιο και γλώσσα (slang) . Οι Rockers και οι Mods έγιναν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες με τις συγκρούσεις τους στο Brighton , οι Who τραγουδούσαν στο θρυλικό "My generation" , "Ελπίζω να πεθάνω πριν γεράσω" , οι Rolling Stones άλλαζαν τα ήθη τραγουδώντας "Let's spend the night together" , ο Ray Davies των Kings τραγουδούσε "I'm a dedicated follower of fashion" , οι μίνι φούστες , η Twiggy , η Vivienne Westwood και η Carnaby Street είχαν γίνει το επίκεντρο της παγκόσμιας μόδας . Must των Μods , πέρα από τον ενδυματολογικό τους κώδικα , ήταν η αγάπη γιά τις νέγρικες Soul μελωδίες της Motown και της Stax Records και αγαπημένο τους μεταφορικό μέσο και αντικείμενο φετίχ , η Vespa .

Γύρω στο 1969 , ανάμεσα στους Mods είχαν ξεχωρίσει διαφορετικές τάσεις , με τον κύριο κορμό να ακολουθεί τυφλά της επιταγές της πανάκριβης Carnaby Street στην οποία παρείσφρησε η εξ' Αμερικής ψυχεδέλια των hippies , ενώ μιά άλλη τάση , κόντρα σε αυτό το ρεύμα , "αποσκίρτησε". Σε αντίθεση με τα φανταχτερά χρώματα , μακριά μαλλιά και τον ηδονισμό των hippies , ξύριζαν ή έκοβαν τα μαλλία τους με Νο.1 ή 2 στη μηχανή , φορούσαν t-shirts , τιράντες , άρβυλα με steel caps και jeans , όπως οι εργάτες και οι αχθοφόροι στα Docks . Έτσι γεννήθηκαν οι Skinheads . Προτιμούσαν να διασκεδάζουν με Ska , Rock Steady και Reggae , φορώντας τα καλύτερα τους ρούχα σε dancing balls , κάνοντας παρέα με Τζαμαϊκανούς μετανάστες που πολλές φορές ήταν συνάδελφοι τους από την δουλειά , αντιδρώντας στα ρατσιστικά στερεότυπα του φυλετικού διαχωρισμού , που επέβαλλαν τα ήθη της γραφειοκρατικής μεσαίας τάξης και της αριστοκρατίας . Στο Love & Peace των Hippies αντιπαράθεταν τυπικό πουριτανισμό και ανδροπρέπεια . Ανάμεσα σε όλα αυτά η αγάπη και το πάθος γιά το ποδόσφαιρο αποτελoύσαν σταθερή αξία και οι Skinheads αποτελούσαν μέρος των σκληροπηρηνικών οπαδών κάθε ομάδας .

Η στήλη  μετάφρασε και παραθέτει πιό κάτω , μέρος της μελέτης των A.J. Haley και Brian S. Johnston , "Menaces to Management: A Developmental View of British Soccer Hooligans, 1961-1986" , που είναι δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα http://www.thesportjournal.org ,

Τα μεταπολεμικά χρόνια , γιά το Αγγλικό ποδόσφαιρο ήταν χρόνια ανάπτυξης και αυτό αντανακλάται στα ρεκόρ εισπράξεων και παρουσίας του κόσμου στις κερκίδες . Όμως η αναλαμπή της νίκης στον Β' παγκόσμιο πόλεμο ξέφτισε , η αποικιοκρατική αυτοκρατορία χάθηκε , ξεκίνησε η επιβράδυνση των οικονομικών ρυθμών ανάπτυξης και την ίδια στιγμή εκφράζονταν ανησυχίες της κοινής γνώμης γιά το πρόβλημα της νεολαίας της εργατικής τάξης , του Rock'n'Roll και ειδικότερα των Teddy Boys . Teddy Boys ήταν το όνομα μιάς νεανικής ομάδας υποκουλτούρας (μτφ: youth sub-cult) , στα τέλη της δεκαετίας του 50 , που χαρακτηριζόταν από συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος και κτενίσματος , που χόρευε Rock'n'Roll και είχε φήμη γιά βία και κακή συμπεριφορά . Οι Teddy Boys θεωρούνταν επίσης σαν υπαίτιοι γιά την αύξηση των περιστατικών δημόσιας ανησυχίας στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια . Οι Teddy Boys ήταν αναμιγμένοι σε διάφορες περιπτώσεις σε εισβολή φιλάθλων στον αγωνιστικό χώρο και μαζικών καυγάδων με αντίπαλους φιλάθλους σε ποδοσφαιρικούς αγώνες . Όμως σε αυτό το πρώϊμο στάδιο , ο χουλιγκανισμός (hooliganism) , δεν είχε αναχθεί σε οικείο λεκτικό όρο στην Βρεττανία . Teddy Boys κατά τις αρχές της δεκαετίας του 60 , έξω από το θρυλικό Cavern Club στο Liverpool . Το επόμενο σημαντικό στάδιο γιά τον ποδοσφαιρικό χουλιγκανισμό ήλθε με την εμφάνιση της μόδας των Skinheads στα τέλη της δεκαετίας του 60 . Συμμορίες Skinheads , γεννήθηκαν στα συγκροτήματα των δημοτικών πολυκατοικιών της εργατικής τάξης , στις εργατικές συνοικίες και όλες τις πόλεις και μεγαλουπόλεις της Βρεττανίας . Όπως οι συμμορίες στις Ηνωμένες Πολιτείες , οι συμμορίες των Skinheads επιδείκνυαν αφοσίωση και περηφάνεια στην κοινότητα/συνοικία τους . Βαρειά κατανάλωση αλκοόλ και καυγάδες με αντίπαλες συμμορίες ήταν τρόπος ζωής γιά αυτούς τους νεαρούς άντρες από την σκληρή εργατική τάξη . Ομάδα Skinheads στο δρόμο , στη δεκαετία του 60. Στο δεξί άκρο της φωτογραφίας ένας Τζαμαϊκανός skinhead με χαρακτηριστικά τατουάζ , ντύσιμο και κούρεμα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ενδυματολογικού τους κανόνα . Οι ίδιες συμμορίες Skinheads πήγαιναν σε ποδοσφαιρικές συναντήσεις γιά να υποστηρίξουν τις τοπικές τους ομάδες . Παρά το ότι υπήρχε η δυνατή αφοσίωση στην συγκεκριμένη κοινότητα /συνοικία , στις μέρες των ποδοσφαιρικών αγώνων , γινόταν αυτό που ο Paul Harrison περίγραψε ως "Bedouin effect" , "άνθρωποι από διαφορετικές συνοικίες οι οποίοι είναι θανάσιμοι εχθροί ολόκληρη την εβδομάδα μπορεί να είναι σύμμαχοι τα Σάββατα όταν αντιμετωπίζουν ξένους από άλλη πόλη". Bootboys βγαίνοντας από τις κερκίδες Οι κερκίδες πίσω από τις εστίες των τερμάτων , αποκαλούνται ως "ends" και αποτελούν παραδοσιακό χώρο χουλιγκανίστικης δραστηριότητας . Οι Skinheads της εποχής στα τέλη της δεκαετίας του 60 και αρχές του 70 , πήραν μαζί τους την νοοτροπία της προστασίας των ορίων των συνοικιών τους (μτφ : territoriality) , στα ποδοσφαιρικά γήπεδα . Αντίπαλοι οπαδοί προκαλούσαν αλλήλους με χειρονομίες , συνθήματα και εξευτελιστικά τραγούδια προοριζόμενα να δώσουν το έναυσμα γιά σύγκρουση μεταξύ των δύο . Τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια ήταν τέλεια θέατρα επίδειξης αγρίων εκφράσεων αρρενωπότητας όπως βαρειά κατανάλωση αλκοόλ , ικανότητα στο να παλεύεις και θάρρος . Σκηνή έξω από Αγγλικό γήπεδο , όπου Βοotboys/Skinheads οπαδοί εξαναγκάζονται από την αστυνομία να βγάλουν τα άρβυλα τους , στα πλαίσια σωματικής έρευνας

ALLOTINO Jazz Rock Cafe  Σαββατο  27-09-08

Mια βραδιά αφιερωμένη στη Latin jazz

Θα ακουστούν μουσικές από το περασμένο αιώνα μουσικές που έντυσαν μεγάλες ταινίες και έκαναν μια ολόκληρη γενιά να ζει στα νυκτερινά night glub της Αθήνας

Το ευγενές κρασί που ανακάλυψε ένας τυφλός καλόγερος, ο Dom Perignon, παράγεται με μια συγκεκριμένη μέθοδο στην Καμπανία της Γαλλίας και είναι το μόνο που έχει το δικαίωμα να ονομάζεται παγκοσμίως σαμπάνια. Όλα τα άλλα ονομάζονται αφρώδεις οίνοι, ακόμη και αν παράγονται με την ίδια μέθοδο με τις σαμπάνιες.

Με τι δεν ταιριάζει
Η σαμπάνια δε «δένει» με ζυμαρικά (με άσπρη ή κόκκινη σάλτσα), με το χοιρινό ή μοσχαρίσιο κρέας σε οποιαδήποτε μορφή, με ψητά ψάρια και με τη σοκολάτα. Όσο ασυνήθιστο και αν μοιάζει, συνοδεύει υπέροχα το σούσι και τα υπόλοιπα ασιατικά πιάτα, ενώ τα μεγάλα της «δεσίματα» είναι με τον αστακό, τις φράουλες και το φουαγκρά.

Πώς θα την προσφέρεις
Κρύα, αλλά όχι παγωμένη, τοποθετημένη σε σαμπανιέρα με πάγο. Γεμίζεις κατά το ήμισυ το ποτήρι (το τέλειο ποτήρι για τη σαμπάνια είναι η «τουλίπα», το οποίο πλένεται μόνο με ζεστό νερό), οσμίζεσαι το περιεχόμενο και το κατεβάζεις αργά. Ξέχνα τον άσπρο πάτο. Ανάλογα με τον τύπο της, η σαμπάνια καλύπτει πλήρως ένα εορταστικό γεύμα, από απεριτίφ μέχρι συνοδευτικό του γλυκού.

Πώς θα την ανοίξεις
Για να ανοίξεις σωστά μια σαμπάνια, βγάζεις προσεκτικά το σιδερένιο επιστόμιο που κρατάει το φελλό στη θέση του και με ημικυκλικές αργές κινήσεις τον αφαιρείς κρατώντας τον στο χέρι σου. Σε καμία περίπτωση, εκτός κι αν έχεις μόλις δεχτεί πρόταση 250.000 ευρώ από τον τραπεζίτη του Big Deal, δεν την ανακινείς ώστε ανοίγοντας να πεταχτεί έξω το περιεχόμενό της.

Η σωστή ποσότητα
Ξεκινώντας από το huitieme (9,4 cl), το τέταρτο (20 cl) -ιδανική ποσότητα για την πιει με το καλαμάκι μια μοντέλα- και καταλήγοντας στη σπανιότατη melchizedek (το ισόποσο 40 φιαλών), που αρκεί για να δώσει τη χαριστική βολή στους προσκεκλημένους ενός grande γάμου, υπάρχουν ως προς την ποσότητα άλλοι δώδεκα τύποι σαμπάνιας, από τους οποίους ενδιαφέρον παρουσιάζει μόνο η jeroboam (4 φιάλες), η φιάλη που ανοίγεται στη στέψη του νικητή στην F1.

Σαν σήμερα στις 27 Σεπτεμβρίου του 1984 έφυγε ένας από τους τελευταίους μεγάλους κωμικούς .......

Φιλμογραφία (εώς το 1973):

1964 ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
1964 ΚΑΤΑΦΕΡΤΖΗΣ, Ο
1964 ΕΚΛΕΨΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ
1965 ΕΝΩΝΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ (ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ)
1965 ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΜΙΝΞ
1966 ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ
1966 Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΡΙΑ,
1966 ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ (ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ)
1967 ΚΑΤΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ
1967 ΛΑΜΠΙΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ,
1968 ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΚΕΣ

1968 ΓΥΜΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
1968 ΕΝΑΣ ΙΠΠΟΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΟΥΛΑ
1968 ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ
1969 Ο ΓΟΗΣ,
1969  Η  ΠΑΡΙΖΙΑΝΑ
1969  Η  ΩΡΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΑ
1970 ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
1971 ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ
1971 ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΟ ΧΑΡΕΜΙ
1971 ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΣΤΟΠ!
1972 ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΑΚΙ ΤΗΣ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑΣ

Το όνειρο ενός live της Madonna στην Ελλάδα παίρνει σάρκα και οστά αυτό το Σάββατο στο Ολυμπιακό Στάδιο, βγάζοντας τη βασίλισσα της pop από τη λίστα «συναυλίες που δεν θα δούμε ποτέ εδώ», την οποία για χρόνια καταρτίζουν οι μουσικόφιλοι nerds.

Την αγαπάς. Τη μισείς. Δεν την αγνοείς. Το φαινόμενο Madonna στόχευε ανέκαθεν στο να κρατά σε εγρήγορση το ανυποψίαστο κοινό, το οποίο περίμενε να ακούσει και (κυρίως) να δει το επόμενο βήμα. Βασίλισσα της pop, συγγραφέας, ηθοποιός, σχεδιάστρια μόδας, σκηνοθέτης. Τελευταία, άλλη μια ιδιότητα προστίθεται. Αφορμή το αμφιλεγόμενο βίντεο "Get Stupid" που προβάλλεται στο τελευταίο μέρος της Sticky & Sweet περιοδείας της. Πρόκειται για μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού σε θέματα πολιτικής και οικολογίας. Φυσικές καταστροφές, υπερκαταναλωτισμός, Hitler, Robert Mugabe και John McCain συνθέτουν το πρώτο μέρος-συναγερμό, ενώ Μητέρα Τερέζα, Gandhi, John Lennon, Oprah Winfrey (;) και Barack Obama προβάλλουν ως τα ιδεαλιστικά σύμβολα που προσφέρουν λύσεις. Τελευταία, η Madonna επιθυμεί να είναι και μια φωνή πολιτικής αφύπνισης. Πόσο όψιμο, όμως, είναι το ενδιαφέρον της;

τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η πολυπολιτισμική Νέα Υόρκη ήταν ο καταλληλότερος καμβάς μια νέας καλλιτεχνικής τάσης. Η Madonna, ως φέρελπις χορεύτρια με μεσοαστική καταγωγή, μετά τη φυγή της από το πατρικό σπίτι στο Michigan, μυήθηκε στην κουλτούρα του hip-hop και του graffiti, έκανε σχέση με τον Jean-Michelle Basquiat, γνώρισε τον Keith Haring και τον Andy Warhol, δήλωνε fan της αναρχικής πανκ και σύχναζε σε νεοσύστατα gay clubs. Η ίδια ταύτισε την ελευθερία έκφρασης με την καλλιτεχνική ελευθερία και σύντομα η μουσική έγινε το κατάλληλο μέσο έκφρασης.

Μετά από ένα επιτυχημένο ντεμπούτο, το Like Α Virgin σε παραγωγή του Nile Rodgers (των δοξασμένων, κάποτε, Chic) τη μετέτρεψε σε κοινωνικό σύμβολο. Παίζοντας με το οξύμωρο δίπολο παρθένα-πόρνη και τραγουδώντας το "Material Girl", η Madonna έγινε, άθελά της, πρέσβειρα της απληστίας και της αρχομανίας που ταυτοποίησαν τη δεκαετία του 1980. Με τον Ronald Reagan και τη Margaret Thatcher στα ηνία δυο ισχυρών κρατών, ο νεοσυντηρητισμός υπαγορευόταν από οικονομικά κίνητρα. Η ίδια φάνηκε να το αντιμετωπίζει με αφέλεια, απολαμβάνοντας την επιτυχία. Χρειάστηκε το «Απεγνωσμένα Αναζητώντας Τη Σούζαν» (ταινία στην οποία ουσιαστικά υποδύεται τον εαυτό της), για να διαφανεί το ανυπότακτο πνεύμα της, που αποτελεί την κινητήρια δύναμή της. «Πώς σταμάτησαν οι ανησυχίες μου και έμαθα να αγαπώ τη Madonna» έγραψαν φεμινίστριες της εποχής, επειδή αρχικά την είχαν εκλάβει ως εκμεταλλεύσιμο πρότυπο γυναίκας. Η Madonna ήταν απ' την αρχή η κύρια διαχειρίστρια της εικόνας της (το MTV ήταν δε ο καταλληλότερος αρωγός) και τα τέλη των 1980s τη βρήκαν γεμάτη αυτοπεποίθηση να μετατρέπεται σε φορέα καλλιτεχνικής ακρότητας. Κι όλα αυτά σε ένα ανδροκρατούμενο κοινωνικό περιβάλλον. Το "Like A Prayer" αποτελεί τη διαμαρτυρία της στην πατρική καταπίεση των παιδικών της χρόνων και στο καθολικό δόγμα με το οποίο γαλουχήθηκε. Μέχρι τότε, η μουσική της αντιμετωπιζόταν με το φίλτρο της pop ελαφρότητας και τα κίνητρά της παραήταν προφανή. Το περιβόητο video clip συνέδεε τη σαρκική επιθυμία με τον πνευματικό, μυστικιστικό κόσμο, είχε ήρωα έναν μαύρο Ιησού - ως αποθέωση του αντι-ρατσιστικού κινήματος - και πανηγύριζε την έκσταση της κοινωνικής προσευχής σε αντίθεση με την ατομική και ενοχική εξομολόγηση. Ήταν η πρώτη φορά (είχε προηγηθεί το κοινωνικό σχόλιο του "Papa Don't Preach") που κατέθετε προσωπικά βιώματα, αντιδρούσε σε κοινωνικό θεσμό και η καλλιτεχνική της έκφραση ήταν πηγαία.

Με 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη για την εταιρία της και 70 εκατομμύρια πωλήσεων σε μια δεκαετία, η Madonna ήταν κατεστημένο. Έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στην περσόνα της και με απεριόριστη διάθεση ελευθερίας, προχώρησε το θρησκευτικό χαρακτήρα των σκανδάλων σε καθαρά σεξουαλικό. Το βιβλίο «Sex» μπορεί να θεωρηθεί μια κενή άσκηση marketing, αλλά με τους αμφισεξουαλικούς πειραματισμούς του και το μήνυμα της ταύτισης σαδομαζοχισμού και θρησκείας έσπαγε τα κοινωνικά taboo των αρχών των 1990s. Το AIDS θεωρούταν πλέον η μάστιγα του αιώνα και η Madonna, με ένα στυλιζαρισμένο πορνογράφημα (έστω soft) και φυσικά το album Erotica, έγινε η φωνή κοινωνικά καταπιεσμένων ομάδων, όπως οι ομοφυλόφιλοι. Μετά την υπερέκθεση και την εμπορικότητα του ονόματός της να διακυβεύεται, η Madonna ουσιαστικά επέστρεψε στο προσκήνιο με το ψυχαναλυτικό Ray Of Light. Η μητρότητα και η ενασχόληση της με την εβραϊκή μυστικιστική παράδοση των διδαχών της Kabbalah την οδήγησαν στο να επαναξιολογήσει τις προτεραιότητές της. Αποκήρυξε πολλά από το παρελθόν της και θέλησε να άρει τον ναρκισσισμό της, να αποστασιοποιηθεί από τον μικρόκοσμό της και να ενδιαφερθεί για το εύρος των κοινωνικών προβλημάτων. Λίγα χρόνια πριν, είχε αποσιωπήσει την ειρωνεία του θεατρικού μιούζικαλ, για ένα πιο συμπαθητικό πορτρέτο μιας κατά τ' άλλα φασιστικής προσωπικότητας, όπως η Evita Peron.

Ο country-folk πειραματισμός του Music συνέπεσε με το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Η Madonna βρισκόταν ξανά σε περιοδεία μετά από 8 χρόνια. Στην τελευταία συναυλία, λίγες μέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, εμφανίστηκε με την αμερικάνικη σημαία για φούστα λέγοντας: «Η βία γεννά βία. Εκλαμβάνω ό,τι έγινε ως σήμα αφύπνισης. Υπάρχει τρομοκρατία παντού στον κόσμο». Όταν το κοινό ούρλιαξε «USA! USA!», ανταπάντησε πως η Αμερική πρέπει να κοιτάξει γενικά τον κόσμο και να αλλάξει. Μέχρι τότε η Madonna έπαιζε εκ του ασφαλούς σε θέματα πολιτικής. Από ιέρεια του υλισμού και παραδόπιστη καθολική, ως S&M αφέντρα και gothic ιέρεια, τα μόνα δείγματα πολιτικών πεποιθήσεων ήταν οι δηλώσεις της υπέρ των Δημοκρατικών και το φιλελεύθερο πνεύμα της. Οι παραπάνω δηλώσεις ήταν προμήνυμα του επόμενου βήματος.

Το American Life βγήκε ενάμιση μήνα μετά την απόβαση των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ και οι πωλήσεις του στην Αμερική μόλις που ξεπέρασαν τις 600.000 συνολικά (το Erotica είχε 3 εκατ.). Mε ύφος Che Guevara στο εξώφυλλο του album, η Madonna υιοθέτησε μια περισσότερο rock φόρμα και επέδειξε την οργή της στην πολιτική του νεότερου Bush. Δυστυχώς είχε προηγηθεί η απόσυρση (από την ίδια) του αντιπολεμικού video clip, μια κίνηση η οποία φανέρωσε την αδυναμία της να φτάσει στα άκρα τα πολιτικά πιστεύω της με αντάλλαγμα την κοινωνική κατακραυγή στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, εκεί που ουδέποτε είχε μετανοήσει για οτιδήποτε στο παρελθόν. Στη δεκαετία του 1960 καλλιτέχνες όπως οι Beatles ή ο Bob Dylan δεν δίσταζαν να σχολιάσουν την πολιτική σκηνή χωρίς να υπολογίζουν το κόστος. Στον απόηχο μιας νέο-μακαρθικής παράνοιας η Madonna δεν τόλμησε. Την επόμενη χρονιά με τη Re-Invention περιοδεία της, εξαπέλυσε με άνεση και ασφάλεια το κατηγορώ της, αλλά η αντίδραση ήταν ετεροχρονισμένη. Το να αντιπαθείς τον George Bush Jr, ήταν πλέον μόδα. Στην ίδια περιοδεία τραγούδησε το "Imagine" του Lennon και στις προβολές που το συνόδευαν, δυο παιδιά, ένα από το Ισραήλ και ένα από την Παλαιστίνη, έδιναν τα χέρια. Με μια επιφανειακή διάθεση απλοποίησης, τα video στις συναυλίες της έγιναν φορέας πολιτικής νουθεσίας. Στην Confessions tour εικόνες του Bush Jr. και της Kondoliza Rais έπαιζαν πάνω σε remix του "Sorry", ενώ φέτος στην Sticky & Sweet tour το "Get Stupid" έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις.

Η Madonna ξέρει καλά να διαχειρίζεται την προβοκατόρικη διάθεσή της και τα σκάνδαλα (με πρόσφατο την αμφιλεγόμενη υιοθεσία στο Malawi) προς όφελός της. Σε δυο βδομάδες που η περιοδεία θα ταξιδέψει στην Αμερική, θα συμπέσει με την προεκλογική περίοδο και ως μήνυμα αλλαγής το "Get Stupid" θα προσπαθήσει να επηρεάσει συνειδήσεις. Δυστυχώς οι προθέσεις της δεν συνάδουν με την αυταπάρνηση που θα τους προσέδιδε ειλικρινή ποιότητα. Το «διάγγελμά» της για πολιτική εγρήγορση και οικολογική αφύπνιση είναι δίκαιο και επίκαιρο. Απ' την άλλη, είτε ως το Κύριο pop icon, είτε ως Σκλάβα της υστεροφημίας της, δεν δύναται να κάνει εκπτώσεις οι οποίες να αφορούν την εικόνα της. Who is the master and who is the slave?

Την ανακάλυψαν οι Ινδιάνοι και τη θεώρησαν δώρο από τους θεούς. Προτού κατακτήσει τον κόσμο ήταν η καλύτερη παρέα στη μοναξιά του Πάντσο Βίλα, συνόδευσε τις ταυρομαχίες του Πέδρο Ινφάντε και τα γουέστερν μελοδράματα, ενώ η φράση «πιάσε μια τεκίλα» έγινε αυτή που άκουγε συχνότερα στη ζωή του κάθε μεξικανός ταβερνιάρης

Ο θρύλος για τη γέννηση της τεκίλας λέει ότι ένας κεραυνός χτύπησε κάποτε μια αγαύη (κακτοειδές φυτό) στην περιοχή μιας φυλής Ινδιάνων του Μεξικού. Οι Ινδιάνοι παρατήρησαν ότι το φυτό άρχισε τότε να εκκρίνει ένα γευστικό και καυτερό υγρό, που, όταν το έπινες, σου δημιουργούσε ευχάριστα συναισθήματα. Το θεώρησαν δώρο σταλμένο από τους θεούς και, όπως αναφέρει ο Αντόνιο Σαν Μαρτίν στο βιβλίο του «Η τεκίλα, κάτι παραπάνω από ένα ποτό», το χρησιμοποιούσαν για να ευθυμήσουν στις θρησκευτικές γιορτές τους. Το μεξικανικό αλκοολούχο δεν προσέφερε απόλαυση μόνο στους ιθαγενείς και στους θεούς τους: Ηταν η καλύτερη παρέα στη μοναξιά του Πάντσο Βίλα, συνόδευσε τις ταυρομαχίες του Πέδρο Ινφάντε και τα εγχώρια γουέστερν μελοδράματα, ενώ η φράση «πιάσε μια τεκίλα» έγινε η συχνότερη που άκουγε στη ζωή του κάθε ταβερνιάρης της περιοχής. Με την κραυγή «Viva Mexico!» χιλιάδες πατριώτες πετούσαν ψηλά τα σομπρέρο τους και έπιναν ωκεανούς ολόκληρους του εθνικού τους ποτού.

«Σήμερα θα πιω τεκίλα, αύριο θα πιω κρασί / και, αν με δεις μεθυσμένο, αύριο δεν θα με θες» λέει ένα λαϊκό ερωτικό τραγουδάκι. Η τεκίλα έχει συνδεθεί με τη λαϊκή μυθολογία και την παράδοση του Μεξικού. Οταν πέθανε ο ταυρομάχος Ινφάντε, ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά σύμβολα του 20ού αιώνα, ο λαός τον θρήνησε κατεβάζοντας τελετουργικά, ποτήρι ποτήρι, τόνους από τεκίλα. Εδώ και αρκετές γενιές οι άνθρωποι ενώνονται στους ρυθμούς του μαριάκι (μεξικανικός χορός) έχοντας επαρκή προμήθεια τεκίλας και λένε «άσπρο πάτο» με τρεμάμενο χέρι. Το ρητό που χάραξε επάνω στο «οικιακό» του μπαρ ο μεξικανός ευπατρίδης και υποστηρικτής των τοπικών παραδόσεων δον Φρανσίσκο Χαβιέ Σάουθα ενθαρρύνει τους αρχάριους της τεκίλας: «Στην αρχή με νερό. Μετά χωρίς νερό. Και στο τέλος σαν νερό». Ετσι πίνεται το υγρό-δυναμίτης. Υπήρξαν περίοδοι ωστόσο κατά τις οποίες τα ήθη και οι πεποιθήσεις υποβίβασαν την τεκίλα σε λαϊκό ποτό, όταν οι ανώτερες τάξεις έπιναν μπράντι, κονιάκ και ουίσκι. Ωσπου ο Ελάδιο Σάουζα την εξήγαγε το 1924 με τη φράση «Μεξικάνικο ουίσκι, ο χυμός των ιερών κάκτων» τυπωμένη στην ετικέτα της φιάλης. Η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Ομως το μεγάλο «μπαμ» στο άνοιγμα της αγοράς για την τεκίλα ξεκίνησε το 1994 ­ και διατηρείται ως σήμερα.

Ο Αρνούλφο Τόρες, ο οποίος είναι μπάρμαν σε ένα μαγαζί στην πρωτεύουσα του Μεξικού και μετράει 20 χρόνια στο επάγγελμα, λέει ότι οι νέοι έχουν αρχίσει σήμερα να πίνουν τεκίλα και να τη θεωρούν πολύ της μόδας, ενώ κάποτε δεν ήθελαν ούτε να τη βλέπουν. «Τα γούστα έχουν αλλάξει. Τις Παρασκευές, αφού σχολάσουν από το γραφείο, έρχονται εδώ οι παρέες και κατεβάζουν τη μία τεκίλα μετά την άλλη» λέει ο βετεράνος μπάρμαν. Σε αυτό το σημείο όμως υπάρχουν και οι ενστάσεις των ειδικών, όπως του «γκουρμέ» Ραφαέλ δελ Μπάρκο, που επιμένει ότι τέτοιου είδους κατάχρηση της τεκίλας είναι τουλάχιστον εγκληματική, όχι για τα στομάχια των θαμώνων, αλλά για τους κανόνες της γαστρονομίας: «Αυτό το οινοπνευματώδες είναι ένα απεριτίφ». Σύμφωνα με τον Μπάρκο, οι καλοί πότες επιλέγουν ποικιλίες της άσπρης τεκίλας και την καταναλώνουν με εγκράτεια. Οσο για το αλάτι και το λεμόνι που συνοδεύουν τα σφηνάκια, «αυτά είναι ευρήματα του σινεμά».

Στις αρχές του 16ου αιώνα οι προμήθειες σε οινοπνευματώδη των ισπανών κατακτητών άρχισαν να τελειώνουν. Ετσι αντί για μπράντι έπιναν τον χυμό της αγαύης. Η συστηματική παραγωγή του ποτού ωστόσο ξεκίνησε 70 χρόνια αργότερα, όταν κάποιος τοπικός άρχοντας, ένας ισπανός μαρκήσιος, καλλιέργησε συστηματικά το φυτό και έφτιαξε ένα απόσταγμα το οποίο ονόμασε «τεκίλα», από τη λέξη μιας διαλέκτου ιθαγενών, η οποία σημαίνει «ηφαίστειο».

Στα 300 χρόνια της ύπαρξής της η βιομηχανία της τεκίλας απέκτησε 578 φίρμες, μπορεί και παράγει 170 εκατ. λίτρα ετησίως και να εξάγει 90 εκατ. από αυτά σε περισσότερες από 30 χώρες. Η διαδικασία παραγωγής ξεκινάει στον κάμπο, όταν το φυτό της μπλε αγαύης έχει εμφανίσει σημάδια της απαιτούμενης ωριμότητας, πράγμα που σημαίνει ότι βρίσκεται στην ηλικία των 8-12 ετών. Μόνο τότε μπορεί να πάρει σειρά για τη συγκομιδή, η οποία γίνεται χειρωνακτικά, χωρίς μηχανήματα.

Το πλέον διάσημο κοκτέιλ με βάση την τεκίλα είναι η «μαργαρίτα»: Περιέχει (εκτός από τεκίλα) κουαντρό, θρυμματισμένο πάγο, λεμόνι και αλάτι και σερβίρεται σε ποτήρι με πόδι. Είναι το κοκτέιλ που έχει προκαλέσει τις θλιμμένες εξομολογήσεις κάθε πικραμένου με ακροατή τον πάντα υπομονετικό μπάρμαν.

Το Μεξικό έχει ορίσει εθνικό ποτό του την τεκίλα, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουν οι Γάλλοι για το κονιάκ. Μάλιστα τον Νοέμβριο του 1997 η Ευρωπαϊκή Ενωση αποδέχθηκε το αυθεντικό της προέλευσης και της ονομασίας του ποτού. Το Μεξικό είναι πρώτο σε κατανάλωση τεκίλας και ακολουθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Χιλή, η Βρετανία, η Ιαπωνία και μετά, πολύ πιο πίσω από ό,τι θα περίμενε κανείς, η Ισπανία. Ο ερευνητής και συγγραφέας Ενρίκε Μαρτίνες Λιμόν παρατήρησε ότι στην Ισπανία, τη χώρα που σύμφωνα με την ιστορία έχει συμβάλει στη συνταγή του ποτού, η κατανάλωση τεκίλας είναι πολύ πεσμένη σε σχέση με το Μεξικό, γεγονός το οποίο αποδίδει στις γενικότερες γαστρονομικής φύσεως διαφορές που έχουν οι δύο χώρες παρά την κοινή πολιτισμική τους πορεία.

Χθες το βράδυ έρχονται δυο τύποι..Καθονται στη μέση του μπαρ.Βαλε δυο CHIVAS .....O υποφαινόμενος σκουπίζει ποτήρια. Έξω βρεχει,δεν έχει πολύ δουλειά . Το ελάττωμα του μπάρμαν ......αρχίζει να ακούει. Οι δυο θεοί αρχίζουν να φιλοσοφούν. Θεμα  «Οι τύποι της Γυναίκας» Απολαύστε τους .....

Γυναίκα DIAL -UP : γυναίκα με αργή και δύσκολη πρόσβαση.

Γυναίκα DSL : γυναίκα με γρήγορη πρόσβαση, αρκεί να διαθέτεις τους απαραίτητους πόρους.

Γυναίκα SERVER : γυναίκα πάντα απασχολημένη όταν τη χρειάζεσαι.

Γυναίκα WINDOWS : όλοι παραδέχονται ότι δεν λειτουργεί καλά αλλά δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτή.

Γυναίκα LINUX : γυναίκα ελευθερων αρχών, που δεν χρειαζεσαι λεφτά για να την αποκτήσεις, αλλά απαιτεί πολύ διάβασμα για να συνεργάζεστε απρόσκοπτα.

Γυναίκα DOS .: όλοι την έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά, αλλά κανείς δεν την θέλει πια.

Γυναίκα BACKUP : είχατε πιστέψει ότι διέθετε όλα όσα σας χρειάζονται, αλλά τη κρισιμότερη στιγμή πάντα κάτι έλειπε.

Γυναίκα SCREENSAVER : αν και δε χρησιμεύει σε τίποτα, είναι διασκεδαστική.

Γυναίκα MULTIMEDIA : τα κάνει όλα να ! φαίνονται όμορφα.

Γυναίκα RAM : μόλις χωρίσετε, ξεχνάει όλα όσα έχετε κάνει μαζί.

Γυναίκα HARD - DISK: θυμάται τα πάντα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Γυναίκα MOUSE : λειτουργεί μόνο αν τη χτυπάς και την κακομεταχειρίζεσαι.

Γυναίκα PASSWORD : νομίζεις πως είσαι ο μόνος που τη γνωρίζει, παρ'όλο που την γνωρίζει κι ο άλλος μισός πληθυσμός.

Γυναίκα MP3: θέλουν όλοι να την "κατεβάσουν" από άλλους άνδρες.

Γυναίκα VIRUS : γνωστή και ως σύζυγος, έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, εγκαθίσταται και καταναλώνει όλα τα αποθέματα. Αν επιχειρήσεις να την απεγκαταστήσεις, αναγκαστικά θα χάσεις κάποια αρχεία, αν δεν προσπαθήσεις θα χάσεις τα πάντα.

Γυναίκα E - MAIL: τα 9 στα 10 από αυτά που σου λέει, είναι εντελώς άχρηστα.

Γυναίκα Service Pack: Μοιάζει με την πρώην σου αλλά υποτίθεται ότι έχει λιγότερα προβλήματα. Τελικά ανακαλύπτεις ότι έχει διαφορετικά.

Γυναίκα browser : Της εμπιστεύεσαι την πιστωτική σου;;;

Γυναίκα trojan : Μεταμφιέζεται σε μια γλυκιά και καλή κοπέλα για να τη βάλεις σπίτι σου. Μόλις μπει δείχνει τον πραγματικό της εαυτό.

Γυναίκα antivirus : Είναι η γυναίκα που σου έρχεται μετά την γυναίκα virus -ενίοτε και πριν από αυτή.

Γυναίκα firewall : Δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας μαζί της.

Γυναίκα wikipedia : Ξέρει πολλά κόλπα, αλλά δεν είσαι σίγουρος ποιος της τα έμαθε και αν τα κάνει σωστά.

Γυναίκα netmod : Στη φορτώσανε με προξενιό.

Γυναίκα outlook : Είναι ανοιχτή σε όλα!

Γυναίκα scanner : Στην αρχή την ήθελες πολύ. Τελικά δεν τη χρησιμοποιείς και τόσο συχνά.

Γυναίκα laptop : Σε ακολουθεί όπου πας.

Γυναίκα desktop : Την αφήνεις σπίτι σου να κάνει δουλειές και βγαίνεις με τους κολλητούς σου! Σε περιμένει αναμμένη

Για αιώνες ο άνθρωπος ονειρευόταν να "συλλάβει" τους ήχους της φύσης και τη μουσική που δημιουργούσε. Πολλοί προσπάθησαν αλλά απέτυχαν μέχρι που ο Thomas Alva Edison ανακάλυψε μία μέθοδο ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου. Αυτό που ξεκίνησε σαν ένα τμήμα μια πιο εξελιγμένης τηλεφωνικής συσκευής κατέληξε στην ανάπτυξη ενός οργάνου που θα άλλαζε τον κόσμο, κάνοντας τον πιο χαρούμενο και ένα καλύτερο μέρος να ζεις.

Παρακάτω παρουσιάζονται τα σημαντικότερα γεγονότα, σε αντίστροφη χρονολογική σειρά, που σημάδεψαν την ιστορία τής ηχογραφημένης μουσικής...

* 1999
- Κυκλοφορεί το πρότυπο SDMI με στόχο μία νόμιμη εναλλακτική λύση στη μουσική πειρατεία

* 1998
- Διάδοση της χρήσης του MP3.
- Τα υδατογραφήματα αρχίζουν να χρησιμοποιούνται στη μουσική

* 1997
- Το τραγούδι του Elton John για την Πριγκήπισσα Diana, "Candle in the Wind 1997" έγινε το single με τις ταχύτερες πωλήσεις, αφού μέσα σε 24 ώρες από την κυκλοφορία του στις ΗΠΑ έγινε 8 φορές πλατινένιο

* 1996
- Το πρώτο DVD (Digital Versatile Disc) έκανε την εμφάνισή του στο Consumers Electronic Show του Λας Βέγκας

* 1993
- Παρά την εμφάνιση των DCC και MD, το CD παραμένει το κυρίαρχο μέσο.

* 1992
- Η Philips παρουσιάζει το DCC (Digital Compact Cassette) που είναι συμβατό με τη μαγνητική κασέτα και έχει το ίδιο μέγεθος, ενώ τα νέα κασετόφωνα δέχονται και τους δύο τύπους. Μη μπορώντας να έρθει σε συμφωνία με τη Philips η Sony δημιουργεί το MiniDisc (MD) που συνδυάζει την ποιότητα του CD με την ευχρηστία της κασέτας

* 1991
- Η Philips παρουσιάζει το Compact Disc Interactive (CD-I). Βασίζεται στο CD-ROM αλλά έχει τη δυνατότητα αναπαραγωγής CD ήχου, ταινιών, παιχνιδιών, κ.α.

* 1989
- Η Sony παρουσιάζει στις ΗΠΑ το DAT, που ακολουθεί τη λογική της κασέτας αλλά έχει μικρότερο μέγεθος. Μετά από πιέσεις των δισκογραφικών εταιριών, οι εταιρίες παραγωγής μηχανημάτων DAT εφαρμό-ζουν το SCMS (Serial Copy Management System) για να αποφευχθεί η ψηφιακή αντιγραφή

* 1988
- Για πρώτη φορά οι πωλήσεις CD ξεπερνούν αυτές των δίσκων βινυλίου. Από το 1989 οι πωλήσεις CD ξεπέρασαν τα 200 εκατομμύρια τεμάχια και οι δίσκοι άρχισαν να εξαφανίζονται από τα δισκοπωλεία.

* 1986
- Μετά από δειλές αρχικά πωλήσεις, 50 εκατομμύρια CD πωλήθηκαν μέχρι το τέλος της χρονιάς

* 1984
- Το CD αναγνωρίζεται σαν ο καλύτερος φορέας ήχου μέχρι τώρα
- Ο Bob Geldof οργανώνει τη συναυλία Live Aid για τη βοήθεια των Αφρικανικών κρατών. Τα συνολικά κέρδη της συναυλίας ήταν 50 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας

* 1983
- Το CD κάνει την πρώτη του επίσημη εμφάνισή στην Αγγλία την 1η Μαρτίου. Θεωρήθηκε η μεγαλύτερη καινοτομία στη δισκογραφία μετά το δίσκο βινυλίου.

* 1982
- Το άλμπουμ "Thriller" του Michael Jackson πούλησε 40 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε ο πιο επιτυχημένος δίσκος στην ιστορία της δισκογραφίας
- Τον Οκτώβριο ξεκινά στην Ιαπωνία η παραγωγή CD hardware και software

* 1981
- Το Walkman II κάνει την εμφάνισή του. Μικρότερο κατά 25% και με 50% λιγότερα κινούμενα μέρη. Η τιμή μειώνεται αισθητά και γίνεται το ένα από τα πιο επιτυχημένα μουσικά προϊόντα της μεταπολεμικής περιόδου
- Ένα καλωδιακό κανάλι, το MTV, αρχίζει να μεταδίδει video clips. Τα επόμενα χρόνια τα μουσικά video έγιναν απαραίτητα στην προώθηση των τραγουδιών
- Η Philips παρουσιάζει το σύστημα CD στη μουσική βιομηχανία. Σε συνεργασία με τη Sony παράγουν ένα ψηφιακό δίσκο για εμπορική χρήση

* 1979
- Η Sony παρουσιάζει το κασετόφωνο Woundabout που αργότερα μετονομάστηκε σε walkman. Τα προσόντα του ήταν τα μικρά ακουστικά που απέδιδαν καλή ποιότητα ήχου με χαμηλό σήμα από τον ενισχυτή, και η καλή απόδοση από τις μπαταρίες που το λειτουργούσαν. Με αρχική τιμή 200 δολάρια δεν θεωρήθηκε προϊόν με μαζική εμπορική αξία

* 1978
- Η πρώτη ανακοίνωση του Compact Disc από την εταιρία Philips

* 1977
- 100 χρόνια μετά το όνειρο του Edison για μια οικιακή συσκευή που θα "μιλούσε", κάθε μέσο νοικοκυριό διέθετε δύο ή τρεις.
- Οι πωλήσεις κασετών προκαλούν πτώση στις πωλήσεις δίσκων και οι δισκογραφικές εταιρίες κυκλοφορούν τα άλμπουμ τους και στους δύο τύπους.

* 1975
- Η διαδικασία ηχογράφησης έγινε τόσο περίπλοκη που τα στούντιο άρχισαν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές

* 1971
- Δίσκοι με ήχο τεσσάρων καναλιών (Quadrophonic) εμφανίζονται στην αγορά αλλά το κοινό δεν ενθουσιάζεται λόγω της σύγχυσης που επικρατεί σε σχέση με τη συμβατότητα των μηχανημάτων και του οικονομικού κλίματος

* 1968
- Μέχρι τώρα 85 κατασκευάστριες εταιρίες πούλησαν 2,4 εκατομμύρια κασετόφωνα και η αξία της αγοράς της κασέτας μόνο για το 1968 ήταν 150 εκατομμύρια δολάρια. Ως το τέλος της δεκαετίας η Philips compact cassette ήταν το στάνταρ στη χρήση κασέτας

* 1966
- Ο Dr Ray Dolby παρουσιάζει το Dolby Noise Reduction System, ένα σύστημα μείωση του "θορύβου" στις ηχογραφήσεις που επικράτησε παγκόσμια

* 1965
- Οι ηχογραφημένες κασέτες κυκλοφορούν. Απλές στη χρήση και πολύ δημοφιλείς τα επόμενα χρόνια, κατάφεραν τη πρώτη χρονιά να πουλήσουν μόνο 9000 αντίτυπα. Παράλληλα εμφανίζεται και η ευρείας χρήσης σε αυτοκίνητα κασέτα 8-track που είχε το πλεονέκτημα να παίζει ατέρμονα.

* 1963
- H Philips παρουσιάζει την κασέτα μουσικής στην έκθεση του Βερολίνου

* 1960
- Ο στερεοφωνικός ήχος έχει πρακτικά αντικαταστήσει τον μονοφωνικό

* 1956
- Οι στερεοφωνικοί δίσκοι εμφανίζονται και πωλούνται παράλληλα με τους μονοφωνικούς. Ο δίσκος "My Fair Lady" (Ωραία μου Κυρία) και το 1ο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι σε εκτέλεση του Van Cliburn ήταν οι πρώτοι δίσκοι που είχαν πωλήσεις άνω του 1 εκατομμυρίου.

* 1954
- Οι εταιρίες αρχίζουν να προμηθεύουν τα στούντιο ηχογραφήσεων με στερεοφωνικό εξοπλισμό.

* 1949
- Η πρώτη επίδειξη του transistor από τους Shockley, Brittain και Bardeen έφερ επανάσταση όχι μόνο στο σχεδιασμό και την απόδοση των μηχανημάτων ήχου αλλά και στις οικιακές συσκευές.
- Με την κυκλοφορία από την RCA του πρώτου δίσκου 45 στροφών άρχισε μία μάχη ανάμεσα σ'αυτούς και τους δίσκους 33 στροφών. Τελικά και οι δύο παρέμειναν στην αγορά λόγω των πρακτικών πλεονεκτημάτων τους.

* 1948
- Η βιομηχανία πετρελαίου παρουσίασε ένα πλαστικό πολλαπλής χρήσης, το πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC), κατάλληλο για μαγνητικές ταινίες και δίσκους με χαμηλό ηχητικό θόρυβο. Το PVC κατέστησε δυνατή τη δημιουργία δίσκων με στενό αυλάκι με δυνατότητες πολύ υψηλότερες από τους δίσκους "μεγάλης διάρκειας" των 20 λεπτών ανά πλευρά που είχε δημιουργήσει ο Edison από το 1926.

* 1945
- Μετά τον πόλεμο η έρευνα για ειρηνικούς σκοπούς ώθησε την ανάπτυξη της ποιότητας ήχου. Το ηχητικό φάσμα των ηχογραφήσεων αυξήθηκε κατακόρυφα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η μουσική υπόκρουση χρησιμοποιήθηκε για την αύξηση της παραγωγικότητας και έρευνες έδειξαν ότι η αύξηση αυτή ήταν της τάξεως μέχρι και 25%. Αυτή η αποκάλυψη ήταν σημαντική για την ώθηση της δισκογραφίας

* 1942
- Η εταιρία RCA Victor απένειμε τον πρώτο χρυσό δίσκο στη μουσική ιστορία στον Glenn Miller για πωλήσεις ενός εκατομμυρίου του "Chattanooga Choo-choo"

* 1941
- Ο Leopold Stokowski, που από το 1917 έδειξε ενδιαφέρον για τις τεχνικές βελτίωσης της ποιότητας ηχογράφησης, διεύθυνε την ορχήστρα που έπαιξε τη μουσική της ταινία του Walt Disney "Φαντασία"

* 1936
- Οι μηχανικοί της BASF, χρησιμοποιώντας ένα "Magnetophon" ηχογράφησαν τη Συμφωνία Νο 39 του Μότσαρτ από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου σε διεύθυνση του Sir Thomas Beecham. Ηταν η πρώτη ηχογράφηση συμφωνικής ορχήστρας, η οποία υπάρχει ακόμα και μάλιστα έχει απρόσμενα καλή ποιότητα ήχου

* 1935
- Η εταιρία AEG-Telefunken έκανε την πρώτη δημόσια επίδειξη ενός μαγνητοφώνου, του "Magnetophon" στην έκθεση του Βερολίνου

* 1934
- Η εταιρία BASF κατασκεύασε 50.000 μέτρα μαγνητικής ταινίας για πειράματα μεγάλης κλίμακας από την AEG

* 1931
- Ο Alan Dower Blumlein (EMI) παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την τεχνική στερεοφωνικής ηχογράφησης που έθεσε τις βάσεις για τις σύγχρονες τεχνικές.
- Ο Thomas Edison πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών

* 1927
- "The Jazz Singer", όχι η πρώτη αλλά η πιο γνωστή ομιλούσα ταινία κυκλοφορεί

* 1925
- Είναι η χρόνια που πολλές δισκογραφικές εταιρίες κάνουν τις πρώτες ηλεκτρικές ηχογραφήσεις

* 1923
- Οι δισκογραφικές εταιρίες βρίσκονται σε ύφεση λόγω της αυξανόμενης δημοτικότητας του ραδιοφώνου

* 1919
- Η ηλεκτρική ηχογράφηση βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο
- Η Garrard Engineering, θυγατρική της British Crown Jewellers κατασκεύασε μηχανισμούς ακριβείας για γραμμόφωνα

* 1917
- Οι πρώτες κυκλοφορίες μουσικής τζαζ σε κυλίνδρους καθυστέρησαν την οριστική εξαφάνιση αυτού του μέσου

* 1913
- Η Decca παρουσιάζει το φορητό γραμμόφωνο

* 1908
- Ο Edison συνεχίζει να χρησιμοποιεί τους κυλίνδρους, αλλά οι δίσκοι αποδεικνύονται όλο και δυσκολότεροι αντίπαλοι

* 1906
- Το γραμμόφωνο Victrola της εταιρίας Victor κάνει την εμφάνισή του. Η επιτυχία του ήταν τέτοια που το όνομα Victrola περιέγραφε από τότε όλα τα γραμμόφωνα

* 1904
- Ο Fleming δημιουργεί τη διοδική θερμική βαλβίδα και αργότερα ο Lee de Forest την τριοδική. Η ηλεκτρική ηχογράφηση ήταν πλέον εφικτή

* 1903
- Οι πρώτοι δίσκοι 12 ιντσών κυκλοφορούν από τη Monarch. H HMV Italiana κυκλοφορεί το έργο του Βέρντι "Ernani" σε 40 αντίτυπα

* 1902
- Ο Caruso έκανε τον πρώτο από τους πολλούς δίσκους του. Η δημοτικότητα του κυλίνδρου αρχίζει να υποχωρεί

* 1901
- Η αρχική μέθοδος της χάραξης μιας πλάκας με οξύ, αντικαθίσταται με τη χρήση στρώματος κεριού

* 1895
- Η ηχογραφημένη μουσική για ψυχαγωγία άρχισε να βρίσκει ανταπόκριση από το κοινό. Η απαίτηση για ηχογραφήσεις έδωσε το κίνητρο για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες από τις νεοσύστατες δισκογραφικές εταιρίες

* 1890
- Η Edison's Phonograph και η Bell-Tainter Graphophone βρίσκονται σε έντονο ανταγωνισμό. Ο φωνογράφος φαίνεται να είναι πιο δημοφιλής

* 1889
- Πρόγονοι του juke-box με μεγάλη απήχηση στο κοινό δημιούργησαν μία ανάγκη για περισσότερα ηχογραφήματα, κυρίως για κωμικούς μονολόγους

* 1888
- Τα προϊόντα της Edison's Phonograph και της Bell-Tainter Graphophone (μιας εταιρίας που δημιουργήθηκε από τον Chichester Bell, αδερφό του Alexander Graham Bell, και τον Charles Tainter) χρησιμοποιούνται σαν μηχανές υπαγόρευσης συμβολαίων. Η ψυχαγωγική χρήση των προϊόντων αυτών δεν θεωρείται ότι έχει εμπορική αξία

* 1887
- Ο Berliner ανέπτυξε μια επιτυχημένη μέθοδο εκ των υστέρων μεταφοράς ενός αυλακιού που περιείχε ηχητική πληροφορία σε ένα δίσκο. Επίσης ανέπτυξε μία μέθοδο μαζικής παραγωγής αντιτύπων ενός πρωτότυπου δίσκου

* 1886
- Ο Edison αποκτά δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τις ΗΠΑ για ένα κύλινδρο εγγραφής καλυμμένο με κερί. Αυτό σηματοδότησε το τέλος του κυλίνδρου με φύλλο κασσίτερου

* 1884
- Ο Emile Berliner ηχογράφησε το "Πάτερ Ημών" σε έναν κύλινδρο του Edison. Η πρωτότυπη ηχογράφηση διατηρείται στα γραφεία του BBC στο Λονδίνο

* 1878
- Ο Edison επινόησε τη χρήση ενισχυτών πεπιεσμένου αέρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος της χαμηλής έντασης του ήχου κατά την αναπαραγωγή. Οι Βρετανοί Horace Short και C.A. Parsons πέτυχαν τη κατασκευή τέτοιων ενισχυτών, των Auxetophones, που τελικά χρησιμο-ποιήθηκαν σε άλλες εφαρμογές

* 1877
- Τον Απρίλιο ένας ακόμα Γάλλος, ο Charles Cros, ποιητής και εφευρέτης της έγχρωμης φωτογραφικής επεξεργασίας, πρότεινε τη βελτίωση της μεθόδου του Scott με φωτοτύπιση (photoengraving) του ίχνους πάνω στο μέταλλο, με την πιθανότητα της ανίχνευσης του μοντέλου με αποτέλεσμα την αναπαραγωγή του αρχικού ήχου
- Τον Ιούλιο ο Thomas Alva Edison ανακάλυψε μία μέθοδο ηχογράφησης και αναπαραγωγής ήχου ακολουθώντας διαφορετική μέθοδο από αυτή του Scott και του Cros. Έκανε αίτηση για ευρεσιτεχνία στη Βρετανία και στις 24 Δεκεμβρίου έκανε αντίστοιχη αίτηση στις ΗΠΑ που κάλυπτε τις ομιλούσες συσκευές και τους εγγραφείς ήχου που έγιναν γνωστοί ως Φωνογράφοι. Οι πρώτοι φωνογράφοι χρησιμοποιούσαν κυλίν-δρους με κάλυψη φύλλου κασσίτερου

* 1857
- Ο Γάλλος Leon Scott δημιουργεί τον φωνοαυτογράφο (phonautograph) που μετέτρεπε μία κυμαινόμενη πίεση αέρα σε ένα ορατό ίχνος πάνω σε έναν "καπνισμένο" κύλινδρο με τη χρήση μίας γραφίδας προσαρτημένης σε μία μεμβράνη. Η καταγραφή αυτή του ήχου δεν μπορούσε να αναπαραχθεί


Πηγή: www.ifpi.gr

Σαν σήμερα στις  25  Σεπτεμβρίου του 1957, υπό την επιτήρηση του αμερικανικού στρατού, εννέα Αφροαμερικανοί μαθητές, πηγαίνουν για πρώτη φορά στο Γυμνάσιο Central High School, στο Λιτλ Ροκ, του Αρκάνσας τον ΗΠΑ.

Τρία χρόνια  αργότερα  ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ  αρχίζει τον αγώνα για τα δικαιώματα ψήφου των μαύρων στο Νότο.

Ποιος ήταν πράγματι ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ  ;

Αμερικανός αρχηγός των Μαύρων και αγωνιστής για τα ίσα δικαιώματα των πολιτών

Ο άνθρωπος που τολμούσε να ονειρεύεται, ο ηγέτης των Αφροαμερικανών που πυροβόλησε εξ επαφής τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο εφημέριος από την Τζόρτζια που έβγαλε από την Αμερική τη θλιβερή λευκή κουκούλα της γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929. Οι Κινγκ ήταν μια μεσοαστική οικογένεια της Τζόρτζια γαλουχημένη στην παράδοση του μαύρου κλήρου των Νότιων Πολιτειών. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν βαπτιστές ιεροκήρυκες· το δεύτερο όνομα προστέθηκε όταν ο Μάρτιν ήταν μόλις πέντε ετών, ως φόρος τιμής στον Λούθηρο της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης.

Ηδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει μακριά από τον ζόφο της λευκής μισαλλοδοξίας. Πολύ αργότερα θα μιλήσει εκτενώς για τις κουρτίνες που στοίχειωσαν τα παιδικά χρόνια του, εκείνες που χρησιμοποιούσαν στις τραπεζαρίες των τρένων για να χωρίσουν τους λευκούς από τους μαύρους. «Ημουν πολύ μικρός όταν βίωσα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από την κουρτίνα. Ενιωσα σαν να είχε πέσει μια κουρτίνα πάνω σε όλη μου τη ζωή».

Σε ηλικία 15 ετών ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε να φοιτά στο Κολέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, με βάση ειδικό πρόγραμμα για ταλαντούχους μαθητές. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του εγκατέλειψε διά παντός το ενδιαφέρον του για την ιατρική και τη νομική και επέλεξε, υπό την έντονη ψυχολογική πίεση του πατέρα του, τη σταδιοδρομία του κληρικού. Τα επόμενα τρία χρόνια σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κρόζερ στο Τσέστερ της Πενσυλβανίας από όπου αποφοίτησε το 1951 με δίπλωμα θεολογίας.

Τεράστια επίδραση στην ήδη αφυπνισμένη σκέψη του άσκησε η φιλοσοφία της «πολιτικής ανυπακοής» και της «μη βίας» του Μαχάτμα Γκάντι καθώς και οι θεωρίες των σύγχρονων προτεσταντών θεολόγων. Από το Κρόζερ βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης όπου και γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Κορέτα Σκοτ. Εκεί εξάλλου εναγκαλίστηκε και μια στέρεη βάση για τις δικές του θεολογικές και ηθικές αρχές πάνω στην οποία έχτισε και τη διδακτορική διατριβή του «Συγκριτική μελέτη των ιδεών περί Θεού στη σκέψη του Πάουλ Τίλιχ και του Χένρι Νέλσον Βίμαν». Ο Κινγκ αντιλαμβανόταν τον θεό ως μια εμπρόσωπη οντότητα· ο άνθρωπος εκαλείτο να οδηγηθεί από τον θεό.

Ηταν σχεδόν ένα χρόνο εφημέριος της εκκλησίας των Βαπτιστών της λεωφόρου Ντέξτερ στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όταν η ολιγομελής ομάδα οπαδών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της πόλης εγκαινίασε τον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων στα δημόσια λεωφορεία. Αφορμή η σύλληψη την 1η Δεκεμβρίου του 1955 της μοδίστρας Ρόζας Παρκς, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό επιβάτη όπως όριζε η νομοθεσία φυλετικών διακρίσεων. Ενθερμοι εκπρόσωποι του ντόπιου μαύρου πληθυσμού έσπευσαν να ιδρύσουν την «Ενωση για την Πρόοδο» του Μοντγκόμερι με επικεφαλής τον Κινγκ.

Στη διάρκεια της παρθενικής ομιλίας του ως προέδρου της οργάνωσης επέδειξε την εξέχουσα ρητορική του δεινότητα: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμαρτυρηθούμε. Επί πολλά χρόνια έχουμε δείξει απίστευτη υπομονή. Εχουμε δημιουργήσει μερικές φορές στους λευκούς αδελφούς μας την εντύπωση ότι μας άρεσε ο τρόπος με τον οποίο μας μεταχειρίζονταν. Ηρθαμε όμως εδώ για να λυτρωθούμε από την υπομονή εκείνη που μας κάνει να υπομένουμε οτιδήποτε το λιγότερο από την ελευθερία και τη δικαιοσύνη». Το αμερικανικό έθνος είχε μόλις αποκτήσει μια νέα φωνή· 382 μέρες αργότερα οι μαύροι του Μοντγκόμερι είχαν αποκτήσει τη δική τους θέση στο λεωφορείο.

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη ενός μαζικού μαύρου κινήματος, ο Κινγκ δημιούργησε την οργάνωση «Συνδιάσκεψη της Χριστιανικής Ηγεσίας των Πολιτειών του Νότου» εγκαινιάζοντας πλέον και επίσημα τον ισόβιο αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Εχοντας εξασφαλίσει ένα ισχυρό βήμα στον Νότο ξεκινά τις ανθρωπιστικές περιοδείες του ανά τις ΗΠΑ, συζητεί με τους μαύρους για τα πολιτικά τους δικαιώματα, ακολουθεί την πολιτική της ενεργού μη βίας διοργανώνοντας καθιστικές διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας, συναντά ξένους ηγέτες, δίνει πύρινους λόγους (εκείνο το θεόπνευστο «Εχω ένα όνειρο» στη διάρκεια μιας ειρηνικής «διαφυλετικής» συγκέντρωσης στην Ουάσιγκτον στις 28 Αυγούστου 1963 θα μείνει στην Ιστορία), διακηρύσσει ότι «έχει φθάσει η κατάλληλη στιγμή που μια συντονισμένη εξόρμηση εναντίον της αδικίας θα μπορούσε να αποφέρει μεγάλα και χειροπιαστά οφέλη».

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 η δημοτικότητά του φθάνει στο αποκορύφωμά της. Το 1964 του απονέμεται το Νομπέλ Ειρήνης ενώ ψηφίζεται ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που εξουσιοδοτεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλλει την απάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στους δημόσιους χώρους και να διώκει ποινικά τις διακρίσεις τόσο στα κρατικά μέσα κοινής ωφέλειας όσο και στην απασχόληση. Σε λίγο όμως θα εμφανιστούν τα πρώτα σημεία αντιπολίτευσης στους κόλπους του μαύρου κινήματος· η φιλοσοφία της μη βίας «σκοντάφτει» όλο και συχνότερα σε εξαγριωμένους ριζοσπάστες που δεν αργούν να του «κολλήσουν» και το άκρως ειρωνικό προσωνύμιο «de Lawd» («ο κ. Προσευχόμενος»). Ο Κινγκ προσπαθεί να διευρύνει τη βάση της οργάνωσής του: συγκροτεί ένα μέτωπο των φτωχών πληθυσμών από όλες τις φυλές, τάσσεται κατά του Πολέμου του Βιετνάμ, πολεμά πλέον «για μια ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρης της κοινωνίας, μια επανάσταση αξιών».

Στις 4 Απριλίου 1968 ο μαύρος ηγέτης δολοφονείται σε ηλικία 39 ετών από έναν λευκό «αδελφό» ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι του μοτέλ στο οποίο είχε καταλύσει με τους στενούς συνεργάτες του στο Μέμφις του Τενεσί. Στις 10 Μαρτίου 1969 ο δολοφόνος του Τζέιμς Ιρλ Ρέι ομολογεί και καταδικάζεται σε 99 ετών ειρκτή.

Wall-e

Του Αντριου Στάντον
Προβάλλεται ήδη στις αίθουσες

Kάθε φορά που η Pixar φτιάχνει μια ταινία, σκέφτεται κανείς ότι την επόμενη φορά, δεν μπορεί, θα είναι κατώτερη. Και όμως, οι άνθρωποι αυτής της εταιρείας, που άρχισε μικρή και εμπνευσμένη για να φτάσει σήμερα να είναι κυρίαρχη στον χώρο, αλλά πάντα με την ίδια ευφυΐα και δημιουργικότητα, εξακολουθούν να φτιάχνουν αριστουργήματα - μοντέλα για όποιον θέλει να ασχοληθεί με το animation. Επειτα από το «Ψάχνοντας τον Νέμο», τους «Απίθανους» και τον «Ρατατούη», ταινίες η μία καλύτερη από την άλλη, ο «Wall-e» είναι μια ταινία που θα ζήλευε κάθε κινηματογραφιστής και δεν πρέπει να χάσει κανείς άνθρωπος που αγαπάει το σινεμά. Ο «Wall-e» είναι αστείος, συγκινητικός, με τολμηρές ιδέες, με «μήνυμα» και πολιτική άποψη. Είναι η ιστορία ενός ρομπότ, του μοναδικού της γενιάς του, που έχει μείνει στη Γη, επτακόσια χρόνια από τότε που την εγκατέλειψαν οι άνθρωποι επειδή έχει γίνει ένας τεράστιος σκουπιδότοπος, αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης. Την οποία συντηρεί και ευνοεί η κυβέρνηση της υπερδύναμης, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πολυεθνική εταιρεία που ελέγχει όλα τα προϊόντα! Ο μοναχικός Wall-e, που βλέπει σκηνές από το «Hello Dolly» και συγκινείται, θα γνωρίσει την Eve, ένα ρομπότ νέας γενιάς, θα την ερωτευτεί, θα την ακολουθήσει στο Διάστημα και θα παλέψει για να φέρει τη ζωή και τους ανθρώπους πίσω στη Γη. Αψογη σε κάθε της λεπτομέρεια, είναι μια ταινία που δεν μπορεί παρά να γραφτεί στη μνήμη και στην καρδιά. Κάντε μόνο μια χάρη στον εαυτό σας και δείτε την πρωτότυπη κόπια. Ποιος θέλει να δει ένα αριστούργημα με τη φωνή του Γρηγόρη Αρναούτογλου;

Πρόκειται για ζυγαριές οι οποίες, εκτός από το σωματικό βάρος, μπορούν να υπολογίσουν τόσο τη μάζα των μυών, του νερού, των οργάνων και του αίματος, την οστέινη μάζα όσο και το σωματικό λίπος, δηλαδή τους λιπώδεις ιστούς.

Για να το επιτύχουν μετρούν τη βιοηλεκτρική αντίσταση, τη διαφορετική αντίσταση που συναντά το ηλεκτρικό ρεύμα όταν διασχίζει τους ιστούς του σώματος. Πάνω στη ζυγαριά, στο σημείο όπου ακουμπάμε τα πόδια, υπάρχουν τέσσερα μεταλλικά ηλεκτρόδια που διοχετεύουν μια ποσότητα ηλεκτρικού ρεύματος χαμηλότατης τάσης, την οποία δεν αντιλαμβάνεται αυτός που ζυγίζεται - εξαιρούνται όσοι έχουν βηματοδότη, αφού απαγορεύεται να χρησιμοποιούν τέτοιες ζυγαριές.

Το ρεύμα ταξιδεύει διαμέσου του νερού που υπάρχει στη μάζα των ιστών και προσκρούει στο λίπος. Ανάλογα με την αντίσταση που συναντά, και συνυπολογίζοντας στοιχεία όπως το φύλο, την ηλικία, το ύψος και το βάρος του ατόμου, η ζυγαριά δίνει μια κατά προσέγγιση τιμή του υπάρχοντος σωματικού λίπους.

Θρησκευτικό διάταγμα, γνωστό και ως "φαταούα", κατά του Μίκι Μάους εξέδωσε ένας σαουδάραβας ιερωμένος, ο σεΐχης Μοχάμεντ αλ-Μουνάτζιντ, με το σκεπτικό ότι ο θρυλικός ήρωας του Ντίσνεϊ, όπως εξάλλου και όλα τα ποντίκια, είναι "πράκτορας του σατανά" και πρέπει να θανατωθεί.

Η σαρία, ο ισλαμικός δηλαδή νόμος, απαιτεί την εξόντωση όλων των τρωκτικών, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου κινουμένου σχεδίου, είπε ο σεΐχης, ο οποίος έχει διατελέσει στο παρελθόν και διπλωμάτης, επισημαίνοντας ότι η προσωπικότητα του Μίκι Μάους κάνει τα ποντίκια συμπαθητικά στους ανθρώπους.

Σχολιάζοντας τα λεγόμενα του σαουδάραβα ιερωμένου, η αιγύπτια Σοάν Σαλάχ, ειδική επί θρησκευτικών ζητημάτων και παρουσιάστρια δημοφιλούς εκπομπής σε δορυφορικό τηλεοπτικό δίκτυο, δήλωσε στην αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα Gazette ότι η φάτουα του Μουνάτζιντ "αμαυρώνει την εικόνα του Ισλάμ" και ζήτησε να σταματήσουν αυτές οι γελοιότητες.

"Μία φάτουα πρέπει να βασίζεται στη γνώση, τη λογική και τον ορθό λόγο. Πράγματι, σύμφωνα με τις επιταγές του Ισλάμ, τα ποντίκια πρέπει να θανατώνονται. Είναι όμως παράλογο να αντιμετωπίζεις έναν ήρωα κινουμένων σχεδίων ως ζωντανό ποντίκι και να θέλεις να το σκοτώσεις", εξήγησε.

Στα δύο προηγούμενα μέρη του αφιερώματος, είδαμε πως ξεκίνησε το rock στην Ελλάδα με την κάθε γειτονιά να έχει το δικό της γκρουπ, το πάθος και την ορμή αυτών των παιδιών που θέλανε να μοιάσουνε στους Beatles, στους Stones, στους Kinks, στους Animals, είδαμε τις συναυλίες και τα μουσικά πρωινά. Είδαμε ακόμα το φρενάρισμα του μουσικού αυτού κινήματος που έφερε όχι μόνο η άνοδος της δικτατορίας, αλλά και η ...πτώση της, γιατί είπαμε πως όταν η χούντα έπεσε, το κοινό διψούσε για το απαγορευμένο πολιτικό τραγούδι...

Με την είσοδο της νέας δεκαετίας, τα κοινωνικο-πολιτικά πράγματα έδειχναν να αλλάζουν. Το ίδιο και οι μουσικές αντιλήψεις. Το κοινό ήταν κορεσμένο από το πολιτικό τραγούδι και οι αφίσες του Μάο και του Τσε, έδιναν τη θέση τους στις αφίσες του Morrison, της Joplin και του Hendrix. Μαζί με όλα αυτά, έρχονται καπάκι έπειτα από πολλά ...; ...; ...; ...; ...;χρόνια και δύο συναυλίες στο γήπεδο του Σπόρτινγκ από τους Police και ακόμα μία συναυλία (στο ίδιο γήπεδο) από τους Πουλικάκο και Σιδηρόπουλο που αναθερμαίνουν τις σχέσεις του κοινού με τη Rock μουσική. Σε λίγο, θα ξεπεταχτεί σε ολόκληρη τη χώρα, μία καινούργια φουρνιά από συγκροτήματα, αποφασισμένα να προχωρήσουν με οργάνωση, ενότητα και σοβαρή δουλειά. Για να δούμε ...;..μάθαμε κάτι όλα αυτά τα χρόνια; Υποτίθεται ότι έχουμε στις αποσκευές μας τις εμπειρίες του παρελθόντος. Υποτίθεται ότι τα λάθη έγιναν μαθήματα. Οι δισκογραφικές εταιρίες είναι όμως διστακτικές. Για πόσο καιρό; Μπαααα ...;.. για πολύ λίγο γιατί ξέρετε τώρα ...;.. όπου μυρίζονται χρήμα, επενδύουν αμέσως. Έτσι, ένα αρνητικό γεγονός απέβη θετικό για τον χώρο. Ξέρετε ποιο είναι αυτό το γεγονός; Η καταδίκη των "Μουσικών Ταξιαρχιών" του Τζίμη Πανούση. Οι "Μουσικές Ταξιαρχίες" πήγαν στις 12 Απριλίου (νομίζω) του 1980 να παίξουν στην Καρδίτσα, αλλά μετά το τέλος της συναυλίας η αστυνομία τους συνέλαβε και μετά από τρεις ημέρες δικάστηκαν για εξύβριση των θείων, της δημόσιας αρχής και του κράτους και καταδικάστηκαν σε 54 μήνες φυλακή (14 ο Τζιμάκος και από 8 οι υπόλοιποι). Αυτό το γεγονός, έστρεψε το ενδιαφέρον του καλλιτεχνικού κόσμου (μάζεψαν υπογραφές για το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης), αλλά οι κρατικές επεμβάσεις εις βάρος του γκρουπ, συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα να διακοπούν τα lives του στο "Αχ Μαρία" και να οργιάσει η αντιπολίτευση για να καταργηθεί επιτέλους η λογοκρισία σ' αυτή τη χώρα. Μεγάλος ντόρος!!!! Φυσικά καταλαβαίνετε ότι οι εταιρίες δεν έμειναν άπραγες. Όταν οι "Μουσικές Ταξιαρχίες" αθωώθηκαν πανηγυρικά από το Εφετείο, μπήκε σε τροχιά και ο πολυαναμενόμενος δίσκος τους, ο οποίος ναι μεν λογοκρίθηκε στα επίμαχά του σημεία, ναι μεν δόθηκε εντολή από την Εισαγγελία Αθηνών να κατασχεθούν όλα τα αντίτυπα που κυκλοφορούσαν στην αγορά, αλλά αυτό απεδείχθη ότι ήταν η καλύτερη διαφήμιση, διότι παρ' όλα τα μέτρα που ελήφθησαν από τις αρχές, ο δίσκος σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων. Και να που τα σημάδια στο χώρο, γίνονται όλο και πιο ενθαρρυντικά. Στα lives των "Μουσικών Ταξιαρχιών" δημιουργείται το αδιαχώρητο. Ο Σιδηρόπουλος κυκλοφορεί με τους "Απροσάρμοστους" το "Εν Λευκώ" του οποίου οι στίχοι αγγίζουν το πρόβλημα των ναρκωτικών και απαγορεύεται η μετάδοση του δίσκου από το ραδιόφωνο. Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά, το Υπουργείο Νέας Γενιάς, αρχίζει να χρηματοδοτεί και να διοργανώνει συναυλίες ροκ συγκροτημάτων υπό την αιγίδα του. Σε τρεις από αυτές, έπαιξα και εγώ. Στο "Rodeo" και στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου το 1986 με τους "Nepal" και το 1989 στη Μύκονο με τους "Anaconda Snake Band". Το 1985, η Αθήνα ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και οργανώθηκε το διήμερο "Rock in Athens '85 Festival" με συμμετοχές όπως οι Stranglers, οι Depeche Mode, οι Cure και οι Clash. Από Ελληνικής πλευράς θα συμμετείχαν οι "Μουσικές Ταξιαρχίες", αλλά απέσυραν τη συμμετοχή τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την coca-cola που ήταν σπόνσορας. Ένα άλλο γεγονός που σημάδεψε αυτή τη δεκαετία αλλά και τον χώρο, είναι και η νομιμοποίηση της ελεύθερης ραδιοφωνίας.

Ας ρίξουμε λοιπόν μία ματιά στα Μωρά της δεκαετίας του 60 (Α' Μέρος), που γίνανε οι Έφηβοι της δεκαετίας του 70 (Β' Μέρος) και "εισέρχονται" Άντρες πλέον, στην δεκαετία του 80. Τώρα πατάνε στα πόδια τους και δείχνουν να ξέρουν τι θέλουν.

• ΤΑ ΓΚΡΟΥΠ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1980
  
  Επεξήγηση:
  (Όπου υπάρχει το (+) μέσα σε παρένθεση δεξιά από το όνομα, σημαίνει ότι το συγκεκριμένο μέλος, προστέθηκε αργότερα στη σύνθεση του γκρουπ χωρίς να πάρει τη θέση κάποιου άλλου μέλους. Αντίστοιχα η (-) σημαίνει ότι αποχώρησε χωρίς να αντικατασταθεί).
  
  * Α& Ζ (1982, Αθήνα)
  Νίκος Γρηγοριάδης: Κιθάρα, Φωνή
  Στέλιος Σταυράκης: Κιθάρα, Φωνή
  Αλέκος Μουζάς: Κιθάρα, Φωνή
  
  * ΑΔΙΕΞΟΔΟ (1983, Αθήνα)
  Σωτήρης Θεοχάρης: Φωνή
  Μίμης Αλιμπράντης: Μπάσο,
  Δημήτρης Σπυρόπουλος: Κιθάρα
  Στάθης Παπανδρέου: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Μ. Αλιμπράντης, +Μαρία Βασιλάκη, -Μ. Βασιλάκη, +Ντίνος Ζούμπερης -Ν. Ζούμπερης, +Νίκος Χαραλαμπόπουλος.
  -Σ. Παπανδρέου, +Γιάννης Βεναρδής
  
  * ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΕΣ (1983, Αθήνα)
  Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Κιθάρα, Φωνή, Φυσαρμόνικα
  Νίκος "Dom" Πρεβεζιάνος: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας "Teacher" Ιακωβάκης: Κιθάρα, Φωνή (+)
  
  * ΑΛΕ ΡΕΤΟΥΡ (1982, Θεσσαλονίκη)
  Στάθης Παχίδης: Φωνή
  Μπάμπης Αγαθαγγελίδης: Κιθάρα
  Βαγγέλης Κοντόπουλος: Μπάσο
  Βασίλης Καλφόπουλος: Τύμπανα
  Γιώργος Ανδρέου: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -Μ. Αγαθαγγελίδης, +Δημήτρης Σταρόβας
  -Β. Καλφόπουλος, +Νίκος Καπηλίδης
  
  * ΑΛΕXANDROS PERROS & THE LONE STARS (1987, Θεσσαλονίκη)
  Αλέξανδρος Πέρρος: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώτης Μπάγκαλας: Τύμπανα
  Κώστας Χασιώτης: Μπάσο
  Πέτρος Αθανασιάδης: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Μπάγκαλας, +Πέτρος Παπακυριακού, -Π. Παπακυριακού, +Χρήστος Κουτσούρης, -Χ. Κουτσούρης, +Γιώργος Οικονόμου.
  
  Πληροφορία:
  Σημαντικότατη φυσιογνωμία για τα rock δρώμενα της Θεσσαλονίκης ο Αλέξανδρος.
  
  * ALICE IN NIGHTMARE (1987, Αθήνα)
  Ηλίας Ασλάνογλου: Φωνή
  Θοδωρής Βλαχάκης: Τύμπανα
  Νίκος Γεωργούλης: Κιθάρα, Μπάσο
  Δημήτρης Καρασταμάτης: Πλήκτρα
  Σχόλιο:
  Προήλθαν από την προσωρινή διάλυση των Magic De Spell.
  
  * ΑΛΛΑ ΜΑΝΤΑΤΑ (1986, Αθήνα)
  Νίκος Αρκούδης: Φωνή
  Σωτήρης Δανός: Κιθάρα (Πού είσαι βρε Σωτήρη;)
  Άγης Δανός: Κιθάρα
  Ηλίας Τσαγκάρης: Μπάσο
  Πάνος "Chico" Κατσικιώτης: Τύμπανα
  
  * ΑΛΛΟΘΙ (1987, Αθήνα)
  Παρασκευάς Κάππος: Κιθάρα, Πλήκτρα, Φωνή
  Μπέσσυ Μπούρη: Πλήκτρα
  Κλημεντίνη Δέδε: Τύμπανα, Φωνή
  
  * ANABOUBOULA (1988, Νέα Υόρκη)
  Άννα Παϊδούση: Φωνή
  Chris Lawrence: Τύμπανα
  Γιώργος Σεμπέρος: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -C. Lawrence, +Άκης Περδίκης
  
  Πληροφορία:
  Κατάφεραν να κάνουν τον γύρο του κόσμου με το single "Γυφτοπούλα στο Χαμάμ" που το διασκεύασαν σε ...;..funk!!!
  
  * ANACONDA (1987, Γιάννενα)
  Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Κιθάρα, Φωνή
  Δέσποινα Γλέζου: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Ευθυμιάδης: Σόλο Κιθάρα, (Από "Nepal")
  Δημήτρης Σταυρακάκης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  Λάμπρος Κατσιλιέρης: Μπάσο (-)
  Πάνος Κολλιάς: Πλήκτρα (+)
  -Γ. Ευθυμιάδης, +Βαγγέλης Κασιούμης
  -Δ. Γλέζου, +Μαρία "Ρίτα-Ριτάκι" Αριστοπούλου
  
  * ANACONDA SNAKE BAND (1989, Αθήνα)
  Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας "Ανάκαρα" Γεωργίου: Σόλο Κιθάρα (Από "Ανάκαρα")
  Θοδωρής Μποτίνης: Μπάσο (Από "Σκιές")
  Χρήστος Σολδάτος: Τύμπανα (Από "Λήτης & Τρυκ")
  
  Σχόλιο:
  Ροκάτες και οι δύο ...; ...;Anaconda!!! Καμία σχέση με το ...;..11880!!!
  
  * ΑΝΤΙ (198?)
  Αντι-Κώστας: Φωνή
  Αντι-Μίμης: Μπάσο
  Αντι-Κώστας: Πλήκτρα
  Αντι-Μανώλης: Τύμπανα
  
  * ANTI TROPPAU COUNCIL (1984, Αθήνα)
  Βασίλης Τζαβάρας: Φωνή
  Γιάννης Ντρενογιάννης: Κιθάρα, Φωνή
  Τόλης Μαραγκός: Μπάσο
  Τάκης Κανέλλος: Τύμπανα
  
  Πληροφορία:
  Σπουδαία μπάντα με σαρωτικά lives.
  
  * ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ (1985, Αθήνα)
  Γιάννης Στάθης: Φωνή
  Κώστας Μπουρμπούλας: Κιθάρα
  Σπύρος Σουντουλίδης: Κιθάρα
  Κώστας Μαυραγάνης: Τύμπανα
  Κώστας Ανδριτσόπουλος: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Κ. Μαυραγάνης, +Γιώργος Παπαθανασίου
  
  * APOCALYPSIS (1980, Αθήνα)
  Γιάννης Παλαμίδας: Φωνή
  Αχιλλέας Σπύρου: Κιθάρα
  Βασίλης Δερτιλής: Πλήκτρα
  Σταύρος Σιδηρόπουλος:Τύμπανα
  Χάρης Φωτόπουλος: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Παλαμίδας, +Κίμων Βασιλόπουλος
  -Αχ. Σπύρου, +Κώστας Στρατηγόπουλος
  -Σ. Σιδηρόπουλος, +Τάκης Λιαμαρκόπουλος
  -Χ. Φωτόπουλος, +Λάμπρος Τσελέντης
  
  Πληροφορία:
  H μπάντα του γείτονα Γιάννη, ήταν από τους πρώτους στόχους των δισκογραφικών εταιριών.
  
  * ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΙ (1981, Αθήνα)
  Βασίλης Πετρίδης: Κιθάρα
  Λευτέρης Γεωργίου: Κιθάρα
  Δημήτρης Δρίβας: Μπάσο
  Κυριάκος Δαρίβας: Τύμπανα
  Λουκάς Γκέκας: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -Λ. Γεωργίου, +Οδυσσέας Γαλανάκης, - Οδ. Γαλανάκης, +Σπύρος Σούκης
  -Δ. Δρίβας, +Αλέκος Αράπης
  -Κ. Δαρίβας, +Άκης Σημηριώτης, -Άκ. Σημηριώτης, +Κ. Δαρίβας, - Κ. Δαρίβας, +Πάνος Τόλιος
  
  Πληροφορία:
  Ξεκίνησαν σαν "Ηλεκτρικό Άγχος" και από τα μέσα του 81, έγιναν το αγαπημένο γκρουπ του Παύλου Σιδηρόπουλου για μια ολόκληρη δεκαετία.
  
  * ΑΡΝΑΚΙΑ (1985, Αθήνα)
  Δημήτρης Παπαθεοφίλου: Μπάσο, Φωνή
  Φίλιππος Παππάς: Κιθάρα
  Διονύσης Σιφνιός: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Φ. Παππάς, +Χάρης Παπασιδέρης
  -Δ. Σιφνιός, +Αντώνης Πρωτονοτάριος
  
  * ART OF PARTIES (1983, Αθήνα)
  Πάνος Βασιλάκης: Κιθάρα, Φωνή
  Θανάσης Οικονόμου: Κιθάρα
  Δημήτρης Βασιλάκης: Μπάσο, Πλήκτρα
  Κώστας Κυριακίδης: Τύμπανα
  
  * BANG (1985, Αθήνα)
  Θάνος Καλλίρης: Φωνή
  Βασίλης Δερτιλής: Πλήκτρα
  
  Πληροφορία:
  Προ-κατ pop σύνολο της Polydor, που ήθελε να πλασάρει στον διεθνή χώρο ένα γκρουπ στα πρότυπα των ...; ...;..Wham!!!!
  
  Σχόλιο:
  Αρκετά ...; ...;.ασχολήθηκα!!!!
  
  * BICYCLE (1981, Θεσσαλονίκη)
  Θοδωρής Παπαντίνας: Κιθάρα, Φωνή
  Στίλπων Νέστωρ: Κιθάρα
  Βασίλης Παπαβασιλείου: Μπάσο
  Ρούλης Πυρίλλης: Τύμπανα
  
  * BIG ALICE (1983, Πειραιάς)
  Κώστας Μπίγαλης: Κιθάρα, Φωνή
  Μάκης Τσιφλίκης: Πλήκτρα
  Μαριάννα Ευστρατίου: Φωνή (+)
  Γιώργος Μελέκης: Μπάσο (+)
  Γιάννης Παντζής: Τύμπανα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Μ. Τσιφλίκης, +Παύλος Αλεξίου
  
  Πληροφορία:
  Pop σύνολο στο γνωστό λουστραρισμένο στυλ του Κώστα. Το όνομα οφείλεται σε λογοπαίγνιο από το επώνυμό του.
  
  Σχόλιο:
  Κωστάκη εμείς τα λέμε που και που. Ξέρεις ότι δεν με πιάνει αυτό το στυλ. Και πού 'σαι ...;. Θα 'θελα μια φορά, να σε ακούσω να λες ότι προέρχεσαι από το "Pop Festival".
  
  * BLACK BALLOON (1985, Αθήνα)
  Γιώργος Στράγκας: Κιθάρα, Φωνή
  Νίκος Φανουράκης: Πλήκτρα
  Παντελής Μπακάλης: Μπάσο
  Γιώργος Μανδρέκας: Τύμπανα
  
  * BLUE JEANS (1984, Αθήνα)
  Αλέξης Μπερέκος: Κιθάρα, Φωνή
  Νίκος Χριστοδούλου: Κιθάρα
  Στάθης Τηλκιαρίδης: Μπάσο
  Πέτρος Παναγιωτόπουλος: Τύμπανα
  
  * BLUE LIGHT (1985, Αθήνα)
  Σωκράτης Παπαχατζής: Πλήκτρα, Φωνή
  Σπύρος Σούκης: Κιθάρα
  Άρης Αυγερινός: Μπάσο
  Άκης Περδίκης: Τύμπανα
  Δημήτρης Καβακόπουλος: Σαξόφωνο
  Ανακατατάξεις:
  -Σ. Σούκης, +Δημήτρης Καρυστινός
  -Άκ. Περδίκης, +Βαγγέλης Βέκιος
  
  * BLUES CARGO (1987)
  Δημήτρης Ιωάννου: Μπάσο, Φωνή
  Στέλιος Ζούζουλας: Κιθάρα
  Στέλιος Ζαφειρίου: Κιθάρα
  Στέλιος Γαβριηλίδης: Τύμπανα
  Νίκος Σκιαδόπουλος: Φυσαρμόνικα
  Ανακατατάξεις:
  -Σ. Ζούζουλας, +Γιώργος Βουρχαβάκης
  
  * BLUES GANG (1983, Θεσσαλονίκη)
  Ηλίας Ζάϊκος: Κιθάρα, Φωνή
  Νώντας Ερκέκογλου: Φυσαρμόνικα
  Σωτήρης Ζήσης: Μπάσο
  Λεωνίδας Σταματιάδης: Τύμπανα
  Νίκος Ντουνούσης: Κιθάρα
  Ανακατατάξεις:
  -Λ. Σταματιάδης, +Πάνος Τόλιος
  
  Πληροφορία:
  Πρόδρομοι των Blues Wire 031
  
  * BLUES WIRE 031 (1987, Θεσσαλονίκη)
  Ηλίας Ζάϊκος: Κιθάρα, Φωνή
  Νίκος Ντουνούσης: Κιθάρα
  Σωτήρης Ζήσης: Μπάσο
  Γιώργος Δημητριάδης: Τύμπανα
  Γιάννης Στανόπουλος: Σαξόφωνο
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Ντουνούσης, +Γιώργος "Bandoek" Αποστολάκης
  -Γ. Δημητριάδης, +Αλέξης Αποστολάκης
  
  Πληροφορία:
  Μπάντα του blues, που θεωρείται από τις πιο σπουδαίες στην Ευρώπη. Και όμως ...; ...;ναι!!!!
  
  * BRUSH (1985)
  Σταμάτης Περιβολαράκης: Φωνή
  Λίνος Καμσής: Κιθάρα, Φωνή
  Δημήτρης Κατσέρης: Κιθάρα
  Γιώργος Ορφανουδάκης: Τύμπανα
  Δημήτρης Πετσόπουλος: Μπάσο
  
  * CARMA (1985, Αθήνα)
  Γιώργος Πιπεράς: Κιθάρα, Φωνή
  Χρήστος Ζέρβας: Κιθάρα
  Τάκης Τσιώνας: Μπάσο
  Τόλης Πιπεράς: Τύμπανα (Από "Θαρσείν Χρει")
  
  * CPT. ΝΕΦΟΣ (1982)
  Ιάκωβος Μανής: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Τσουρλάκης: Σαξόφωνο
  Άκης Μπογιατζής: Μπάσο, Φωνή
  Μάκης Βρεττός: Τύμπανα
  
  * ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ (1982, Αθήνα)
  Άρης Λαμπρίδης: Φωνή
  Νίκος Βασδογιάννης: Μπάσο
  Κώστας Χατζόπουλος: Κιθάρα
  Θοδωρής Ηλιακόπουλος: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Άρ. Λαμπρίδης, +Δημήτρης Δρακόπουλος, -Δ. Δρακόπουλος, +Δημήτρης Παππάς
  -Ν. Βασδογιάννης, +Άκης Αμπράζης, - Άκ. Αμπράζης, +Αλέξης Αλιφέρης
  
  Πληροφορία:
  Από τις πρώτες punk μπάντες της εγχώριας σκηνής με περίφημα lives.
  
  * ΓΚΟΥΛΑΓΚ (1985, Θεσσαλονίκη)
  Αλέκος Κανταρτζής: Φωνή
  Κώστας Αποστολίδης: Κιθάρα
  Γιώργος Τ. Vampir: Μπάσο
  Κώστας Καρκάλης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Κ. Καρκάλης, +Κώστας Κουβίδης
  
  * ΓΚΡΟΒΕΡ (1980, Θεσσαλονίκη)
  Πέρτσινος: Φωνή
  Μιχάλης Περζικιανίδης: Κιθάρα
  Αποστόλης Πιστάλκας: Μπάσο
  Βασίλης Ραγτζής: Τύμπανα
  Χρήστος Χαρουτουγιάν: Πλήκτρα (+)
  Κώστας Καραγιάννης: Σαξόφωνο (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Πέρτσινος: Φωνή, +Παν. Κρεμμύδας, -Π. Κρεμμύδας, +Πέρτσινος
  -Μ. Περζικιανίδης, +Μίμης Μπουρμάς, -Μ. Μπουρμάς, +Θανάσης Νικολαίδης, -Θ. Νικολαίδης, +Δημήτρης Μπόζογλου, -Δ. Μπόζογλου, +Σ. Τσέλιος
  -Απ. Πιστάλκας, +Απόστολος Δαδάτσης, -Απ. Δαδάτσης, +Δημήτρης Στυλιανίδης
  -Β. Ραγτζής, +Λάζαρος Πλιάμπας
  
  Πληροφορία:
  Ανθεκτικό στο χρόνο και πρωτοπόρο αυτό το punk σύνολο του Πέρτσινου, ο οποίος διατηρεί και ένα όμορφο μπαράκι στη Θεσσαλονίκη. (Σωστά Ραψωδέ;)
  
  * CLOWN (1983, Αθήνα)
  Ηλίας Αποστολόπουλος: Φωνή
  Γιάννης Αποστολόπουλος: Κιθάρα
  Πηνελόπη Λάππα: Πλήκτρα
  Βαγγέλης Τσιπούρας: Τύμπανα
  
  * COO (1983, Αθήνα)
  Ρομίλιος Κολάσης: Φωνή
  Μπάμπης Περσίδης: Κιθάρα
  Κοσμάς Αμιράλης: Κιθάρα
  Μάνος Νεόφυτος: Τύμπανα
  Βασίλης Γκίνος: Πλήκτρα
  
  * DA CAPO (1985, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Πατσιαούρας: Κιθάρα
  Γιώργος Χριστιανάκης: Πλήκτρα
  Κώστας Παγωνίδης: Τύμπανα
  Χρήστος Τσαπράζης: Μπάσο
  Βαγγέλης Κουτσοτόλης: Σαξόφωνο
  
  * DADA DATA (1988, Αθήνα)
  Coti K: Πλήκτρα
  Δημήτρης Χαρίτου: Πλήκτρα
  
  * DALTON 'S FAMILY (1980, Αθήνα)
  Γιώργος Καλούδης: Κιθάρα, Φωνή
  Δημήτρης Γιάρχας: Κιθάρα
  Νίκος Κακασής: Μπάσο
  Γιώργος Κατσίκας: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Δ. Γιάρχας, +Κώστας Ζαχαρόπουλος
  
  * DE TRACES (1987, Αθήνα)
  Αλέξανδρος Μεταξάς: Κιθάρα, Φωνή
  Απόστολος Παραλίκας: Μπάσο
  Στέφανος Κορωνάκης: Τύμπανα
  Σάκης Μπελεγρής: Τρομπέτα
  Κώστας Θωμαίδης: Πλήκτρα
  Amin Meki: Κρουστά (-)
  Μανώλης Σπανός: Άλτο Σαξόφωνο (+)
  Σωτήρης Καραμεσίνης: Τενόρο Σαξόφωνο (+)
  Βαγγέλης Γεράσης: Πλήκτρα (+)
  Τάσος Φωτίου: Σαξόφωνο (+)
  
  * DECEPTOR (1985, Θεσσαλονίκη)
  Γιάννης Κουτσελίνης: Πλήκτρα, Φωνή
  Δημήτρης Αστεριάδης: Κιθάρα
  Γιάννης Καλαμποκίδης: Κιθάρα
  Θάνος Σερκετζής: Τύμπανα
  Κώστας Ραγκαζάς: Μπάσο
  
  * ΔΕΛΤΑ (1981, Θεσσαλονίκη)
  Μένη Κεσκινίδου: Φωνή
  Γιάννης Καραγεωργίου: Κιθάρα
  Μιχάλης Δεβαστάκης: Μπάσο
  Ζήσης Αντωνόπουλος: Τύμπανα
  Θεολόγος Κανταρόπουλος: Πλήκτρα
  
  * DING AN SIGH (1987, Αθήνα)
  Γιώργος Γκίνης: Μπάσο, Φωνή
  Γιώργος Αντωνόπουλος: Κιθάρα
  Νίκος Σαρηκώστας: Πλήκτρα
  Μαρία Μπατιστάτου: Φωνή (+)
  Γιώργος Μπουσούνης: Πλήκτρα (+)
  
  * DOUGLAS (1980, Αθήνα)
  Κορνήλιος Μησαηλίδης: Φωνή
  Αλέκος Παρασκευόπουλος: Μπάσο
  Τόνυ Κονταξάκης: Κιθάρα
  Ηλίας Παρασκευόπουλος: Τύμπανα
  
  * DRACHMAS (1981, Αθήνα)
  Νίκος Ακαρέπης: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Κωσταράκης: Πλήκτρα
  Αντώνης Πιτσολάντης: Μπάσο
  Νίκος Φραγκούλης: Τύμπανα
  
  * DREAMER & THE FOOL MOON (1984, Αθήνα)
  Banana Moon: Φωνή
  Captain Hook: Κιθάρα
  Τσιφούτης: Κιθάρα
  Pirate Sam: Μπάσο
  Napoleon Vonapartis: Σαξόφωνο
  Animal: Τύμπανα
  Γιάννης Τομαράς: Πλήκτρα
  
  Πληροφορία:
  Δεν φανέρωσαν ποτέ τα ονόματά τους, ούτε και τα πρόσωπά τους, αφού έβγαιναν στα lives με ...; ...;κουκούλες!!! Έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία με το single "Sandrina".
  
  * ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ (1982, Θεσσαλονίκη)
  Γιάννης Αναδολής: Φωνή
  Δημήτρης Πίγγος: Κιθάρα, Φωνή
  Στέφανος Κυριαζίδης: Μπάσο
  Βασίλης Καρακώτσος: Τύμπανα
  
  * ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ (1984, Θεσσαλονίκη)
  Παναγιώτης Καραποστόλου: Φωνή
  Απόστολος Δαδάτσης: Κιθάρα, Φωνή
  Αργύρης Γεωργούλης: Μπάσο
  Λευτέρης Μύγας: Τύμπανα
  Κίμης Σημιτζής: Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Λ. Μύγας, +Γιάννης Γεωργίου
  
  * ΕΝ ΠΛΩ (1985, Αθήνα)
  Ντίνος Σαδίκης: Κιθάρα, Φωνή
  Δημόκριτος Ζαμάνος: Κιθάρα
  Μίμης Καφούσιας: Μπάσο (+)
  Χρήστος Πολίτης: Τύμπανα (+)
  Ρεγγίνα Μακρή: Φωνή (+)
  
  * ΕΝΑΛΛΑΞ (1984, Αθήνα)
  Νίκος Καλλίνης: Κιθάρα, Φωνή (Νίκο ...;χαθήκαμε!!!)
  Χρήστος Ανδριανός: Τύμπανα
  Γιώργος Κοντραφούρης: Πλήκτρα
  
  * ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΕΡΑΣΤΕΣ (1985)
  Γιώργος Τσακαλίδης: Φωνή, Στίχοι.
  
  Πληροφορία:
  Αφού είχε ένα συγκρότημα ...; ...;μόνος του, αποφάσισε να φτιάξει μόνος του και μία εταιρία.
  Έφτιαξε λοιπόν την "Ano Kato" Records.
  
  * ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ (1985)
  Χρήστος Αβράμης: Φωνή
  Δημήτρης Κατής: Κιθάρα, Πιάνο, Φωνή
  Μιχάλης Ζαγοραίος: Κιθάρα
  Τάκης Κυριαζής: Πλήκτρα
  Νίκος Μάσιος: Μπάσο
  Πάνος Βασιλόπουλος: Τύμπανα
  Θανάσης Ζαχαρόπουλος: Πλήκτρα (+)
  Μαριάννα Ζορμπά: Όργανο (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Μάσιος, +Γιάννης Ζαχαρόπουλος, -Γ. Ζαχαρόπουλος, +Σπύρος Κοντάκης
  -Μ. Ζαγοραίος, +Στέλιος Καρπαθάκης
  -Π. Βασιλόπουλος, +Μιχάλης Χρηστίδης, -Μ. Χρηστίδης, +Μπάμπης Λεοντιάδης
  
  Πληροφορία:
  Συγκρότημα του ...; ...;..εγχώριου heavy metal, που δεν κατέφυγε ποτέ στην Κέλτικη μυθολογία, αλλά έντυνε στιχουργικά τις ιδέες του, τροφοδοτούμενο από το Ελληνικό επικό στοιχείο. Καλό!!!!
  
  * EX HUMANS (1982, Αθήνα)
  Γιώργος Αλευράς: Κιθάρα, Φωνή
  Ανδρέας Φερδιγιαννάκης: Τύμπανα
  Γιάννης Τρομπέτας: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Φερδιγιαννάκης, +Φοίβος Περγαλιώτης
  
  * FAKE (1989, Θεσσαλονίκη)
  Σούλη Μπέζα: Πλήκτρα
  Κώστας Κουτρουπάκης: Κιθάρα
  Χρήστος Κουτσούρης: Τύμπανα
  Χρήστος Κλάρος: Μπάσο
  
  * FANTASTIC SOMETHING (1980, Λονδίνο)
  Αλέξης Βέης: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Κουλουβάτος: Κιθάρα, Φωνή
  
  * FEAR CONDITION (1985, Θεσσαλονίκη)
  Fiben: Φωνή
  Γιώργος Πάπας: Κιθάρα
  C.G.: Μπάσο
  Reverb: Τύμπανα
  Franz: Σαξόφωνο
  
  * FILM NOIR (1986, Αθήνα)
  Κώστας Σιώκαλης: Κιθάρα, Πλήκτρα, Φωνή
  Βασίλης Νάκης: Πλήκτρα
  Koti Κυριακού: Μπάσο
  S. Adams: Τύμπανα
  
  Πληροφορία:
  Γκρουπ με σαφείς επιρροές από τον David Sylvian. Μπράβο παιδιά!!! Πολύ σπουδαίος ο David και όχι μόνο για τη Βρετανική Σκηνή.
  
  * FLAMES (1983, Αθήνα)
  Nigel Foxxe: Κιθάρα, Φωνή
  Χρήστος Κυρκόπουλος: Κιθάρα
  Andy Kirk: Μπάσο
  Gus Collins: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -G. Collins, +Γιώργος Ανδρεάκος
  -N. Foxxe, +Tom
  -A. Kirk, +Elia Messiah
  
  * FLOOD (1982, Θεσσαλονίκη)
  Γιάννης Δέδες: Φωνή
  Ροδάμα Καραπατάκη: Φωνή
  Θεόφιλος Αδάμ: Κιθάρα
  Βασίλης Ακριτίδης: Πλήκτρα
  Θανάσης Νασιόπουλος: Μπάσο
  Δημήτρης Ξανθόπουλος: Τύμπανα
  
  * FLOWERS OF ROMANCE (1982, Αθήνα)
  Μιχάλης Πούγουνας: Φωνή (Μιχάλη πού βρίσκεσαι;)
  Δημήτρης Μπέης: Κιθάρα
  Χάρης Σταύρακας: Μπάσο
  Μάνος Αποστολίδης: Τύμπανα
  Λάουρα Γκίνη: Πλήκτρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Μ. Αποστολίδης, +Δημήτρης Κούκας
  -Δ. Μπέης, +Άγγελος Κακουράτος, -Α. Κακουράτος, +Λευτέρης Στρούγκαρης
  
  * FORWARD MUSIC QUINTET (1981, Αθήνα)
  Τάκης Πολυχρονόπουλος: Φωνή (-)
  Elle: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Μακρίδης: Μπάσο
  Νατάσα Συρεγγέλα: Πλήκτρα
  Νίκος: Τύμπανα
  
  * FOS (1980, Παρίσι)
  Elizabeth Tomas: Φωνή
  Χρήστος Περτσινίδης: Κιθάρα
  Κώστας Παπαδούκας: Πλήκτρα
  Αλέκος Μπουγιούρης: Μπάσο
  Βαγγέλης Ζήσης: Τύμπανα
  
  * HEADLEADERS (1982, Αθήνα)
  Φραγκίσκος Βάβουλας: Πλήκτρα, Φωνή
  Λάκης Χαλκιόπουλος: Κιθάρα
  Σπύρος Φάρος: Μπάσο
  Ζοζέφ Μπρασελιέ: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Φ. Βάβουλας, +Νίκος Χούτος
  
  * HUMAN GRAPE (1985)
  Βάσω Κ.: Πλήκτρα, Φωνή
  Δημήτρης Χατζής: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Ζουγανέλλης: Μπάσο
  Σωκράτης: Τύμπανα
  
  * ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ (1987)
  Διονύσης Γαντζίας: Φωνή
  Βασίλης Καραγιάννης: Κιθάρα
  Ανδρέας Διαμαντόπουλος: Μπάσο
  Μιχάλης Ζαγλανάκης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Διαμαντόπουλος, +Μιχάλης Κοτσυφάκης
  
  * JAYWALKERS (1983, Αθήνα)
  Πασχάλης Πλησής: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Μουχταρίδης: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Μάνος: Μπάσο
  Βασίλης Διβόλης: Τύμπανα
  Γιάννης Διβόλης: Βιολί
  
  * IN TRANCE '95 (1988, Αθήνα)
  Νίκος Βελιώτης: Πλήκτρα
  Αλέξανδρος Μαχαίρας: Drum Machine
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Βελιώτης, +Γιώργος Γερανιός
  
  * INTERNATIONAL COMEDY (1983, Θεσσαλονίκη)
  Ασκληπιός Ζαμπέτας: Κιθάρα, Φωνή
  Θοδωρής Πετρόπουλος: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Σουλτανάς: Μπάσο
  Βασίλης Καλαϊτζίδης: Πλήκτρα
  Γιώργος Ατματζίδης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Β. Καλαϊτζίδης, +Γιώργος Κυριακού
  -Γ. Ατματζίδης, +Λάζαρος Πλιάμπας
  
  * ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ (1988, Αθήνα)
  Ντίνα Καλάκα: Φωνή
  Αντώνης Κοροτής: Κιθάρα
  Γιάννης Τζαμίλης: Μπάσο
  Γιάννης Κολοβός: Τύμπανα
  
  * ΚΟΝΑΝ (1982, Ορεστιάδα/Θεσσαλονίκη)
  Βασίλης Παπαδόπουλος: Φωνή
  Κλεάνθης Νησούδης: Κιθάρα
  Παναγιώτης Μπαξεβάνης: Κιθάρα
  Τόλης Μαρινόπουλος: Τύμπανα
  Άκης Χατζησημωνιάν: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Χατζησημωνιάν, +Κώστας Τζούνης
  -Τ. Μαρινόπουλος, +Θανάσης Τσιμούδης, -Θ. Τσιμούδης, +Σωτήρης Παπαστεργίου
  
  * ΚΟΥΜΠΟΤΡΥΠΕΣ Α.Ε. (1980, Πειραιάς)
  Μιχάλης Κουμπιός: Φωνή
  Νικήτας Μπαρμπούνης: Κιθάρα
  Νίκος Ζηλάκος: Μπάσο
  Νίκος Μπαρμπούνης: Κιθάρα
  Νίκος Μόσχος: Πλήκτρα
  Νίκος Χούλης: Ακορντεόν
  
  * LAST DRIVE (1983, Αθήνα)
  Νίκος Καπετανόπουλος: Κιθάρα
  Πάνος Κασιάρης: Κιθάρα
  Αλέξης Καλοφωλιάς: Μπάσο, Φωνή
  Χρήστος Μιχαλάτος: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Π. Κασιάρης, +Γιώργος Καρανικόλας
  -Ν. Καπετανόπουλος, +Π. Κασιάρης, -Π. Κασιάρης, +Θάνος Αμοργιανός
  
  
  Πληροφορία:
  Πήραν το όνομα τους από ένα cocktail που έπιναν. Διαλύθηκαν στα τέλη του 1995.
  
  * LESBIANS (1985, Αθήνα)
  Νίκος Μαυρομμάτης: Πλήκτρα, Φωνή
  Phil Golf: Πλήκτρα
  
  * ΛΕΥΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ (1984, Αθήνα)
  Θοδωρής Δημητρίου: Φωνή
  Τάκης Μπαρμπαγάλας: Κιθάρα
  Διογένης Στεφανίδης: Μπάσο
  Σπύρος Χαρίσης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Τ. Μπαρμπαγάλας, +George Becker, - G. Becker, +Σωτήρης Καστάνης
  -Σ. Χαρίσης, +Chris Berger, - C. Berger, +Γιάννης Βεναρδής
  
  Πληροφορία:
  Το ψυχεδελικό γκρουπ. Αλλά όχι μόνο. Gothic, Pop και funk ταυτόχρονα.
  
  * ΛΗΤΗΣ & ΤΡΥΚ (1982, Αθήνα)
  Λήτης: Κιθάρα, Φωνή
  Παναγιώτης Ζυγούρης: Κιθάρα
  Αντώνης Τσέτος: Κιθάρα
  Τάσος Χατζηευστρατίου: Μπάσο
  
  * LIBIDO BLUME (1985, Αθήνα)
  Άκης Μπογιατζής: Μπάσο, Φωνή
  Γιάννης Ντρενογιάννης: Κιθάρα
  Τάσος Κάτσαρης: Πλήκτρα
  Δημήτρης Μπουρούσας: Τύμπανα
  Δημήτρης Στεργίου: Πιάνο (+)
  Αλέξανδρος Μεταξάς: Φωνή (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Ντρενογιάννης, +Στέλιος Χαμπίπης
  
  * MAGIC DE SPELL (1980, Αθήνα)
  Αλέκος Κυριακάκης: Φωνή
  Μάκης Κόκος: Κιθάρα
  Γιώργος Σκαρλάτος: Μπάσο
  Θοδωρής Βλαχάκης: Τύμπανα
  Θανάσης Σκαρλάτος: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Κυριακάκης, +Ηλίας Ασλάνογλου
  -Μ. Κόκος, +Γιώργος Αλαχούζος
  
  (Επανίδρυση: 1992, Αθήνα)
  Θοδωρής Βλαχάκης: Τύμπανα
  Ηλίας Ασλάνογλου: Φωνή
  Νίκος Γεωργούλης: Κιθάρα
  Νίκος Μάϊντας: Πλήκτρα
  Νίκος Βοσδογιάννης: Μπάσο
  Παναγιώτης Συμεωνίδης: Φωνή (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Βοσδογιάννης, +Μιχάλης Θεοδωρόπουλος, -Μ. Θεοδωρόπουλος, +Άρης Ζαρακάς
  -Η. Ασλάνογλου, +Γιώργος Σκαρλάτος
  -Ν. Γεωργούλης, +Κώστας Βούλγαρης
  
  Πληροφορία:
  Ιστορικό σύνολο οι De Spell. Πέρασαν από έντονες εσωτερικές τριβές, διακυμάνσεις και ανακατατάξεις και άρα είναι και σύνολο ηρωικό!!!
  
  * MASS MEDIA (1980)
  Ανδρέας Μπαλζάρ: Φωνή
  Γιώργος Σίριος: Φωνή
  
  * MELTING ASHES (1986)
  Γιώργος Αυθίνος: Κιθάρα, Φωνή
  Σαράντης Αθανασιάδης: Κιθάρα
  Λεωνίδας Παπαδάκης: Μπάσο
  Κώστας Αναγνωστόπουλος: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Κ. Αναγνωστόπουλος, +Μάκης Φάρος
  -Σ. Αθανασιάδης, +Βασίλης Παγούνης
  
  * METRO DECAY (1982, Αθήνα)
  Αντώνης Μανιάτης: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Μάστορης: Πλήκτρα
  Γιάννης Ροδίτης: Μπάσο
  Γιάννης Μανιάτης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Ροδίτης, +Γιώργος Παλαμιώτης
  
  * MOIST DEVICE (1985, Αθήνα)
  Γιάννης Κωστοβασίλης: Κιθάρα
  Γιώργος Δρακόπουλος: Κιθάρα
  Τάσος Κάτσαρης: Σαξόφωνο
  Γιώργος Πιπινής: Μπάσο
  Στέφανος Λαρετζάκης: Τύμπανα
  
  * MOOT POINT (1984, Θεσσαλονίκη)
  Λία Γιόκα: Φωνή
  Βασίλης Μέλφος: Κιθάρα
  Αγαμέμνων Μάρδας: Μπάσο
  Γιώργος Καλογεράκης: Τύμπανα
  
  * MOREL (1985, Αθήνα)
  Γιώργος Κούκιος: Κιθάρα, Φωνή
  Μιχάλης Βερναρδάκης: Κιθάρα
  Βασίλης Πέππας: Μπάσο
  Νίκος Σιδηροκαστρίτης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Β. Πέππας, +Γ. Τασούλας, -Γ. Τασούλας, +Γ. Κώστογλου, -Γ. Κώστογλου, +Βασίλης Κοντόπουλος
  
  Πληροφορία:
  Πολύ καλό σύνολο, αλλά άτυχο αφού έχασε τον κιθαρίστα του (Βερναρδάκης) σε τροχαίο ατύχημα.
  
  * ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ (1981, Αθήνα)
  Τζίμης Πανούσης: Φωνή
  Σπύρος Πάζιος: Κιθάρα
  Άκης Δαούτης: Μπάσο
  Παντελής Φουρνιάδης: Τύμπανα
  Βαγγέλης Σβάρνας: Σαξόφωνο
  Δημήτρης Παπαβασιλείου: Πλήκτρα
  Γιάννης Δρόλαπας: Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Δαούτης, +Δημήτρης Δασκαλοθανάσης
  -Π. Φουρνιάδης, +Βαγγέλης Βέκιος, -Β. Βέκιος, +Άκης Περδίκης
  -Δ. Παπαβασιλείου, +Βασίλης Γκίνος
  
  Πληροφορία:
  Οι "Μουσικές Ταξιαρχίες" δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πραγματοποίησαν πολλές συναυλίες και το 1980 κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα σε κασέτα το "Disco Tsoutsouni" που περιείχε ηχογραφήσεις πριν το 1977. Τέσσερα τραγούδια από αυτά ηχογραφήθηκαν ξανά για τον ομώνυμο δίσκο-ντεμπούτο τους που κυκλοφόρησε το 1982. Ακολούθησαν οι δίσκοι "Αν η Γιαγιά μου είχε Ρουλεμάν" (1984) & "Hard Core" (Ζωντανή ηχογράφηση, 1985). Στον επόμενο δίσκο "Κάγκελα Παντού" (1986) ο Πανούσης αφήνει το όνομα "Μουσικές Ταξιαρχίες" και αποδείχνει ότι είναι μια ομάδα μόνος του. Από το 1985 και μετά η σύνθεση αλλάζει σχεδόν σε κάθε δίσκο. Το μόνο σταθερό μέλος (πλην του Πανούση) είναι ο κιθαρίστας Σπύρος Πάζιος. Οι "Μουσικές Ταξιαρχίες" υπήρξαν ένα από τα σημαντικότερα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980. Επηρέασαν αρκετούς νεοέλληνες καλλιτέχνες και διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική σκηνή. Η δημοτικότητά τους ήταν αρκετά μεγάλη. Σχεδόν σε όλες τις συλλογές που κυκλοφορούν σχετικά με το ροκ στην Ελλάδα των δεκαετιών '70-'80 περιέχεται κομμάτι τους.
  
  * MUSHROOMS (1985, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Αντωνιάδης: Φωνή
  Γιώργος Κυριάκος: Κιθάρα
  Ασκληπιός Ζαμπέτας: Κιθάρα
  Γιώργος Ατματζίδης: Τύμπανα
  Κώστας Τριψάνης: Μπάσο
  
  * MYSTERY (1987, Αθήνα)
  Άγγελος Περλεπές: Κιθάρα
  Δημήτρης Κοντός: Τύμπανα
  Λευτέρης Καγκελίδης: Μπάσο
  Άγγελος Ρηγόπουλος: Φωνή
  
  * ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ (1984, Θεσσαλονίκη)
  Στέλιος Σαλβαδόρ: Στίχοι, Φωνή, Μπάσο
  Παύλος Παυλίδης: Κιθάρα
  Γιώργος Παπαϊωάννου: Τύμπανα
  
  (Επανίδρυση: 1999, Θεσσαλονίκη)
  Στέλιος Σαλβαδόρ: Στίχοι, Φωνή, Μπάσο
  Θάνος Νάτσικας: Κιθάρα
  Αχιλλέας Τσιτούρας: Πλήκτρα
  Θανάσης Ζαχαρόπουλος: Τύμπανα
  
  Πληροφορία:
  Από τα κορυφαία σύνολα της δεκαετίας, με εκρηκτικά lives.
  
  * ΝΑΥΤΙΑ (198?, Θεσσαλονίκη)
  Σόνια: Φωνή
  Ντίνος Ζούμπερης: Κιθάρα
  Βαγγέλης Φιλαίτης: Μπάσο
  
  * NIGEL FOXXE 'S INC. (1987, Αθήνα)
  Fabian: Φωνή
  Nigel Foxxe: Κιθάρα
  Wolf: Μπάσο
  Γιάννης: Τύμπανα
  
  * NEPAL (1985, Αθήνα)
  Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Ευθυμιάδης: Σόλο Κιθάρα
  Νίκος Κατσιπόδης: Μπάσο, Φωνή
  Δημήτρης Αρμαριώτης: Τύμπανα
  Ανδρέας "Live Helper" Αποστόλου: Πλήκτρα (+)
  Νίκος "Studio Helper" Φλεριανός: Σόλο Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Κατσιπόδης, +Νίκος Κακασής (Από "Dalton's Family")
  
  Σχόλιο:
  Η αγαπημένη μου (μετά τους "Θαρσείν Χρει") μπάντα
  
  * NO MAN 'S LAND (1985, Αθήνα)
  Εύη Χασαπίδου: Φωνή
  Βασίλης Αθανασιάδης: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Παπαγεωργιάδης: Μπάσο
  Γιώργος Νίκας: Τύμπανα
  Άγις Γράβαρης: Πλήκτρα
  
  Πληροφορία:
  Η απόλυτα ψυχεδελική μπάντα της δεκαετίας που λάτρεψε τον Syd Barrett.
  
  * NOISE PROMOTION COMPANY (1984, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Αποστολάκης: Κιθάρα, Φωνή
  Αλέξης Αποστολάκης: Τύμπανα
  Θοδωρής Κονκουρής: Μπάσο
  
  * NORTHWIND (1982, Θεσσαλονίκη)
  Θοδωρής Δουλάμης: Φωνή
  Πάνος Τσακίρογλου: Κιθάρα
  Κώστας Παπαδόπουλος: Κιθάρα
  Πάβλικ Φακιρούδης: Τύμπανα
  Κώστας Νικολαίδης: Μπάσο
  Διαμαντής Καραγιαννακίδης: Πλήκτρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Π. Τσακίρογλου, +Κώστας Παπαδημητρίου
  -Κ. Νικολαίδης, +Γ. Παύλου
  -Π. Φακιρούδης, +Jimmy Fox
  
  * OPERA (1983, Παρίσι)
  Άρης Χριστοφέλλης: Φωνή
  Στέφανος Κορκολής: Πλήκτρα
  
  * PANX ROMANA (1984, Αθήνα)
  Φραγκίσκος "Frank" Νίνος: Φωνή
  Γιάννης Βασιλειάδης: Κιθάρα
  Χρήστος Αθανασάκος: Μπάσο
  Δημήτρης Δημητράκας: Τύμπανα
  Γιώργος Τζιτζιβάκος: Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Χ. Αθανασάκος, +Λευτέρης Καγκελίδης
  
  Πληροφορία:
  Το καταξιωμένο και αυθεντικό punk συγκρότημα της δεκαετίας.
  
  * PETE & ROYCE (1980)
  Παναγιώτης Τσίρος: Κιθάρα, Φωνή
  Άγγελος Γαβριήλ: Κιθάρα
  Ηλίας Πορφύρης: Μπάσο
  Αντώνης Ποντίκης: Τύμπανα
  Βασίλης Γκίνος: Πλήκτρα
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Γαβριήλ, +Λαυρέντης Τσινάρογλου
  -Α. Ποντίκης, +Σταύρος Σιδηρόπουλος
  
  * PLASIS (1982, Πειραιάς)
  Κίμων Βασιλόπουλος: Φωνή
  Αλέκος Χαραλαμπίδης: Κιθάρα
  Δημήτρης Παγοράλης: Μπάσο
  Θοδωρής Κερκέζος: Τύμπανα
  Κώστας Λογοθετίδης: Πλήκτρα
  
  * ΠΡΙΣΜΑ (1985, Αθήνα)
  Μιχάλης Μπακάκος: Πλήκτρα, Φωνή
  Δημοσθένης Μιχαλόπουλος: Μπάσο
  Βασίλης Μιχαλόπουλος: Κιθάρα
  Ζήσης Τράμπαρης: Τύμπανα
  Λίτσα Σολωμονίδου: Κρουστά
  
  * PROXIES (1980, Θεσσαλονίκη)
  Γιάννης Νάστας: Φωνή (-)
  Δημήτρης Μπιζένης: Κιθάρα
  Λάζαρος Πλιάμπας: Τύμπανα (-)
  Μανώλης Τριχάκης: Πλήκτρα
  
  * PSYCHO (1983, Αθήνα)
  Οι Psycho δημιουργήθηκαν το 1981 από τον Στέφανο Κοτατή (Σύνθεση - φωνή - κρουστά).
  1ος δίσκος 1982 - Montage Fatal (Warner)
  Στέφανος Κοτατής : Φωνή
  Ντόρα Αντωνιάδου : Πιάνο - φωνή
  Σταμάτης Σπανουδάκης : Ενορχήστρωση - πλήκτρα - κιθάρες
  
  2ος δίσκος 1987 - 40 Days (FM Records)
  Στέφανος Κοτατής : Φωνή - κρουστά
  Μαρίνα Δημητρίου : Φωνή
  Ανδρέας Μπαλζάρ : Ενορχήστρωση - πλήκτρα - κιθάρες
  
  * PURPLE OVERDOSE (1987)
  Κώστας Κωνσταντίνου: Κιθάρα, Φωνή
  Γιώργος Παπαγεωργιάδης: Μπάσο
  Μιχάλης Βασιλείου: Πλήκτρα
  Χριστόφορος Τριανταφυλλόπουλος: Τύμπανα
  Απόστολος Λαμπούρης: Φλάουτο (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Παπαγεωργιάδης, +Ανδρέας Ανδριόπουλος
  -Μ. Βασιλείου, +Άρης Κοντοάγγελος, -Α. Κοντοάγγελος, +Βασίλης Καπανίκης
  
  * RAW SILK (1988)
  Γιώργος Φλωράκης: Φωνή
  Μάριος Ζάρκος: Κιθάρα
  Τζίμης Διακουμάκος: Μπάσο
  Κώστας Κυριακίδης: Τύμπανα
  Ρόρης Χριστόπουλος: Πλήκτρα
  
  * REPORTERS (1981, Αθήνα)
  Κώστας Ποθουλάκης: Κιθάρα, Φωνή
  Παρασκευάς Καραμικές: Κιθάρα
  Σόλων Σταθόπουλος: Μπάσο
  Γιώργος Ρουμάνης: Τύμπανα
  Μάκης Μουράτογλου: Πλήκτρα
  
  * REHEARSED DREAMS (1985, Αθήνα)
  Γιάννης Παπαιωάννου: Πλήκτρα, Φωνή
  Σπύρος Φάρος: Μπάσο
  
  * ΡΙΦΙΦΙ (1987, Αθήνα)
  Λεωνίδας Παφιλιάρης: Κιθάρα, Φωνή
  Δημήτρης Δημητράκας: Τύμπανα
  Νίκος Κατσιπόδης: Μπάσο (Από "Nepal")
  Φαίη Μάτσου: Φωνή (+)
  Πάνος Κονδυλός: Φωνή (+)
  Μάνος Βαφειάδης: Πλήκτρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Ν. Κατσιπόδης, +Θοδωρής Μποτίνης
  -Φ. Μάτσου, & Π. Κονδυλός, +Νατάσα Χρυσανθακοπούλου
  -Μ. Βαφειάδης, +Γιώργος Κουταλιέρης: Κιθάρα
  
  * RODONDO ROCKS (1982, Θεσσαλονίκη)
  Jo Joanna: Πλήκτρα, Φωνή
  Στίλπων Νέστωρ: Κιθάρα, Φωνή
  Φώτης Λέκκας: Μπάσο
  Νίκος Καλογιάννης: Πλήκτρα
  Μίμης Κοέντα: Τύμπανα
  
  * ROTTING CHRIST (1988, Αθήνα)
  Σάκης Necromaghen: Κιθάρα, Φωνή
  Magus Daoloth: Πλήκτρα (-)
  Δημήτρης Mutilator: Μπάσο (-)
  Θέμης Savron: Τύμπανα
  
  * SARRISA (1985, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Χατζησυμεωνίδης: Φωνή
  Ορέστης Ντόζης: Κιθάρα
  Σάκης Καζάκης: Κιθάρα
  Φώτης Κάνιστρας: Τύμπανα
  Δημήτρης Σελαλματζίδης: Μπάσο
  
  * SCHMETTERLING (1980, Αθήνα)
  Αλεξάνδρα Φραγκή: Φωνή
  Λάκης Δεληολάνης: Κιθάρα
  Γιώργος Αρχοντάκης: Μπάσο
  Πάνος Πατσόγλου: Τρομπόνι
  Θωμάς Παλατζόγλου: Σαξόφωνο
  Δημήτρης Δημητράκας: Τύμπανα
  Αλέξης Παπαλάμπρου: Όργανο (+)
  
  * SCORIA (1983, Πειραιάς)
  Μαρία Πασαλάκη: Φωνή
  Άγγελος Κακουράτος: Κιθάρα, Φωνή ( ...; ...;"Σκιάχτρο;;;;;;;")
  Γεράσιμος Μπονάνος: Μπάσο, Πλήκτρα
  Αλβέρτος "Hastaroth" Λεβής: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Λεβής, +Χρήστος Στολίγκας
  
  * SCRAPTOWN (1981, Αθήνα)
  Μιχάλης Ρακιντζής: Κιθάρα, Φωνή
  Τίμος Παπασωκράτης: Πλήκτρα
  Βασίλης Παπασωκράτης: Σαξόφωνο
  Βασίλης Γούναρης: Μπάσο
  Γρηγόρης Μελάκης: Τύμπανα
  
  Πληροφορία:
  Funk & Reggae από τη μπάντα του Μιχάλη που προέρχεται ΚΑΙ αυτός από το Pop Festival.
  
  * SHARP TIES (1980, Αθήνα)
  Τόλης Φασόης: Φωνή
  Πέτρος Σκούταρης: Κιθάρα
  Γιώργος Καραγιαννίδης: Μπάσο
  Παντελής "Bees" Καραχισαρίδης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Π. Σκούταρης, +Πιερ Χωρέμης
  
  Πληροφορία:
  Οι "Sharp Ties" μαζί με τις "Μουσικές Ταξιαρχίες", είναι οι δύο μπάντες που στην αρχή της δεκαετίας, ανέτρεψαν το έως τότε αρνητικό κλίμα των δισκογραφικών εταιριών για την εγχώρια rock σκηνή.
  
  * SILENT MOVES (1984, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Ματέν: Κιθάρα, Φωνή
  Ασκληπιός Ζαμπέτας: Κιθάρα
  Κώστας Γιαννούλης: Μπάσο
  Γιώργος Ατμάς: Τύμπανα
  Βασίλης Καλαϊτζίδης: Πλήκτρα
  
  * SLOW MOTION (1985, Αθήνα)
  Θοδωρής Σαμολαδάς: Πλήκτρα, Φωνή
  Γιάννης Μπαρουξής: Μπάσο, Φωνή
  Γιώργος Φώτης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Φώτης, +Νάκης Δίπλας
  
  Πληροφορία:
  O Θοδωρής με την Γερμανόφωνη μπάντα του, "την έψαχνε" υπερβατικά και μεταφυσικά μέσω μουσικής.
  
  * SONAR BLIPS (1989, Πειραιάς)
  Άντζελα Μακροπούλου: Φωνή
  Μιχάλης Ναούμ: Φωνή (-)
  Γιώργος Λάμπρου: Κιθάρα
  Γιώργος Καγιαλεδάκης: Μπάσο
  Γιάννης Φέγγος: Τύμπανα
  Νίκος Βουκελάτος: Κιθάρα (-)
  Δημήτρης Ρέτσας: Πλήκτρα (-)
  Νίκος Λεβάδης: Κιθάρα (+)
  
  * SOUTH OF NO NORTH (1984)
  Ανδρέας Γρηγοριάδης: Φωνή
  Μιχάλης Κράλλης: Κιθάρα
  Γιώργος Κουλούρης: Μπάσο
  Φοίβος Περγαλιώτης: Τύμπανα
  Βασίλης Κράλλης: Πλήκτρα (+)
  Μάκης Μπιθημήρης: Πλήκτρα (+)
  
  Πληροφορία:
  Να και οι μελαγχολικοί "Νότιοι του Ανύπαρκτου Βορά". Εννιά χρόνια μπάντα και ποτέ δεν ήταν χαρούμενοι και αισιόδοξοι. (Ε είπαμε ...; και εμείς μελαγχολικοί είμαστε, αλλά όχι κι' έτσι ...;..)
  
  * SPEEDFIRE (1984)
  Ντίνος Κωστάκης: Φωνή
  Ηλίας Λογγινίδης: Κιθάρα
  Θάνος Κρεμμύδας: Μπάσο
  Κώστας Κυριακίδης: Τύμπανα
  Γιώργος Βελέτζας: Πλήκτρα
  
  * SPIDER 'S WEB (1985, Αθήνα)
  Γιάννης Παπαϊωάννου: Πλήκτρα, Φωνή
  Σπύρος Φάρος: Κιθάρα, Φωνή
  Λεωνίδας Παπαδάκης: Μπάσο
  Μάκης Φάρος: Τύμπανα
  
  * STAINED VEIL (1985)
  Νίκος Μοδιώτης: Φωνή
  Σωτήρης Ζήσης: Μπάσο
  Γιώργος Πάπας: Κιθάρα
  Διονύσης Στεφανόπουλος: Τύμπανα
  
  * STRESS (1980, Αθήνα)
  Φραγκίσκος Νίνος: Φωνή
  Λούης Κοντούλης: Κιθάρα
  Κώστας Δρίβας: Μπάσο
  Νίκος Πολυχρονόπουλος: Τύμπανα
  Σπύρος Μανδέλος: Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Φ. Νίνος, +Γιάννης Παπακώστας, -Γ. Παπακώστας, +Γιάννης Χαλάκης
  
  * SUNDAY CLUB (1986, Αθήνα)
  Αλέξης Παπαλάμπρου: Πλήκτρα, Φωνή
  Λάκης Δεληολάνης: Κιθάρα
  
  * ΣΥΜΜΟΡΙΑ (1985, Αθήνα)
  Χρύσα Πανταζή: Φωνή
  Βασίλης Σπυρόπουλος: Κιθάρα
  Νίκος Σπυρόπουλος: Κιθάρα
  
  * ΣΥΝΔΡΟΜΟ (1980, Αθήνα)
  Νίκος Γκίνης: Κιθάρα, Φωνή
  Βασίλης Κοροβέσης: Κιθάρα
  Κώστας Θεοδωράκος: Μπάσο
  Πάνος "Chico" Κατσικιώτης: Τύμπανα
  Κώστας Ευθυμίου: Κρουστά
  Γιάννης Κύρης: Πλήκτρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Κ. Θεοδωράκος, +Γιώργος Καλυβιώτης
  -Π. Κατσικιώτης, +Αντώνης Λόξας
  
  Πληροφορία:
  Κορυφαία η μπάντα του Νίκου. Μόνο που ηχούσε σαν μπάντα του 70. Θα έπρεπε να είχε φτιαχτεί δέκα χρόνια νωρίτερα. Πολύ καλά τα lives. Παρακολούθησα αρκετά.
  
  
  * ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ (1985, Αθήνα)
  Διονύσης Αυγερινός: Πλήκτρα, Φωνή
  Δήμος Τσανέτογλου: Πλήκτρα
  
  * TAXI (1980)
  Νίκος Πολίτης: Κιθάρα, Φωνή
  Νίκος Καρβέλας: Πλήκτρα
  Γιάννης Σαρόγλου: Μπάσο
  Τάκης Μαρινάκης: Τύμπανα
  
  * ΤΕΡΜΙΤΕΣ (1982, Αθήνα)
  Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Πλήκτρα, Φωνή
  Αντώνης Μιτζέλος: Κιθάρα
  Παύλος Κιρκιλής: Κιθάρα
  Τόλης Σκαμάτζουρας: Τύμπανα
  Δημήτρης Βασαλάκης: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Τ. Σκαμάτζουρας, +Φίλιππος Σπυρόπουλος
  
  Πληροφορία:
  Οι P.L.J. Band, ονομάστηκαν Τερμίτες, προς τιμήν των Beatles (Σκαθάρια).
  
  * ΤΡΥΠΕΣ (1983, Θεσσαλονίκη)
  Γιάννης Αγγελάκας: Φωνή
  Μιχάλης Κανατίδης: Κιθάρα
  Γιώργος Καρράς: Μπάσο
  Κώστας Φλωροσκούφης: Τύμπανα
  Ασκληπιός Ζαμπέτας: Κιθάρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Μ. Κανατίδης, +Μπάμπης Παπαδόπουλος
  -Κ. Φλωροσκούφης, +Γιώργος Τόλιος
  
  Πληροφορία:
  Πολύ σημαντικό γκρουπ και κορυφαίο θα έλεγα, που απογειώθηκε στη δεκαετία του 90.
  
  * TRESSPASS (1985)
  Δάφνη: Φωνή
  Γιώργος Μπουσίνης: Πλήκτρα
  Ξενοφών Ξένιος: Πλήκτρα
  Γιώργος Κολιόπουλος: Τύμπανα
  
  * TVC (1981, Αθήνα)
  Ανδρέας Κουμπαρούλης: Κιθάρα, Φωνή
  Φάνης Φωτόπουλος: Κιθάρα (-)
  Παναγιώτης Συμεωνίδης: Μπάσο
  Δημήτρης Δημητράκας: Τύμπανα
  Νίκος Λουίζος:Πλήκτρα
  
  * VAVEL (1983, Θεσσαλονίκη)
  Παύλος Γαβριηλίδης: Φωνή
  Δημήτρης Ανδριτσούδης: Κιθάρα
  Άκης Σμαδόπουλος: Πλήκτρα
  Κάρπος: Μπάσο
  Κώστας Κυριακίδης: Τύμπανα
  
  * VICE HUMAN (1983, Αθήνα)
  Νίκος Παπακώστας: Κιθάρα, Φωνή
  Κώστας Μανόπουλος: Κιθάρα
  Άκης Θωμάς: Μπάσο
  Νίκος Γεραρής:Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Κ. Μανόπουλος, +Γιώργος Μανωλιδάκης
  
  * VILLA 21 (1982, Αθήνα)
  Κώστας Ποθουλάκης: Κιθάρα, Φωνή
  Ανδρέας Παπαδόπουλος: Μπάσο
  Άντα Λαμπάρα: Πλήκτρα
  Μπάμπης Δαλίδης: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Α. Παπαδόπουλος, +Νίκος Δόϊκας, -Ν. Δόϊκας, +Νίκος Τάγκαλος
  
  Πληροφορία:
  Πολύτιμο το σχήμα αυτό. Ο Ποθουλάκης δε, σπουδαία και σημαντική μορφή.
  
  * VIRIDIN GREEN (1985, Αθήνα)
  Στέφανος "Γλαύκωψ" Κουκουλομάτης: Πλήκτρα
  
  * YEAH (1987)
  Γιάννης Ντρενογιάννης: Κιθάρα, Φωνή
  Βασίλης Σπυρόπουλος: Κιθάρα
  Χρύσα Πανταζή: Μπάσο
  Τάκης Γιαννούτσος: Τύμπανα
  
  * YELL -O- YELL (1982)
  Φιλώτας Βασκαλής: Κιθάρα, Φωνή
  Βαγγέλης Καζιλιέρης: Τύμπανα
  Χάρης Κυρκιλής: Μπάσο
  Ανακατατάξεις:
  -Χ. Κυρκιλής, +Σπύρος Φάρος
  
  * YOGHURT (1982, Θεσσαλονίκη)
  Γιώργος Δημητριάδης: Φωνή
  Θανάσης Νικολαίδης: Κιθάρα
  Στέλιος Χατζηπαπάς: Μπάσο
  Γιώτης Μπάγκαλας: Τύμπανα
  Ανακατατάξεις:
  -Γ. Δημητριάδης, +Σπύρος Μουρελάτος, -Σ. Μουρελάτος, +Πάνος Παπαδόπουλος (-)
  
  * ΦΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ & ΟΙ ΑΣΣΟΙ (1982, Αθήνα)
  Λάμπρος Παπαλέξης: Κιθάρα, Φωνή
  Αντώνης Κατράκης: Κιθάρα, Φωνή
  Θοδωρής Μπαλούρδος: Μπάσο, Φωνή
  Μάκης Ζώτος: Τύμπανα
  
  * ΦΑΤΜΕ (1981, Αθήνα)
  Νίκος Πορτοκάλογλου: Κιθάρα, Φωνή
  Οδυσσέας Τσάκαλος: Τύμπανα
  Δημήτρης Καλατζής: Μπάσο
  Μιχάλης Μουστάκης: Πλήκτρα (+)
  Ανακατατάξεις:
  -Δ. Καλατζής, +Μίμης Ντούτσουλης
  
  Πληροφορία:
  Από τα πιο σπουδαία Ελληνόφωνα σχήματα.
  
  * ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ (1988, Αθήνα)
  Θοδωρής Μπαλούρδος: Μπάσο, Φωνή
  Λάμπρος Τασούλης: Κιθάρα
  Κώστας Δεστέφανος: Κιθάρα
  
  * ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ (1983)
  Νίκος Αγγελής: Φωνή, Πλήκτρα
  Παντελής Πετρονικολός: Κιθάρα
  Κώστας Κόλλιας: Μπάσο
  
  * X - MANDARINA DUCK (1984)
  Θωμάς Μπουζιάνης: Κιθάρα, Φωνή
  Zack Antvark: Μπάσο
  Chris Mine: Τύμπανα
  
  
• ΟΙ ΣΟΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
  
  * ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ (1951, Πειραιάς)
  -Ξεκίνησε το 1971 φτιάχνοντας το ντουέτο "Διόσκουροι" μαζί με τον Βασίλη Ζαρούλια και άνοιγαν τις συναυλίες του Σαββόπουλου στο "Rodeo". Το 1973 απεσύρθη για να παραδίδει μαθηματικά σε φροντιστήρια, αλλά με την είσοδο της δεκαετίας του 80, αναθεώρησε την απόφασή του και με τη βοήθεια του Σαββόπουλου κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Τα Μπαράκια" που θεωρήθηκε η μεγάλη έκπληξη του 1981. Πολύ καλή αποδοχή είχε και το επόμενο άλμπουμ του "Ερωτόλογα" του 1982.
  
  Σχόλιο:
  Εσένα πρέπει να σε δω κάποια στιγμή. Τι κάνεις τώρα;
  
  * ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΟΚΑΡΙΝΗΣ (1955, Πειραιάς)
  -Ο Γιάννης, έγινε ευρύτατα γνωστός με την αδιαφιλονίκητη ραδιοφωνική επιτυχία "Ευλαμπία" από το άλμπουμ "Φόρα Παρτίδα" που έβγαλε το 1984 με τη βοήθεια του Βαγγέλη Γερμανού.
  
  Σχόλιο:
  Εμείς Γιάννη τα λέμε συχνά και μου αρέσει που νοιώθεις πάντα σαν ...; ...;οικοδεσπότης. Go on!!!
  
  * ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ (1953, Φυτιά, Ημαθείας)
  -Η πτήση του Νίκου αρχίζει από το φολκλορικό τρίο "Ανάκαρα", ανεφοδιάζεται από τους "Αχαρνής" του Σαββόπουλου, τους "Άλλους Κόσμους" του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη, τους "Σπυριδούλα" και τους "Ερμαφρό" και προσγειώνεται στην Minos το 1985, με το "Τζάμπο" που βγάζει το διαχρονικό "Σταρ του Σινεμά". Το επόμενο άλμπουμ "Ότι πεις Απόψε θα Γίνει" (1987), δεν έφερε κάτι το ξεχωριστό.
  
  Σχόλιο:
  Στο μπαλκόνι σου θα τα πούμε Νίκο; Μου το 'χεις τάξει.
  
  * ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
  -Λάτρης του "Μέρα Βροχερή" ο Δημήτρης, κερδίζει στο φεστιβάλ Θεσ/νίκης το τρίτο βραβείο με το "Μονόλογος" και κυκλοφορεί το 1987 το άλμπουμ "Ασταθής Ισορροπία", από όπου βγαίνει και το περίφημο "Αύρα". (Το καλύτερο τραγούδι ολόκληρης της δεκαετίας κατά τον Μάνο Χατζιδάκι).
  
  Σχόλιο:
  Ε τι να σου πω τώρα Δημήτρη; Κοίτα να παίζεις την "Αύρα" στα live σου, πιο συχνά.
  
  * ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (1947, Αθήνα)
  -Με ψηλά ρεβέρ ή και χωρίς αυτά ο Λάκης, είναι on the road από τα 14 του. Με τους Dragons στην αρχή και αργότερα με τους Χορευτές και τους Ελληνική Τροχιά κατέληξε για ένα διάστημα να παίζει σε πολυτελή κρουαζιερόπλοια, μέχρι που αποφάσισε να ...; ...; ...;κουρσέψει!!!! Ο "Κουρσάρος" του, σε ερμηνεία Βασίλη Παπακων/νου, του βγάζει το άλμπουμ "Άκυρο" που γίνεται θερμά δεκτό.
  
  Σχόλιο:
  Άλλη φορά πάντως Λάκη, δεν κάθομαι κάτω από τον ήλιο της Μυκόνου μέχρι να βρεις ταξί.
  
  * ΖΩΡΖ ΠΙΛΑΛΙ
  -Ο Γιώργος Παπαδόπουλος θέλει να τον αποκαλούν "Κροταλία της Aσφάλτου" που δηλώνει (και είναι) λάτρης του blues. Μετά από μία άτυχη συνεργασία του με τον Χάρρυ Κλυν, βγάζει το παρθενικό του άλμπουμ το 1983 με τίτλο "Επιθυμία" και φέρνει τους κριτικούς σε πλήρη αμηχανία, γιατί δεν μπορούν να εντάξουν τη μουσική του σε ...; ...; ...;.κανένα είδος!!!! (Μανία κι' αυτοί οι άνθρωποι να ...;.εντάσσουν!!!) Πολύπλοκος, σαρκαστικός και σατιρικός στιχουργικά, μπερδεύει το ρεμπέτικο με blues, rock και funk. Η δεύτερη κατάθεσή του που κυκλοφορεί το 1986 από την Columbia θεωρείται και η καλύτερή του. Τίτλος της: "Ζωρζ Πιλαλί".
  
  Σχόλιο:
  Του Γιώργου του έμεινε απωθημένο που δεν κατάφερε ποτέ να παίξει με την ηλεκτρική Ibanez που έχω. Την είχε βάλει στο μάτι.
  
  * YANNI
  -Ότι ήταν ο Βαγγέλης Παπαθανασίου για το 70, είναι και ο Γιάννης Χρυσομάλλης για το 80. Αλλά στο ...; ...;..εμπορικό του!!!
  
  * ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΩΚΑΣ
  -Με σατιρική διάθεση ο Γιάννης Μηλιώκας, ξάφνιασε το κοινό με τις "Βουβάλες" και το "Κακοσάλεσι". Απεσύρθη δηλώνοντας απογοητευμένος.
  
  
• Σημείωση:
  Περισσότερες πληροφορίες για τις σημαντικές κυκλοφορίες δίσκων και τα μουσικά στέκια αυτής της δεκαετίας, θα έχετε στο Δ' Μέρος: "Η Δεκαετία του '90"
  
  
• Βιβλιογραφία:
  "Get That Beat" (Θεσσαλονίκη, 2001 του Ντίνου Δηματάτη)
  
  
• Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
  
  Συνεχίζεται ......

Πηγη musicheaven

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=996

Τη δεκαετία του '60 οι Ελληνες ζητούσαν συχνά από τον μπάρμαν «ένα ποτό» (αδιευκρίνιστα). Ορισμένοι ήθελαν να το προσδιορίσουν και έλεγαν «θέλω ένα ουισκάκι», αλλά η παραγγελία ακουγόταν σαν να έχει περάσει από «χαλασμένο τηλέφωνο», με πολλές και διαφορετικές παραφράσεις του σκωτσέζικου οινοπνευματώδους. Σήμερα τα πράγματα έχουν φτάσει στο άλλο άκρο. Ο πελάτης είναι τόσο σίγουρος για την επιλογή του, που δεν δέχεται προτάσεις από τον επαγγελματία που βρίσκεται πίσω από την μπάρα. Ζητάει «μία Stolishnaya με δύο παγάκια και μία φέτα λεμόνι» και δύσκολα «ξεκολλάει» από τη γεύση που γνωρίζει.

Το 80% των πελατών νυχτερινών κέντρων ζητάει το ποτό του με... ονοματεπώνυμο.

«Ακόμη και το τζιν ή τη βότκα που έχει ρωσικό όνομα ξέρουν ακριβώς πώς θα τα προφέρουν». «Οι προηγούμενες γενιές δεν ήξεραν αγγλικά και συχνά έλεγαν λάθος όχι μόνο τη μάρκα αλλά και το είδος του ποτού».

Στα μπαρ καταναλώνονται πολύ τα άσπρα ποτά. Στις ηλικίες 20 ως 40 ετών πίνεται πολύ το ρούμι, που έχει μια θεαματική άνοδο της ζήτησης τα δύο τελευταία χρόνια. Αν όμως ανατρέξουμε στους καταλόγους των εισαγωγέων θα δούμε ότι τις περισσότερες πωλήσεις έχει το ουίσκι. Η εξήγηση είναι απλή: οι μικρότερες ηλικίες που πίνουν άσπρα ποτά αρκούνται σε ένα με δύο ποτήρια τη βραδιά, ενώ οι γύρω στα 50 που δείχνουν σαφή προτίμηση στο ουίσκι έχουν τα πορτοφόλια γεμάτα και δεν περιμένουν να λιώσουν όλα τα παγάκια στο ποτήρι για να παραγγείλουν το επόμενο...

Ουίσκι για τους μεγάλους, «άσπρα» για τα... παιδιά

Κάθε χρόνο καταναλώνουμε 6 εκατομμύρια κιβώτια ποτών (πολλαπλασιάστε τα κιβώτια επί 12, για να βρείτε πόσες φιάλες είναι...).«Καταναλώνονται περίπου 2 εκατομμύρια κιβώτια ουίσκι ετησίως. Η βότκα έρχεται δεύτερη με 800.000 κιβώτια και ακολουθούν το ρούμι με 300.000 και το τζιν με 100.000 κιβώτια. Ο αριθμός συμπληρώνεται από τα διάφορα λικέρ, που είναι μεν πολλά αλλά πωλούν λίγα κιβώτια το καθένα.

Οι ηλικίες 20 ως 40 ετών συνήθως πίνουν το ποτό τους με αναψυκτικό ή χυμό. Η εμπειρία των μπάρμεν μάλιστα λέει πως «όσο νεότερος τόσο περισσότερο αναψυκτικό». Ο λόγος είναι πάλι οικονομικός. Μια βότκα σκέτη πίνεται σε χρόνο dt. Ενώ άμα της βάλεις και... μισό λίτρο πορτοκαλάδα πίνεις όλο το βράδυ. .Τα απλά ποτά με χυμό και αναψυκτικό είναι δημοφιλή και για έναν επιπλέον λόγο: οι φερόμενοι ως μπάρμεν εργαζόμενοι συνήθως δεν ξέρουν πώς φτιάχνονται τα πιο περίπλοκα ποτά ή δεν προλαβαίνουν να τα φτιάξουν. Το κριτήριο πρόσληψης ενός μπάρμαν είναι αν είναι ωραίος και όχι αν ξέρει να φτιάχνει ωραία ποτά. Προτιμούν τα παιδιά που έχουν κοτσιδάκια, ενώ οι κλασικοί επαγγελματίες μπάρμεν είναι υποβαθμισμένοι». Πόσες χιλιάδες άτομα δηλώνουν, έστω περιστασιακά, επαγγελματική ιδιότητα «μπάρμαν ;

Κάνουμε λοιπόν ένα τεστ σε δύο άτομα πίσω από την μπάρα. Πρώτη σκηνή σε μπαρ των Εξαρχείων. «Θα ήθελα ένα ντράι μαρτίνι». Το χέρι τής κατά τα άλλα συμπαθούς μπαργούμαν πηγαίνει στο μπουκάλι Martini Bianco. «Οχι αυτό, εννοώ κοκτέιλ». Και αντί να απαντήσει «δεν ξέρω πώς φτιάχνεται», λέει: «Δεν έχω». Πλήρης άγνοια δηλαδή. Δεύτερη σκηνή σε γνωστό κλαμπ. «Μου φτιάχνεις ένα Μανχάταν;». Απάντηση: «Αν μου πεις πώς να το φτιάξω...» (!). Η αλήθεια είναι ότι στα κλαμπ ακόμη και να ξέρει ο μπάρμαν να φτιάξει ένα κοκτέιλ, το αποφεύγει γιατί οι ουρές των πελατών καθυστερούν πολύ όταν τα ποτά γίνονται με τέχνη. Οπότε χίλιες φορές καλύτερα να του ζητούν απλή βότκα πορτοκάλι παρά... αυτά τα μπερδεμένα με τα παράξενα ονόματα.

Ο κόσμος λοιπόν δεν πίνει πια περιποιημένα κοκτέιλ επειδή δεν τα γνωρίζει και οι μπάρμεν... τεμπελιάζουν. Την τελευταία πενταετία όμως υπήρχε η τάση ο μπάρμαν να φτιάχνει το δικό του σφηνάκι. Δεν ήταν λίγοι οι μπάρμεν που διάλεγαν τα μπουκάλια για το σφηνάκι σαν να έπαιζαν τυφλόμυγα: ανακάτευαν όλα τα άσχετα ποτά στο σέικερ και το αποτέλεσμα θύμιζε συχνά αντιβιοτικό ή σαπούνι για τα πιάτα. «Η εποχή με αυτά τα σφηνάκια πέρασε» (Ευτυχώς, γιατί συχνά μας κερνούσαν και το αδειάζαμε κρυφά, στην πλησιέστερη γλάστρα...) «Επιστρέφουν τα παλιά κλασικά pousse cafe (όπως πραγματικά ονομάζονται τα ποτά που σερβίρονται στο λιλιπούτειο ποτήρι). Αυτά είναι το Β52, το Καμικάζι και το Καπουτσίνο».

Τα σφηνάκια και γενικά το ποτό θέλουν μεθοδικότητα. Πίνοντας ένα ποτό την ώρα ο οργανισμός προλαβαίνει να απορροφήσει το αλκοόλ. Αρα δεν πίνουμε γρήγορα. Καλό είναι να αποφεύγουμε τη ζάχαρη μαζί με το ποτό. Ξέρω ότι ανοίγω "μέτωπο" με τα αναψυκτικά, αλλά τα straight ποτά είναι καλύτερα. Και διά παν ενδεχόμενο, καλό είναι να ζητούν να σερβίρεται το ποτό πάνω στην μπάρα και όχι από κάτω».

Ο μαέστρος παρουσιάζει στο Ηρώδειο, σε παγκόσμια πρώτη, μια νέα συμφωνία, εμπνευσμένη από την αρχαιοελληνική μουσική

Ο Ενιο Μορικόνε θεωρείται (και είναι) ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς συνθέτες του καιρού μας. Η αλήθεια και η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο Ennio Morricone είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες ΟΛΩΝ των ειδών και ΟΛΩΝ των εποχών. Και η μεν «αλήθεια» μπορεί να είναι υποκειμενική, όμως η πραγματικότητα είναι μετρήσιμη: 500 περίπου σάουντρακ (κινηματογραφικά ή τηλεοπτικά) και γύρω στα 100 έργα «σοβαρής» μουσικής συνθέτουν έναν όγκο μουσικής που είναι πρωτοφανής και λίαν ασυνήθιστος - ακόμα και για τον μισόν αιώνα που ο Μαέστρος ενεργεί ανελλιπώς στο «επάγγελμα». Και πρόκειται για μουσική που, αισθητικά, είναι από ενδιαφέρουσα έως αριστουργηματική και, στις περισσότερες περιπτώσεις, ορίζει ανεξίτηλα το έργο το οποίο «υπηρετεί».

Ο Mορικόνε δουλεύει με θρησκευτική ευλάβεια τη μουσική του. Εδώ και δεκαετίες ξυπνάει καθημερινά στις 5 το πρωί, κάθεται στο γραφείο του και συνθέτει πάνω στην παρτιτούρα (και όχι στο πιάνο!) ώς το μεσημέρι. Μετά πηγαίνει στο στούντιο, όπου ηχογραφεί όλα όσα έχει συνθέσει, και κατά το βραδάκι επιστρέφει στην αγαπημένη του οικογένεια. Αν αυτή η ζωή μάς ακούγεται ανιαρή, αρκεί να την μεταφράσουμε σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες στιγμές συγκινήσεων που μας έχει προσφέρει με τη μουσική του.

Ο Ενιο Μορικόνε έκανε σοβαρές σπουδές σύνθεσης -μέχρι και αβάν γκαρντ- και έπαιξε τζαζ τρομπέτα στη δεκαετία του '50 μέχρι που βιοποριστικοί λόγοι τον έσπρωξαν να γίνει ενορχηστρωτής. Ετσι, υπογράφει ένα σεβαστό σύνολο των ιταλικών ποπ σουξέ στις αρχές των sixties και, παράλληλα, αρχίζει να γράφει και μουσική για τον κινηματογράφο. Η συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Sergio Leone το 1964 στο γουέστερν «A Fistful of Dollars» ήταν καθοριστική και η εξέλιξή της, με τις ταινίες «For a Few Dollars More» και «The Good, the Bad and the Ugly» άνοιξε ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην ποπ κουλτούρα. Αυτό έκανε τον Ενιο Μορικόνε διάσημο και γνωστό σε όλο τον κόσμο - όμως έδωσε και την αίσθηση σε πολλούς ότι ο Μορικόνε ήταν ο συνθέτης των γουέστερν! Η πραγματικότητα είναι ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό (της τάξης του 7%) από το έργο του Μαέστρου αφορά σε ταινίες γουέστερν και ότι ο Ενιο Μορικόνε με τη μουσική του έχει καλύψει όλη την εκφραστική γκάμα του κινηματογράφου με τρόπο μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Είναι αδύνατο να καταγράψουμε εδώ το πλήρες έργο του Ενιο Μορικόνε για το σινεμά, όμως ταινίες σκηνοθετών όπως οι Τζίλο Ποντεκόρβο, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Τζουλιάνο Μοντάλντο, Λίνα Βερτμίλερ, Τζουζέπε Τορνατόρε, Μπράιαν Ντε Πάλμα, Ρομάν Πολάνσκι, Γουόρεν Μπίτι, Αντριαν Λιν, Ολιβερ Στόουν, Μάργκαρετ Φον Τρότα, Ανρί Βερνέιγ, Πέδρο Αλμοδόβαρ, Ρόλαντ Τζόφε και πολλών άλλων θα μείνουν στην αιωνιότητα (και) για τη μουσική του Μορικόνε. Πέραν αυτού, υπάρχει ένα αναγνωρίσιμο στυλ στην εξέλιξη της μουσικής του Ενιο Μορικόνε και αυτό οφείλεται όχι σε «συνταγές» ή «ετικέτες» αλλά σε συγκεκριμένα δομικά μουσικά στοιχεία που υπάρχουν στη μουσική του εδώ και πολλά χρόνια ...;

Ενα από αυτά είναι τα μουσικά διαστήματα και οι κλίμακες που υπάρχουν στο επιτύμβιο του Σείκιλου. Είναι καταγραφές αρχαιοελληνικής μουσικής που έχουν επηρεάσει τον Μορικόνε σε όλη τη συνθετική του πορεία και που αποτελούν τη βάση για το νέο του έργο, «Sicilo e altri frammenti», που θα παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη στις συναυλίες του στο Ηρώδειο, 28 και 29 Σεπτεμβρίου. Μαζί με την κινηματογραφική του μουσική, με την οποία πάντα κάνουμε συναρπαστικά ταξίδια ...;

* Ο κ. Γ. Χαρωνίτης είναι μουσικοκριτικός, εκδότης - διευθυντής του περιοδικού «JAZZ & ΤΖΑΖ».

Σαν σημερα γεννήθηκε ο δημιουργός του Muppet Show, Τζιμ Χένσον

Ουδείς κατόρθωσε ποτέ να στήσει με τέτοια ψυχή ένα ολόκληρο άψυχο σύμπαν όπως εν έτει 1976 ο μακαρίτης ο Τζίμι Χένσον. Ενα σύμπαν μέσα στο οποίο όλα μπορούν να συμβούν. Χωρίς τις αναστολές και τις καταστολές των πραγματικών σόου μπίζνες. Θεόρατα μαλλιαρά τέρατα αρχίζουν πασιχαρή να τραγουδούν το σούπερ χιτ «Ι 'm ugly!», ήτοι «Είμαι άσχημος» («Ι 'm ugly, Ι 'm ugly as sin, but beautiful is out, ugly's in....»), μια γουρουνίτσα με κόκκινο λαμέ μπικίνι ονόματι Λίντια δηλώνει βετεράνος της τέχνης του τατουάζ έχοντας τη μάχη του Βατερλό στην πλάτη της, μια παρέα από χνουδωτά ανεξίτηλα muppaphones (=μαπετόφωνα) τσιρίζει με το παραμικρό άγγιγμα της ορχήστρας. Γι' αυτό άλλωστε κορυφαίοι σταρ έσπευδαν να εμφανιστούν ως γκεστ στη διάρκεια των πέντε χρόνων τηλεζωής του, από το 1976 ως το 1981 (από τη Λάιζα Μινέλι, τον Λιμπεράτσε και τον Ρούντολφ Νουρέγεφ ως τον Πίτερ Ουστίνοφ, το καστ του «Πολέμου των Αστρων» και τον Αλις Κούπερ). Μια εμφάνιση στις κουίντες δίπλα στον Κέρμιτ ή λίγο πουδράρισμα της μύτης στα καμαρίνια παρέα με τη χοιρόμορφη prima donna Μις Πίγκι μπορούσε να εγγυηθεί μια σίγουρη θέση στο τηλεοπτικό πάνθεον.

Ολα βέβαια χάρη στον Χένσον. Αυτόν τον τύπο με τα μεταχίπικα μούσια που κατάφερε να πάρει μια τόσο πανάρχαιη τέχνη όπως είναι το κουκλοθέατρο και να την προσαρμόσει αριστοτεχνικά σε ένα τόσο σύγχρονο μέσο, όπως είναι η τηλεόραση. Γεννημένος το 1936 στο Λίλαντ του Μισισίπι, ο νεαρός Τζίμι δεν είχε την παραμικρή σχέση με κανένα από τα δύο. Λίγο προτού διαβεί την πύλη του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ για να σπουδάσει σκηνογραφία, άκουσε ότι ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός ζητούσε χειριστές μαριονέτας για ένα παιδικό σόου. Καθώς ανέκαθεν τον συγκινούσε αυτή η μικρή απατηλή οθόνη, φώναξε ένα φίλο και έπιασαν δουλειά. Η υπόθεση αυτή κράτησε λίγους μήνες, αμέσως μετά όμως πήρε μετεγγραφή για το τοπικό «θυγατρικό» κανάλι του NBC. Δεν άργησε να αποκτήσει τη δική του πεντάλεπτη εκπομπή με κούκλες «Sam and friends». Σε αυτήν έκαναν την εμφανισή τους τα πρωτόλεια των Μάπετς. Πρώτος και καλύτερος φυσικά ο Κέρμιτ. Και, ναι, αληθεύει αυτή η περίφημη ιστορία ότι ο πρώτος ομιλών βάτραχος (μετά βεβαίως από εκείνους τους μίζερους των παραμυθιών) κατασκευάστηκε από το πράσινο παλτό της μαμάς του Χένσον. Απλούστατος στον χειρισμό του (μαριονέτα τύπου «κάλτσας») αλλά με στόμα απόλυτα συγχρονισμένο με την ομιλία του και ένα ιδιαίτερα μαλακό και ευκίνητο κεφάλι. Πάνω από όλα όμως γεμάτος «ζωή και ευαισθησία».

Τη δεκαετία του '60 ο Κέρμιτ και μερικά ακόμη Μάπετς (μια λέξη που προέκυψε όταν το puppet και το marionette μπήκαν στο μίξερ) πήραν τη βόλτα τους σε διάφορα περιώνυμα σόου («Today», «Ed Sullivan Show») της αμερικανικής TV. Το 1969 αφίχθη πανηγυρικώς το «Sesame Street», o πρόδρομος του «Μάπετ Σόου». Μια παραγγελία από το Children's Television Workshop για μπόμπιρες που αγαπούσαν τους νοήμονες κούκλους. Ο Χένσον όμως δεν επιθυμούσε να κάνει καριέρα ως entertainer ανηλίκων. Σκόνταφτε βέβαια στη στενοκεφαλιά της αμερικανικής τηλεόρασης ­ κανένα δίκτυο δεν δήλωνε διατεθειμένο να ρίξει κεφάλαιο σε ένα ενήλικο σόου με μαριονέτες. Ευτυχώς δηλαδή που βρέθηκε ο βρετανός παραγωγός Λου Γκρέιντ, ο οποίος δέχθηκε να χρηματοδοτήσει το Μάπετ Σόου. Το αποτέλεσμα; Μόνο... 235 εκατομμύρια τηλεθεατές εβδομαδιαίως (εννοείται στη χρυσή εποχή του).

Και η συνταγή πέτυχε γιατί τα Μάπετς ήταν χαριτωμένα και γλυκούτσικα. Ή μάλλον όχι τόσο χαριτωμένα και γλυκούτσικα. Ή τουλάχιστον όχι μόνον αυτό. Είχαν συχνά ιδιαίτερες επιδόσεις στον αυτοσαρκασμό, στη σάτιρα και σε ένα υποχθόνιο, μισοπαιδιάστικο, μισοενήλικο χιούμορ που χτυπούσε σε άπαντες μια χορδή που πιθανότατα δεν γνώριζαν ότι διέθεταν. Ενα επεισόδιο των «Pigs in Space» («Γουρούνια στο Διάστημα»), με τον δόκτορα Τζούλιους Στρέιντζπορκ, τη Μις Πίγκι και τον αρχηγό της αποστολής Λινκ Χόγκθρομπ σε διαπλανητικές περιπέτειες ή του «Veterinarian Hospital» («Κτηνιατρικό Νοσοκομείο») με τον σκυλίσιο Δόκτορα Μπομπ σε χειρουργικά πειράματα, αποτελούσε το καλύτερο αντίδοτο στις αναλόγου θεματολογίας σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης. Ο Χένσον και η παρέα του έδειχναν να το διασκεδάζουν. Εξ ου και οι σκηνές ζηλοτυπίας (συνοδευόμενες από λαβές καράτε) από τη Μις Πίγκι, οι καλλιτεχνικής φύσεως ανασφάλειες του Φόζι του αρκούδου, οι καυτές ειδήσεις του εκφωνητή ειδήσεων του σόου (που ενίοτε τσουρουφλιζόταν από τις σελίδες που είχε μπροστά του), οι ανεκδιήγητες συνταγές του σουηδού μαγείρου (που έπαιζε τένις με τους κεφτέδες του), οι βαρυσήμαντες ηθικοπλαστικές δηλώσεις του Σαμ, του Αμερικανού Αετού, οι ατασθαλίες του ντράμερ Ανιμαλ και φυσικά τα σιβυλλικά σχόλια των δύο γέρων Στάτλερ και Γουόλντορφ λίγα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του σόου (του τύπου «Αυτό το σόου έχει εκπαιδευτική αξία», «Ναι, στρέφει τον κόσμο στα βιβλία»).

Ο Χένσον πέθανε αιφνιδίως το 1990 από μια σπάνια μορφή πνευμονίας σε ηλικία μόλις 53 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ολόκληρη αυτοκρατορία από μάπετς (τα οποία ποτέ δεν είχαν πλήρως καταμετρηθεί, πάντως το 1978 ήταν πάνω από 500). Ο ίδιος απέφευγε να αποκαλύπτει τα μυστικά της τέχνης του όχι από συντεχνιακή μικρότητα αλλά επειδή δεν ήθελε να προβεί στην απομυθοποίηση των χνουδωτών αποκυημάτων της φαντασίας του. Για τον ίδιο λόγο που ο ίδιος επιθυμούσε εκ πεποιθήσεως να αγνοεί ότι η θρυλική Λάσι ήταν στην πραγματικότητα αρσενικό κόλεϊ.

20 πράγματα που είναι ντροπή σας αν δεν τα γνωρίζετε

1 Οι δύο γέροι Στάτλερ και Γουόλντορφ του θεωρείου έχουν πάρει τα ονόματά τους από δύο παλαιά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης. Ως εκ τούτου η σύζυγος του δεύτερου λέγεται Αστόρια.

2 Η πιο περιώνυμη μάπετ μελωδία διαθέτει τους πιο εύκολα προσβάσιμους (για τη μνήμη) στίχους: Μανά μανά, ντου του του ρου ρου, μανά, μανά κ.ο.κ.

3 Το 1989 η Ντίσνεϊ εποφθαλμιά την Αυτοκρατορία των Μάπετς. Προσφέρει μάλιστα το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 150 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Χένσον τελικά απορρίπτει την προσφορά (γιατί αρνείται να μπει στη μίκι μάους νοοτροπία). Τελικά μία κατά τι διαφοροποιημένη συμφωνία θα επιτευχθεί μετά τον θάνατό του.

4 Το Μάπετ Σόου δεν έλαβε ποτέ χώρα μπροστά σε αληθινό κοινό (ήταν απλά ανθρωπίνως αδύνατον).

5 Μερικά Μάπετς ήταν πολύ απλά στον χειρισμό τους (βλ. Κέρμιτ). Αλλα απαιτούσαν τη σύμπραξη τριών και τεσσάρων ειδικών, οι κινήσεις των οποίων συγχρονίζονταν σε ένα καλά καμουφλαρισμένο βίντεο μόνιτορ.

6 Μετά τον θάνατο του Τζιμ Χένσον τα ηνία της εταιρείας πήρε ο υιός του Μπράιαν.

7 Μερικοί από τους ανθρώπινους προσκεκλημένους του σόου (όπως ο Πολ Γουίλιαμς) είχαν την τύχη να αποχωρήσουν από τη σκηνή με δώρο ένα μάπετ-σωσία τους.

8 Τα μέλη της μαπετοορχήστρας είναι τα ακόλουθα: Δόκτορ Τιθ (κίμπορντς), Σάρτζεντ Φλόιντ Πέπερ (κιθάρα), Ζουτ (σαξόφωνο), Τζάνις (κιθάρα και φωνητικά), Ανιμαλ (φυσικά ντραμς), Λιπς (τρομπέτα).

9 Το «The Muppet Movie» (1979) ήταν υποψήφιο για Οσκαρ καλύτερου σάουντρακ και καλύτερου τραγουδιού.

Για καλύτερο σάουντρακ προτάθηκε και το «The Muppets Take Manhattan» (1984) με τον θρυλικό Τζεφ Μος.

10 Η κότα που δεινοπαθεί κάθε τόσο στα χέρια τού εντελώς ακατάληπτου σουηδού μαγείρου έφερε το όνομα Καμίλα (είδατε προφητείες το Μάπετ;).

11 Ο Τζιμ Χένσον είχε μια κάποια μανία με τις Ρολς και τις Πόρσε.

12 Η «ψυχή» των Μάπετς (αν δεχθούμε ότι ο Χένσον ήταν ο «εγκέφαλος») ήταν ο Ρίτσαρντ Χαντ. Πέθανε το 1992 από AIDS.

13 Μερικοί χαρακτήρες, όπως ο Γκόνζο ο Μεγάλος, πήραν σάρκα και οστά το πολύ μέσα σε 3 ώρες. Κάποιο άλλοι (πιο ογκώδεις και περίπλοκοι ως προς το physique) κατασκευάζονταν μέσα σε παραπάνω από 3 μήνες.

14 Η εταιρεία του Χένσον ήταν εκείνη που φιλοτέχνησε τις κούκλες οι οποίες παρήλασαν στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού «Pumping On Our Stereo» των Supergrass.

15 Ο ανιψιός του Κέρμιτ (και αυτός βάτραχος) λέγεται Ρόμπιν.

16 Αν είστε παρατηρητικοί, θα έχετε προσέξει ότι τα περισσότερα Μάπετς κάνουν την εμφάνισή τους εξ ευωνύμων. Απλούστατα γιατί οι περισσότεροι μαριονετίστες (όπως και οι κοινοί θνητοί) είναι δεξιόχειρες.

17 Για κάποιες περιζήτητες κούκλες (όπως ο Κέρμιτ και η Μις Πίγκι) με ευρύ ρεπερτόριο υπήρχαν πάντοτε κάμποσα πιστά αντίγραφα.

18 Πέπλο μυστηρίου καλύπτει ακόμη την αληθινή ταυτότητα του Γκόνζο. Ουδείς όμως γνωρίζει (παρ' όλες τις μπηχτές του Κέρμιτ) ότι πρόκειται για ένα... είδος γαλοπούλας.

19 Η Χίλντα ήταν η διοπτροφόρος υπεύθυνη γκαρνταρόμπας του σόου.

20 Τα Μάπετς βρίσκονται σήμερα σε αποθήκες κάπου στη Νέα Υόρκη και αδημονούν να βγουν από τα κουτιά τους.

Μερικοί από τους πιο διάσημους προσκεκλημένους του Μάπετ Σόου (από το 1976 ως το 1981)

* Βίνσεντ Πράις

* Τουίγκι

* Πίτερ Ουστίνοφ

* Τζούλι Αντριους

* Πετούλα Κλαρκ

* Χάρι Μπελαφόντε

* Μπομπ Χόουπ

* Ελτον Τζον

* Αλις Κούπερ

* Λιμπεράτσε

* Στιβ Μάρτιν

* Ρούντολφ Νουρέγεφ

* Πίτερ Σέλερς

* Τζόαν Μπαέζ

* Σιλβέστερ Σταλόνε

* Ράκελ Γουέλς

* Σίρλεϊ Μπάσεϊ

* Κρίστοφερ Ριβ

* Τζόνι Κας

* Το καστ του «Πολέμου των Αστρων»

* Ντάντλεϊ Μουρ

* Νταοάνα Ρος

* Ντίζι Γκιλέσπι

* Κένι Ρότζερς

* Λάιζα Μινέλι

* Τζέιμς Κόμπερν

* Ντέμπι Χάρι

* Ρότζερ Μουρ

* Μπρουκ Σιλντς

* Πολ Σάιμον

Πώς θα ξαναγυρίσει ο κόσμος στους κινηματογράφους, αφού μπορεί κάλλιστα να δει την ταινία στο σπίτι του πριν καν προβληθεί;

Το ερώτημα απασχόλησε τα μυαλά του Χόλιγουντ και αφού σκέφτηκαν, κατέληξαν στην αναβίωση μιας πολύ παλιάς ιδέας: τη χρήση του συστήματος 3D, της τρισδιάστατης, δηλαδή, κινηματογραφικής προβολής που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1953 και τώρα μας το συστήνουν ξανά οι κινηματογράφοι «Οdeon» με μια σειρά ταινιών σημαντικών σκηνοθετών.

Ο τρισδιάστατος κινηματογράφος είναι η γνωστή λειτουργία, κατά την οποία μπαίνεις στην αίθουσα, φοράς τα γυαλιά με τον πράσινο και κόκκινο φακό και βρίσκεσαι στο επίκεντρο της δράσης της οθόνης.

Χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας, η παρακολούθηση όχι μόνο γίνεται πιο άνετη, αλλά και συναρπαστική, καθώς «ο θεατής απορροφάται τόσο στην ιστορία, που ξεχνάει το περιβάλλον», όπως μας είπε ενθουσιασμένος ο Βέλγος σκηνοθέτης Μπεν Στάσεν που γύρισε την τελευταία μεγάλου μήκους ταινία του, «Fly me to the moon» εξολοκλήρου με τεχνολογία 3D.

Η αρχή για τους κινηματογράφους «Οdeon» γίνεται μεθαύριο με την προβολή της ταινίας «Ταξίδι στο κέντρο της Γης».

Τα περισσότερα μπαχαρικά είναι οι καλύτεροι «εξολοθρευτές» πολλών βλαβερών για τον οργανισμό ουσιών

Η δεκαετία του '70

Η δεκαετία του '60 τελείωνε με ένα σωρό συνταρακτικά γεγονότα. Τη χώρα μας, την ταλαιπωρούσε η πολιτική αναταραχή που κορυφώθηκε με την επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967. Τέσσερις μέρες όμως πριν την επιβολή της χούντας, είχε συμβεί ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Οι Rolling Stones, είχαν παίξει στην Αθήνα σε μία ιστορική συναυλία, που διεκόπη στη μέση από τους αστυνομικούς.

Δυσάρεστη εξέλιξη, που προδίκαζε όλες τις μελλοντικές δυσάρεστες εξελίξεις. Η χούντα άπλωσε τα τρομοκρατικά της πλοκάμια και επέβαλε αυστηρή λογοκρισία, με αποτέλεσμα τα συγκροτήματα να αλλάζουν τα στιχάκια τους και τους τίτλους των τραγουδιών τους. Οι αστυνομικοί έκαναν συχνές επισκέψεις στις μπουάτ και στο μοναδικό μουσικό έντυπο που κυκλοφορούσε ("Μοντέρνοι Ρυθμοί"), απαγόρεψαν τις φωτογραφίες καλλιτεχνών με μακριά μαλλιά, ενώ υπαγόρευαν στους συντάκτες του περιοδικού, κείμενα που υμνούσαν το στρατιωτικό καθεστώς.

Τρομακτική κατάσταση...

Το Μωρό είχε τελειώσει πια το "Δημοτικό" και με την είσοδο της δεκαετίας του '70, έμπαινε στην Εφηβεία και στο "Γυμνάσιο". Είχε τώρα περισσότερη rock συνείδηση. Είχε πάψει να "φλερτάρει" με τις γειτόνισσες Ιταλίδες και άπλωνε τη ματιά του πιο μακριά. Στη Βρετανία και στις Η.Π.Α. Εκεί που τα γεγονότα έβραζαν. Εκεί που σημειώνονταν ραγδαίες μουσικές -και όχι μόνο- εξελίξεις.
Το φεστιβάλ στο Monterey και το τριήμερο φεστιβάλ του Woodstock σηματοδότησαν καινούργιες σκέψεις και θεωρίες. Οι ταινίες "Ζαμπρίσκι Πόϊντ", "Ξένοιαστος Καβαλάρης" & "Φράουλες και Αίμα", συνέδεσαν το rock με την εξέγερση της νεολαίας. Γιατί, αν η νεολαία στην Αμερική είχε ξεσηκωθεί ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, εδώ η νεολαία αντιδρούσε με όποιο τρόπο στο χουντικό καθεστώς. Το παντελόνι "καμπάνα", οι φαβορίτες και τα μακριά μαλλιά που άρχισαν να φτάνουν μέχρι τον ώμο, το τζην και τα πολύχρωμα πουκάμισα, αποτελούσαν στίγμα αμφισβήτησης. Οι αποβολές από το σχολείο καραδοκούσαν και ο Έφηβος, ήταν καθημερινός επισκέπτης των αστυνομικών τμημάτων για το ξήλωμα της καμπάνας και το ψαλίδισμα των μαλλιών.

Στο μεταξύ, το ενδιαφέρον για τα μουσικά σύνολα του '60, είχε κοπάσει. Ήταν μία περίοδος συντονισμού -θα έλεγα- στις νέες μουσικές επιταγές και η rock σκηνή, παρά τις αντίξοες πολιτικές συνθήκες, άρχισε πάλι να φουντώνει με την ίδρυση αρκετών αξιόλογων μουσικών σχημάτων, όπως οι "Socrates Drank the Conium", οι "Εξαδάκτυλος", οι "Πελόμα Μποκιού", οι "Poll", οι "Νοστράδαμος" και άλλοι. Σημειώθηκαν επίσης και μοναχικές πορείες καλλιτεχνών όπως ο Σαββόπουλος και ο Σιδηρόπουλος, ενώ παράλληλα, στην Ευρώπη καταξιώνονται οι "Aphrodite 's Child". Στη Γαλλία μάλιστα, ένα δημοψήφισμα μουσικού περιοδικού, τους έφερε στη δεύτερη θέση μετά από τους Beatles.

Ο Έφηβος, είχε μπει σε ένα μονοπάτι και ένοιωθε ότι όπου να 'ναι, θα έβρισκε το δρόμο. Ένοιωθε ότι ο δρόμος δεν ήταν μακριά, αλλά ξαφνικά έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Όλα αυτά κόπηκαν απότομα με την μεταπολίτευση (1974), που έφερε θεαματικές αλλαγές σε μουσικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Το κοινό διψασμένο για το πολιτικό τραγούδι που ήταν απαγορευμένο και εξορισμένο από τη χούντα, άρχισε να το καταναλώνει με μία απληστία δικαιολογημένη. Και φυσικά, οι δισκογραφικές εταιρίες εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο αυτή την κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Έτσι πήγαινε το πράγμα, με τη rock μουσική σκηνή στην Ελλάδα να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη, μέχρι το 1976 που απετέλεσε για το χώρο, μία δισκογραφική όαση. Κυκλοφόρησε το προσωπικό άλμπουμ του Πουλικάκου "Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος", το αριστουργηματικό αλλά αγνοημένο άλμπουμ του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη "Σ' άλλους Κόσμους" και το πιο ώριμο άλμπουμ των Socrates "Phos", ηχογραφημένο στο Λονδίνο με τη συνεργασία του Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Προς τα τέλη της δεκαετίας (1978), τα πράγματα έγιναν πιο αισιόδοξα. Ο ενθουσιασμός για το πολιτικό τραγούδι είχε κοπάσει και ο Γιάννης Πετρίδης άρχισε μία σειρά υποδειγματικών ραδιοφωνικών εκπομπών ενώ ταυτόχρονα, κυκλοφόρησαν δύο έγκυρα μουσικά έντυπα ("Μουσική", "Ποπ & Ροκ"), που ενίσχυσαν τη rock σκηνή.
Επίσης, δύο άλλα πολύ σημαντικά γεγονότα (1979), που αφύπνισαν και αναζωπύρωσαν την Ελληνική Σκηνή και έβαλαν τον Έφηβο "με τα τσαρούχια" στην επόμενη δεκαετία, ήταν η έκδοση του "Μουσικού Εξπρές" και η κυκλοφορία του συγκλονιστικού "Φλου", από τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τους "Σπυριδούλα".

Ας ρίξουμε τώρα μία ματιά στα συγκροτήματα αυτής της δεκαετίας.

ΤΑ ΓΚΡΟΥΠ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1970

* ΑΓΑΠΑΝΘΟΣ
Θοδωρής Τρύφωνας: Μπάσο, Τραγούδι
Στέφανος Δεκεριάν: Πλήκτρα
Ντόριαν Κόκκας: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Στέφανος Δεκεριάν, Ντόριαν Κόκκας, + Χάρης Κατσιμίχας, Γιάννης Γιοκαρίνης, Τζίμης Βατικιώτης, Θανάσης Μπίκος, Χαρά Αργυροπούλου).

-Σχόλιο:
Εξαιρετικό σύνολο με καθοδηγητή τον Τρύφωνα, που όμως δεν συνάντησε υψηλές πωλήσεις.
-Θυμάμαι:
Τις ατέλειωτες πρόβες στο σπίτι του Θοδωρή Τρύφωνα και τη Χαρά να μου αδειάζει συνεχώς το ποτήρι με το ουίσκι.

-Δισκογραφία:
"Αγάπανθος"/1976, "Επιστροφή στις Ρίζες"/1984
-Στέφανος Δεκεριάν Σόλο:
"Δείγμα Δωρεάν"/1989
-Χαρά Αργυροπούλου Σόλο:
"Υποκλίνομαι"/1990
-Θανάσης Μπίκος Σόλο:
"Μακρινές Αποστάσεις"/1992
-Θοδωρής Τρύφωνας Σόλο:
"Σούστα"/199; (Με τη φιλική συμμετοχή του Λάκη Παπαδόπουλου)

* ΑΙΟΛΟΣ
Φίλιππος Κουμπιάδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Μιχάλης Κουμπιάδης: Κιθάρα
Γκαμάλ Μπεναερούν: Μπάσο
Μανώλης Ηλιάδης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γκαμάλ Μπεναερούν, Μανώλης Ηλιάδης,+ Σταύρος Λεριάς, Αντώνης Ριζόπουλος),
(- Σταύρος Λεριάς, + Τάκης Κυριακόπουλος, Νίκος Δρόσος: Πλήκτρα, John Muller: Τραγούδι).

* ΑΚΡΙΤΑΣ

Σταύρος Λογαρίδης: Μπάσο, Τραγούδι
Δήμης Παπαχρήστου: Κιθάρα
Άρης Τασούλης: Πλήκτρα
Γιώργος Τσουπάκης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γιώργος Τσουπάκης, Άρης Τασούλης, + Άκης Σημηριώτης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Αριάδνη Μακ Κίννον, Ηλίας Μαρινάκης, Γιώργος Μαγκλάρας, Νίκος Πίπιλας)
-Σχόλιο:
Εξαιρετικό σύνολο που δημιούργησε ο Λογαρίδης το 1972, μετά τη διάλυση των Poll. Το μοναδικό του άλμπουμ "Ακρίτας" (ένα ολοκληρωμένο concept εγχείρημα), δεν εκτιμήθηκε από το κοινό. Δικαιώθηκε όμως αργότερα, στις επόμενες δεκαετίες σαν μία από τις κορυφαίες δημιουργικές εκλάμψεις των '70 's.

* ΑΝΑΔΕΛΤΑ
Γιάννης Κιουρκτσόγλου: Κιθάρα, Τραγούδι
Μίκης Μίχος: Μπάσο
Νίκος Λογοθέτης: Πλήκτρα
Γιώργος Τρανταλίδης: Τύμπανα

* ΑΧ-ΒΑΧ
Δημήτρης Πουλικάκος: Τραγούδι
Δήμης Παπαχρήστου: Κιθάρα
Νίκος Πολίτης: Κιθάρα
Σταμάτης Σπανουδάκης: Μπάσο
Δημήτρης Πολύτιμος: Πλήκτρα
Γιάννης Πανταζής: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(+ Άλεξ Σπυρόπουλος)
-Σχόλιο:
Η φυσική συνέχεια του Εξαδάκτυλου, έχει τα πρωτεία της πιο δακρύβρεχτης και λαϊκής ονομασίας που είχε ποτέ σχήμα της Ελληνικής Rock Σκηνής.

* ΔΑΜΩΝ & ΦΙΝΤΙΑΣ
Παύλος Σιδηρόπουλος: Τραγούδι, Κρουστά
Παντελής Δεληγιαννίδης: Κιθάρα

* ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ
Βαγγέλης Γερμανός: Κιθάρα, Τραγούδι
Βασίλης Ζαρούλιας: Κιθάρα, Τραγούδι
Ορέστης Ψυχοπαιδόπουλος: Μπάσο
Θοδωρής Αντωνίου: Τύμπανα

-Θυμάμαι:
Θα πήγαινα να δω τους φίλους μου Βαγγέλη Γερμανό και Βασίλη Ζαρούλια στο "Ροντέο", που έπαιζαν εκεί μαζί με τον Σαββόπουλο, τα Μπουρμπούλια και τη φίλη Μαρίζα Κωχ. Με έκπληξη, είδα στην επιγραφή να γράφει "Ευάγγελος & Βασίλειος". Ο Σαββόπουλος, θεώρησε το "Διόσκουροι" πολύ ...;.πιασάρικο και το ...;.άλλαξε!!!

* ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΣ
Δημήτρης Πουλικάκος: Τραγούδι, Κρουστά
Νίκος Πολίτης: Κιθάρα
Αντώνης Τριανταφύλλου: Μπάσο
Λάκης Διακογιάννης: Σαξόφωνο
Κώστας Δουκάκης: Κιθάρα
Λεωνίδας Αλαχαδάμης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Αντώνης Τριανταφύλλου, Κώστας Δουκάκης, Λεωνίδας Αλαχαδάμης, + Δήμης Παπαχρήστου, Γιώργος Φιλιππίδης)
-Σχόλιο:
Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα σύνολο που πρωταγωνίστησε στις μουσικές εξελίξεις της εγχώριας σκηνής. Δισκογραφικά κατέθεσε μόνο τρία 45άρια, αλλά οι live εμφανίσεις του έχουν μείνει ιστορικές.

* ΕΤΑΙΡΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
Παύλος Σιδηρόπουλος: Τραγούδι
Θοδωρής Παπαντίνας: Κιθάρα
Στίλπων Νέστωρ: Κιθάρα
Τόλης Μαστρόκαλος: Μπάσο
Γιώτης Μπάγκαλας: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γιώτης Μπάγκαλας, + Τζίμης Τζιμόπουλος)
-Σχόλιο:
Το γκρουπ που έφτιαξε ο Παύλος μετά τους "Σπυριδούλα".

* ΖΗΛΩΤΗΣ
Νίκος Παπάζογλου: Τραγούδι
Μπάμπης Λασκαράκης: Κιθάρα
Γιώργος Στάντζος: Μπάσο
Σαράντης Κασσάρας: Πλήκτρα
Ρούλης Πυρίλης: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Εκπληκτικό σύνολο που προσπάθησε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό.
(Περισσότερα στο: ΟΙ ΣΟΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ / ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ)

* ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΕΙ
Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Κιθάρα, Τραγούδι
Μπάμπης Μαραγκός: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Χαλβαδάκης: Μπάσο, Τραγούδι
Τόλης Πιπεράς: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Τόλης Πιπεράς, + Δημήτρης Δημητράκας)
-Σχόλιο:
Γκρουπ που έπαιζε αποκλειστικά δικά του τραγούδια, αποφεύγοντας τις διασκευές. Επανενώθηκαν δισκογραφικά το 2004, κυκλοφορώντας σε συλλεκτικό βινύλλιο, υλικό ηχογραφημένο προ 30ετίας, χωρίς σημερινές επεμβάσεις.

* ΛΗΔΑ & ΣΠΥΡΟΣ
Λήδα Χαλκιαδάκη: Κιθάρα, Τραγούδι
Σπύρος Βλασσόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι

* ΛΗΤΗΣ & ΙΖΟΛΔΗ
Λήτης: Κιθάρα, Τραγούδι
Ιζόλδη: Φλογέρα, Τραγούδι

-Σχόλιο:
Μεσαιωνικές μπαλάντες στα '70 's.
-Θυμάμαι:
Τα μεσημέρια με τις μπύρες στο μπαλκόνι της Ιουλιανού και τις παρτιτούρες μου (αΛΗΤάκο), που είναι ακόμα ...;.εκεί!!!!

* ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ
Νίκος Παπάζογλου: Τραγούδι
Γιάννης Καντζός: Κιθάρα
Θοδωρής Παπαντίνας: Κιθάρα
Μάκης Γιαπράκας: Μπάσο
Λεωνίδας Σταματιάδης: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Τα live των Μακεδονομάχων, έμειναν ιστορικά.

* ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ
Βασίλης Ντάλλας: Μπάσο
Johnny Labizzi: Κιθάρα
Άρης Τασούλης: Πλήκτρα
Νίκος Τσιλογιάννης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Βασίλης Ντάλλας, Νίκος Τσιλογιάννης, Johnny Labizzi, + Νίκος Δαπέρης, Παντελής Δεληγιαννίδης, Παύλος Σιδηρόπουλος, Στέλλα Γαδέδη)
-Σχόλιο:
Καθαρόαιμο rock γκρουπ, που ήταν και το αγαπημένο μου για την εποχή. Συνόδευαν τον Σαββόπουλο στο "Ροντέο".

* ΜΩΒ
Στράτος Ιατρού: Τραγούδι
Δημήτρης Μπουρμάς: Κιθάρα
Χρήστος Παυλίδης: Μπάσο
Βασίλης Γρούτας: Κιθάρα
Χρήστος Γεκτίδης: Τύμπανα
Σπύρος Καραγιάννης: Πλήκτρα

* ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ
Ιπποκράτης "Τσάρλυ" Εξαρχόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Δέσποινα Γλέζου: Κιθάρα, Τραγούδι
Στέλιος Φωτιάδης: Μπάσο, Τραγούδι
Chris King: Τραγούδι

-Ανακατατάξεις:
(- "Τσάρλυ", Chris King, + Μιχάλης Λαμπρόπουλος, Ρένα Παγκράτη)
-Σχόλιο: Μαζί με τους "Poll", αντιπροσώπευαν το Ελληνόφωνο flower pop.

* ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΝΗΣΙΣ
Τάκης Πολυχρονόπουλος: Τραγούδι
Κώστας Ποθουλάκης: Κιθάρα
Γιώργος Μακρίδης: Μπάσο
Βασίλης Παλαιοκώστας: Πλήκτρα
Αλβέρτος "Hastaroth" Λεβής: Τύμπανα

-Σημείωση:
Αλβέρτο, αν κάνω κάπου λάθος, διόρθωσέ με.

* ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ
Νίκος Δα-ΠΕ-ρης: Μπάσο, Τραγούδι
Νίκος ΛΟ-γοθέτης: Πλήκτρα
Τάκης ΜΑ-ρινάκης: Τύμπανα
Βλάσης ΜΠΟ-νάτσος: Τραγούδι, Κρουστά
Γιάννης ΚΙΟΥ-ρκτσόγλου: Κιθάρα, Τραγούδι

-Ανακατατάξεις:
(- Νίκος Δαπέρης, Νίκος Λογοθέτης, Γιάννης Κιουρκτσόγλου, + Λάκης Ζώης, Γιώργος Στεφανάκης, Ηλίας Μαρινάκης),
(- Λάκης Ζώης, + Τάκης Ανδρούτσος)
-Σχόλιο:
Γκρουπ που στον ήχο, θύμιζε Santana. Οι ίδιοι δεν το δέχτηκαν ποτέ.
-Θυμάμαι:
Τα βράδια στο "Hobby" με τον Βλάση.

* ΠΡΟΚΕΣ
Χρήστος Κυριαζής: Κιθάρα, Τραγούδι
Χρήστος Περτσινίδης: Κιθάρα
Γιάννης Σοφικίτης: Μπάσο
Γιώργος Παπαγεωργίου: Τύμπανα

* ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
Νίκος Σπυρόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Βασίλης Σπυρόπουλος: Κιθάρα
Κώστας Κουρεμένος: Τραγούδι
Μάκης Μπλαζής: Μπάσο
Ανδρέας Μουζακίτης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Κώστας Κουρεμένος, Μάκης Μπλαζής, Ανδρέας Μουζακίτης, + Παύλος Σιδηρόπουλος, Τόλης Μαστρόκαλος, Τάσος Φωτοδήμος),
(- Παύλος Σιδηρόπουλος, Τόλης Μαστρόκαλος, Τάσος Φωτοδήμος, + Μελίνα Καρακώστα, Παντελής "Bees" Καραχισαρίδης)
-Σχόλιο:
Κατέθεσαν μαζί με τον Παύλο, το "Φλου". Ότι πιο σπουδαίο έχει κατατεθεί ποτέ, για την Ελληνική Rock Σκηνή.

* ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΑ
Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς: Μπάσο, Τραγούδι
Ανέστος Τριανταφύλλου: Κιθάρα, Τραγούδι
Μπάμπης Μαραγκός: Κιθάρα, Τραγούδι
Ανδρέας Μουζάκης: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Εδώ, είχαμε απ' όλα. Εξαιρετικά ευρηματικό στίχο και μουσική με στοιχεία ροκ μπαλάντας και ψυχεδέλειας. Ο Ανέστος Τριανταφύλλου, ήταν σπουδαίος τραγουδοποιός. Εγκατέλειψε τις μουσικές δραστηριότητες έπειτα από ένα "ατυχές" συμβάν. Ο Ανδρέας Μουζάκης έγινε session ντράμερ και ο Γιώργος "Orfeus" Μπιλικάς μαζί με τον Μπάμπη Μαραγκό, έφτιαξαν τους "Θαρσείν Χρει".
-Θυμάμαι:
Τα καθημερινά απογευματινά τζαμαρίσματα στην ταράτσα της Μαρίζας Κωχ, με τους Βασίλη Ντάλλα, Νίκο Τσιλογιάννη & Άρη Τασούλη (Μπουρμπούλια), Βαγγέλη Γερμανό & Βασίλη Ζαρούλια (Διόσκουροι), Νίκο Ζιώγαλα (Ανάκαρα), Θανάση Γκαϊφύλλια, Δημήτρη Ψαριανό, Δημήτρη Ιατρόπουλο, Χρήστο Λετονό, Μαρία Δημητριάδη, Ισιδώρα Σιδέρη, Γιάννη και Δέσποινα Γλέζου.

* ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Θανάσης Αλατάς: Κιθάρα
Νίκος Δούναβης: Κιθάρα, Τραγούδι
Μάριος Γιαμαλάκης: Μπάσο
Χρήστος Βλαχάκης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(-Νίκος Δούναβης, + Νίκος Γράψας)

* ΩΡΙΩΝΕΣ
Βασίλης Αβραμίδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Γιάννης Νικολάου: Μπάσο
Σάκης Αβραμίδης: Τύμπανα
Γιώργος Βενιέρης: Πλήκτρα
Τίνα Σιούντρη: Τραγούδι

* ARTOMICS
Γιώργος Πολυχρονιάδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Δημήτρης Ταμπόσης: Κιθάρα, Τραγούδι
Στέλιος Φωτιάδης: Μπάσο
Άρης Θωμάς: Σαξόφωνο
Πάνος Λεμονίδης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(+ Αλέξης Παπαδημητρίου, Renalto Favili)

* APRIORI
Γιώργος Κωνσταντινίδης: Κιθάρα
Δημήτρης Γουμπερίτσης: Μπάσο
Ντάνης Τραγόπουλος: Πλήκτρα
Σωτήρης Αναδολής: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(Θα έλεγα καλύτερα ότι οι: Γιώργος Χριστιανάκης, Θανάσης Ζέρβας, Δημήτρης Τζωρτζάκης, Δημήτρης Παναγιωτίδης και Χρήστος Κουτσούρης, αντικατέστησαν ολόκληρο το γκρουπ. )

* AXIS
Αλέκος Καρακαντάς: Κιθάρα
Δημήτρης Κατακουζηνός: Μπάσο, Τραγούδι
Ντέμης Βισβίκης: Όργανο, Τραγούδι
Γιώργος Χατζηαθανασίου: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Αλέκος Καρακαντάς, Δημήτρης Κατακουζηνός, + Αλέξανδρος Φάντης, Χρήστος Στασινόπουλος)
-Σχόλιο:
Σύνολο υψηλών προδιαγραφών που το 1972 προσγειώθηκε στις πρώτες θέσεις των Ευρωπαϊκών charts με την διασκευή του νησιώτικου "Έλα, έλα".

* BABYLON
Αλέκος Γλύκας: Κιθάρα, Τραγούδι
Εύρης Παρίτσης: Μπάσο, Τραγούδι
Λευτέρης Τζήμας: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Αυθεντικό underground σχήμα που διαλύθηκε λόγω της χλιαρής αποδοχής από το κοινό. Ο Εύρης, σκοτώθηκε το 1985 σε τροχαίο.

* FACES
Πάνος Κόκκινος: Τραγούδι
Γιώργος Μπουλουγουράς: Κιθάρα, Τραγούδι
Τάκης Οικονομίδης: Μπάσο
Χρήστος Κωνσταντινίδης: Πλήκτρα
Αντώνης Κατουχάκης: Τύμπανα
Στέφανος Στεφανόπουλος: Σαξόφωνο

* 2000 GR.
Ηλίας Ασβεστόπουλος: Τραγούδι
Γιάννης Χατζησόγλου: Κιθάρα
Γιώργος Καλαϊτζόγλου: Μπάσο
Γιάννης Γιοκαρίνης: Πλήκτρα
Ανδρέας Τσαντάς: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γιώργος Καλαϊτζόγλου, Γιάννης Γιοκαρίνης, Ανδρέας Τσαντάς, + Σωτήρης Καρούλιας, Κώστας Γανωσέλης, Στέλιος Καραίνδρος)
(- Κώστας Γανωσέλης, Στέλιος Καραίνδρος, + Γιώργος Σεγκερίδης, Γιώργος Ανδριώτης)

* MAD
Νίκος Αντωνιάδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Τάκης Τσώνης: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Μπάλωμας: Μπάσο
Βαγγέλης Κουτσοτόλης: Σαξόφωνο
Γιώργος Μιχαηλίδης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γιώργος Μιχαηλίδης, + Άγγελος Ζηκόπουλος)

* MORCA
Ντόριαν Κόκκας: Κιθάρα, Τραγούδι
Μάϊκ Μωραίτης: Πλήκτρα
Γιώργος Ταμπακόπουλος: Τραγούδι
Paul Papadeas: Κιθάρα, Τραγούδι
Αντώνης Μπράβος: Μπάσο
Μιχάλης Ορφανίδης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Μάϊκ Μωραίτης, + Pamela Leak)

* ΝΕΜΟ
Λευτέρης Τσαφαρίδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Θωμάς Αρσενίου: Κιθάρα
Κώστας Μπαξεβάνης: Μπάσο
Κώστας Γιαννακόπουλος: Πλήκτρα
Σπύρος Καμπάνης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Θωμάς Αρσενίου, Κώστας Μπαξεβάνης, Σπύρος Καμπάνης, + Κώστας Μπίσκας, Μιχάλης Μαυρουδής, Πάνος Τόλιος)

* POLL
Σταύρος Λογαρίδης: Μπάσο, Τραγούδι
Κώστας Τουρνάς: Κιθάρα, Τραγούδι
Robert Williams: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Παπαϊωάννου: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Μαζί με τους "Νοστράδαμος", αντιπροσώπευαν το Ελληνόφωνο flower pop.

* SOCRATES DRANK THE CONIUM

Γιάννης Σπάθας: Κιθάρα
Αντώνης Τουρκογιώργης: Μπάσο, Τραγούδι
Ηλίας Μπουκουβάλας: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(-Ηλίας Μπουκουβάλας, + Γιώργος Τρανταλίδης)
(- Γιώργος Τρανταλίδης, + Τάσος Φωτοδήμος, Λεωνίδας Αλαχαδάμης, Νίκος Αντύπας, Μάρκος Αλεξίου, Κώστας Γανωσέλης, Νίκος Πολίτης, Γιώργος Ζηκογιάννης)
-Σχόλιο:
Το κορυφαίο σύνολο της Ελληνικής Σκηνής στα '70 's. Δημιουργήθηκαν στα τέλη του 1969 από τις στάχτες των Persons και το 1971 έδωσαν συναυλίες στο "Κύτταρο" με την προσθήκη του κιθαρίστα Johnny Labizzi. Το γνωστό τρίο ηχογράφησε και κατέθεσε την πρώτη εγχώρια hard Rock απόπειρα "Socrates Drank the Conium", το 1972 και στα τέλη της ίδιας χρονιάς μοιράστηκε στα δισκοπωλεία το "Taste of Conium", ενώ οι ίδιοι ήδη είχαν πετάξει στην Ολλανδία για συναυλίες. Το 1973 κυκλοφόρησε το "On the Wings" που ανακηρύχθηκε δίσκος της εβδομάδας στην Valdosa της Georgia και το 1976 ηχογράφησαν στο Λονδίνο με τη συνεργασία του Βαγγέλη Παπαθανασίου το "Phos". Στην δεκαετία του '80 μετονομάσθηκαν σε "Plaza" και επιχείρησαν ακόμα μια φορά να καταξιωθούν στην Ευρώπη με ένα ομώνυμο άλμπουμ. Αυτή ήταν και η τελευταία τους κατάθεση. Διασπάσθηκαν αφού έδωσαν στο "Κύτταρο" την τελευταία τους συναυλία.

-Δισκογραφία:
"Socrates Drank the Conium"/1972, "Taste of Conium"/1972, "On the Wings"/1973, "Phos"/1976
"Waiting for Something"/1980, "Breaking Through"/1981, "Plaza"1983, "The Singles Collection"/1996 (Συλλογή), "The Polydor Years Box Set"/1997 (Συλλογή).

* SOS BAND
Τζίμης Βατικιώτης: Κιθάρα, Τραγούδι
Χρήστος Χήρας: Μπάσο
Τάσος Φωτοδήμος: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Χρήστος Χήρας, + Γιώργος Δρίβας)

* SPHINX
Γιώργος Φιλιππίδης: Μπάσο
Μάρκος Αλεξίου: Πλήκτρα
Γιώργος Τρανταλίδης: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(+ Λάκης Ζώης)

* SUNSET
Πωλίνα: Τραγούδι
Τάκης Τσώνης: Κιθάρα, Τραγούδι
Στέλιος Κούκης: Μπάσο
Κώστας Παπαδούκας: Πλήκτρα
Άλκης Τσάρτας: Κρουστά
Νίκος Αντύπας: Τύμπανα

* VAVOURA BAND
Τζώννυ Βαβούρας: Μπάσο, Τραγούδι
Γιάννης Δρόλαπας: Κιθάρα
Βαγγέλης Βέκιος: Τύμπανα

-Ανακατατάξεις:
(- Γιάννης Δρόλαπας, Βαγγέλης Βέκιος, + Χρήστος Ταμπουρατζής, Τάκης Κουβατσέας)

* YPSILON
Δημήτρης Κατακουζηνός: Μπάσο, Τραγούδι
Λάκης Βλαβιανός: Πλήκτρα
Λουκάς Σιδεράς: Τύμπανα

-Σχόλιο:
Η τελευταία σοβαρή προσπάθεια Ελλήνων μουσικών από το εξωτερικό για διεθνή καταξίωση. Δημιουργήθηκαν το 1977 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το "Metro Music Man" που έκανε υφηλές πωλήσεις, αλλά διέλυσαν όταν η δισκογραφική τους εταιρία, αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ τους, με την αιτιολογία ότι βάδιζαν στην σκιά των "Aphrodite 's Child".
-Θυμάμαι:
Το αντίτυπο που είχε φέρει ο Βαγγέλης Γερμανός για να ακούσουμε. Δεν είχε άδικο η εταιρία τους.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ

-ΑΝΑΚΑΡΑ (Το γκρουπ του Νίκου Ζιώγαλα)
Τρίο που -με rock διάθεση- έπαιζε παραδοσιακά τραγούδια από όλη την Ελλάδα.
-ΑΡΤΕΜΙΣ
-ΒΥΡΩΝΕΣ
-69
-ΕΡΗΜΙΤΕΣ
-ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΑΡΓΟΝΑΥΤΗΣ (Το γκρουπ του Μιχάλη Ρακιντζή)
-ΙΩΝΑΘΑΝ
-ΚΑΚΤΟΣ
-ΝΕΜΕΣΙΣ
-ΝΩΕ
-ΠΝΕΥΜΟΝΟΚΟΝΙΑΣΙΣ
-ΡΕΖΟΥΣ
-ΡΕΜΠΕΛΟΙ
-ΡΟΚ ΓΚΡΟΥΠ ΣΥΝ ΕΝΑ
-ΣΚΟΡΠΙΟΣ (Το γκρουπ του Γιάννη Γιοκαρίνη)
-ΣΤΑΥΡΟΣ
-ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

-DALTONS
-FLASHBAND
-FOXES
-FREEDOM
-GAZUAMA SINCHARCHAS
-GRAVEL
-INGRAFTERS
-LIVE (Το γκρουπ του Κώστα Μπίγαλη)
-BOOMERANG (Το γκρουπ του Τάκη Μπουρμά)
-SPECTRUM

ΟΙ ΣΟΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

* ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ (1949, Θεσσαλονίκη - 1988, Αθήνα): Ο σημαντικός, ευαίσθητος και ασυμβίβαστος τραγουδοποιός, Νίκος Ασιμόπουλος, αναγνωρίστηκε μετά θάνατον.
-Θυμάμαι:
Τη γνωριμία μας στην 11η Εντολή και την κόντρα μας πολύ αργότερα, σαν μέλη της "Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας" (Α)νώνυμες (Ε)κφραστικές (ΤΑ)σεις.

* ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (1945, Αλεξάνδρεια - 1979, Νέα Υόρκη): Ο Demetrio Stratos είναι ένα μυθικό πρόσωπο και είναι εντελώς αδικαιολόγητο να είναι στη χώρα μας άγνωστος.
Βρέθηκε στο Μιλάνο (1962) για σπουδές αρχιτεκτονικής και εκεί σχημάτισε ένα από τα πιο πετυχημένα σύνολα της εποχής, τους "Ribelli" (1967). Με την είσοδο της δεκαετίας του '70, σχημάτισε μαζί με τον κιθαρίστα Paolo Tofani τους προοδευτικότατους "Area" που έπαιζαν ένα κράμα από Jazz, Rock εμπλουτισμένο με μουσικά στοιχεία από την Ελληνική Παράδοση. Οι φωνητικές του ικανότητες; Μοναδικές. Ίσως η σπουδαιότερη φωνή -πιστέψτε με- που φάνηκε ...; ...;ποτέ!!!!!! Το 1979 τον νίκησε η λευχαιμία. Μετά τον θάνατό του, επιφανείς Ιταλοί μουσικοί, έδωσαν στη μνήμη του σε στάδιο του Μιλάνου, μία συναυλία μπροστά σε 40.000 άτομα. Σημειώστε, ότι αυτή η συναυλία επαναλαμβάνεται συχνά, γιατί καθ' ομολογία σύσσωμου του Ευρωπαϊκού μουσικού τύπου, το έργο αυτού του σπουδαίου Έλληνα, είναι ξεχωριστό και ανεπανάληπτο. Με την απουσία του, άφησε ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό στις προοδευτικές μουσικές αναζητήσεις. Σημειώστε ...;.ξανά, ότι στη χώρα μας είναι ...;.άγνωστος!!!!!

-Δισκογραφία Σόλο:
"Metrodora"/1976, "Cantare La Voce"/1978
-Με τους Area:
"Arbeit Macht Frei"/1973, "Caution Radiation Area"/1974, "Are(A)zione"/1975 (Live), "Craci"/1975, "Maledetti"/1976, "Gli Dei Se Ne Vanno, Gli Arrabbiati Restano!"/1978, "Event '76"/1979 (Live), "Tic E Tac"/1980,
-Συλλογές:
"Antologicamente"/1977, "Area '70"/1980.

Η δισκογραφία του είναι στην Ελλάδα δυσεύρετη, έως και ανύπαρκτη. Είμαι τυχερός που έχω ένα CD του.

* ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ: Παρ' όλο που οι δουλειές του φίλου μου Νίκου, δεν εντάσσονται στον τομέα του rock, τον συμπεριλαμβάνω εδώ, γιατί η φιλοσοφία του και η συνολική συμπεριφορά του στην μουσική του προσφορά και πορεία, προσεγγίζουν αυτό τον χαρακτήρα και μάλιστα πολύ περισσότερο από αρκετούς άλλους που δηλώνουν ...;...Rock.
Ο Νίκος ξεκίνησε στα μέσα των '60 's με τους "Ronnie and Those" και αφού πέρασε από τους "Olympians" αναπληρώνοντας το κενό του Πασχάλη, δημιούργησε τους πολύ σπουδαίους "Blow Up" και στη συνέχεια το ιστορικό γκρουπ "Μακεδονομάχοι". Η τελευταία του απόπειρα, ήταν ο "Ζηλωτής", με τους οποίους ηχογράφησε σε στούντιο του Μιλάνου εξαιρετικής ποιότητας υλικό, που όμως καμία εταιρία δεν ενδιαφέρθηκε να το εκδώσει. Ένα κομμάτι απ' αυτά ("Χθες Βράδυ"), συμπεριλήφθηκε αργότερα στο "Χαράτσι". Τα υπόλοιπα παραμένουν κλειδωμένα στο συρτάρι του.

* VANGELIS (1943, Βόλος): Πασίγνωστος και καταξιωμένος παγκόσμια με δεκάδες βραβεία και διακρίσεις. Αποκορύφωμα, το Όσκαρ για την μουσική επένδυση της ταινίας "Chariots of Fire".

-Δισκογραφία: (Επιλογή)
"Earth"/1973, "Heaven and Hell"/1975, "Albedo 0. 39"/1976, "Spiral"/1977, "The Dragon"/1978
"China"/1979, "Ωδές"/1980, "Chariots of Fire"/1981, "Soil Festivities"/1984, "Mask"/1985, "Ραψωδίες"/1986, "Direct"/1988, "Themes"/1990, "The City"/1991, "Conquest of Paradise"/1992, "Voices"/1995, "Oceanic"/1996, "Mythodea"/2001
-Με τους Socrates:
"Phos"/1976
-Με τον Jon Anderson:
"Short Stories"/1979, "The friends of Mr. Cairo"/1981, "Private Colllection"/1983, "Page of Life"/1991.

* ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Ο γείτονάς μου, με τη δυναμική και επαναστατική του ερμηνεία, εξασφαλίζει θεαματικές πωλήσεις για τους δίσκους του.
Ξεκίνησε από τους "Crosswords" και καθιερώθηκε σαν μία σημαντική μονάδα μέσα από τη συμμετοχή του σε σπουδαίες δουλειές γνωστών συνθετών ("Τα Τραγούδια του Δρόμου"/Λοίζος, "Αγροτικά"/Μπακαλάκος, "Της Εξορίας"/Θεοδωράκης, "Ο Σταυρός του Νότου"/Μικρούτσικος). Το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ ήταν το "Βασίλης Παπακωνσταντίνου". Η επιτυχία του κορυφώθηκε με τα "Χαιρετίσματα", ενώ το "Πες μου Ένα Ψέμμα Ν' Αποκοιμηθώ", που περιείχε συνθέσεις του Νικόλα Άσιμου, θεωρείται ο πιο ποιοτικός του δίσκος.

-Δισκογραφία: (Επιλογή)
"Βασίλης Παπακωνσταντίνου"/1978, "Φοβάμαι"/1982, "Διαίρεση"/1984, "Η Συναυλία στο Ν. Φάληρο"/1985, "Χαιρετίσματα"/1987, "Όλα Από Χέρι Καμένα"/1988, "Χορεύω"/1989, "Χρόνια Πολλά"/1991, "Σφεντόνα"/1992, "Φυσάει"/1993, "Δεν Σηκώνει"/1994, "Οι Μπαλάντες του Βασίλη"/1996, " Πες μου Ένα Ψέμμα Ν' Αποκοιμηθώ "/1997

* ΠΑΣΧΑΛΗΣ (1946, Δοξάτο Δράμας): Ένα μεγάλο σύμβολο για τα '60 's ο Πασχάλης, ταυτίστηκε με τους "Olympians" με τους οποίους έβαλε και μία υποθήκη για την μελλοντική του σόλο καριέρα που την ξεκίνησε στη δεκαετία του '70.

* ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ (1951, Θεσσαλονίκη): Η χαρισματική soul φωνή της εγχώριας σκηνής.

* ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ (1942, Αθήνα): Ο πνεύμονας της Ελληνικής Rock Σκηνής. Ξεκίνησε σαν μπασίστας με τους "MGC". Ίδρυσε τους "Εξαδάκτυλος" και τους "Αχ-Βαχ". Το άλμπουμ "Μεταφοραί-Εκδρομαί, ο Μήτσος"/1976, θεωρείται αξεπέραστο. Ο Πατριάρχης!!!

* ΝΤΕΜΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (1947, Αλεξάνδρεια): Ξεκίνησε σαν μπασίστας των "Idols" και καθιερώθηκε σαν τραγουδιστής αρχικά στους "We Five" και μετέπειτα στους "Aphrodite 's Child". Το 1972 ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα και το 1973 έφτασε στη δεύτερη θέση στα Βρετανικά charts με το "Forever and Ever".

* ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ: Παρά τις όποιες διαφορές έχω μαζί του, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τη συμβολή του στην Ελληνική Σκηνή. Κατέθεσε ένα πολύ σημαντικό άλμπουμ ("Μπάλλος") και κατάφερε να παντρέψει το Rock με τους ήχους και τους ρυθμούς της παραδοσιακής μουσικής.

* ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ (1948-1990, Αθήνα): Τι να γράψω για τον Παύλο τώρα ...; Αυθεντικός και ριζοσπαστικός.
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, έγραφε στίχους με το ψευδώνυμο Παύλος Αστέρης. Εντάχθηκε ενεργά στον χώρο, όταν γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη και έφτιαξε μαζί του το ντουέτο "Δάμων και Φιντίας", που εν συνεχεία συγχωνεύτηκε με τα "Μπουρμπούλια". Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και το 1978, δέχτηκε την πρόταση των "Σπυριδούλα" για να προσχωρήσει στο γκρουπ. Το 1979, κυκλοφόρησε μαζί τους το "Φλου" που χαρακτηρίστηκε από την πλειονότητα των κριτικών, σαν κορυφαία δουλειά όλων των εποχών για την Ελληνική Rock Σκηνή. Στις αρχές του 1981, έφτιαξε μία καινούργια μπάντα. Οι "Απροσάρμοστοι" ήταν το πιστό του μουσικό όχημα μέχρι το τέλος. Ο Πρίγκιπας δεν μένει πια εδώ!!!

-Δισκογραφία:
"Φλου"/1979, "Ο Ασυμβίβαστος"/1979 (Soundtrack), "Εν Λευκώ"/1982, "Zorba the Freak"/1985, "Παύλος Σιδηρόπουλος"/1987 (Συλλογή), "Χωρίς Μακιγιάζ"/1989 (Live), "Άντε και Καλή Τύχη Μάγκες"/1991, "Τα Μπλουζ του Πρίγκιπα"/1992,
-Συλλογές:
"Παύλος Σιδηρόπουλος"/1993 (Διπλό), "Εν Αρχή Ήν ο Λόγος"/1994 (Διπλό), "Παύλος Σιδηρόπουλος: Επιτυχίες"/1996, "Ταξιδεύοντας"/1996, "Στιγμές"/1997.

"Στη Νεκρόπολη της Ελευσίνας"
(Ένα ανέκδοτο τραγούδι του Παύλου. Το αντιγράφω από το CD "Ταξιδεύοντας")

Η κάποια ευχαρίστηση που δίνει η ψυχή,
Η ποίηση του πιο ερημικού κι' απαίσιου τοπίου.
Μοιάζει στην ονειροπαρσιά πριν απ' το γλίστρημα
Στην καθημερινή ζωή,
μετά από κάπνισμα οπίου.

Τα μάτια στα παράθυρα αδειανά
Ακόμα και τα πιο εφηβικά στοιχεία από το θάμα.
Σεβάστηκα όμως την καρδιά που ήτανε πολύ παλιά,
Όσο το Ελευσίνιο μυστήριο και το δράμα.

Σημαδιακό το γεγονός στο δέντρο της γενιάς
Ακόμα και στα πιο γερά και στέρεα παρακλάδια.
Αλλά παιδιάστικο το πείραμα κι' εντύπωση βαθιάς,
Του τρόμου τα ανεπαίσθητα τα σκοτεινά τα βράδια.

Η τρομερά αταίριαστη τέλεια προσαρμογή
Στης πέτρες της οικοδομής και στα σαθρά υπόγεια.
Οι διάδρομοι περίπλοκοι, δυσδιάκριτη η ρωγμή,
Με νοσηρή λεπτομέρεια οι αισθήσεις και τα λόγια.

Το σκότος σαν μια έμφυτη ιδιότητα θετική,
Ξεχύνεται στον ψυχικό και υλικό τους κόσμο.
Παντοτινή η θύμηση και τόσο εντατική,
Που οδηγεί σ' έναν εξωφρενικό ιδεαλισμό και φόβο.

* ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΑΜΠΟΣΗΣ (1949, Αθήνα): Αδικαιολόγητα αγνοημένος Έλληνας καλλιτέχνης ο Dimitri, που κέντρισε το ενδιαφέρον της δισκογραφικής Mercury και με το καταπληκτικό "Poor Soul", προσγειώθηκε το 1972 στην πρώτη θέση στα charts της μισής ...;..Ευρώπης.

* ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ: Ο Ηρακλής είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα της άνισης μεταχείρισης της μουσικής βιομηχανίας απέναντι σε σημαντικούς δημιουργούς. Ο Ηρακλής, ξεφεύγει από τα "στενά" Ελληνικά όρια και εντάσσεται στο επίπεδο ενός Ευρωπαίου συνθέτη με ποιοτικούς οραματισμούς.
Ξεκίνησε στις αρχές του '70 δημιουργώντας τους D.N.A. , ένα φιλόδοξο σχήμα για την εποχή, που χρησιμοποιούσε όργανα λαϊκοδημοτικά. Ένα δείγμα από εκείνη την περίοδο, είναι το σπανιώτατο 45άρι "Τα Ίδια Όνειρα" (1973). Είναι τόσο σπάνιο που δεν το έχει ...; ...;ούτε ο ίδιος!!!! Το 1975, δημιούργησε τη "Λερναία Ύδρα" και παρουσίασε το προοδευτικό έργο "Σ' άλλους Κόσμους", που κυκλοφόρησε μετά από πολλές δυσκολίες τον Απρίλιο του 1976 σε διπλό άλμπουμ. Στο άλμπουμ αυτό, συμμετείχαν μεταξύ άλλων, οι Αδελφοί Κατσιμίχα, ο Μαρινάκης και ο Κιουρκτσόγλου από τους Πελόμα Μποκιού, ο Νίκος Ζιώγαλας και ο Δημήτρης Πουλικάκος. Το 1980, άνοιξε στην Πλάκα την ιστορική "Σοφίτα" και ίδρυσε την ανεξάρτητη δισκογραφική "Πολύαυλος" με την οποία κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ. Στα μέσα της δεκαετίας του '80, συμμετείχε στον (ΜΟΥ)σικό (ΣΥΝ)εταιρισμό (ΚΑ)λλιτεχνών και λίγο αργότερα ίδρυσε μαζί με τον γράφοντα και άλλους μουσικούς, την μη κερδοσκοπική εταιρία (Α)νεξάρτητες (Ε)κφραστικές (ΤΑ)σεις, το αποκορύφωμα της οποίας υπήρξε ένα τριήμερο rock φεστιβάλ στο θέατρο του Λυκαβηττού. Το κίνημα αυτό, διαλύθηκε το 1988 -αν θυμάμαι καλά- με μία αποχαιρετιστήρια συναυλία μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού στο τμήμα ανηλίκων, στους οποίους μοιράστηκαν όλα τα έσοδα της εταιρίας, σε μορφή βιβλίων.

-Δισκογραφία:
"Σ' άλλους Κόσμους"/1976 (Διπλό), " Σ' άλλους Κόσμους "/1981 (Επανέκδοση σε μονό), "Παίζεις Με τις Μηχανές"/1982, "Η Στιγμή"/1984

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΩΝΕΣ

* ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΛΕΖΟΥ: Η σημαντικότερη γυναικεία παρουσία στην δεκαετία του '70. Πέρασε από τους "Νοστράδαμος" και τους "Poll". Το '75, ή το '76 -δεν θυμάμαι καλά- έφυγε για το Λονδίνο απογοητευμένη από τις συνθήκες που επικρατούσαν εδώ με την εισβολή του πολιτικού τραγουδιού και επέστρεψε το 1985. Το 1986 έκανε το "Επιμένω Ελληνικά" και το 1989 τις "Στενές Επαφές".
-Θυμάμαι:
Το χειμώνα του '87 που βγάλαμε μαζί στα Γιάννενα.

* ΕΛΠΙΔΑ: Δυνατή και καθαρή φωνή φωνή η Ελπίδα Καραγιαννοπούλου, μπήκε στο χώρο ενθαρρυμένη από τον αδελφό της, τον γνωστό Κώστα Καράλη.

* ARIADNE MC KINNON: Την Ελληνοβρετανή Αριάδνη, την πρωτοσυναντήσαμε στο "Μεταφοραί-Εκδρομαί, ο Μήτσος" του Δημήτρη Πουλικάκου και αργότερα στους "Ακρίτας" του Σταύρου Λογαρίδη. Στην διάρκεια των '70 's έγραφε για την Sigma Fay και στα '90 's έφτιαξε με την Δήμητρα Πούλκου το σατιρικό ντουέτο "Κούλες".

ΟΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ

Εκτός από τα γκρουπ και τους καλλιτέχνες που ανέφερα, υπήρχαν και μερικοί κυρίως χαμηλόφωνοι δημιουργοί που προέρχονταν από το "νέο κύμα", αλλά φλέρταραν και με το rock. Αυτοί βάδιζαν σε προσωπικούς μουσικούς δρόμους.

* ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ (1947, Σουφλί) : Ιδιαίτερη περίπτωση ο Θανάσης. Ευαισθητοποιημένος μουσικός που "αυτοεξορίστηκε" αρχικά στην Ευρώπη και μετά το 1973 στην Κομοτηνή όπου άνοιξε ένα κατάστημα δίσκων. Διοργανώνει περιορισμένες συναυλίες και ηχογραφεί σποραδικά δίσκους. Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα CD, είναι έκπληξη για μένα, να το βρίσκω στο γραμματοκιβώτιό μου. Δεν παραλείπει να μου το στέλνει.
-Θυμάμαι:
Ο Θανάσης έσπαγε πάντοτε με τον αντίχειρά του την ...; ...;Μι μπάσο χορδή της κιθάρας του.

* ΠΑΝΟΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ: Σημαντικός, αλλά αγνοημένος δημιουργός. Το καλύτερό του άλμπουμ "Επεισόδιο", πέρασε απαρατήρητο. Θεωρείται cult για την Ελληνική Σκηνή και κοστίζει ένα σεβαστό ποσό, αφού έχει περιβληθεί με τον μανδύα της σπανιότητας. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση του Πάνου από τη συλλογή "Ρομαντικοί Παραβάτες" (Έβδομη Διάσταση/1994).

* ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΑΡΒΑΣ: Ο Περικλής ξεκίνησε από τις μπουάτ της Πλάκας ερμηνεύοντας τραγούδια διαμαρτυρίας. Πέρασε από το "Ροντέο" μαζί με τον Διονύση Σαββόπουλο και βγήκε στη δισκογραφία το 1971 με το "Κάτω από τα Παραμύθια". Το 1977 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Αντίλαλος" και το 1983 το -για πολλούς- καλύτερό του "Στην Άσφαλτο". Τον Αύγουστο του 1993, μου τηλεφώνησε η αδελφή του για να μου πει ότι ο Περικλής έφυγε από τη ζωή.
-Θυμάμαι:
Τις οδηγίες του για τις ηχογραφήσεις μου και την τελευταία Καθαροδευτέρα της ζωής του, που την περάσαμε μαζί.

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

* ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ: Το περιοδικό που το αγόραζε ένας και το διάβαζε όλη η παρέα. Κυκλοφόρησε το 1964 και κόστιζε 3 δραχμές. Διευθυντής του ήταν ο Θανάσης Τσόγκας και έγραψαν σ' αυτό οι: Νίκος Μαστοράκης, Θόδωρος Σαραντής, Λευτέρης Κογκαλίδης, Χρήστος Λεβέντης, Γιώργος & Σπύρος Καρατζαφέρης και ο Γιάννης Πετρίδης. Το 1968 η χούντα το βάφτισε "Καλλιτεχνικές Επικαιρότητες". Έκλεισε το 1969.

* ΣΩΟΥ: Θεωρητικά, η φυσική συνέχεια των Μ.Ρ. αφού είχε σχεδόν το ίδιο επιτελείο. Βγήκε τον Ιανουάριο του 1971 με τιμή τεύχους 10 δραχμές, αλλά έζησε μόνο για 4 τεύχη.

* 13-19: Το ίδιο επιτελείο έκανε άλλη μία προσπάθεια, αλλά δεν κράτησε παρά μόνο λίγους μήνες.

* ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΕΝΙΑ: Τον Ιανουάριο του 1972, ο Στέλιος Ελληνιάδης εξέδωσε αυτή την εφημερίδα με σκοπό την κάλυψη αλλά και την προώθηση της Ελληνικής Rock Σκηνής. Η εφημερίδα άσκησε έντονη κριτική στις εταιρίες που προωθούσαν την μέτρια μουσική και επιχείρησε να προβληματίσει το αναγνωστικό κοινό. Και αυτή όμως η προσπάθεια έπεσε στο κενό. Το καλοκαίρι η εφημερίδα έκλεισε λόγω της χλιαρής αγοραστικής αποδοχής.
-Θυμάμαι:
Με τις εφημερίδες στη μασχάλη, να τρέχουμε μαζί με το Στέλιο για να κάνουμε τη ...;.διανομή!!!

* ΗΧΟΣ & HI-FI: Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του '73 και κάλυπτε κυρίως τεχνικά θέματα στο χώρο της στερεοφωνίας. Η συμβολή του στην Ελληνική Σκηνή, φάνηκε τις επόμενες δεκαετίες του ΄80 και του '90.

* ΜΟΥΣΙΚΗ: Το κενό που είχε ο χώρος στα μουσικά έντυπα, ήρθε να το καλύψει τον Δεκέμβριο του 1977 ο Γιώργος Κυριαζίδης με τη "Μουσική". 30 δραχμές το τεύχος και με το 13ο να καλύπτει εκτενώς το σπουδαιότερο σύνολο της δεκαετίας, τους Socrates, ήταν φυσικό και επόμενο να βρουν σ' αυτό στέγη εξαιρετικοί rock δημοσιογράφοι (Χάρης Καββαδίας, Νίκος Κοντογούρης, Στάθης Παπούλιας, Πητ Πουρνάρας, Κώστας Αρβανίτης).

* ΠΟΠ & ΡΟΚ: Την 1η Μαρτίου του 1978 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του "Ποπ & Ροκ" με κόστος 30 δραχμές. Ξεχωριστή η πορεία του και ανεκτίμητη η προσφορά του, παρ' όλο που στην αρχή ήταν επιφυλακτικό προς την Ελληνική Σκηνή. Διευθυντής ο Γιάννης Πετρίδης και συνεργάτες όλη η αφρόκρεμα της rock δημοσιογραφίας.

* ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣ: Ο πιο πιστός φίλος της Ελληνικής Σκηνής (μέχρι και συναυλίες διοργάνωσε), κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1979 σε δεκαπενθήμερη μορφή και κόστιζε 25 δραχμές. Εκδότης και διευθυντής ο δημοσιογράφος Τάσος Ψαλτάκης (παλιός μάνατζερ συγκροτημάτων). Η έκδοση διήρκεσε μόνο δύο χρόνια.

* 18: Το αδελφό έντυπο του "Ποπ & Ροκ" κυκλοφόρησε μόνο μερικούς μήνες.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

* ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ: Παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας "Μουσική Γενιά" και (αργότερα) του περιοδικού "Ντέφι".

* ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ: Δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και μάνατζερ αρκετών συγκροτημάτων. Ο εμψυχωτής της όλης κίνησης στη Θεσσαλονίκη.

* ΝΙΚΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ: Ραδιοφωνικός παραγωγός, δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και μάνατζερ πολλών συγκροτημάτων. Ο πρωταγωνιστής της Ελληνικής Σκηνής, ιδιαίτερα για την δεκαετία του '60.

* ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ: Ο ραδιοφωνικός παραγωγός που οδήγησε την μουσική ενημέρωση σε ...;.πανεπιστημιακό επίπεδο!!!!

* ΘΟΔΩΡΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Ο λάτρης της Ελληνικής Σκηνής.

* ΤΑΣΟΣ ΨΑΛΤΑΚΗΣ: Ο "Πατριάρχης" του χώρου. Με την έκδοση του "Μουσικού Εξπρές", θεωρείται βασικός παράγοντας για την καινούργια έκρηξη της επόμενης δεκαετίας.

ΤΑ CLUBS

Μη φανταστείτε ότι η βραδινή έξοδος στη δεκαετία του '60, ήταν όπως σήμερα. Καμία σχέση. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είχαν την τύχη και την πολυτέλεια να βγαίνουν και να απολαμβάνουν τα συγκροτήματα στα clubs που έπαιζαν. Τα πιτσιρίκια, έπρεπε να περιμένουν κάποιο Κυριακάτικο πρωινό (γιατί γίνονταν και τέτοια), ή καμιά συναυλία (Μόνο σε μία κατάφερα να πάω. Πάλι καλά).

- Οι συναυλίες στην Αθήνα, γίνονταν στους κινηματογράφους "Ορφέας" στην Σταδίου, "Πιγκάλ" & "Άννα Μαρία" στην Πατησίων (που τώρα λέγεται "Ράδιο Σίτυ") και στο "Παλλάς" της οδού Βουκουρεστίου. Νομίζω όμως, ότι το "Παλλάς" δεν το έδωσαν δεύτερη φορά. Μπορεί να κάνω λάθος. Δεν το θυμάμαι.

- Η Θεσσαλονίκη είχε το προνόμιο να διαθέτει για τις συναυλίες ένα Παλαί Ντε Σπορ, αλλά και το Θέατρο των Μακεδονικών Σπουδών.

- Τα clubs της Αθήνας ήταν η "Κουίντα" στη Φωκίωνος Νέγρη, το "Ιγγλού" στην Δροσοπούλου, τα παραλιακά "On the Rocks" & "Stork", το "Hobby" στην Πλατεία Αμερικής, το "Whisky A Go Go" στην Μαυροματαίων και το "Vip's" στην Κεφαλληνίας, για να αναφέρω μερικά.

- Στη δεκαετία του '70, ο πιο σημαντικός χώρος, ήταν αναμφίβολα το "Κύτταρο". Πολύ σημαντικά όμως υπήρξαν και το "Ροντέο" και το "Ελατήριο" που ήταν και τα δύο στην οδό Χέϋδεν. Σημαντικό ήταν επίσης και το "Hobby" που εξακολουθούσε να λειτουργεί φιλοξενώντας τους Πελόμα Μποκιού.

- Στη Θεσσαλονίκη όλα τα clubs ήταν παρατεταγμένα στην παραλία της Νέας Κρήνης. Μεταξύ άλλων, το "Pussycat", το "Arigato" και το "Χαβάη".

ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Οι δισκογραφικές συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει και αφορούν στις δύο αυτές δεκαετίες, είναι οι ακόλουθες:
* "Ζωντανοί στο Κύτταρο"/1971 Zodiac (Live)
Η κορυφαία συλλογή για τα 70 's.
(Εξαδάκτυλος, Δάμων & Φιντίας, Socrates, Μπουρμπούλια, Δέσποινα Γλέζου).

* "Το Rock Σήμερα"/1971 Minerva
(Εξαδάκτυλος, Δάμων & Φιντίας, Πελόμα Μποκιού, Ρέμπελοι, Διόσκουροι)

* "Pop Festival '73"/1973 Columbia
Άλμπουμ με ιστορική αξία. Εδώ θα βρείτε πολλούς "γνωστούς" σας, όπως:
-Τζίμη Βατικιώτη (Βύρωνες)
-Γιάννη Γιοκαρίνη (Σκορπιός)
-Κώστα Μπίγαλη (Live)
-Γιώργο "Orfeus" Μπιλικά (Θαρσείν Χρει)
-Τάκη Μπουρμά (Boomerang)
-Μιχάλη Ρακιντζή (Ηλεκτρικός Αργοναύτης)
-Βασίλη Σπυρόπουλο (Νιρβάνα)
Είναι δυσεύρετο και σπάνιο. Κατέχει την πέμπτη θέση μέσα στα 10 σπανιώτερα Ελληνικά άλμπουμ και ασφαλώς, κοστίζει ...;..αναλόγως!!! (Το έχω φυσικά ...;)

* "Greek Garage Bands of 60 's"/1990 MBI
(Rabbits, Knacks, Teenagers, Persons, Girls, Stormies, Loubogg)

* "Αναδρομή στη Δεκαετία του 70"/1990 MBI
Άλμπουμ που έχει συγκεντρωμένα 45άρια.
(Daltons, Jaguars, Gazuama Sinchartchas, Αγάπανθος, Λοιγαρίδης)

* "Χρυσή Δεκαετία 60"/1992 Musica Viva
(Spies, Hooks, Adams Boys, Charms, Bill 's Psychedelic Band)

* "Σκηνές Ροκ"/1994 Lyra (Διπλό)
(Δάμων & Φιντίας, Μπουρμπούλια, Αναδέλτα, Πρόκες, Δέσποινα Γλέζου)

* "Ηλεκτρικά Όνειρα"/1995 Polygram (Διπλό)
(Pacifics, Brightness, Saints, Johnny Carr)

* "Διαδρομές 70 's"/1996 Ποπ & Ροκ
(Διόσκουροι, Εξαδάκτυλος)

* "Rock Διαδρομές 70 's "/1997 Ποπ & Ροκ
(Άσιμος, Δέσποινα Γλέζου, Ανάκαρα)

* "Ελληνική Ροκ Σκηνή 1965-1975"/1997 Polygram
Πρόκειται για σετ με 9 CD 's.

Κάπως έτσι βρήκε λοιπόν, η δεκαετία αυτή το Έφηβο πλέον Μωρό. Θα λέγαμε, ότι παρ' όλες τις αντιξοότητες, κατάφερε επιτέλους να πατήσει στα πόδια του και αυτό το βεβαίωναν οι παραγωγές εκατοντάδων δίσκων και οι πολύ σημαντικοί δημιουργοί που φάνηκαν στο χώρο. Δεν υπήρχε κενό ούτε αδράνεια. Δεν υπήρχε ούτε δυσπραγία στις παραγωγές. Δεν ήταν ποσοτικές θα πει κάποιος. Λίγες ήταν.
Ναι, αλλά δίσκοι όπως οι: "Μπάλλος", "Ζωντανοί στο Κύτταρο", "Άνθρωπε", "666", "Πελόμα Μποκιού", "Απέραντα Χωράφια", "On The Wings", "Ακρίτας", "Phos", "Μεταφοραί -Εκδρομαί ο Μήτσος", "Σ' άλλους Κόσμους", "Φλού", ισορροπούσαν το κενό και μόνο θετικά στοιχεία προσέφεραν στο χώρο, αφού βοήθησαν τον Έφηβο να ανδρωθεί για να αντιμετωπίσει την καινούργια δεκαετία που ήδη του χτύπαγε την πόρτα. Την δεκαετία του '80, με την οποία θα ασχοληθούμε στο Γ' Μέρος αυτού του αφιερώματος.

Συνεχίζεται με το Γ' Μέρος (Η δεκαετία του '80)

το αρθρο ειναι απο το musicheaven

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=601

Αν ζούσε σήμερα ο John Coltrane θα έκλεινε τα ογδόντα του χρόνια.

"Ο άντρας που κατηφορίζει βιαστικά τον δρόμο έχει επιβλητικό ανάστημα και φωτεινό βλέμμα, η θήκη με το σαξόφωνο είναι το μοναδικό του φορτίο, το βήμα του ταχύ προδίδει ότι κατευθύνεται σε επείγοντα προορισμό.  Λίγο πιο κάτω δύο άστεγοι είναι ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο ανταλλάσσοντας που και που καμιά κουβέντα ενώ μοιράζονται ένα μπουκάλι κρασί.  Ο άντρας που κατηφορίζει και αυτοί οι δύο αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλον την ίδια στιγμή. "Κοίτα" λέει ο ένας, "λες να είναι ο...", "Δε λέω τίποτα" μουρμουρίζει ο άλλος, "Πέρνα μου το ποτό".
Ο άντρας με τα φωτεινά μάτια εστιάζει για λίγο το βλέμμα του και στους δύο, φαίνεται ότι νιώθει γι' αυτούς συμπόνια και έγνοια, τραβάει το πορτοφόλι του και βάζει από ένα χαρτονόμισμα στο χέρι του καθένα, αμέσως μετά συνεχίζει βιαστικός το δρόμο του.  Ο άστεγος που είχε μιλήσει πρώτος κοιτάζει το χαρτονόμισμα και λέει με θλιμμένη φωνή "Ρε συ φίλε ήταν πραγματικά ο Trane... μου έδωσε ένα δεκάρικο! Κι εγώ που θα θελα να του κάνω αμέτρητες ερωτήσεις...για τη μουσική...". 
Έτσι περιγράφει ο βιογράφος του ο J. C. Thomas μια αντιπροσωπευτική σκηνή της καθημερινότητας του Coltrane.

Όσο μπαίνεις μέσα στο μουσικό χώρο της jazz, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι η ιστορία και η εξέλιξη αυτού του ήχου είναι μεν κατάσταση συλλογικής δημιουργίας αλλά ταυτόχρονα είναι και προσωπικό δημιούργημα κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων που είχαν την ικανότητα να συλλέξουν, να επεξεργαστούν και να μεταμορφώσουν όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται ο καλλιτέχνης για να μορφοποιήσει τον ήχο.
Ο JohnColtrane ανήκει αδιαμφισβήτητα μέσα στην ελίτ της ελίτ των jazz μουσικών τόσο για την αντιμετώπιση του ήχου ως ήχο όσο και για την συνολική του στάση απέναντι στη ζωή, ένα πνεύμα φωτεινό και ανήσυχο που δραπέτευσε στον κόσμο της πνευματικότητας όχι από τάσεις φυγής αλλά από την ανάγκη του για γνώση και εξύψωση της ανθρώπινης φύσης. Αν ζούσε σήμερα ο JohnColtrane θα έκλεινε τα ογδόντα του χρόνια. Με αυτή την ευκαιρία θα επιχειρήσω μία σκιαγράφηση της μορφής, της πορείας και του έργου του μέσα από λόγια ή καταστάσεις που κατέθεσαν άνθρωποι που τον γνώρισαν αλλά κυρίως οι μουσικοί που δούλεψαν μαζί του και μοιράστηκαν τη μαγεία της μουσικής του ιδιοφυίας.
Στα μέσα της δεκαετίας του 50 ο Coltrane και ο MilesDavis είναι το hot πράγμα της εποχής. 
Ο MartinWilliam περιγράφει: "Τα σόλο του Coltrane την εποχή του με τον Miles ήταν κατά κύριο λόγο διερευνητικά, μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο να ανακαλύψει παρά να αναπτύξει ολοκληρωμένες διατυπώσεις. Για την ώρα τον απασχολεί η ανεύρεση ενός λεξιλογίου που θα επιτρέψει αργότερα να χτίσει φράσεις, παραγράφους, δοκίμια. Τα σόλο του συχνά κλείνουν με μια σειρά από φαινομενικά αμήχανες νότες ή σβήνουν σε ένα είδους ψίθυρου ή διστακτικά παιγμένου κλισέ.  Ίσως ο πειραματιζόμενος Coltrane να "καταπίνει" τις τελικές φράσεις του όταν η ροή των αναζητήσεών του τον έφερνε μπροστά σε κοινότοπες διατυπώσεις που δεν μπορούσε να αποφύγει μα δεν ήθελε στην πραγματικότητα να εκφέρει".

Άλλη σημαντική περίοδος της πορείας του ήταν εκείνη με τον TheloniousMonk.

Ο πιανίστας McCoyTyner θυμάται: "OJohn δίπλα στον Monk συμπλήρωσε τις γνώσεις του για την αρμονική δομή των θεμάτων. Ο Monk του άνοιξε τον δρόμο για περίπλοκες συνθέσεις όπως αυτή του "GiantSteps". Ο Coltrane έμαθε σε ποιο σημείο αξίζει αν σιωπάς ή να δίνεις χώρο σε κάποιον άλλον να εκφραστεί στο ενδιάμεσο διάστημα ή απλά να αφήνεις να λειτουργήσει το κενό.  Ο Coltrane βάδιζε έτσι κι αλλιώς προς αυτή την κατεύθυνση αλλά η επαφή του με τον Monkεπιτάχυνε πολύ αυτή τη διαδικασία".

Στη φάση της μουσικής του ωριμότητας στα 60's ο Coltrane ηγείται του κλασσικού του κουαρτέτου με κινητήριες μορφές πέρα από τον ίδιο τον πιανίστα McCoyTyner και τον ντράμερ ElvinJones. Τότε ηχογραφήθηκε ένας θεμελιώδης για την ιστορία της jazz δίσκος, το "Myfavouritethings". Οι κριτικές που δέχτηκε εξαιρετικές, ο CharlesHana έγραφε τότε στην SundayTribune : "Ο Coltrane δεν είναι καλλιτέχνης που ακούγεται επιπόλαια, πρέπει να του χαρίσετε αμέριμνη την προσοχή σας, έτσι μόνο θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε το μέγεθος του ταλέντου του.  Εκπέμπει ένα μουσικό "συνειδησιακό ρεύμα", η μουσική του ίσως να μοιάζει ακατανόητη σε μερικούς, η σημασία και η αξία της όμως έγκειται σε αυτή ακριβώς την παρορμητική δύναμη που τον οδηγεί να υφαίνει σχεδόν στιγμιαία ολόκληρο σύνολο διαφορετικών μουσικών ιστών, αυτό ακριβώς κάνει στο "Myfavouritethings" που είναι πραγματικά ένας καταπληκτικός δίσκος".

Ο Coltrane αντιμετωπίστηκε και αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα όχι μόνο ως μέγιστος μουσικός της jazz αλλά και ως πνευματικός οδηγός ανάλογου επιπέδου με τους ιδρυτές θρησκειών.  Κάτι που πραγματικά φαντάζει παράξενο αφού τίποτα στη ζωή ή στη σκέψη του Coltrane δεν τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους θνητούς, σεμνός, μπερδεμένος, πάλευε συνέχεια με δαίμονες που ποτέ δεν κατόρθωσε να νικήσει ολοκληρωτικά.  Από μουσική άποψη βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά, ολόκληρες γενιές μουσικών όχι μόνο της jazz αλλά και του ροκ και όλων των ρευμάτων της fusion χρωστούν σχεδόν τα πάντα στην τέχνη του.
O Coltrane όταν στράφηκε στη θρησκεία και τα ναρκωτικά οι παροιμιώδης πραότητά του μετατράπηκε σιγά - σιγά σε μια αποξένωση, μία ελεγχόμενη συγκράτηση μέσα στη γενική αναταραχή του κόσμου, χαρακτηριστικά όταν μια μέρα ο ElvinJones κατέστρεψε το αυτοκίνητο του Coltrane σε μία έκρηξη θυμού ο Trane απλώς παρατήρησε ότι αυτοκίνητο μπορούσε να αγοράσει καινούργιο αλλά όμως ντράμερ σαν τον ElvinJones δεν μπορούσε να βρει!!!
Για τον Coltrane η μουσική δεν ήταν θέμα αισθητικής αλλά μάλλον διέξοδος προς τα τοπία της φιλοσοφίας και της μεταφυσικής, γι' αυτό και ο ίδιος έδινε την εντύπωση ότι διαρκώς καταπιανόταν με κάτι, το δοκίμαζε και μετά προχωρούσε σε κάτι άλλο
Ο Coltrane χάραξε μία πορεία αναζητώντας ακριβές αξίες ανταλλάσσοντας αυτή την εξερεύνηση με τα υλικά αγαθά. Αυτή η προσήλωση στάθηκε αμετακίνητος προορισμός έως ότου ο καρκίνος έβαλε τέλος στη ζωή του.
Ένας λευκός μουσικός της jazz που θα διέθετε την ιδιοφυία του Coltrane θα είχε σίγουρα τη δυνατότητα να τελειώσει τις μέρες του τιμημένος ως ένας άλλος Πικάσο αναγόμενος σε σχεδόν ιερό θεσμό της εποχής μας, ο John όμως γεννήθηκε μαύρος...

Αυτόν τον μήνα, μήνα του τρύγου διεθνώς, ο υπογράφων επισκέπτεται τέσσερις από τις πιο συγκλονιστικές, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, οινοπαραγωγίκες περιοχές ανά τον κόσμο. Και συνειδητοποιεί, με τη βοήθεια ενός ή περισσότερων ποτηριών, πως το κρασί είναι πλέον προορισμός από μόνο του.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Περιοχή Douro Valley, έξω από το Πόρτο. Το ποτάμι που έχει δώσει το όνομα σε αυτήν τη μαγεμένη και ακόμη άγνωστη μεριά κυλά δίπλα μας. Σίγουρο. Συγκεκριμένο. Εμείς κυλάμε με ένα ανοιχτό αμάξι. Απόλυτοι, και το χαιρόμαστε. Ιούνιος και βρέχει. Τουτέστιν, η ευφορία του εδάφους σε όλο το μεγαλείο. Εδώ φτιάχνεται αιώνες τώρα το πιο κομψό, αριστοκρατικό, τόσο αρσενικό όσο και θηλυκό, αέρινο ποτό. Port. Οι Αγγλοι ως έξυπνοι έμποροι έκαναν τα «μαγειρέματά» τους με τους ντόπιους και έφτασαν να ελέγχουν σχεδόν όλη την παραγωγή. Εξ ου και στη διάνοια του κόσμου το Port είναι φλεγματική εφεύρεση που απολαμβάνεται κατεξοχήν στην άλλη πλευρά της Μάγχης, σε ένα βαρύτιμο κάστρο, χαλιά, πολυέλαιοι, the butler did it, δίπλα στο τζάκι, τα κυνηγόσκυλα ξεκουράζονται, black tie, after dinner, how lovely you look, dear, thank you, darling! Very Brideshead Revisited! Ας είναι. Μιλάω με τον Rupert Symington, απόγονο και διευθύνοντα μιας τεράστιας οικογενειακής περιουσίας και παράδοσης πέραν των 350 ετών. Ο Οίκος είναι υπεύθυνος, μεταξύ άλλων, για τα θεία Graham's, Dow's, Warre's, και τα μάτια του αρκετά συντηρητικού στην πρώτη εικόνα  συνομιλητή μου βγάζουν φωτιές. Ομοίως και η περιοχή. Ηρεμη, ειδυλλιακή, εξοχική και όμως, με μια ενέργεια που σε ξεσηκώνει. Αυτό βλέπουν και απανταχού επιχειρηματίες, που γενικώς έχουν πιάσει στον αέρα πως η φιλοσοφία και το lifestyle του κρασιού δεν έχουν ακόμα εξερευνηθεί τα μάλα, και έχουν ήδη αρχίσει τις μεγάλες επενδύσεις και εδώ. Μένω στο Aquapura Douro Valley Quinta do Vale Abraao,  www.aquapurahotels.com, ακριβώς πλάι στο ποτάμι. Μια παλιά αγροικία, που μάλιστα έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινία του σκηνοθέτη-συμβόλου για τη χώρα, Oliveira, και η οποία έχει ανακαινιστεί υπέροχα με σωστές δόσεις modernite, από μια εταιρεία βραζιλιάνικων συμφερόντων, που concept έχει τη γειτνίαση με το υγρό στοιχείο αδημονώ για τα επόμενα projects δίπλα σε λίμνες. Από τα ωραιότερα ξενοδοχεία που έχω μείνει ποτέ. Να διατρέξετε οπωσδήποτε πάνω-κάτω το ποτάμι με το παλιό ξύλινο αυθεντικό πλοιάριο που μετέφερε τα δρύινα βαρέλια. Να πάτε στα σίγουρα στο οινοποιείο ενός άλλου εμβληματικού brand name, τou Sandeman,  www.sandeman.com. Να πιείτε ένα ποτηράκι στοn συγκλονιστικό κήπο του γλυκύτατου Vintage House Hotel,  www.relaischateaux.com/vintage, αυτόματη μεταφορά στα καλοκαίρια της δεκαετίας του '30. Να επισκεφτείτε τα σκοτεινά μοναστήρια που ορίζουν την αύρα της περιοχής. Και να κλείσετε τον κύκλο, αν έχετε τη δυνατότητα, πίσω στην πόλη του Πόρτο, με κάτι αποκλειστικά αγγλικό. Εγώ, ως μέλος ενός άλλου κλειστού club για άντρες, με προσκάλεσαν και μπήκα για μια παρτίδα στο Oporto Cricket and Lawn Tennis Club, www.oportoticketclub.com. Φόρεσα τα λευκά μου, τις προστατευτικές μου γκέτες, πήρα μπαστούνι και ρούφηξα όλη τη μαγεία.

ΓΑΛΛΙΑ
Περιοχή Bordeaux. Στρατόπεδα. Αυτοί που ορκίζονται στα κόκκινα του St Emilion, και εκείνοι που θα υποστήριζαν μέχρι θανάτου τα χρώματα της Βουργουνδίας. Δύσκολες αποφάσεις. Για την ώρα εγώ τάσσομαι υπέρ των πρώτων, καθότι η ευγενέστατη Marie-France με ξεναγεί στον οικογενειακό αμπελώνα του Chateau du Grand-Abord, στο Portets, εκεί που δημιουργούν ένα υπέροχο Graves. Κι επειδή έχω μάθει ότι «la noblesse oblige», τα βρίσκω όλα τέλεια. Που είναι. Με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα μπαίνω στο Abbaye de la Sauve-Majeure, και στο πολύ καλά ενημερωμένο μαγαζάκι τους για δοκιμές. Η ετυμηγορία ακόμα δύσκολη. Για να ηρεμήσω και να μπορώ να αποφανθώ καλύτερα κατευθύνομαι στο υπέρτατο Claude Darroze για ένα πλήρες, ΠΛΗΡΕΣ, καταπληκτικό dinner. Στο πανάκριβο Chateau Petrus καταλαβαίνω και συμπάσχω απόλυτα με την υστερία των δημοπρασιών και των τρελαμένων συλλεκτών. Στο άλλο εξίσου καλό και οργανωμένο Chateau Bujan οι υπεύθυνοι Pascal Meli και Michele Rousseau με πείθουν για τη σημαντική δουλειά τους. Η επόμενη επίσκεψη θα πρέπει να είναι στην «αντίπαλο» περιοχή. Αναμείνατε.

ΝΟΤΙΟΣ ΑΦΡΙΚΗ
Περιοχή Franschhoek. Για μια στιγμή, η γαλλική σημαία στα κτίρια στον κεντρικό δρόμο της μικρής και τόσο γραφικής πόλης με ξεγελά. Οταν ξέρω όμως πως χρόνια πίσω, Γάλλοι Ουγενότοι ήρθαν μεταναστεύοντας εδώ, φέρνοντας μαζί τους από τη χώρα τους την αγάπη και τη βαθιά γνώση για τη δημιουργία του κρασιού, τότε καταλαβαίνω. Το Franschhoek σου κόβει απλά την ανάσα. Η ομορφιά, ο καθωσπρεπισμός, η τάξη, οι απίθανες φυσικές προσφορές, μια κοιλάδα με αμπέλια κρυμμένη καλά ανάμεσα σε dramatic βουνοπλαγιές. Και το φαγητό. Μερικά από τα ωραιότερα εστιατόρια της ζωής μου. Χωρίς υπερβολές. Στο The Tasting Room, www.lequartier.co.za το προχωρημένο menu της πολυτάλαντης Margot Janse με εξιτάρει, καθώς εδώ τρώγω μάλλον το πιο νόστιμο lamb burger. Το Haute Cabriere Cellar Restaurant,  www.hautecabriere.com και ο σεφ του, Matthew Gordon, έχουν καταστρώσει μια πολύ ραφινάτη κουζίνα. Kαι εδώ προτιμώ το αρνί, γενικά ένα πολύ gangant πιάτο της περιοχής. Το Grande Provence,  www.grandeprovence.co.za έχει κάνει μόλις ανακάινιση και φαίνεται τόσο στις γεύσεις όσο και στην όλη αισθητική, ενώ το casual-chic Reuben's, 19 Hugeunot Road, 0027218763772, και ο ιδιοκτήτης του επιλέγουν μια πιο τολμηρή γευσιγνωστική οδό. Eνα από τα αγαπημένα μου οινοποιεία είναι εκεί που βρίσκεται το υπέροχο Bread & Wine Vineyard Restaurant, δηλ. στο Moreson Wine Farm,  www.moreson.co.za, όπου το υπεύθυνο ζευγάρι με κάνει να νιώθω σπίτι μου, ενώ κάτω από την τεράστια σκιά στους κήπους του πανέμορφου estate Boschendal,  www.boschendal.co.za, συμπληρώνω τη λίστα με τις παραγγελίες -κασόνια ολάκερα! -του χειμώνα.

ΗΠΑ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Περιοχή Napa Valley. Η οδήγηση από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι την καρδιά της οινικής Καλιφόρνια είναι - δεν είναι δυόμιση ώρες. Και είναι υπέροχη. Ο,τι περιμένεις από την εκπάγλου καλλονής αμερικανική φύση. Ολα BIG. Οταν, δε, φτάνω, στον προορισμό Napa Valley, τότε όλα μοιάζουν HUGE. LARGER THAN LIFE. Πώς τα έχουν καταφέρει οι μπαγάσηδες οι Αμερικανοί και έχουν «δημιουργήσει», πατώντας βέβαια σε μια ανεπανάληπτη φύση, μια από τις πιο όμορφες περιοχές στον πλανήτη...Δοκιμάζω κρασί στο ενημερωμένο Cloud View Vineyards, www.clowdviewvineyards.com, στο πολύ καλά οργανωμένο Copia. The American Center for Wine, Food & the Arts, www.copia.org και στον κατεξοχήν επίσημο φορέα Napa Wine Company,  www.napawineco.com. Απολαμβάνω τον αέρα του Rubicon Estate,  www.rubiconestate.com με το director's cut touch, αφού ιδιοκτήτης είναι ο πολύς Francis Ford Coppola και υποκλίνομαι στη μαεστρία του «αρχηγού» των οινοποιείων, που μόλις «έφυγε» αφήνοντας «ακέφαλη» την περιοχή, στο ομώνυμο Robert Mondavi Winery,  www.robertmondaviwinery.com. Μένω στο ultra chic και επιλογή των πλούσιων απανταχού Auberge du Soleil, www.aubergedusoleil.com, αλλά προτιμώ μακράν το σούπερ οικολογικό και με απίθανο design Calistoga Ranch,   www.calistogaranch.com και τα φανταστικά υπερπολυτελή cottage δίπλα στο ρυάκι-δεν είμαι φανατικός του υδρομασάζ, μα εκεί, βράδι, κάτω από τον έναστρο θόλο, συνοδεία ενός Zinfandel και ενός «λαθραία» εισηγμένου κουβανέζικου... Γευματίζω στο μοδάτο Bouchon,  www.bouchonbistro.com, και δειπνώ στο κατά πολλούς μέσα στο Top 3 εστιατόριο παγκοσμίως, επίσης του σταρ Thomas Keller, The French Laundry, www.frenchlaundry.com  και ομολογώ πως δεν πέφτω ανάσκελα βγάζοντας αφρούς, ωστόσο εννοείται πως προτείνω ανεπιφύλακτα την επίσκεψη για διαμόρφωση ιδίας γνώμης. «Σκανάρω» το Martini House,  www.martinihouse.com, το νέο hot spot, και δοκιμάζω ό,τι veggie για αποτοξίνωση στο Ubuntu,  www.ubuntunapa.com. Ψωνίζω υπέροχα λινά στο Jan de Luz,  www.jandeluz.com, ιδιαίτερα custom-made έπιπλα στο Martin Showroom,  www.martinshowroom.com, πακετάρω προμήθειες από το Oakville Grocery,  www.oakvillegrocery.com για πλούσια picnics, και ρουφάω παριζιάνικη ατμόσφαιρα στο Woodhouse Chocolate,  www.woodhousechocolate.com.

Οι δοκιμές εδώ δεν είναι «τυφλές», ως είθισται και επιβάλλεται. Εγιναν με ορθάνοιχτα μάτια και ψυχή. Οπως αρμόζει σε κάτι μεγάλο όπως το κρασί. Και η ζωή.

Επί τούτου θα καταλάβουν οι πιστοί αναγνώστες αυτής της στήλης, ότι δεν γίνεται αναφορά στην Ιταλία και στις δικές της οινικές γειτονιές. Η χώρα αυτή είναι ιδέα, λατρεία, αυτοσκοπός. Μέθη από μόνη της. Και δεν χωράει σε 100 λέξεις, ούτε και πλάι σε άλλες «συμμάχους του Cabernet». Περισσότερο «salute» σύντομα.

Ο Γιώργος Καράμπελλας είναι

 Creative Director του A JE NE SAIS QUOI/BESPOKE WALLPAPER,  www.ajenesaisquoi.gr

Στο συνοικιακό σινεμά, προβάλλονταν "Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος". Μία ταινία που είχε κάνει πάταγο όχι μόνο για το θέμα της, αλλά και για το soundtrack. Tα εισιτήρια κόβονταν ...;βροχή. Μπήκαν στην αίθουσα. Το Μωρό κοιμόταν τρισευτυχισμένο στην αγκαλιά της μητέρας του. Δεν είχε λόγους να ανησυχεί. Δεν είχε άλλωστε ούτε τα προβλήματα που έχουν οι μεγάλοι. Τα φώτα έσβησαν, η ταινία άρχισε...

Α' Μέρος: (Η δεκαετία του '60)

Το Μωρό έβγαλε έναν αναστεναγμό καθώς κοιμόταν. Εκείνος ανησύχησε.
-Έχει γούστο να ξυπνήσει τώρα που θέλουμε να βγούμε έξω.
-Μην ανησυχείς αγάπη μου. Θα ξυπνήσει αφού γυρίσουμε. Ξέρω τις ώρες του.
-Στο λέω να το ξέρεις. Αυτή την ταινία δεν τη χάνω με τίποτα.
Ετοιμάστηκαν και βάδισαν προς την πόρτα, αλλά ξαφνικά, ένα κλάμα τους κοκάλωσε.
-Ώχ!!!
-Έλα σώπασε. Μην κάνεις έτσι. Θα το ησυχάσω.
-Μα θα χάσουμε την αρχή.
- Ουφ πια!!! Έχεις καταντήσει ανυπόφορος. Θα το πάρω μαζί μου.
-Κάνε ότι θέλεις αλλά γρήγορα. Τελείωνε.
Στο συνοικιακό σινεμά, προβάλλονταν "Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος". Μία ταινία που είχε κάνει πάταγο όχι μόνο για το θέμα της, αλλά και για το soundtrack. Tα εισιτήρια κόβονταν ...;βροχή. Μπήκαν στην αίθουσα. Το Μωρό κοιμόταν τρισευτυχισμένο στην αγκαλιά της μητέρας του. Δεν είχε λόγους να ανησυχεί. Δεν είχε άλλωστε ούτε τα προβλήματα που έχουν οι μεγάλοι. Τα φώτα έσβησαν, η ταινία άρχισε και το Μωρό ...;.ταράχτηκε μέσα στον ύπνο του. Τι μουσική ήταν αυτή που έρχονταν στ' αυτιά του; Τι καινούργιο πράγμα ήταν αυτό; Τι πρωτόγνωρος ρυθμός; Ύστερα πάλι το τραγούδι ...; δεν ήταν σαν κι΄ αυτά που άκουγε ο πατέρας του από το ραδιόφωνο. Οι λέξεις κοφτές και γρήγορες έδεναν τόσο τέλεια με τον ξέφρενο ρυθμό της μουσικής, που ...;.. "ααααααα πρέπει να ασχοληθώ με τούτο δω το πράγμα" -σκέφτηκε- "δεν θα μου είναι δύσκολο. Με λίγο κλάμα παραπάνω, θα μου κάνουν το χατίρι".

Είναι περίπου 40 χρόνια που η υπόθεση "Ελληνικό" Rock απασχολεί τον τύπο έντονα ή αδιάφορα, θετικά ή αρνητικά, αλλά χωρίς αμφιβολία, το ερώτημα παραμένει: Υπάρχει αυτό που ονομάζεται "Ελληνικό" Rock? Και η ονομασία αυτή που του αποδόθηκε είναι η σωστή;

Το μουσικό αυτό είδος, προήλθε από την ένωση του Rhythm 'n' Blues, της Pop, της Folk και της Country και εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50 στις Η.Π.Α. Άρα, είναι ένα προϊόν Αμερικάνικης κουλτούρας, που αργότερα ανδρώθηκε στη Βρετανία, έλαβε τις προεκτάσεις που όλοι γνωρίζουμε και έγινε χιονοστιβάδα. Προχώρησε, δέχτηκε και έδωσε επιρροές. Πήρε διαστάσεις κοινωνικοπολιτικές και εκτός από μέσον διασκέδασης, έγινε και μέσον αμφισβήτησης και διαμαρτυρίας σε κάθε κρατική αυταρχική ενέργεια.

Στην Ελλάδα, κυριαρχούσε το ελαφρό τραγούδι. Που και που, ακούγονταν και κανένα ξένο. Ο κόσμος όμως είχε αρχίσει να ...;βράζει. Ο ξέφρενος ρυθμός του Rock Around the Clock/1955, με τον Bill Haley που ακουγόταν στην ταινία "Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος" και η εκρηκτική παρουσία του Elvis Presley, έβαλαν σε ανησυχία τους ...;.γονείς. Και πραγματικά, η έκρηξη ήρθε το 1964 όταν ένα άγνωστο συγκρότημα από τη Βρετανία, κυκλοφόρησε ένα δισκάκι 45άρι με τον τίτλο "She Loves You Ye, Ye, Ye". Το όνομα αυτού του άγνωστου Βρετανικού συνόλου, ήταν ...; ...;Beatles!!! Καταιγίδα!!!! Επίδραση καταλυτική για ολόκληρο τον Πλανήτη. Και αυτή η καταιγίδα, συνεχίστηκε και με άλλα Βρετανικά σύνολα όπως οι Rolling Stones, οι Kinks και οι Animals, στέλνοντας στο περιθώριο τα "νερόβραστα" νεανικά είδωλα με το συντηρητικό ντύσιμο και το κοντό λαδωμένο μαλλί.

Οι Έλληνες, δεν αντέδρασαν διαφορετικά σ' αυτή την καταιγίδα από τον τρόπο που αντέδρασαν οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι κλπ. Άρχισαν ήδη να δημιουργούνται οι αρχικοί πυρήνες των δύο κορυφαίων συνόλων (Forminx & Charms), που έδωσαν την τελική ώθηση να δημιουργηθούν εκατοντάδες άλλα. Ηρωική και δύσκολη εποχή (η δυσκολία κάνει εξ άλλου τους ήρωες), αφού όλα αυτά τα γκρουπ βάδιζαν σε ερασιτεχνικά πλαίσια. Πού να βρουν την οικονομική άνεση για να αποκτήσουν όργανα και ενισχυτές; Πού να βρουν την επαγγελματική οργάνωση του διεθνούς χώρου; Όλα τα γκρουπ αυτά, έπλαθαν όνειρα. Το μόνο τους εφόδιο ήταν το πάθος για τη μουσική. Τον Απρίλιο του 1964, η Ελληνική Rock Σκηνή, απόκτησε το δικό της έντυπο. Ήταν οι "Μοντέρνοι Ρυθμοί", ενώ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, δημιουργήθηκαν ικανές και σπουδαίες μπάντες όπως οι Juniors (το πιο άτυχο γκρουπ της δεκαετίας), οι Idols και οι MGC που αργότερα απετέλεσαν το πρώτο καθαρόαιμο rock σχήμα. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις διασκέδασης (συναυλίες, μουσικά πρωινά, beach-parties), δεν ήταν τίποτα άλλο από μία κοινωνική επανάσταση, μία αντίδραση και μία διαμαρτυρία, κόντρα στις σεμνότυφες και καταπιεσμένες αντιλήψεις που επικρατούσαν έως τότε. Και όλα αυτά, μέσω της rock μουσικής.
Αλλά και η κορύφωση των συγκροτημάτων, ήταν κάτι το απίστευτο. Κάθε γειτονιά, είχε και το δικό της συγκρότημα. Δεν υπήρχε όμως -αυτό που θα λέγαμε σήμερα- μουσική εξειδίκευση. Η πλειονότητα των μουσικών αυτών συνόλων, άκουγε και έπαιζε τα πάντα. Από την ελαφρά pop, μέχρι το Ιταλικό και το Γαλλικό ελαφρό τραγούδι. Και όλοι τους αντέγραφαν απλοϊκά, τους στίχους της Βρετανικής Σκηνής, με κυρίαρχο θέμα το ερωτικό στοιχείο στις σχέσεις των δύο φύλων. (Please don't leave me, Come back my darling, I love you so much), για να φτιάξουν έτσι αυτό που -κακώς-- ονομάστηκε "Ελληνικό" Rock.
Γιατί να είναι -και να λέγεται- Ελληνικό; Η μουσική ήταν ξενόφερτη όπως και οι στίχοι επίσης. Τι ήταν αυτό που του έδινε αυτή την ταυτότητα; Το μόνο Ελληνικό που βλέπω εγώ, είναι η εθνικότητα του καλλιτέχνη. Με την εθνικότητα όμως του καλλιτέχνη θα χαρακτηρίσουμε και τη μουσική; Ε τότε αν φτιάξουμε μία μπάντα και παίζουμε αφρικάνικους ρυθμούς, με αφρικάνικα λόγια, θα κάνουμε "Ελληνικό" ...;.Afro? Και να το αντιστρέψω. Εάν ένα Αγγλικό σύνολο παίζει και τραγουδάει π.χ. Αλεξίου, Νταλάρα ή Τσαλιγοπούλου, θα κάνει ...;.Αγγλικό Έντεχνο; Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει όλα να τα βαφτίζουμε σώνει και καλά ...;.Ελληνικά!!!

Μέχρι στιγμής, το Μωρό δεν έκανε απολύτως τίποτα. Όπως όλα τα μωρά, έτσι κι' αυτό, πιθήκιζε. Επαναλάμβανε τις κινήσεις και τις λέξεις που άκουγε, μέχρι που άκουσε κάτι ...;.δικό του. Κάτι που το ώθησε να αποφασίσει ότι ήταν πια καιρός να κάνει το πρώτο του βήμα. Τι κι' αν έπεφτε; Θα προσπαθούσε πάλι και πάλι ...; και πάλι.

Αυτό που έγινε και άλλαξε την Ελληνική Σκηνή εντυπωσιακά, ήταν ένα σχήμα από τη Θεσσαλονίκη οι Olympians, που το 1966 τάραξαν τα νερά με τον "Τρόπο" τους. Στα δισκοπωλεία δημιουργήθηκε πανικός και οι εταιρίες δίσκων έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στις παραγωγές Ελληνόφωνων διασκευών γνωστών ξένων επιτυχιών, που όμως θεματικά, ακολουθούσαν τα καθιερωμένα πλαίσια. Τζίφος.

Όταν παίζεις rock και τραγουδάς Αγγλικά χωρίς να είσαι Άγγλος, αυτό που κάνεις, είναι απλά ...;.μίμηση. Το rock είναι ένα και είναι αυτό που είναι. Όλα τα υπόλοιπα είναι " ...;.όφωνα". Το rock έχει ΜΙΑ ταυτότητα. Όπως το Πολυφωνικό της Ηπείρου, το Flamengo, ή τα Τυρολέζικα τραγούδια. Εάν ένα γκρουπ από την Κίνα παίζει και τραγουδάει Πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου στα Ελληνικά, απλά θα ...;.μιμείται!!!! Εάν δε, τα τραγουδάει στα ...;..Κινέζικα, αυτό που θα κάνει, δεν θα είναι "Κινέζικο" Πολυφωνικό Τραγούδι, αλλά Κινεζόφωνο!!!!
Μέχρι τώρα πάντως, δεν έτυχε να ακούσω "Γιαπωνέζικο" Ηπειρώτικο, ούτε "Μεξικάνικο" Τυρολέζικο, ούτε "Σιγκαπουριανό" Flamengo.

Οι Olympians, άνοιξαν έναν δρόμο. Έπαιξαν μία ξενόφερτη μουσική με Ελληνικό στίχο και έκαναν το rock Ελληνόφωνο. Αυτός είναι ο όρος και έτσι πρέπει να λέγεται. Ελληνόφωνο Rock και όχι "Ελληνικό".

Ας δούμε τώρα, τα σημαντικότερα σύνολα που δημιουργήθηκαν μέσα σ' αυτή τη Μουσική Έκρηξη.

ΤΑ ΓΚΡΟΥΠ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1960

* ADAM'S BOYS (1959, Αθήνα)
Νίκος Αδάμας: Κιθάρα, Τραγούδι
Βασίλης Τζαβάρας: Ντραμς
Θέμις Ζέρβας: Τραγούδι (-1965, +Βρασίδας Χαραλαμπίδης -ο γνωστός μας Δάκης, +Ία Κούκα)

-Σχόλιο: Το πρώτο σχήμα που δημιουργήθηκε στην Ελληνική Σκηνή και οι προάγγελοι (με την είσοδο του Δάκη), των Play Boys.

* APHRODITE'S CHILD (1967, Αθήνα)
Ντέμης Ρούσσος: Τραγούδι
Βαγγέλης Παπαθανασίου: Όργανο
Αργύρης Κουλούρης: Κιθάρα
Λουκάς Σιδεράς: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Rain and Tears/1968
-Σχόλιο: Το κορυφαίο σύνολο της δεκαετίας και το πρώτο που αναγνωρίστηκε διεθνώς.

* ARIS, ALBA & THE OLYMPICS (1965, Αθήνα)
Άρης Καραντάνης: Σαξόφωνο
Άλμπα: Τραγούδι
Χρήστος Εμμανουήλ: Κιθάρα
Μάρκος Αλεξίου: Όργανο

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Στη Μαμά Μου Θα Το Πω/1969

* ΑΡΙΩΝΕΣ (1965, Αθήνα)
Κώστας Παπαϊωάννου: Τραγούδι
Γαβρίλης Αρχοντίδης: Κιθάρα, Σαξόφωνο
Δημήτρης Μηλιός: Μπάσο
Λάζαρος Αρχοντίδης: Κιθάρα, Σαξόφωνο
Άγγελος Ζηκόπουλος: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Τρέμει η Καρδιά Μου/1967
-Σχόλιο: Το 1968, το γκρουπ διέλυσε. Ο Μηλιός έφτιαξε ένα καινούργιο σχήμα που το ονόμασε Αρίωνες και οι αδελφοί Αρχοντίδη έφτιαξαν ένα άλλο που το ονόμασαν ...; ...;.Αρίωνες. Ούτε οι Pink Floyd να ήταν ...;.

* BLOW UP (1967, Θεσσαλονίκη)
Νίκος Παπάζογλου: Τραγούδι
Κώστας Βλασιάδης: Κιθάρα
Βασίλης Παπαβασιλείου: Μπάσο
Σαράντης Κασσάρας: Όργανο
Γιώργος Κολώνης: Σαξόφωνο (-1968, +Νίκος Αρχοντής: Σαξόφωνο, Σπύρος Παπαδόπουλος: Τρομπέτα, Γιώργος Τσαβδαρίδης: Άλτο, Βαγγέλης Κουτσοτόλης: Σαξόφωνο)
Ρούλης Πυρίνης: Ντραμς

-Σχόλιο: Από τα καλύτερα live σύνολα, που δυστυχώς δεν άφησε δισκογραφική κατάθεση.

* BLUE BIRDS (1964, Πειραιάς)
Γιώργος Πετρίδης: Τραγούδι (-1967, + Λία Λαουτάρη)
Γιάννης Ψιμόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Λεωνίδας Λουλούδης: Μπάσο (-1967, Μανώλης Λαουτάρης)
Σωκράτης Αρδαβάνης: Όργανο
Γαβρίλης Παντζής: Ντραμς (-1972, +Νίκος Καλογεράκης)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Julie/1965
-Σχόλιο: Από τα πιο πρωτοπόρα και φιλόδοξα σχήματα του Πειραιά και από τα ελάχιστα σε μακροζωία.

* BMW (1965, Θεσσαλονίκη)
Μιχάλης Αυλωνίτης: Τραγούδι
Αντώνης Βαλσαμούδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Νίκος Κουρτσίδης: Μπάσο
Χρήστος Βελούδης: Ντραμς
Νίκος Φιλιππίδης: Όργανο

* ΒΟΡΕΙΟΙ (1965, Θεσσαλονίκη)
Σώτος Κυρκασιάδης: Τραγούδι
Ντόρα Λαμπατή: Τραγούδι
Στέλιος Μπιλαδέρης: Κιθάρα
Θανάσης Αλαμάνος: Σαξόφωνο
Γιώργος Λαμπατής: Όργανο
Πάνος Λεμονίδης: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Το Τζίνι/1967
-Σχόλιο: Η σύνθεση αυτού του γκρουπ στα πέντε περίπου χρόνια της καριέρας του, ήταν ένα συνεχές "φύγε 'συ, έλα 'συ", αφού παρέλασαν απ' αυτό δεκάδες μουσικοί, όπως οι μπασίστες Ντίνος Μιχαηλίδης και Στέλιος Φωτιάδης, ο σαξοφωνίστας Άρης Θωμάς, οι κιθαρίστες Νέστωρ Δάνας και Άδωνις Παπασωτηρίου, οι οργανίστες Γιώργος Παρωτίδης και Νίκος Φιλιππίδης και ο τραγουδιστής Γιώργος Πολυχρονιάδης.

* BRIGHTNESS (1965, Θεσσαλονίκη)
Τάκης Τσώνης: Τραγούδι
Ανδρέας Πέππας: Κιθάρα
Βασίλης Αρβανιτίδης: Μπάσο, Όργανο
Ανδρέας Κουζέλης: Ντραμς

* ΓΑΛΑΞΙΕΣ (1963, Αθήνα)
Νίκος Αθανασόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Γιάννης Μπετίνης: Κιθάρα
Λευτέρης Βεντούρας: Κιθάρα
Χρήστος Αθανασόπουλος: Μπάσο
Λευτέρης Μεγαλούδης: Ντραμς

* CHARMS (1963, Αθήνα)
Κώστας Καρύδας: Τραγούδι (-1965)
Σπύρος Καρακούτας: Μπάσο (-1965, +Μάϊκ Ροζάκης: Μπάσο, Τραγούδι)
Γιώργος Μπαλάσκας: Κιθάρα (-1964, +Αλέκος Γλύκας -1964, + Κώστας Νικολόπουλος)
Γιώργος Στρατής: Ντραμς
Τέρης Ιερεμίας: (+1965), Όργανο, Τραγούδι
Πέτρος Πολλάτος: (+1965), Σαξόφωνο

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Έξω Απ΄Τον Κόσμο/1967
-Σχόλιο: Ηχηρό σχήμα. Το πρώτο που κυκλοφόρησε LP.

* CINQUETTI (1967, Αθήνα)
Λάκης Τζιορντανέλλι: Τραγούδι, Όργανο
Δημήτρης Ταμπόσης: Κιθάρα, Τραγούδι (-1967, +Δημήτρης Κατακουζηνός -1969, +Μανώλης Σουβατζής)
Αντώνης Τριανταφύλλου: Μπάσο (-1967, +Ανδρέας Μεταλλίδης)
Κώστας Παπαϊωάννου: Ντραμς (-1969, +Αντώνης Λόξας)
Βασίλης Τατάρογλου: Τραγούδι (-1969,+Χάρης Παπαδάτος)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Το Κορίτσι Του Φίλου Μου/1968

* DRAGONS (1964, Αθήνα)
Λάκης Παπαδόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Χρήστος Καβαλιεράτος: Κιθάρα
Γιάννης Σάρδης: Μπάσο
Νίκος Τζανετουλάκος: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Express 007/1967
-Σχόλιο: Το πρώτο σύνολο που λογοκρίθηκε από τη χούντα για το τραγούδι τους "The First Gun", που το επανακυκλοφόρησαν με τίτλο "The Forest of my Place".

* ESQUIRES (1966, Αθήνα)
Πάρις Παπαστεφάνου: Κιθάρα, Τραγούδι
Μαρλέν: Τραγούδι (-1967)
Ηρακλής Κίζας: Κιθάρα (-1967)
Βαγγέλης Γεωργιάδης: Μπάσο (-1967, +Τάκης Σέμπος)
Μαρίνα Διαλεντή: Όργανο (-1967, +Γιάννης Πηλιούρης -1967, +Γιάννης Κύρης)
Βασίλης Κωνσταντινίδης: Ντραμς (-1968, +Μωϋσής Αρούχ -1969, +Θοδωρής Μαργαρίτης)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Κάθε Μέρα Που Περνάει/1968

* FORMINX (1962, Αθήνα)
Τάσος Παπασταμάτης: Τραγούδι
Βασίλης Μπακόπουλος: Κιθάρα
Θέμος Πέτρου: Κιθάρα, Τραγούδι (-1964)
Σωτήρης Αρνής: Μπάσο
Βαγγέλης Παπαθανασίου: Όργανο
Κώστας Σκόκος: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Jeronimo Yanka/1965
-Σχόλιο: Το γκρουπ που έριξε το σπόρο για την έκρηξη της Ελληνικής Σκηνής και το πρώτο γκρουπ που στις συναυλίες τους σημειώθηκαν εκδηλώσεις υστερίας.

* FRATELLI (1968, Θεσσαλονίκη)
Μίμης Αντωνόπουλος: Τραγούδι
Γιάννης Καντζός: Κιθάρα
Στέλιος Φωτιάδης: Μπάσο
Γιώργος Πεντζίκης: Όργανο
Λεωνίδας Σταματιάδης: Ντραμς

-Σχόλιο: Οι Fratelli, μαζί με τους M. G. C. Θεωρούνται τα δύο πρώτα καθαρόαιμα rock σχήματα

* GIRLS (1966, Αθήνα)
Μπέσσυ: Κιθάρα
Μαρί Ανν: Μπάσο, Τραγούδι
Έφη: Όργανο
Τζούλη: Ντραμς, Τραγούδι

-Σχόλιο: Το πρώτο και μοναδικό γυναικείο συγκρότημα που δισκογράφησε σ' αυτή τη δεκαετία.

* GREEKS (1964, Θεσσαλονίκη)
Βλαδίμηρος Τσιώκος: Κιθάρα
Κώστας Τραπεζανίδης: Τραγούδι
Λάκης Κούντος: Μπάσο, Τραγούδι
Νίκος Μπουρουτζής: Σαξόφωνο, Φλάουτο
Μπάμπης Σαραγιώτης: Ντραμς

* HARLEMS (1964, Αθήνα)
Γιώργος Τσίκνης: Τραγούδι
Δημήτρης Μπελιγιάννης: Κιθάρα
Όμηρος Διακογιάννης: Μπάσο, Τραγούδι
Κώστας Λιάκης: Σαξόφωνο
Λεωνίδας Μαρκέας: Όργανο (-1968, +Παύλος Αλεξίου)
Λάκης Διακογιάννης: Σαξόφωνο
Μιχάλης Στυλιανούδης: Ντραμς (-1968, +Λεωνίδας Αλαχαδάμης)

* IDOLS (1964, Αθήνα)
Τζο Μισά: Τραγούδι (-1967, +Γιώργος Πετρίδης -1967, +Λάζαρος Παπαγεωργίου)
Αντώνης Γιούλης: Κιθάρα
Ντέμης Ρούσσος: Μπάσο (-1967, +Μανώλης Καβουκλής)
Νότης Λαλαίτης: Πιάνο
Ντίνος Παπαβασιλείου: Όργανο
Νίκος Τσιλογιάννης: Ντραμς (-1967, +Βασίλης Κωνσταντινίδης -1968, +Τζίμης Τζιμόπουλος)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Ξαφνικά Μ' Αγαπάς/1968
-Σχόλιο: Από τα σπουδαιότερα σχήματα και από τα ελάχιστα που κυκλοφόρησαν LP.

* JAGUARS (1966, Αθήνα)
Νίκος Μπίζας: Κιθάρα, Τραγούδι
Πέρρης Χαμηλοθώρης: Μπάσο, Σαξόφωνο
Σπύρος Βερίκης: Τραγούδι
Τέρρης Τάκλης: Όργανο
Μέλκον Τανέλιας: Ντραμς
Χριστόφορος Ρίμπας: (+1968), Σαξόφωνο

* JUNIORS (1962, Αθήνα)
Αλέκος Καρακαντάς: Κιθάρα
Εύρης Παρίτσης: Κιθάρα, Τραγούδι
Θάνος Σουγιούλ: Μπάσο
Λάκης Βλαβιανός: Όργανο
Τζίμης Νταής: Ντραμς
Πέτρος Πολλάτος: Σαξόφωνο
Μάϊκ Ροζάκης: Κιθάρα, Τραγούδι

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Special Yanka '65/1965
-Σχόλιο: Από τα κορυφαία σχήματα της δεκαετίας, αλλά και το πιο άτυχο, αφού τον Οκτώβριο του 1965 ο μπασίστας τους, Θάνος Σουγιούλ και ο μάνατζέρ τους Γιάννης Κρασούδης, σκοτώθηκαν σε τροχαίο. Μία εβδομάδα μετά, μέσα σε μία συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα, τα υπόλοιπα μέλη έδωσαν μία συναυλία αφιερωμένη στους χαμένους τους φίλους. Στη θέση του επίσης τραυματισμένου από το ατύχημα Αλέκου Καρακαντά, έπαιξε ένας άγνωστος Βρετανός κιθαρίστας που είχε ξεμείνει στην Ελλάδα. Ο κιθαρίστας αυτός, ήταν ο ...;..Eric Clapton!!!!!

* KNACKS (1966, Αθήνα)
Σίμος Γιάννας: Κιθάρα, Τραγούδι
Αλέκος: Κιθάρα
Γιώργος: Μπάσο
Γιάννης: Ντραμς

* LOUBOGG (1966, Αθήνα)
Γιάννης Κιουρτσόγλου: Κιθάρα, Τραγούδι
Νίκος Δαπέρης: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Δαπέρης: Μπάσο
Ρένος Γκόρσεβιτς: Ντραμς

-Σχόλιο: 30 χρόνια μετά, ο Αντώνης Κόκκινος χρησιμοποίησε για το soundtrack της ταινίας του "Τέλος Εποχής", το τραγούδι τους "She's Cool".

* MARINERS (1965, Αθήνα)
Γιάννης Πετρίδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Λιβιτσιάνος: Μπάσο
Λάκης Σακκάς: Όργανο
Γιάννης Φαναριώτης: Σαξόφωνο
Βαγγέλης Πετρίδης: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Δεν Κάνεις Πια Για Μένα/1969

* M. G. C. (1965, Αθήνα)
Δημήτρης Τσεμπερόπουλος: Τραγούδι (-1967, +Δημήτρης Πουλικάκος)
Δημήτρης Μπελιγιάννης: Κιθάρα (-1969, +Γιάννης Κιουρκτσόγλου, +Τάκης Σέμπος)
Κώστας Ντόβας: Μπάσο (-1967, +Αντώνης Τριανταφύλλου -1968, +Βασίλης Ντάλλας)
Δημήτρης Πολύτιμος: Όργανο
Στέλιος Κατσαδωράκης: Ντραμς (-1968, +Λεωνίδας Αλαχαδάμης -1968, +Τζίμης Τζιμόπουλος)

-Σχόλιο: Το πρώτο καθαρόαιμο rock σχήμα.

* MINIS (1966, Αθήνα)
Θέμος Πέτρου: Τραγούδι
Αργύρης Κουλούρης: Κιθάρα
Ντέμης Ρούσσος: Μπάσο, Τραγούδι
Λάκης Βλαβιανός: Όργανο
Λουκάς Σιδεράς: Ντραμς

* MONKS (1964, Θεσσαλονίκη)
Βασίλης Παπαβασιλείου: Κιθάρα, Τραγούδι
Χρήστος Μούσιος: Κιθάρα (-1965, +Κώστας Βλασιάδης)
Σάκης Δερμάνης: Μπάσο (-1965, + Σαράντης Κασσάρας: Όργανο
Χρήστος Κίλιας: Ντραμς

* NEW HOPES (1967, Πειραιάς)
Φώτης Φραγκιάς: Τραγούδι
Δημήτρης Σαντοριναίος: Κιθάρα
Γιώργος Μπεκιάρης: Μπάσο
Χρήστος Κωνσταντάκης: Όργανο
Σταύρος Γιουλάκης: Ντραμς
Sophie: (+1968), Τραγούδι

* OLYMPIANS (1965, Θεσσαλονίκη)
Πασχάλης Αρβανιτίδης: Τραγούδι
Κούλης Καλογιαννίδης: Κιθάρα (-1967, +Βασίλης Παπαβασιλείου -1970, +Παντελής Δεληγιαννίδης)
Άλκης Κακαλιάγκος: Όργανο
Βαγγέλης Κουτσοτόλης: Σαξόφωνο (-1969, +Νίκος Αρχοντής & Αντώνης Θεοδωρόπουλος)
Δημήτρης Λαζαρίδης: Ντραμς (-1970, +Πάνος Λεμονίδης)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Τρόπος/1966
-Σχόλιο: Η δημοφιλέστερη μπάντα της Θεσσαλονίκης και η μπάντα που άλλαξε τη ροή της Ελληνικής Σκηνής, εισάγοντας Ελληνικό στίχο.

* PACIFICS (1966, Θεσσαλονίκη)
Λάζαρος Παπαγεωργίου: Τραγούδι
Βασίλης Πέτροβιτς: Κιθάρα
Λάζαρος Πάτκος: Κιθάρα
Τζέκη Μπενβενίστε: Μπάσο
Γιώργος Πεντζίκης: Όργανο
Νίκος Γιάκος: Ντραμς

* PERSONS (1966, Πειραιάς)
Ηλίας Ασβεστόπουλος: Τραγούδι (-1969)
Γιάννης Σπάθας: Κιθάρα
Αντώνης Πιτσολάντης: Μπάσο (-1966, +Αντώνης Τουρκογιώργης)
Ηλίας Μπουκουβάλας: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Είσαι Το Κορίτσι Που Αγαπάω/1969
-Σχόλιο: Οι προάγγελοι των Socrates

* PLAY BOYS (1965, Αθήνα)
Ία Κούκα: Τραγούδι (-1970)
Δάκης: Τραγούδι (-1966, +Φίλιππος Νικολάου -1970, +Μάϊκ Ροζάκης)
Νίκος Αδάμας: Κιθάρα
Φάνης Φαρμάκης: Τρομπέτα (-1966, +Χάρης Χαλκίτης: Σαξόφωνο)
Στέλιος Δαλιάνης: Πιάνο
Βασίλης Τζαβάρας: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Έτσι είναι η Ζωή/1970

* RABBITS (1964, Ρόδος)
Γιάννης Χαραλαμπίδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Γιάννης Μανιατάκης: Κιθάρα, Τραγούδι
Βασίλης Μανιατάκης: Μπάσο
Γιώργος Χρήστου: Ντραμς
Νίκος Κούρος: (+1965), Όργανο

-Σχόλιο: Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις επαρχιακού συνόλου που δισκογράφησε.

* SEAGULLS (1964, Αθήνα)
Νίκος Αντωνίου: Τραγούδι
Βασίλης Τεκνετζόγλου: Κιθάρα
Δημήτρης Σπιτάμπελος: Μπάσο
Νίκος Ιγνατιάδης: Όργανο
Τάσος Ταβλάκης: Ντραμς

* SKYROCKETS (1964, Αθήνα)
Νίκος Χαρίτος: Τραγούδι
Γιώργος Λιούνης: Κιθάρα
Πάνος Ζαχαρίου: Μπάσο
Στάθης Παπαϊωάννου: Ντραμς

* SOUNDS (1963, Αθήνα)
Τάκης Αντωνιάδης: Τραγούδι (-1967, +Πέτρος Μήλας -1970, +Τάκης Αντωνιάδης)
Γιώργος Λεγάκης: Κιθάρα (-1967, +Σπύρος Μεταξάς)
Αντρέας Δανάκαλης: Μπάσο
Τάκης Σφακιανόπουλος: Όργανο
Μίμης Τρικουράκης: Ντραμς (-1967, +Δημήτρης Μαρούδας)
Τάμμυ: (+1966, Τραγούδι -1970)
Σωτήρης Νάτρας: (+1967), Σαξόφωνο

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Απόψε Σε Θέλω/1968
-Σχόλιο: Από τα πιο εμπορικά σχήματα της δεκαετίας.

* SOVER GROUP (1968, Πειραιάς)
Μάκης Καλαβρός: Τραγούδι (-1970, +Τάκης Μπινιάρης)
Σταύρος Λαδάς: Κιθάρα
Γιώργος Μελέκης: Μπάσο (-1970, +Δημήτρης Λαϊνόπουλος, -1970, +Ανδρέας Εγγλέζος)
Σούλης Κουερίνης: Όργανο (-1970, +Νίκος Μπακέλας)
Γιάννης Βάλβης: Ντραμς
Έλενα: (+1968, Τραγούδι -1970)

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Το Δικό Σου Μυστικό/1969
-Σχόλιο: Το μοναδικό διεθνώς σχήμα που διάλεξε για την ονομασία του, το ψευδώνυμο του μάνατζέρ τους Στάυρου "Σόβερ" Μεταξά.

* SPIDERS (1964, Πάτρα)
Ηλίας Τριανταφύλλου: Κιθάρα, Τραγούδι
Παναγιώτης Παπαγιαννόπουλος: Κιθάρα
Δημήτρης Παπαγιαννάκης: Μπάσο (-1965, +Δημήτρης Καραλής)
Λάκης Χριστοδούλου: Όργανο
Γιώργος Στόλλας: Ντραμς (-1965, +Τάκης Παναγιωτόπουλος)

* STORKS (1965, Αθήνα)
Αλαίν Συννεφιάς: Κιθάρα, Τραγούδι
Κώστας Ντόβας: Μπάσο
Ρήγας Σαριτζιώτης: Σαξόφωνο
Σπύρος Καρδάμης: Όργανο
Νίκος Μπισιώτης: Ντραμς

-Σχόλιο: Το γκρουπ αυτό, συνόδευε ξένους κυρίως καλλιτέχνες (Tony Pinelli, Guitone, Lulu, Fefe), ενώ από τις τάξεις του, πέρασαν διάφορα μέλη όπως οι: Δημήτρης Ταμπόσης (τραγούδι) και Λάκης Βλαβιανός (όργανο).

* (1964, Αθήνα)
Αλέκος Γλύκας: Κιθάρα, Τραγούδι
Σπύρος Μεταξάς: Κιθάρα
Θέμος Πέτρου: Μπάσο
Μάκης Σαλιάρης: Ντραμς

* STRANGERS (1966, Θεσσαλονίκη)
Νίκος Αντωνιάδης: Κιθάρα, Τραγούδι
Τάκης Τσώνης: Τραγούδι
Νίκος Μαλαμίδης: Μπάσο
Θωμάς Μπουδουράκης: Όργανο
Νίκος Πέτροβιτς: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Το Ραντεβού/1968
-Σχόλιο: Η δεύτερη σε δημοτικότητα μπάντα της Θεσσαλονίκης μετά τους Olympians.

* ΣΤΥΛΙΣΤΕΣ (1964, Αθήνα)
Γιάννης Ιμβριώτης: Τραγούδι
Στέλιος Λαζάρου: Κιθάρα (-1972, +Μπάμπης Λασκαράκης)
Γιώργος Γεωργιάδης: Μπάσο
Γιώργος Μηλιαράς: Όργανο
Σπύρος Κασφίκης: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Vita Mia/1966
-Σχόλιο: Ρεκόρ για την Ελληνική Σκηνή. Επί 9 έτη με την ίδια ...;.σύνθεση!!!

* TEENAGERS (1965, Αθήνα)
Κώστας Τουρνάς: Κιθάρα, Τραγούδι
Θοδωρής Καλούμενος: Κιθάρα, Τραγούδι
Αντώνης Παυλόπουλος: Μπάσο
Τάκης Καλούμενος: Όργανο
Κώστας Παυλόπουλος: Ντραμς

-Σχόλιο: Η μπάντα που διέθετε στις τάξεις της το νεαρότερο μέλος που πέρασε ποτέ από την Ελληνική Σκηνή. Ο ντράμερ τους, ήταν 11 ετών. Από το γκρουπ αυτό, πέρασε για ένα διάστημα και ο Robert Williams.

* UNITED LOVELY SOUNDS (1966, Αθήνα)
Σταμάτης Σπανουδάκης: Μπάσο
Σπύρος Αμπατζόπουλος: Κιθάρα, Τραγούδι
Γιάννης Κύρης: Όργανο
Freddy Werber: Ντραμς

-Σχόλιο: Ηχογράφησαν το πιο δυσεύρετο 45άρι single της Ελληνικής Σκηνής. Είναι σύνθεση του Σταμάτη και λέγεται "My Friends".

* UP TIGHT (1967, Θεσσαλονίκη)
Γιώργος Σκλήρης: Κιθάρα, Τραγούδι
Μάκης Σώκος: Μπάσο
Γιώργος Χατζόπουλος: Σαξόφωνο, Φλάουτο
Σωτήρης Ναούμ: Όργανο (-1971, +Σωτήρης Παλικτσόγλου)
Μάκης Γιαπράκας: Σαξόφωνο (-1971, +Νίκος Ζυγουλιάνος)
Χρήστος Σώκος: Ντραμς, Τραγούδι

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Με Ξέχασες/1969

* VIKINGS (1964, Πειραιάς)
Αντώνης Βαρδής: Κιθάρα, Τραγούδι
Γιώργος Μελέκης: Μπάσο (-1968, +Νίκος Μητσόπουλος)
Γιώργος Μυλωνάς: Όργανο
Γιάννης Πανταζής: Ντραμς (-1968, +Αντώνης Ιωάννου)
Αντώνης Στεφανίδης: (+1967), Τραγούδι
Σταύρος Λαδάς: (+1967), Κιθάρα
Τάσος Χαμουρτιάδης: (+1967), Κιθάρα

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: Francoise/1967
-Σχόλιο: Ο έρωτας του Στεφανίδη για μία Γαλλίδα τουρίστρια, έδωσε στην Ελληνική Σκηνή μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, που τραγουδούσε όλη η Ελλάδα. Ωστόσο, αυτή η επιτυχία, έγινε και η αιτία της διάλυσης του γκρουπ, γιατί δεν μπόρεσαν να την επαναλάβουν ξανά. Βλέπετε, η "Catherine"/1968 και η "Louise"/1968, ήταν έρωτες μικρότερης ...;..έντασης!!!

* WE FIVE (1966, Αθήνα)
Ντέμης Ρούσσος: Μπάσο, Τραγούδι (-1967, +Γιώργος Πετρίδης)
Αλέκος Καρακαντάς: Κιθάρα
Σπύρος Μεταξάς: Κιθάρα (-1967, +Δημήτρης Κατακουζηνός)
Λάκης Βλαβιανός: Όργανο
Μάκης Σαλιάρης: Ντραμς

-Μεγαλύτερη Επιτυχία: When A Man Loves A Woman/1966
-Σχόλιο: Το πρώτο σούπερ γκρουπ της Ελληνικής Σκηνής.

* ΦΟΙΝΙΚΕΣ (1966, Αθήνα)
Μιχάλης Μάγγος: Τραγούδι
Φώτης Ευστρατιάδης: Κιθάρα
Άκης Σκαμάγκας: Μπάσο, Τραγούδι
Γιώργος Αντωνιάδης: Σαξόφωνο
Γιάννης Παπαδόπουλος: Ντραμς
Κώστας Γανωσέλης: Όργανο

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ

-ΑΣΤΕΡΙΕΣ
-ΣΟΛΙΣΤΕΣ

-ACROPOLE QUINTET
-BILL & PSYCHEDELIC BAND
-BLUE ROCKS
-CROSSWORDS (Το γκρουπ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου)
-CROWNS
-DAVE SET
-DORIANS
-FOREMOST (Το γκρουπ του Γιώργου Γερολυμάτου)
-GUS & GEORGE
-HOOKS
-MAGICS
-METEORS
-QUITES
-RIDDLES
-SAINTS
-SEMPRINI
-SETTE AMICI
-SPIES
-STARS
-SWEET GIRLS (Ιστορικά, το πρώτο γυναικείο γκρουπ και το πρώτο γυναικείο της Θεσσαλονίκης. Χωρίς όμως δισκογραφία).
-THORNS

ΟΙ ΣΟΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

* ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΗΣ: Σπουδαία φωνή και έξοχος ερμηνευτής. Τραγουδιστής των Forminx που ακολούθησε σόλο καριέρα.

* ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ: Κατέθεσε δύο πολύ σημαντικά άλμπουμ σ' αυτή τη δεκαετία. "Το Φορτηγό" & "Το Περιβόλι του Τρελού".

* ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ: Άλλος ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.

* ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ (Λευτέρης Χρυσόγελος): Ασχολήθηκε κυρίως με διασκευές ξένων επιτυχιών.

* ΖΩΗ ΚΟΥΡΟΥΚΛΗ: Η πρώτη εξαδέλφη της Ζωής Λάσκαρη, έκανε τη μεγαλύτερη επιτυχία της με το τραγούδι "Τραμουντάνα". (Μία διασκευή του Γάλλου Antoine.)

* ΒΙΚΥ (Βίκυ Παπαθανασίου): Κόρη του τραγουδιστή Λέανδρου που έκανε διεθνή καριέρα.

Πέρασαν και ξένοι καλλιτέχνες τότε από την Ελλάδα που έκαναν "καριέρα" στην Ελληνική Σκηνή. Ιταλοί ως επί το πλείστον, που είχαν εύκολη την πρόσβαση και δεν ξέρω γιατί (;;;;) δεν έκαναν καριέρα στην πατρίδα τους. Δεν τους σήκωνε το κλίμα; Τέτοιοι ήταν ο Tony Pinelli, ο Gino, ο Fefe και ο Guidone.

Μη με ρωτήσετε τώρα, τι σχέση έχει π.χ. η Ζωή Κουρούκλη με το rock. Δεν έχει καμία σχέση, θα σας απαντήσω. Και ας με πάρει τηλέφωνο να το πω και στην ίδια. Έγραψα όμως πιο πάνω για μια Καταιγίδα. Ένα τεράστιο κύμα που όπως ήταν φυσικό, παρέσυρε στο διάβα του ότι βρήκε μπροστά του. Άλλωστε, υπήρχαν κι' άλλοι καλλιτέχνες που δεν χρειάζεται να τους αναφέρω. Το πόσοι ή ποιοι άντεξαν σ' αυτό το ...;..τσουνάμι, φάνηκε ύστερα. Πολλοί βρέθηκαν στο δρόμο του. Άλλους τους κατάπιε και άλλους τους έβγαλε στον αφρό.

Σας ανέφερα εξ άλλου στην εισαγωγή, ότι είχαμε να κάνουμε με ένα Μωρό και είναι επόμενο ένα Μωρό να ρουφάει τα πάντα γύρω του σαν σφουγγάρι. Το Μωρό αυτό, θα έκανε αργότερα τις επιλογές του και θα τις βρίσκαμε μπροστά μας στη δεκαετία του '70, γιατί όπως και να το κάνουμε, για να χωνέψεις κάτι, πρέπει πρώτα να το φας. Και εμείς, είχαμε μόλις καθίσει στο τραπέζι.

Να αναφέρω τέλος, ότι τα στοιχεία που αφορούν στη σύνθεση των συγκροτημάτων, είναι από τόμους του παλιού περιοδικού "Μοντέρνοι Ρυθμοί" και εκεί δεν αναφέρονται όλα αυτά τα - και τα + (που σημαίνουν "έφυγε από το γκρουπ" και "ήρθε στο γκρουπ" αντίστοιχα. Αυτό ήταν για μένα μία εξαιρετικά χρονοβόρα διαδικασία, γιατί έπρεπε να διασταυρώνω χρονολογίες και περιοδικά κάνοντας συνειρμούς.

Συνεχίζεται με το Β' Μέρος (Η δεκαετία του 1970)

το αρθρο ειναι απο το musicheaven

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=551

Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.

Ο David Coverdale γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1951 στο Saltburn του Yorkshire της Μ. Βρετανίας. Μεγάλωσε μέσα σε μια παμπ ατμόσφαιρα ακούγοντας πολλούς τοπικούς καλλιτέχνες και μπάντες. Αρχικά έπαιζε κιθάρα, αλλά κάποια στιγμή αποφάσισε να τραγουδήσει .Τραγουδούσε σε πολλά συγκροτήματα όπως οι Goverment και οι Fabulosa Brothers, ώσπου απάντησε σε μια αγγελία του Melody Maker για τη θέση του τραγουδιστή στους Deep Purple, στη θέση του Ian Gillan, το 1973. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.

Οι Deep Purple με τον Coverdale στη σύνθεσή τους κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ, τα "Burn"(1974), "Stormbringer"(1974) και "Come Taste The Band"(1975), το τελευταίο με τον Tommy Bolin στην κιθάρα, αφού ο Blackmore είχε αποχωρήσει. Το 1976 οι Deep Purple διαλύθηκαν και μετά από μια αποτυχημένη audition του Coverdale με τους Uriah Heep(!) , το Μάρτιο του 1977 κυκλοφορεί τον πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Whitesnake". Μαζί του οι: Micky Moody (κιθάρα), Tim Hinkley (πλήκτρα), Simon Philips (ντραμς), Delisle Harper (μπάσο) και Roger Glover (μπάσο και πλήκτρα). Το Μάρτιο της επόμενης χρονιάς ο Coverdale κυκλοφορεί και δεύτερο σόλο άλμπουμ με τίτλο "Northwinds". Τότε ήταν η εποχή του punk και ο Coverdale είχε ακούσει από πολλούς ότι κανείς δεν ενδιαφερόταν για το hard rock πια. Έτσι, έκλεισε κάποιες εμφανίσεις σε μερικά κλαμπ και με έκπληξη είδε πως άπειρος κόσμος στεκόταν απ' έξω και περίμενε να μπει.

Η επίσημη ίδρυση των Whitesnake έγινε το 1978. Ουσιαστικά, το όραμα του Coverdale ήταν η συγκέντρωση μουσικών με πραγματικό πάθος για τη μουσική τους έκφραση μέσα από το r'n'b (rythm'n'blues, καμία σχέση με την έννοια που έχει πάρει σήμερα). Η πρώτη σύνθεση της μπάντας περιλάμβανε τους: David Coverdale (φωνητικά), Bernie Marsden (κιθάρα), David Dowle (ντραμς), Brian Johnston (πλήκτρα), Micky Moody (κιθάρα), Neil Murray (μπάσο). Με την αντικατάσταση του Johnston από τον Pete Solley στα πλήκτρα ηχογραφείται το EP "Snakebite" με 4 κομμάτια, για να κυκλοφορήσει αργότερα με 8 κομμάτια σαν κανονικό άλμπουμ. Ο Pete Solley φεύγει και στη θέση του έρχεται ο Jon Lord για την ηχογράφηση του πρώτου ουσιαστικά δίσκου των Whitesnake με τίτλο "Trouble"(1978). Το άλμπουμ δεν είναι κάτι το ξεχωριστό. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα: "The Time Is Right For Love", "Trouble", "Take Me With You", "Lie Down". "Παρόλα τα κρασιά, τα (οινο)πνεύματα, τις εισαγωγές στο νοσοκομείο και τις γέννες, αυτός ο δίσκος ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε μέσα στον πυρετό της νύχτας στα "Central Recorders Studio & Sauna", όπως πολύ γλαφυρά αναφέρεται στο δίσκο, ενώ την παραγωγή ανέλαβε ο Martin  Birch (θυμίζουμε: Deep Purple, Rainbow και μετά Iron Maiden κ.α.).

Ο δεύτερος δίσκος των Whitesnake με τίτλο ";Lovehunter"; βγήκε το 1979 και περιείχε μερικά καταπληκτικά κομμάτια, όπως τα "Walking In The Shadow Of The Blues", "Medicine Man", αλλά και το ομώνυμο. Η σύνθεση παραμένει ίδια, πράγμα σπάνιο όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια. Οι συνθέσεις είναι σαφώς καλύτερες από το ντεμπούτο με τους Marsden-Moody να δίνουν ρέστα. Αξίζει να σημειώσουμε πως ο δίσκος κυκλοφόρησε στην σεμνότυφη Αμερική μέσα σε χάρτινη σακούλα για να μην σοκάρει τον κόσμο στα δισκοπωλεία.

Ο καιρός είχε φτάσει για την κυκλοφορία ενός ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου για την μπάντα (ο πρώτος και μοναδικός είναι η αλήθεια). Έτσι, μετά την κυκλοφορία του "Live At Hammersmith" στην Ιαπωνία, κυκλοφορεί το "Live In The Heart Of The City" που έφτασε και μέχρι το νούμερο 5 των charts της Αγγλίας. Σε μερικά κομμάτια παίζει ο Ian Paice ντραμς, ενώ ο δίσκος περιέχει κομμάτια που είχαν ήδη κυκλοφορήσει , αλλά και καινούρια όπως "Ready And Whilling", "Sweet Talker" και το super-hit "Fool For Your Lonin'", που προοριζόταν αρχικά για τον BB King, ενώ ο Coverdale δεν παραλείπει να αναφερθεί και στην μπάντα που τον καθιέρωσε, τους Deep Purple, παίζοντας τα "Might just Take Your Life" και "Mistreated".

Το συγκρότημα πλέον είναι έτοιμο και πρόθυμο, έτσι κυκλοφορεί το άλμπουμ "Ready And Whilling" (1980) που έφτασε στο νούμερο 6 της Αγγλίας. Ο Ian Paice είναι μόνιμο μέλος των Whitesnake πια και μαζί με τον Neil Murray συνθέτουν μια πολύ σταθερή ryhtm section. Το κομμάτι που κλέβει αναμφισβήτητα την παράσταση είναι το "Fool For Your Lovin'", το μεγαλύτερο hit της μπάντας, το οποίο μάλιστα ξαναηχογραφήθηκε πολύ αργότερα με διαφορετική σύνθεση και κάποιες αλλαγές. Άλλα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το ομώνυμο, το "Sweet Talker", το "Ain't Gonna Cry No More".

Την επόμενη χρονιά ο Coverdale ακουμπά την κορυφή του αγγλικού chart (γιατί στην Αμερική δεν τα πήγαινε  και τόσο καλά ακόμα) με το άλμπουμ "Come And Get It", ένα πραγματικά καταπληκτικό άλμπουμ απαραίτητο για τη δισκοθήκη σας. Κομμάτια όπως τα "Hot Stuff", "Hit And Run", "Lonely Days Lonely Nights" αλλά και φυσικά το ομώνυμο. Το "Saints And Sinners" που ηχογραφείται και κυκλοφορεί το 1982 και ουσιαστικά σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για το συγκρότημα. Η εμπορική επιτυχία χτυπά την πόρτα του Coverdale και εκείνος δεν θέλει να τη διώξει (ποιός θα ήθελε;). Τον Αύγουστο του 1983 οι Whitsnake είναι οι headliners του Castle Donnington Monsters Of Rock.

Στο μεταξύ, ο Coverdale αντικαθιστά το κιθαριστικό δίδυμο Marsden-Moody με τους John Sykes και Mel Galley (αρχικά είχε αναλάβει μόνο δεύτερα φωνητικά, στη συνέχεια όμως, αφού ήταν καλός κιθαρίστας με ανάλογη σκηνική παρουσία πήρε τη θέση του δεύτερου κιθαρίστα). Στο μπάσο έρχεται ο Colin Hodgkinson και στα ντραμς ο Cozy Powell. Με αυτή τη σύνθεση ηχογραφείται το ";Slide It In";(1984), το οποίο φτάνει μέχρι το νούμερο 4 της Αγγλίας και το 40 στην Αμερική. Το άλμπουμ είναι συγκλονιστικό. Τα κομμάτια που περιέχονται αποτελούν αναμφισβήτητα highlights στην καριέρα του συγκροτήματος. ";Slide It In";, ";Slow And Easy";, ";Love Ain't No Stranger";, ";Guilty Of Love"; ...;τι άλλο να ζητήσει κανείς ...;Ο Coverdale γνωρίζει απίστευτη δόξα, η οποία συνοδεύει την εμπορική επιτυχία της μπάντας. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς περιοδεύουν στην Ιαπωνία και στην Αμερική. Αποτέλεσμα αυτής της περιοδείας είναι η εκτόξευση της δημοτικότητάς τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Σε αυτό το σημείο ο Cοverdale πλήττεται από μια ασθένεια η οποία παραλίγο να του στερήσει τη δυνατότητα να τραγουδάει, όμως τελικά μετά από μια πολύ δύσκολη επέμβαση οι φωνητικές του χορδές του σώζονται. Μοναδικό τίμημα το ότι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός με τη φωνή του από εδώ και μπρος.

Το αποκορύφωμα στην καριέρα των Whitesnake έρχεται το 1987 με τον ομότιτλο δίσκο που είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία από κάθε άλλο άλμπουμ των Whitesnake σκαρφαλώνοντας μέχρι το 8 στην Αγγλία και μέχρι το 2 στις ΗΠΑ. Μετά από κάποιες αισθητικές παρεμβάσεις ο Coverdale γίνεται ξανθός και ηλιοκαμένος, ενώ τα videoclip από το ";1987";, ";Still Of The Night";, ";Is This Love";, ";Here I Go Again(remix του παλιότερου)";, κάνουν θραύση στο MTV και προβάλλονται συνεχώς. Σε αυτό φυσικό μεγάλο ρόλο έπαιξε και η εντυπωσιακή Tawny Kitaen, την οποία ο Coverdale γνώρισε σε ένα εστιατόριο και έπεσε κυριολεκτικά στα  -;καλλίγραμμα- πόδια της ζητώντας της να τον παντρευτεί. Τα σωματικά προσόντα της κας Kitaen μπορείτε να τα θαυμάσετε και σε δυο εξώφυλλα των Ratt. Η θυελλώδης σχέση με τον Coverdale κράτησε δυο χρόνια ενώ κατέληξε με ένα οδυνηρό για την τσέπη του τραγουδιστή διαζύγιο και δυο ακόμα βίντεοκλίπ. Από τη σύνθεση του συγκροτήματος απουσιάζει ο Cozy Powell που έχει αντικατασταθεί από τον Aynsley Dunbar, επίσης έχει προστεθεί και ο Don Airey στη θέση του Jon Lord, ενώ έχει απολυθεί και ο Mel Galley.

Είναι χαρακτηριστικό για την υστερία που επικρατούσε τότε για τους Whitesnake το ρεκόρ των περισσότερων πωλήσεων στη Warner από τις 10 το πρωί ως τις 12 το μεσημέρι μέσα σε μια μέρα. Επίσης χαρακτηριστική είναι και η δήλωση του Coverdale σε συνέντευξη πώς όσο μάκραιναν τα μαλλιά του, τόσο πιο πλούσιος γινόταν. Αυτά τα χρόνια άλλωστε είναι γνωστά και ως «τα χρόνια του Mondrien», από το ρετιρέ του ξενοδοχείου Mondrien στο Hollywood, που φαίνεται και στο βίντεο του ";Still Of The Night";, όπου ο Coverdale έμενε την περίοδο 1984-1987.

Το Νοέμβριο του 1989 κυκλοφορεί το επόμενο άλμπουμ της μπάντας, με τίτλο ";Slip Of The Tongue";, με διαφορετική σύνθεση για μια ακόμα φορά. Στις κιθάρες ο Andrian Vandemberg γράφει τα κιθαριστικά μέρη τα οποία όμως παίζει ο Steve Vai, αφού ο πρώτος έσπασε το χέρι του σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Στα ντραμς έρχεται ο Tommy Aldridge και στο μπάσο ο Rudy Sarzo. Εκτός του Coverdale δηλαδή, όλοι οι άλλοι είναι καινούριοι. Τα σόλο του ταχυδακτυλουργού Vai δημιουργούν αίσθηση από την πρώτη στιγμή, ενώ τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα: ";Fool For Your Lovin'"; σε νέα εκτέλεση, ";Now You 'Re Gone";, ";The Deeper The Love"; και το υποτιμημένο ";Shailing Ships"; που στο τέλος ακούγεται καθαρά το σάλιο στο λαρύγγι του Coverdale. Σε πολλούς αυτός ο δίσκος δεν άρεσε. Εμπορικά δεν πήγε άσχημα, το νούμερο 10 σε Αγγλία και Αμερική μόνο αποτυχίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν όση κεκτημένη ταχύτητα κι αν είχε το συγκρότημα από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του και την αποθέωση που γνώριζε. Πάντως, ο ίδιος ο Coverdale αποκηρύσσει κατά κάποιο τρόπο το τελευταίο άλμπουμ χαρακτηρίζοντάς το σαν υπερβολικά στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις κάνει μια συνεργασία που ξάφνιασε με τον κιθαρίστα των Led Zeppelin, Jimmy Page. Ο δίσκος φέρει απλά τα ονόματά τους και πρόκειται για μια συγκλονιστική μουσική συνάντηση δύο τεράστιων καλλιτεχνών. Έτσι λοιπόν στα 1993 το ";Coverdale/Page"; φτάνει μέχρι το 4 και το 5 στα αγγλικά και αμερικανικά charts αντίστοιχα. Στην περιοδεία που ακολούθησε έπαιζαν κομμάτια από το άλμπουμ, από τους Whitesnake και Led Zeppelin όπου ο Coverdale έσβηνε από τη μνήμη τον Plant σε όσους τον άκουγαν (αν δεν με πιστεύετε ακούστε ηχογραφήσεις της περιοδείας).

Μετά τη λήξη της περιοδείας κυκλοφόρησε ένα best των Whitesnake από την EMI το οποίο πήγε πάρα πολύ καλά (στην Αγγλία, γιατί στην Αμερική ψιλοπάτωσε!) και στάθηκε η αφορμή να ζητηθεί από τον Coverdale να ξανασχηματίσει τους Whitesnake. Έτσι λοιπόν, εν έτει 1997 συγκεντρώνει μια ομάδα μουσικών αποτελούμενη από τους: Andrian Vandemberg, Denny Carmasi (ντραμς), Brett Tuggle (πλήκτρα), Guy Pratt (μπάσο) και κυκλοφορεί ο δίσκος ";Restless Heart"; υπό το όνομα David Coverdale's Whitesnake. Τα καλά κομμάτια δεν λείπουν. ";Too Many Tears";(αρχικά γραμμένο για τις Heart), ";Crying";, Don't Fade Away";, ";Restless Heart";. Ξεχάστε το εμπορικό ύφος των προηγούμενων δίσκων, εδώ έχουμε μια επιστροφή σε πιο blues φόρμες με τη φωνή του Coverdale να πρωταγωνιστεί. Δεν είναι ο δίσκος που άλλαξε την ιστορία της μουσικής, αλλά για τους φανατικούς του οπαδούς είναι μια αξιοπρεπέστατη κυκλοφορία. Η περιοδεία που ακολούθησε ονομάστηκε ";Fairwell Tour"; καθώς επρόκειτο για ην τελευταία της μπάντας, τουλάχιστον μέχρι τότε. Το συγκρότημα έφτασε μάλιστα και μέχρι τη γειτονική Βουλγαρία δίνοντας την ευκαιρία σε λίγους τυχερούς εκδρομείς από την Ελλάδα να τους δουν.

Μια ακόμα κυκλοφορία ήταν και το ";Starkers In Tokyo"; ηχογραφημένο στην Ιαπωνία τον Ιούνιο του ΄97, όπου ο Coverdale με τον Vandemberg παίζουν κλασικά κομμάτια των Whitesnake, αλλά και το ";Soldier Of Forune"; των Deep Purple, με τη συνοδεία μιας ακουστικής κιθάρας. Η αίσθηση του να ακούς κομμάτια όπως το ";Love Ain't No Stranger";, ";Is This Love";, ";Give Me All Your Love"; που έχεις συνηθίσει με τις ογκώδεις κιθάρες και τα δυνατά riff ερμηνευμένα μόνο με φωνή και κιθάρα είναι πραγματικά μοναδική. Το άλμπουμ αυτό ήρθε στην Ευρώπη ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του στην Ιαπωνική αγορά. Μάλιστα δεν θα ξεχάσω πως το απέκτησα όταν αφού άκουσα μία ραδιοφωνική εκπομπή έτρεξα να πάρω ένα από τα λίγα κομμάτια που θα έφταναν στα μαγαζιά. Σε κεντρικό δισκοπωλείο που τώρα αποτελεί παρελθόν ανακάλυψα το εν λόγω άλμπουμ, το οποίο δεν είχε μπει ακόμα στα ράφια και οι υπάλληλοι αγνοούσαν την ύπαρξή του. Ακόμα θυμάμαι το αστρονομικό ποσό που πλήρωσα καθώς και την απογοήτευση που ένιωσα μόλις το είσαι σε smile price δυο μήνες μετά ...;Η μόνη μου παρηγοριά το ότι η δική μου έκδοση είναι η γιαπωνέζικη με μετάφραση των στίχων σε άπταιστη ιαπωνική. Ευκαιρία να μάθω και μια ξένη γλώσσα.

Την ίδια χρονιά είχαμε και την ίδρυση των Company Of Snakes, της μπάντας που δημιούργησαν παλιότερα μέλη των Whitesnake παρουσιάζοντας ουσιαστικά την δική τους εκδοχή για το μεγάλο συγκρότημα. Οι Company Of Snakes ξεκίνησαν ως A Night Of Whitesnake Music με την εξής σύνθεση: Bernie Marsden κιθάρα και φωνητικά, Micky Moody κιθάρα και φωνητικά επίσης, Josh Phillips πλήκτρα, David Levy μπάσο και Mark Brzezicki ντραμς. Η μπάντα πραγματοποίησε μάλιστα και μία μικρή περιοδεία στη Γερμανία και την Αγγλία. Οι αντιδράσεις του κοινού που τους έβλεπε ήταν ενθαρρυντικές. Την επόμενη χρονιά μάλιστα από την μπάντα πέρασαν και Jψrn Lande (ARK, Jorn, Yngwie Malmsteen, Masterplan) και ο Don Airey (Rainbow, Whitesnake, Gary Moore, Ozzy, Deep Purple). Οι Company Of Snakes έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα δύο στούντιο άλμπουμ ("Once Bitten ...;";(1997), ";Burst The Bubble";(2002) πλέον) και δυο live (";Live In Europe";(1998), ";Here They Go Again-Live"; (2001).

Η περίοδος που ακολούθησε ήταν αδρανής για τον τραγουδιστή που είχε δηλώσει πως θα ακολουθούσε σόλο καριέρα. Ακούστηκε μάλιστα και μια φήμη ότι θα πήγαινε στους Van Halen αντικαθιστώντας τον Gary Cherone, η οποία τελικά αποδείχτηκε ανυπόστατη. Τελικά το φθινόπωρο του 2000 κυκλοφορεί το άλμπουμ ";Into The Light"; ως προσωπική δουλειά του τραγουδιστή. Το θάψιμο που έφαγε από ελληνικό μουσικό έντυπο ήταν απερίγραπτο και μάλλον δεν το άξιζε. Σίγουρα, το ";Into The Light"; δεν συγκρίνεται με τις παλιότερες δουλειές του Coverdale αλλά δεν παύει να είναι αντιπροσωπευτικό ενός τεράστιου καλλιτέχνη με λαμπρή ιστορία. Και επειδή είμαι ο τελευταίος που αρέσκεται στην παρελθοντολαγνία, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ο δίσκος περιέχει μερικά καλά κομμάτια όπως τα: ";Don't Lie To Me";, ";Slave";, ";River Song";. Για την ιστορία, η μπάντα που τον συνοδεύει αποτελείται από τους: Earl Slick και Doug Bossi στις κιθάρες, Marco Mendoza μπάσο και Denny Carmasi στα τύμπανα.

Σε αυτή τη φάση της καριέρας του ο Coverdale ρίχνει τους τόνους, τόσο στη προσωπική του ζωή, όσο και στη μουσική του. η σταθερή οικογενειακή ζωή που έχει τα τελευταία δέκα χρόνια περνά και στη μουσική του ως σόλο καλλιτέχνης. Πάντως, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να ξεφύγει από το ιδιαίτερα επιτυχημένο, ειδικά από εμπορικής άποψης παρελθόν του. έτσι, αυτή η επαναδραστηριοποίηση των Whitesnake που ανακοινώθηκε πέρσι δημιούργησε κύματα ενθουσιασμού στους αναρίθμητους οπαδούς του ανά τον κόσμο. Έτσι, η μπάντα πραγματοποίησε περιοδεία στην Αμερική σημειώνοντας σημαντική επιτυχία, ενώ τώρα σειρά έχει η Ευρώπη. Η σύνθεση της μπάντας δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με το παρελθόν. Μόνο ο ντράμερ Tommy Aldridge έχει ξαναπεράσει από τις τάξεις του συγκροτήματος παλιότερα. Στην κιθάρα έχουμε τον Doug Aldridge και τον Reb Beach (από τους Dokken-ο λόγος που ο Χρήστος Σταμέλος θα πάει στο Λυκαβηττό), τον Marco Mendoza στο μπάσο και τον Timothy Dury στα πλήκτρα. Η συναυλία του Λυκαβηττού και της Θέρμης θα είναι δύο τεράστιες ευκαιρίες για το ελληνικό κοινό να δει από κοντά τον θρύλο-Coverdale για πρώτη φορά στην ιστορία. Άσχετα αν η μπάντα δεν θυμίζει σε τίποτα καμία άλλη σύνθεση των Whitesnake τα κομμάτια που θα παίξουν έχουν γράψει τη δική τους ιστορία και να είστε σίγουροι ότι δεν θα παίξουν μόνο κομμάτια αποκλειστικά από τη δική τους καριέρα...

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση.

...να σου πω ποιος είσαι. Από τον λαίμαργο ως τον γευσιγνώστη, κάθε διατροφικό στιλ έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του.

εν είναι απλώς τρόπος του λέγειν: κυριολεκτικά εκτός από τον εγκέφαλο «σκεφτόμαστε» και με την κοιλιά. Τουλάχιστον στο τραπέζι. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν τη στενή σχέση αυτών των δύο οργάνων, που μας βοηθά να αποφασίζουμε πώς και πότε θα φάμε, καθορίζοντας το διατροφικό στιλ και τις προτιμήσεις μας, οι οποίες, διόλου, τυχαία, διαφέρουν πολύ από άτομο σε άτομο. Αν, για παράδειγμα, τα στρείδια αρέσουν σχεδόν στους μισούς Γάλλους, στην Ελλάδα τα εκτιμά μόνο ένας στους πέντε, ενώ το 95% των Αμερικανών δε θα τα άγγιζαν.

Οι διατροφικές προτιμήσεις ποικίλλουν γεωγραφικά. Ακόμα και λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα αρκούν για να κάνουν τη διαφορά. Στη Ζυρίχη, για παράδειγμα, τρελαίνονται για πουτίγκα, ενώ στη μισή Ευρώπη δεν την τρώνε σχεδόν καθόλου. Γενικώς, το 65% των κατοίκων των βόρειων περιοχών προτιμά τις μαλακές τροφές, ενώ το 75% των ατόμων στις νότιες προτιμά τις πιο σκληρές.

Πικρός συναγερμός

Οι προτιμήσεις εκδηλώνονται μόλις λίγες ώρες μετά τη γέννηση. Το γλυκό προκαλεί αμέσως τις περισσότερες προτιμήσεις, σε αντίθεση με το πικρό, πιθανώς γιατί στη φύση είναι συνώνυμο της τοξικότητας. Όπως και να 'χει, οι καινούριες γεύσεις πάντα διεγείρουν την περιέργεια: όταν ένα παιδί τις εντοπίζει για πρώτη φορά στο μητρικό γάλα, θηλάζει περισσότερο, για να τις γευτεί καλύτερα. Κάποιες έρευνες απέδειξαν πως, όταν η μητέρα που θηλάζει τρέφεται με μια μεγάλη ποικιλία τροφών, το μωρό της ως ενήλικας θα είναι πιο ανοιχτό στις δοκιμές νέων γεύσεων.

Σκεπτική κοιλιά

Είναι όμως δύσκολο να καθορίσουμε πώς οι προτιμήσεις εξαρτώνται από τις προηγούμενες εμπειρίες, από τον εγκέφαλο ή την κοιλιά. Ο ρόλος της κοιλιάς επανεκτιμήθηκε όταν ανακαλύφθηκε ότι στο έντερο βρίσκεται ένα αισθητήριο σύστημα που αναλύει τις τροφές που καταλήγουν εκεί και στέλνει μηνύματα στον εγκέφαλο σχετικά με τις τροφές που χρειάζεται ο οργανισμός. Παρ' όλο που είναι ιδιαίτερα εξεζητημένος, αυτός ο δεύτερος εγκέφαλος δεν αρκεί για να προγραμματίσουμε μια σωστή δίαιτα, καθώς το διατροφικό στιλ που ακολουθεί κάποιος δεν είναι πάντα το πιο κατάλληλο. Παρακάτω έχουμε συγκεντρώσει τις πιο κοινές διατροφικές συνήθειες.

Μανιακός

Ελέγχει σχολαστικά τις θερμίδες που λαμβάνει, συχνά ακόμα και το ποσοστό σακχάρων και λίπους που περιέχουν τα τρόφιμα. Έτσι, αντί για ένα πιάτο μακαρόνια με σάλτσα θα προτιμήσει τέσσερα μήλα, παρ' όλο που έχουν την ίδια θερμιδική αξία.

Πλεονεκτήματα: αν δεν κάνει λάθη, καταφέρνει να διατηρηθεί λεπτός και υγιής.

Μειονεκτήματα: δύσκολα επιτυγχάνεται μια καλή διατροφική ισορροπία περνώντας από τη μια δίαιτα στην άλλη. Και δεν είναι σίγουρο ότι, χωρίς τη συμβουλή ειδικού, μπορεί να χάσει τα παραπανίσια κιλά. Η αιώνια δίαιτα είναι επικίνδυνη κυρίως για τους νέους, στην ηλικία της ανάπτυξης. Οι συνέπειες είναι πολλές, όπως για παράδειγμα, χαμηλότερο ύψος ή, στα κορίτσια, διαταραχές στον έμμηνο κύκλο.

Λαίμαργος
Δεν ξέρει πια τι σημαίνει να κάθεσαι στο τραπέζι: ανοίγει διαρκώς το ψυγείο, τρώει μπροστά στην τηλεόραση. Ακόμα και τη νύχτα. Ο λαίμαργος τρέφεται με σνακ και έχει ξεχάσει την ευχαρίστηση ενός κανονικού γεύματος.

Πλεονεκτήματα: μπορεί να υπάρξουν, αν επιλέγονται με προσοχή οι τροφές, ώστε να ικανοποιούν τις διατροφικές ανάγκες. Σύμφωνα με μια καναδική έρευνα, σε ίση ποσότητα τροφής ο οργανισμός μας χωνεύει πιο εύκολα, χωρίς να ταλαιπωρείται, 16 μικρά γεύματα την ημέρα παρά τρία περιεκτικά γεύματα.

Μειονεκτήματα: με τα συνεχή σνακ κάποιος μπορεί να χάσει την αίσθηση του πόσο τρώει, γιατί το αίσθημα της πείνας και του κορεσμού παύουν να υπάρχουν. Επιπλέον, σχεδόν πάντα επιλέγονται συσκευασμένα τρόφιμα. Αυτό το είδος διατροφής μπορεί να οδηγήσει στην υπερβολική πρόσληψη κορεσμένων λιπαρών και νατρίου, οδηγώντας σε αρτηριοσκλήρωση.

Αθλητικός

Συχνά όποιος κάνει αθλήματα που απαιτούν δύναμη επιλέγει τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες, που ευνοούν την ανάπτυξη των μυών. Η διατροφή του συμπληρώνεται με βιταμίνες και μεταλλικά άλατα.

Πλεονεκτήματα: αν λαμβάνονται με μέτρο, οι πρωτεΐνες και τα συμπληρώματα μπορούν να βελτιώσουν τις αθλητικές επιδόσεις. Οι συνιστώμενες δόσεις εξαρτώνται από το σωματικό βάρος και το είδος του αθλήματος.

Μειονεκτήματα: το πλεόνασμα των πρωτεϊνών αποβάλλεται από το συκώτι και τα νεφρά. Μακροπρόσθεσμα, όμως, η υπερβολική εργασία στην οποία υποβάλλονται αυτά τα όργανα μπορεί να τα βλάψει. Οι ανάγκες σε ενέργεια μπορούν να καλυφθούν με σάκχαρα και υδρογονάνθρακες, που χωνεύονται πιο εύκολα. Εξάλλου, με ποσοστό πρωτεϊνών πολύ υψηλότερο από τους υδρογονάνθρακες, αυτή η διατροφή μπορεί να προκαλέσει υπερβολική παραγωγή οξέων, που μειώνουν την αποδοτικότητα των μυών. Το πλεόνασμα των βιταμινών A, C, D και Ε συγκεντρώνεται στο λίπος και γίνεται τοξικό. Επιπλέον, η περίσσεια ασβεστίου και σιδήρου μπορεί να βλάψει τα κόκαλα και το συκώτι.

Υγιεινιστής

Αποτελεί το 3% του πληθυσμού. Αγαπά το λευκό κρέας (κοτόπουλο, γαλοπούλα), το ρύζι, τα δημητριακά, τα λαχανικά και τα φρούτα. Συνήθως επιλέγει ένα πρώτο πιάτο για το μεσημεριανό και ένα κυρίως πιάτο για το βράδυ, ποτέ όμως δεν λείπει η σαλάτα.

Πλεονεκτήματα: τα φρούτα και τα λαχανικά -;που κυριαρχούν σε αυτό το είδος διατροφής-; εξασφαλίζουν μια πλούσια και σταθερή συνεισφορά αντιοξειδωτικών και μια περιορισμένη ποσότητα λιπαρών.

Μειονεκτήματα: συχνά ο υγιεινιστής ζει με ψεύτικους μύθους και κάνει συνεχώς λάθη. Για παράδειγμα, είναι επιπολαιότητα να επιλέγει κάποιος τα μη επεξεργασμένα σάκχαρα σκεπτόμενος ότι κάνουν καλό: στην ακατέργαστη ζάχαρη μπορούν να υπάρχουν υπολείμματα των χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες, όπως εντομοκτόνα. Τέλος, ο υγιεινιστής τρώει λίγο κρέας, και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη πρωτεϊνών, με αρνητικές συνέπειες για το ανοσοποιητικό σύστημα.

Μεθοδικός

Δεν κάνει λάθος ποτέ: τρώει πάντα το γεύμα και το δείπνο στην καθορισμένη ώρα και γενικά επιλέγει τη διατροφή του μέσα από μια περιορισμένη ποικιλία τροφών. Το διατροφικό στιλ του χαρακτηρίζεται από τη ρουτίνα και στερείται φαντασίας.

Πλεονεκτήματα: η λήψη τροφής σε τακτικά διαστήματα επιτρέπει τη σωστή κατανομή της θερμιδικής συνεισφοράς κατά τη διάρκεια της ημέρας, διευκολύνοντας την πέψη. Ένα διάλειμμα 4-5 ωρών ανάμεσα στα γεύματα επιτρέπει την καλύτερη αντίληψη της πείνας και του κορεσμού. Εξάλλου, ανάμεσα στα δύο γεύματα ο οργανισμός έχει περισσότερο χρόνο για να μεταβολίσει τα θρεπτικά συστατικά, που με αυτόν τον τρόπο απορροφώνται πιο αποτελεσματικά.

Μειονεκτήματα: η επανάληψη στις διατροφικές επιλογές οδηγεί στο συστηματικό αποκλεισμό κάποιων τροφών από τη διατροφή. Μακροπρόθεσμα, μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη διάφορων θρεπτικών ουσιών.

Μοναχικός

Πατάτες τηγανητές, πίτσα, καναπεδάκια και απεριτίφ απαρτίζουν το γεύμα του. Για τον μοναχικό, η κοινωνική άποψη του φαγητού είναι πιο σημαντική από τη διατροφική. Έτσι το απεριτίφ γίνεται μια χαλαρωτική παρένθεση μετά από μια μέρα δουλειάς, και ίσως ακολουθήσει ένα δείπνο σε εστιατόριο. Στο γεύμα, όμως, προτιμά τα κρύα πιάτα που προφέρουν οι καφετέριες. Όταν μένει στο σπίτι, προτιμά τα έτοιμα φαγητά.

Πλεονεκτήματα: ο μοναχικός δε φορτώνεται το βάρος του μαγειρέματος. Αν διαβάζει τις ετικέτες των τροφίμων και προσέχει αυτά που τρώει, μπορεί να τρέφεται ισορροπημένα.

Μειονεκτήματα: τα αλμυρά και λιπαρά φαγητά που συνήθως συνοδεύουν το απεριτίφ δημιουργούν ένα ψεύτικο αίσθημα κορεσμού· η πείνα επιστρέφει σύντομα και μεταφράζεται σε περαιτέρω σνακ (και θερμίδες) κατά τις επόμενες ώρες. Το πολύ αλάτι, εξάλλου, ανεβάζει την πίεση και οδηγεί σε υπέρταση. Προσοχή επίσης στις υπερβολές με το αλκοόλ, γιατί παχαίνει.

Το όνομα μιας μπάντας, δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Δεν είναι τυχαίο. Πρώτα απ' όλα, πρέπει να εκφράζει τα μέλη. Έπειτα, χρειάζεται να προκαλεί την περιέργεια και να προσελκύει θαυμαστές (clubs), ακροατές (δίσκοι) αλλά και θαμώνες (lives). Βέβαια, όλα αυτά, εξαρτώνται και από την πορεία της μπάντας μέσα στον χρόνο. Ο πανδαμάτωρ χρόνος που κρίνει τη συνέπεια και τη συνέχεια ανεξάρτητα από την ονομασία. Aρα πιθανότατα να μιλάμε για την πρώτη εντύπωση.

Πολλά ";ηχηρά"; ονόματα βούλιαξαν στην ανυπαρξία της έμπνευσης (άρα δεν είχαν συνέχεια) και άλλα λιγότερο ";ηχηρά";, επέπλευσαν και (ίσως) οδήγησαν το μουσικό ρεύμα. Σας παραθέτω μία αλφαβητική λίστα για το πώς προήλθαν οι ονομασίες στις rock μπάντες.

Ας τη δούμε...

*** ABBA -;
- Abba σημαίνει "πατέρας" στα Εβραϊκά. Τα μέλη όμως του γκρουπ, δηλώνουν ότι Abba είναι το ακρωνύμιο των μικρών τους ονομάτων: Agnetha, Bjφrn, Benny & Anni-Frid.

*** AC/DC -;
- 1: Σημαίνει "Alternating Current / Direct Current". Τα μέλη της μπάντας, μάλλον δεν σκέφτηκαν ότι αυτή η έκφραση είναι και slang έκφραση για τους gay. Δήλωσαν πάντως, ότι δεν είναι gay.
- 2: Όσοι ασχολούνται με τα ...; ...;σατανιστικά, το εξηγούν ως ";Against Christ / Devil's Children";.

*** ALICE IN CHAINS -;
- Ονομάστηκαν έτσι από ένα επεισόδιο του σήριαλ The Brady Bunch

*** AMBOY DUKES -;
- Από ένα μυθιστόρημα συμμοριών του 1940, του Irving Shulman.

*** ANTHRAX -;
- Επικίνδυνο βακτηρίδιο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο στον χημικό πόλεμο, αλλά και από τρομοκράτες.

*** ASPHALT BALLET -;
- Το Μπαλέτο της ασφάλτου, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μοτοσικλετιστικό δυστύχημα.

*** AQUA -;
- Από ένα Aquarium πόστερ. Απλό!!!

*** BIG BAD VOODOO DADDY -;
- Προήλθε από ένα αυτόγραφο που υπέγραψε ο μπλουζίστας Albert King στον αρχηγό του γκρουπ Scotty Morris... "To the big bad voodoo daddy."

*** B-52's -;
- 1: Τύπος Αμερικανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου. (Β-52)
- 2: Είδος κοκτέιλ

*** BACKSTREET BOYS -;
- Το Backstreet Market ήταν ένα μαγαζί στη Φλώριδα όπου σύχναζαν τα μέλη του γκρουπ.

*** BAD COMPANY -;
- Από ταινία του 1972 με τον Jeff Bridges.

*** BAD ENGLISH -;
- Ψάχνοντας για την ονομασία του γκρουπ, ο John Waite είπε κάτι αλλά ήταν άστοχο και σχολιάστηκε από τα υπόλοιπα μέλη ως Bad English.

*** BEASTIE BOYS -
- Σύμφωνα με τον Michael Diamond, το BEASTIE είναι το ακρωνύμιο του Boys Entering Anarchistic Stages Towards Internal Excellence.

*** BEATLES -;
- 1: Μετά από το QUARRYMEN πέρασαν στο BEETLES, που το διάλεξαν σε αντιδιαστολή προς τους CRICKETS του Buddy Holly. Αργότερα πέρασαν στο SILVER BEETLES και κατέληξαν στο BEATLES αλλάζοντας το ";Ε"; με το ";Α"; κάνοντας ένα λογοπαίγνιο με το BEAT.
- 2: Ο Lennon ανέφερε ότι στο φιλμ "The Wild One", υπήρχε μία συμμορία που ονομάζονταν Beetles και αργότερα εμπνεύστηκε να κάνει το λογοπαίγνιο που ανέφερα προηγουμένως, λέγοντας ότι είδε ένα όραμα στον ουρανό που έγραφε "You are Beetles with an "A".

*** BEE GEES -;
- Σημαίνει απλά "Brothers Gibb". (Το γκρουπ που ήταν όλοι τους αδέλφια με το όνομα Gibb)

*** BELLE and SEBASTIAN -;
- Γαλλικό σήριαλ στις αρχές του 70.

*** BLACK SABBATH -;
- Από μία φτηνιάρικη ταινία τρόμου του 1960 με τον Boris Karloff.

*** BLACK UHURU -;
- Uhuru στα Swahili σημαίνει ελευθερία. Με άλλα λόγια δηλαδή, "Black Freedom".

*** BLIND MELON -;
- 1: Slang για τον αποκομμένο hippie (Μα πού πήγαν όλοι;)
- 2: Αναφορά στον μπλουζίστα Blind Lemon. (Melon: Αναγραμματισμός του Lemon).

*** BLOODHOUND GANG -;
- Από παιδικό τηλεοπτικό (3 παιδιά που το έπαιζαν detectives, ανακαλύπτοντας μυστήριες υποθέσεις κλπ.)

*** BLOTTO -;
- Slang για τον μεθυσμένο.

*** BLUE CHEER -;
- Slang για το υψηλής ποιότητας LSD, στη δεκαετία του 60.

*** BON JOVI -;
- Από το όνομα του αρχηγού της μπάντας του οποίου το πραγματικό όνομα είναι John Bongiovi, Jr.

*** BOOKER T. & THE M G.'S -;
- Σημαίνει Booker T. & Memphis Group και αυτό το M. G. δεν έχει να κάνει τίποτα με το δημοφιλές σπορ αυτοκίνητο.

*** DAVID BOWIE -;
- Το πραγματικό του όνομα είναι David Jones, αλλά το άλλαξε για να μην τον μπερδεύουν με τον David (Davy) Jones των Monkees.

*** BUCK CHERRY -;
- Το Buck Cherry είναι αντιμετάθεση των αρχικών γραμμάτων του ονόματος του Chuck Berry.

*** BYRDS -;
- Λογοπαίγνιο της λέξης Birds. Μιμήθηκαν (σ' αυτό) τους Beatles που έπαιξαν με το Beetles/Beatles.
*** CHERRY POPPIN' DADDIES -;
- Ο αρχηγός της μπάντας Steve Perry, λέει ότι προέρχεται από έναν παλιό δίσκο του R&B.

*** CASSANDRA COMPLEX -;
- Αναφορά στην Ελληνική Μυθολογία. (Η Κασσάνδρα είχε το χάρισμα της προφητείας και την κατάρα να μην την πιστεύει κανείς).

*** CHEAP TRICK -;
- Τους αποκάλεσε έτσι κάποιος που τον ρώτησαν πώς να ονομάσουν τη μπάντα τους.

*** CHICAGO -;
- Ολόκληρο το όνομά τους ήταν "Chicago Transit Authority", αλλά τους μήνυσε η πόλη του Chicago επειδή Chicago Transit Authority είναι η φίρμα του δημόσιου μεταφορέα. Έτσι το συντόμευσαν σε Chicago.

*** CHUMBAWAMBA -;
- Ο αρχηγός της μπάντας είδε ένα όνειρο. Ήταν σε μία δημόσια τουαλέτα, αλλά δεν ήξερε ποια πόρτα να χρησιμοποιήσει. Η μία έγραφε "Chumba" και η άλλη "Wamba" αντί του "Ανδρών" και "Γυναικών".

*** COLLECTIVE SOUL -;
- Από τη νουβέλα "The Fountainhead".

*** COUNTING CROWS -;
- Έρχεται από ένα παλιό Αγγλικό τραγούδι. Οι άνθρωποι μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον, ανάλογα με το πόσα πουλιά είχαν δει και μετρήσει. (Στην Αγγλία μετρούσαν τις κίσσες. Στην Αμερική αντί για κίσσες, μετρούσαν κοράκια). Μία διασκευή του τραγουδιού λέει: "one for sorrow, two for joy, three for girls, four for boys, five for silver, six for gold, seven for a secret never to be told..." Αυτό, άρεσε πολύ στον Adam Duritz και έτσι το διάλεξε για την ονομασία της μπάντας.

*** CRANBERRIES -;
- Ολόκληρο το όνομα είναι Cranberries Saw Us (λογοπαίγνιο από το Cranberries Sauce). Το συντόμευσαν αργότερα.

*** CREED -;
- Από την προηγούμενη μπάντα του μπασίστα Brian Marshall που λεγόταν Mattox Creed.

*** CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL -;
- Από έναν φίλο του John Fogerty που λεγόταν Norvel Creedence και του οποίου η αγαπημένη μπύρα ήταν η Clearwater, η οποία απουσίασε από την αγορά για αρκετό διάστημα και επανήλθε αργότερα με την ονομασία Creedence Clearwater Revival.

*** CULT -;
- Οι Sudden Death Cult, συντομεύτηκαν σε Death Cult και τελικά σε Cult.

*** DEACON BLUE -
- Από ένα τραγούδι των Steely Dan με τον ίδιο τίτλο.

*** DEF LEPPARD -;
- Ο τραγουδιστής Joe Elliot, θέλοντας να μιμηθεί τους Led Zeppelin , έκανε ένα λογοπαίγνιο με το Deaf Leopard.

*** DEFTONES -;
- Όταν ξεκίνησαν, ο κόσμος που τους άκουγε τους αποκαλούσε Tone Deaf επειδή είχαν κακό ήχο. Έτσι προέκυψε το Deftones.

*** DEPECHE MODE -;
- Από το όνομα ενός περιοδικού μόδας. Σημαίνει την Γρήγορη Μόδα. Την Βιαστική Μόδα.

*** DEVO -;
- Συντόμευση του Devolution (Αντίθετο του Evolution) και σημαίνει την άποψη των μελών του γκρουπ για το που οδηγείται ο πλανήτης.

*** DEXY'S MIDNIGHT RUNNERS -;
- Slang του όρου Dexedrine που αφορά στα ηρεμιστικά χάπια, παρ' όλο που η πολιτική των μελών του γκρουπ, ήταν να απέχουν από το αλκοόλ και τα drugs!

*** DMX -;
Σημαίνει Dark Man X

*** DOOBIE BROTHERS -;
- Η λέξη doobie ήταν slang έκφραση των 60 's για τη μαριχουάνα.

*** DOORS -;
- 1: Από στίχο ποιήματος του William Blake: "if the doors of perception are cleansed, everything would appear to man as it truly is, infinite".
- 2: Από τον συγγραφέα Aldous Huxley που αναφερόμενος στον παραπάνω στίχο, ονόμασε το βιβλίο του The Doors of Perception. "There are things known and things unknown and in between are the doors".

*** DURAN DURAN -;
- Από την ταινία Barbarella με την Jane Fonda.

*** BOB DYLAN -;
- Το πραγματικό του όνομα είναι Robert Zimmerman. Το άλλαξε σε Dylan (τα σέβη μου Δάσκαλε), από θαυμασμό προς τον ποιητή Dylan Thomas.

*** DYNAMITE HACK-
- Slang για τη μαριχουάνα από την ταινία Caddyshack.

*** EAGLES -;
- Αρχικά ονομάστηκαν TEEN KING AND THE EMERGENCIES. Βρήκαν όμως εύηχο το Eagles και τον τρόπο που αυτή η λέξη ";ευθυγραμμίζεται"; με την ονομασία του άλλου μεγάλου γκρουπ, Byrds.

*** ELTON JOHN -;
- Πραγματικό όνομα: Reginald Dwight. Το Elton John, το δημιούργησε από τα ονόματα δύο Βρετανών μουσικών. Τους Elton Dean & Long John Baldry.

*** EMINEM -;
- Από το όνομά του. Λέγεται Marshall Mathers. Έγραψε τα αρχικά M&M τα έγραψε ξανά ως M 'n' M και φωνητικά, προέκυψε το Eminem.

*** EURYTHMICS -;
- Μέθοδος μουσικής διδασκαλίας από το 1890.

*** EVERYTHING BUT THE GIRL -;
- Από τίτλο ενός καταστήματος ρούχων που πούλαγε "Everything but the Girl", όπως έγραφε στην επιγραφή του.

*** EVE 6 -;
- Φράση από ένα επεισόδιο των X FILES.

*** FASTBALL -;
- Από ένα porno film που είδαν τα μέλη και ο Mike Zuniga είπε: "Ήταν ένα τυπικό porno, αλλά αφορούσε στο baseball".

*** FOO FIGHTERS -;
- Όρος που χρησιμοποιούσαν οι πιλότοι στον Δεύτερο Πόλεμο για να περιγράψουν περίεργα φωτεινά αντικείμενα που έβλεπαν μερικές φορές.

*** FLEETWOOD MAC -;
- Απλό. Είναι το όνομα του ντραμίστα Mick Fleetwood και το ενδιάμεσο όνομα του μπασίστα John Mc-Vie.

*** FAITH NO MORE -;
- Από ράτσα αλόγων που είδαν στη λίστα ενός ιπποδρόμου.

*** FOUNTAINS OF WAYNE -;
- Από ονομασία πάρκου στο Wayne του New Jersey.

*** GARBAGE -;
- 1: Ο πατέρας της τραγουδίστριας Shirley Manson πήγε σε μία πρόβα τους και τους είπε: "Play more quietly - you sound like garbage."
- 2: Ο φίλος του ντραμίστα Butch Vig είπε για το υλικό τους: "This stuff sounds like garbage!".

*** GENESIS -;
- Το πρώτο βιβλίο της Βίβλου.

*** GIN BLOSSOMS -;
- Slang για τους μεθυσμένους. "Blossoms" αποκαλούσαν αυτούς που έπιναν πολύ gin. Στα τέλη του 1800, το gin ήταν το δημοφιλές και φτηνό ποτό των αλκοολικών.

*** GO BETWEENS -;
- Από ένα φιλμ του Joseph Losey.

*** GOLDFINGER -;
- Από την ομότιτλη ταινία με ήρωα τον James Bond.

*** GRAND FUNK RAILROAD -;
- Είναι μία παράφραση του "Grand Trunk Railroad".

*** GRATEFUL DEAD -;
- Αρχικά ονομάστηκαν Warlocks. Όταν όμως ο Jerry Garcia ανακάλυψε ένα άλλο γκρουπ με το ίδιο όνομα, πήρε το Grateful Dead από ένα παλιό παραμύθι.

*** GREEN DAY -
- Slang για το χασίς. Αν καπνίζεις όλη μέρα είναι σίγουρα μία ...; ...;."Green Day".

*** GUNS 'N' ROSES -;
- Πρόκειται για ...; ...;.δύο μπάντες. Τους L.A. GUNNS και τους HOLLYWOOD ROSES. Ο Axl Rose ήταν αρχηγός των Hollywood Roses και ο Tracey Guns ήταν αρχηγός της άλλης μπάντας που επίσης εμφανίζονταν και ως Slash. Συνήθως έπαιζαν στα ίδια μαγαζιά και ήταν μεταξύ τους φίλοι. ";Και έσονται οι δύο εις ...; ...;μπάνταν μίαν";.

*** HEAVEN 17 -
- Από τη νουβέλα A CLOCKWORK ORANGE του Anthony Burgess που έγινε ταινία από τον Stanley Kubrick.

*** JANE"S ADDICTION -;
- Το όνομα μια κοπέλας (Jane) που ο Perry Farrell την αποκαλούσε ";εθισμό"; του.

*** JETHRO TULL -;
- Το όνομα ενός αγρονόμου/μηχανικού που επινόησε μία μηχανή σποράς.

*** JUDAS PRIEST -;
- Από τον τίτλο του τραγουδιού του Bob Dylan "The ballad of Frankie Lee and Judas Priest".

JOY DIVISION :

- Πορνεια στα ναζιστικα στρατοπεδα συγκεντρωσης.

*** KMFDM -;
- Ακρωνύμιο του KEIN MEHRHEIT FάR DIE MITLEID. Χαλαρά, μεταφράζεται ως "no sympathy for the majority." Το επινόησε ο Γερμανός SASCHA KONIETZKO. Ο Άγγλος όμως RAYMOND "PIG" WATTS που έγινε μέλος του γκρουπ, ποτέ δεν μπόρεσε να το προφέρει ολόκληρο. Έτσι, προτίμησε να προφέρει μόνο τα αρχικά.

*** KING CRIMSON -;
- Είναι το Αραβικό "B'il Sabab", που σημαίνει τον Βελζεβούλη. Συχνά απεικονίζεται σαν κόκκινη (crimson) φιγούρα. Ο Βασιλιάς του Κάτω Κόσμου.

*** KING MISSILE -;
- Το όνομα ενός δημοφιλούς ήρωα από ένα Γιαπωνέζικο comic.

*** KISS -;
- Σύμφωνα με τον Paul Stanley, η λέξη Kiss ακούγεται πολύ σέξυ. Οι Kiss αρνούνται τις ερμηνείες "Kids In Service of Satan" και "Keep It Simple Stupid".

*** LED ZEPPELIN -;
- Ο Jimmy Page ήθελε ένα βαρύ και δυνατό όνομα. Σκέφτηκε ότι το "Lead Zeppelin" θα ήταν το αντίπαλο «όνομα» δέος για τους ένα IRON BUTTERFLY. Πέταξε το "a" για να κάνει το ";Οδηγώ Zeppelin"; σε ";Οδηγημένο Zeppelin";, δυσκολεύοντας ταυτόχρονα τους Αμερικάνους στην ερμηνεία.

*** LEMONHEADS -;
- Είδος ζαχαρωτού.

*** LEVEL 42 -;
- Από τη νουβέλα The Restaurant at the end of the Universe, (μέρος της σειράς "The Hitchhiker's Guide To The Galaxy") όπου το νόημα της ζωής είναι ο αριθμός 42.

*** LL COOL J -;
- Σημαίνει "Ladies Love Cool James".

*** LOVE AND ROCKETS -;
- Τίτλος δημοφιλούς βιβλίου comic.

*** LOVIN' SPOONFUL -;
- 1: Από τα στιχάκια του τραγουδιού "Coffee Blues". (πιθανότατα αναφορά στα ναρκωτικά)
- 2: Είναι επίσης ο μέσος όρος της ποσότητας του ανδρικού σπέρματος (περίπου μία κουταλιά. Δείτε το στους 10cc)

*** LOS LOBOS -;
- Ισπανικά οι Λύκοι. "The Wolves".

*** LYNYRD SKYNYRD -;
- Στην ουσία, είναι το όνομα του Leonard Skinner, που ήταν καθηγητής γυμναστικής ενός από τα μέλη.

*** MEGADEΑTH -;
- Στρατιωτικός όρος (για το ένα εκατομμύριο νεκρούς) που εμπνεύστηκε ο Dave Mustane όταν άφησε τους METALLICA.

*** METALLICA -;
- Ο Lars Ulrich βοηθούσε έναν φίλο του στην ονομασία ενός fanzine περιοδικού του metal. Οι επιλογές, ήταν ανάμεσα στο Metal Mania και στο Metallica. Του πρότεινε το Metal Mania για το περιοδικό και κράτησε το Metallica για τη μπάντα.

*** MIGHTY MIGHTY BOSSTONES -;
- Ονομάστηκαν BOSSTONES σαν φόρο τιμής για την πόλη τους (Βοστώνη). Σε κάποιο live τους αποκάλεσαν "The Mighty Mighty Bosstones" και ...;.κόλλησε.

*** MIND BENDERS -;
- Τίτλος ταινίας τρόμου του 1962.

*** MISFITS -;
- Τίτλος ταινίας του 1961 με τους Clarke Gable & Marilyn Monroe.

*** MONSTER MAGNET -
- Το πρώτο τραγούδι του πρώτου άλμπουμ των Mothers of Invention.

*** MOTHERS OF INVENTION -;
- Αρχικά ονομάστηκαν Mothers, αλλά η δισκογραφική εταιρία, τους ζήτησε να το αλλάξουν επειδή ίσως να θεωρούνταν ...;..αισχρό (!!!!). Στην ανάγκη λοιπόν, πρόσθεσαν το "of Invention" αφού η "Necessity"; είναι η ";Mother of Invention".

*** MOTORHEAD -;
- Βρετανική slang για ναρκομανείς χρήστες.

*** NIRVANA -;
- Για τους Βουδιστές, είναι η κατάσταση της τέλειας μακαριότητας.

*** 'NSYNC-
- ";N"; είναι το τελευταίο γράμμα από το Justin, ";S"; το τελευταίο γράμμα από το Chris, ";Y"; το τελευταίο γράμμα από το Joey, ";N"; είναι πάλι από το όνομα του James Lance, (επειδή το όνομά του δεν τελείωνε σε ";N";, τον ονόμασαν Lansten.
";C"; είναι από το iJ.C. Το όλο θέμα έχει να κάνει -;φωνητικά- με το In Sync. (Κινηματογραφικός όρος που αφορά στον συγχρονισμό της εικόνας με τον ήχο).

*** NO DOUBT -;
- Η αγαπημένη φράση του John Spence, έγινε τίτλος μπάντας που θέλησαν να τον τιμήσουν (αυτοκτόνησε).

*** NOBODY'S ANGELS -;
- Αμερικανικό τηλεοπτικό σήριαλ που μετονομάστηκε αργότερα σε Charlie's Angels.

*** OASIS -;
- 1: Εταιρία ταξί του Manchester.
- 2: Αλυσίδα καταστημάτων γυναικείων ενδυμάτων.
- 3: Τοπικό (Manchester ) ινδικό εστιατόριο.
- 4: Club στο οποίο οι Beatles έπαιζαν στα πρώτα τους χρόνια. (Τα μέλη της μπάντας, δηλώνουν θαυμαστές των Beatles).

*** OUR LADY PEACE -;
- Τίτλος ποίηματος του Mark Van Doren.

*** PANTERA -;
- Ισπανικά ο Πάνθηρας.

*** PEARL JAM -;
- Το ψευδώνυμο του παίκτη του NBA Mookie Blaylock, του οποίου τα μέλη της μπάντας Stone Gossard και Jeff Ament, ήταν θαυμαστές.

*** PINK FLOYD -;
- Από τα ονόματα δύο μουσικών του μπλουζ από την Georgia. Του Pink Anderson και του Floyd Council. Όταν ακόμα η πολύ γνωστή μας μπάντα στα πρώτα της βήματα, θεωρούσε ότι είναι μία μπλουζ μπάντα.

*** PORTISHEAD -;
- Το όνομα της γειτονιάς που έμεναν τα μέλη.

*** PROCOL HARUM -;
- Το όνομα του γάτου που είχε ο αρχηγός της μπάντας Keith Reid.

*** QUICKSILVER MESSENGER SERVICE -;
- Μερικά μέλη της μπάντας, είχαν γεννηθεί στον ";οίκο"; του Ερμή (Mercury) και ο Ερμής ήταν ο ταχυδρόμος των Θεών. Ωστόσο Mercury, είναι και ο υδράργυρος (quicksilver). Αυτό ήταν. Οι Quicksilver Messenger Service είχαν γεννηθεί.

*** RADIOHEAD -;
- Από το ομότιτλο τραγούδι των Talking Heads.

*** RAMONES -;
- Από τον Paul McCartney που συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του Paul Ramone. Οι Ramones το υιοθέτησαν σαν επίθετο των ονομάτων τους.

*** REO SPEEDWAGON -;
- Το όνομα μιας πυροσβεστικής μηχανής που έφτιαξε η Oldsmobile στα '30's. "R.E.O." είναι τα αρχικά του ιδρυτή της Oldsmobile Car Company, Ransom Elliot Olds.

*** REPLACEMENTS -;
- Αντικατέστησαν σε μία συναυλία ένα γκρουπ που δεν τα πήγε καθόλου καλά και κάποιος τους ρώτησε ποιοι είναι. Είπαν "We're the Replacements".

*** R.E.M. -;
- Ακρωνύμιο του Rapid Eye Movement. (Η κίνηση του ματιού όταν κάποιος βρίσκεται στη διάρκεια ενός ονείρου).

*** RIGHTEOUS BROTHERS -;
- Το φώναξε ένας ακροατής σε ένα live. "That's righteous, brothers." Στα τέλη της δεκαετίας του 50, το righteous ήταν slang έκφραση για τον μεγάλο, τον σπουδαίο κλπ.

*** ROLLING STONES -;
- Από το τραγούδι "Rolling Stone" του Howlin' Wolf. Ο Keith Richards προτιμούσε την εκτέλεση του Muddy Waters.

*** SAMHAIN -;
- Κέλτικη πρωτοχρονιά.

*** SAVAGE GARDEN -;
- Φράση από την νουβέλα της Anne Rice "Interview With The Vampire"

*** SEPULTURA -;
- Πορτογαλική λέξη για τον τάφο.

*** SEVEN MARY THREE -;
- Αστυνομικός ραδιοφωνικός κωδικός στα μέσα των 70's (7M3).

*** SIMPLE MINDS -;
- Από φράση του τραγουδιού του David Bowie "Jean Genie".

*** SISTERS OF MERCY -;
- Αναφορά στο ομότιτλο τραγούδι του Leonard Cohen.

*** SMITHEREENS -;
- Από την κλασσική φράση του ήρωα των cartoons Yosemite Sam: "I'll blow you varmints to smithereens".

*** SOFT MACHINE -;
- Νουβέλα του William Burroughs.

*** SOUNDGARDEN -;
- Κινητικά αντικείμενα που δημιουργούν ήχους από τον αέρα που περνάει ανάμεσά τους.

*** SPEEDBALL -;
- Θανατηφόρα μίξη ηρωίνης και κοκαΐνης.

*** SQUIRREL NUT ZIPPERS -;
- Είδος ζαχαρωτών.

*** SMASH MOUTH -;
- Όρος slang των παικτών του baseball για τα πολλά tackling.

*** STEELY DAN -;
- Το όνομα ενός ήρωα από την νουβέλα Naked Lunch του William Burrough.

*** STEPPENWOLF -;
- Ο Λύκος της Στέπας, ήταν ένα μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Herman Hesse.

*** STYX -;
- Από το όνομα του ενός από τους τρεις ποταμούς του Άδη της Ελληνικής Μυθολογίας.

*** 10,000 MANIACS -;
- Η προέκταση μιας παλιάς ταινίας τρόμου που λεγόταν "2000 Maniacs".

*** 10 CC -;
- Ο μέσος όρος της ποσότητας του ανδρικού σπέρματος.

*** TALKING HEADS -;
- Από ένα βίντεο που έδειχνε μόνο το κεφάλι και τους ώμους των ανθρώπων.

*** TESLA -;
- Από το όνομα του Nikola Tesla που επινόησε τα μικροκύματα.

*** MIGHT BE GIANTS -;
- Από ταινία που έπαιζε ο George C. Scott και είχε αναφορές στον Don Quixote, του Miguel Cervantes. Σε μια στιγμή ο ήρωας αναφερόμενος στους ανεμόμυλους που πρόκειται να πολεμήσει, λέει: "they might be giants".

*** THIRD EYE BLIND -
- Τα μέλη της μπάντας, πίστευαν ότι οι περισσότεροι από μας, είμαστε τυφλοί από το Τρίτο μας Μάτι. Είναι όμως και μία αναφορά στο πολύ γνωστό Τρίτο Μάτι που υπάρχει στην πίσω όψη των Αμερικανικών δολαρίων.

*** THOMSON TWINS -;
- Δύο χαρακτήρες από Βελγικό κόμικ Τεν-Τεν.

*** THREE DOG NIGHT -;
- Εμπνευσμένο από έναν Aboriginal που κοιμόταν τη νύχτα μαζί με τον σκύλο του για να ζεσταίνεται. Αστειευόμενοι είπαν ότι τις πολύ κρύες νύχτες, για να ζεσταθεί, θα έπρεπε να κοιμάται με τρία σκυλιά. Αφού λοιπόν η μπάντα είχε τρεις τραγουδιστές, το THREE DOG NIGHT προέκυψε ...;.από μόνο του.

*** TLC -;
- Ακρωνύμιο από τα παρατσούκλια των μελών. Tionne "T-Boz" Watkins, Lisa "Left Eye" Lopez και Rozonda "Chilli".

*** TOAD THE WET SPROCKET -;
- Από την ταινία των Monty Python ";Flying Circus";.

*** T PAU -
- Από το Αμερικανικό σήριαλ STAR TREK.

*** U2 -; Τρεις πιθανότητες:
- 1: Διάσημος τύπος κατασκοπευτικού αεροπλάνου των Η.Π.Α. (Ένα από αυτά κατερρίφθη από τους Ρώσους στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο δε πιλότος του Gary Powers, φυλακίστηκε για να δικαστεί από τους Ρώσους σαν κατάσκοπος.)
- 2: Όπως λέμε "you too".
- 3: Φόρμα για τους άνεργους στην Ιρλανδία. (Δείτε UB40)

*** UB40 -;
- Κωδικός μιας φόρμας που συμπληρώνουν οι άνεργοι στη Βρετανία για να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας.

*** ULTRAVOX -;
- Στα Λατινικά σημαίνει "την μεγαλύτερη έκταση της φωνής".

*** URGE OVERKILL -;
- Τίτλος τραγουδιού των Parliaments.

*** VAN HALEN -;
- Το υιοθέτησαν (οι Alex & Eddie Van Halen) μετά από πρόταση του David Lee Roth ότι είναι καλύτερο από το "Mammoth" που είχαν διαλέξει. Ο Gene Simmons των KISS που τους είχε κάνει παραγωγή στο πρώτο τους demo, τους είχε προτείνει το Daddy Longlegs.

*** VERUCA SALT -;
- Από το όνομα μιας ηρωίδας στην ταινία Charlie and the Chocolate Factory.

*** VELVET UNDERGROUND -;
- Από ένα βιβλίο που τα μέλη της μπάντας βρήκαν στο δρόμο και που αφορούσε στο σεξ στην Αμερική.

*** WEEZER -;
- Από το παρατσούκλι του μέλους της μπάντας Rivers Cuomo που τον φώναζαν Weezer επειδή είχε αναπνευστικά προβλήματα.

*** WHITE SNAKE -;
- Από έναν τεράστιο λευκό πύθωνα που είχε ο David Coverdale, όταν ήταν ακόμα στους DEEP PURPLE.

*** WHITE ZOMBIE -;
- Παλιά ταινία τρόμου.

*** WINGS -; (Η μπάντα του Paul McCartney)
- 1: Στο τραγούδι του Paul (Beatles) "Blackbird" ακούγεται το: "Take these broken wings and learn to fly". Αυτό δηλαδή που έκανε ο Paul όταν ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του.
- 2: Όταν η Linda McCartney γεννούσε την κόρη τους Stella,ο Paul βημάτιζε νευρικά πάνω-κάτω και ελπίζοντας να πάνε όλα καλά, έκανε προσευχές και σκεφτόταν αγγέλους με φτερά. Τα ";Φτερά";, κόλλησαν στο μυαλό του.

*** YO LA TENGO -;
- Στα Ισπανικά σημαίνει "I have it". Έκφραση των Ισπανών παικτών του baseball τη στιγμή που πιάνουν και καθηλώνουν τη μπάλα στο έδαφος.

*** ZZ TOP -;
- Πάρθηκε από το όνομα του Τεξανού μπλουζίστα ZZ Hill. (Παρ' όλο που οι φήμες λένε ότι συνδύασαν το Zig Zag με το Top (δύο πολύ γνωστές φίρμες χαρτιών για στριφτά τσιγάρα).

orfeus

πηγη  musicheaven.gr

Ελληνικός καφές είναι η ονομασία που αποδίδεται στον Τούρκικο καφέ από τους Έλληνες και πίνεται περισσότερο από κάθε άλλο είδος καφέ σε πολλές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής.

Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Στις χώρες που δεν καταναλώνεται αρκετά είναι γνωστός ως "Τουρκικός καφές", όπως και στην Τουρκία.
Στην Ελλάδα, παλιότερα ήταν αποκλειστικά γνωστός επίσης με αυτό το όνομα. Κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα η ονομασία άλλαξε σε "ελληνικός καφές". Η αλλαγή αυτή ξεκίνησε για διαφημιστικούς λόγους και προωθήθηκε από μεγάλη ελληνική εταιρεία επεξεργασίας καφέ.

Ο καφές αυτός συναντάται ακόμα με τις ονομασίες "Αρμένικος καφές" (στην Αρμενία), "Αραβικός καφές", ή "Μεσανατολικός καφές". Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως "τουρκικός", ή "ελληνικός" (τα τελευταία χρόνια) ενώ στην Κύπρο καλείται "κυπριακός"

Η παρασκευή του καφέ με αυτόν τον τρόπο, χωρίς φιλτράρισμα, προέρχεται σχεδόν σίγουρα από τον αραβικό κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε μέσω των Τούρκων, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι της Μέσης Ανατολής οι οποίοι έβαζαν την χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε την στάχτη και τα κάρβουνα για να τα κρατήσει ζωντανά. Γι' αυτό υπάρχει και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη) στα παλαιομοδίτικα καφενεία. Η διαδοσή του στα Βαλκάνια πρέπει να είναι -σχεδόν σίγουρα- απόρροια της εμπορικής ακμής του λιμανιού της Υεμένης απ'όπου πρέπει να έφθασε και στον Ελλαδικό χώρο.

Η παρουσία του πρέπει να θεωρείται μακρά, από πολύ παλιά στην περιοχή, αφού στις αφηγήσεις για την άλωση της Κωνσταντινούπολης διαφοροι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι η "Πόλις" είχε περί τα 300 με 500 καφενεία.      

 Για την παρασκευή του ελληνικού καφέ χρησιμοποιούμε το ανάλογο μπρίκι. Βάζουμε την ποσότητα του καφέ (και την ζάχαρη αν χρειάζεται) στο μπρίκι μαζί με λίγο νερό και αφήνουμε το μείγμα να βράσει. Όταν αρχίζει να φουσκώνει τον κατεβάζουμε και τον σερβίρουμε στο αντίστοιχο φλιτζανάκι του ελληνικού καφέ.

Ανάλογα με τα γούστα του καθενός υπάρχουν διάφορες εκδοχές ελληνικού καφέ (όταν λέμε κουταλιές εννοούμε με μικρό κουταλάκι)

 Γλυκός
Είναι ο ελληνικός με πολύ ζάχαρη. Συνήθως ένα γεμάτο κουταλάκι καφέ και δυο κανονικές κουταλιές ζάχαρη.

Σκέτος
Είναι ο ελληνικός χωρίς ζάχαρη. Ένα γεμάτο κουταλάκι καφέ χωρίς καθόλου ζάχαρη.

Μέτριος
Είναι ο ελληνικός με λίγη ζάχαρη. Ένα γεμάτο κουταλάκι καφέ και μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη.

Βαρύς Γλυκός
Πολύ καφές και πολύ ζάχαρη. Δυο κουταλιές καφέ και τρεις ζάχαρη.

Βραστός
Με πολλές φουσκάλες. Ρίχνουμε τον ψημένο καφέ από απόσταση ώστε να δημιουργηθούν πολλές φουσκάλες στην επιφάνειά του.

Ναι και όχι
Ούτε γλυκός ούτε μέτριος. Πάντως προς το μέτριος κλίνει η ζυγαριά. Συνήθως κοφτή κουταλιά ζάχαρη και λίγο πιο πολύ από το κοφτή καφέ.

Με ολίγη
Σχεδόν σκέτος. Μια κουταλιά καφέ και πάρα πολύ λίγη ζάχαρη, ίσα-ίσα να καλύψει την μύτη του κουταλιού που λένε.

Αν ο ελληνικός είναι διπλός τότε διπλασιάζουμε τις ποσότητες που αναφέραμε παραπάνω και το νερό. Τον σερβίρουμε σε ένα μεγαλύτερο φλιτζάνι. Μερικοί βέβαια επιθυμούν τον ελληνικό καφέ τους με γάλα. Σ' αυτήν την περίπτωση, πριν χύσουμε τον καφέ στο φλιτζάνι, ρίχνουμε λίγο γάλα ίσα-ίσα να γεμίσουμε το πάτο του φλιτζανιού.

 * πηγη

• Ηλίας Πετρόπουλος, Ο τουρκικός καφές εν Ελλάδι, εκδ. Νεφέλη
• http://el.wikipedia.org

Πέρασαν 30 χρόνια από τότε που η εταιρεία Lego έβγαλε τις πρώτες μινιατούρες. Για να γιορτάσει αυτό το γεγονός κατασκεύασε ειδικές μινιατούρες της Madonna, της Amy Winehouse, των David και Victoria Beckham, της Danni Minogue, της Cheryl Cole, του Cliff Richard και φυσικά του Brad Pitt και της Angelina Jolie. Οι μινιατούρες δεν θα κυκλοφορήσουν στο εμπόριο. Δες τις φωτογραφίες από το London Paper παρακάτω.

Επί έξι τουλάχιστον μήνες η tequila Olmeca Reposado «ξεκουράζεται» μέσα σε δρύινα βαρέλια, ώστε να φτάσει στο ποτήρι μας η μεστή και πικάντικη γεύση της. Ενα πραγματικά ακαταμάχητο αποτέλεσμα.

Σημαια της μεξικανικής κουλτούρας, η tequila Olmeca Reposado δεν θα μπορούσε να γεννηθεί πουθενά αλλού παρά μόνο στο Mεξικό. Aλλωστε, μόνο μία πολύ συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη στο Mεξικό έχει το προνόμιο να παράγει το απόσταγμα tequila. Oπως η σαμπάνια και το κονιάκ, το όνομα «tequila» αποτελεί μια ελεγχόμενη και προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.

Στα υψίπεδα Los Altos, το χώμα είναι πλούσιο και κόκκινο και το κλίμα ιδανικό. Aυτές τις συνθήκες αγαπάει η μπλε αγαύη, το φυτό που δεν έχει σχέση με τον κάκτο και αποτελεί τη βάση της tequila.Γι' αυτό και εδώ καλλιεργούνται οι καλύτερες ποικιλίες της.

Για τους Μεξικανούς η παρασκευή της tequila αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιδιαίτερης παράδοσής τους. Βασισμένη σε αυτήν τη φιλοσοφία, η Olmeca Reposado δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί σημαντικό κομμάτι αυτής της παράδοσης. Οι πολυάριθμες βραβεύσεις που έχει αποσπάσει κατά καιρούς οφείλονται στη μοναδική της ποιότητα και την αυθεντική της γεύση, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες πινελιές κίτρου, grapefruit, στοιχείων καπνού και φυσικά ξύλου. Το φανταχτερό χρυσό της χρώμα είναι ένα ακόμη αναπόσπαστο συστατικό της Olmeca Reposado, το οποίο επιτυγχάνεται από την παλαίωσή της σε δρύινα βαρέλια για τουλάχιστον έξι μήνες.

Οι εκλεκτότερες ποικιλίες ώριμης μπλε αγαύης που επιλέγονται από τους καλλιεργητές της Olmeca, η διπλή απόσταξη που πραγματοποιείται σε μικρούς χάλκινους άμβυκες και εν συνεχεία η διαδικασία παλαίωσης είναι μέρος της ιεροτελεστίας που επιτρέπει στην Olmeca Reposado να ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό.

Με πάγο στο ποτήρι, σκέτη ή ως βάση για κάποιο δροσερό κοκτέιλ, η μεθυστική, καπνιστή υφή της Olmeca Reposado βάζει τα θεμέλια για τις πιο ξέφρενες καλοκαιρινές βραδιές.

Η εμφάνιση  του 73χρονου τραγουδοποιού Λέοναρντ Κοέν στις 30 Ιουλίου μπορεί να καταγραφεί ως το αποκορύφωμα της καλοκαιρινής σεζόν.

Ο Καναδός τραγουδοποιός στα 73 του υποστήριξε με απόλυτη πίστη και με πάθος κάθε του τραγούδι, στίχο και μελωδία

Ποιος είναι άραγε ο Καναδός ποιητης,καλλιτεχνης τραγουδοποιός ;

Ο Leonard Norman Cohen γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1934 στο Westmount, ένα προάστιο του Μόντρεαλ. Ήρθε στο κόσμο σχεδόν μια δεκαετία πριν από τους Beatles και τους Rolling Stones και ένα χρόνο πριν τον Elvis Presley. Η ιδιοσυγκρασία του ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη των rock stars. Η οικογένειά του ήταν μεσοαστική και Εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του που ήταν έμπορος ενδυμάτων, πέθανε όταν ο Leonard ήταν εννέα χρονών. Κάτω από την καθοδήγηση της μητέρας του, άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα πριν ακόμα μπει στην εφηβεία. Το ενδιαφέρον του για τη μουσική ξεκίνησε όταν ήταν έφηβος πια. Στα 13 του χρόνια, για να εντυπωσιάσει ένα κορίτσι, αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και άρχισε να κάνει τους πρώτους του πειραματισμούς στη μουσική. Όπως αποδείχθηκε πολύ γρήγορα, η κιθάρα ήταν για εκείνον κάτι περισσότερο από ένα μέσο για να εντυπωσιάζει τα κορίτσια.. Μέσα σε δύο χρόνια είχε καταφέρει να τραγουδά τα κομμάτια του σε διάφορα cafes της περιοχής του.

Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι σήμερα, παραμένει μοναδικός στο είδος του, όχι μόνο ως ένας απλός τραγουδιστής αλλά σαν ένας ξεχωριστός συγγραφέας και ποιητής. Αρχικά έγινε γνωστός στον Καναδά κυρίως για το ιδιόμορφο ύφος των ποιημάτων και των βιβλίων του. Ζούσε σε ένα ελεύθερο περιβάλλον, χωρίς περιορισμούς. Έκανε δεσμούς με πολλές γυναίκες ενώ παράλληλα του άρεσε να ταξιδεύει και να γυρίζει τον κόσμο. Σε κάποιο από τα ταξίδια του επισκέφθηκε και την Ελλάδα και πραγματικά σαγηνεύτηκε από τη μοναδική ομορφιά της, ιδιαίτερα από την Ύδρα, το νησί που επισκέπτεται τακτικά για να ηρεμήσει και να εμπνευστεί κάποιο νέο του ποίημα ή τραγούδι.

Ο Leonard Cohen έχει ένα πολύπλευρο ταλέντο που φάνηκε από πολύ νωρίς. Το 1967 η Judy Collins ερμήνευσε τις κλασικές του συνθέσεις "Suzanne" and "Dress Rehearsal Rag". Τα δύο αυτά τραγούδια συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ της "In My Life" και λίγους μήνες αργότερα στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Cohen. Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά δεν ήταν παρά η αρχή μιας εξαιρετικής καριέρας που ανέδειξε πολύ γρήγορα τον Leonard Cohen σε μια από τις σημαντικότερες pop-rock φιγούρες. Από τα 17 του χρόνια, όταν ακόμα ζούσε στο Μόντρεαλ, ο Cohen έγινε μέλος ενός συγκροτήματος, των Buckskin Boys. Παράλληλα μελετούσε βρετανική λογοτεχνία. Αργότερα φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Columbia απ΄ όπου και αποφοίτησε. Στις αρχές του 1956, πριν ακόμα πάρει το πτυχίο του, κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή Let Us Compare Mythologies. Μια δεκαετία αργότερα ηχογράφησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά αλλά στο μεταξύ είχαν ακολουθήσει και άλλες τρεις συλλογές του με ποιήματα (The Spice-Box Of Earth, Flowers For Hitler και and Parasites Of Heaven) και δύο νουβέλες (The Favourite Game και Beautiful Losers). Το πηγαίο ταλέντο του ως συγγραφέας και ως ποιητής, τον έκανε να γράφει καταπληκτικούς στίχους. Κάθε του τραγούδι ήταν και μια μικρή συγκινητική ιστορία.

Καθώς η δεκαετία του '60 έφτανε στο τέλος της, ο Cohen υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την Columbia. Η πρώτη του συνεργασία ήταν με τον βετεράνο John Hammond. Αν εξαιρέσει κανείς δύο ηχογραφήσεις του που έγιναν σε κάποιες άλλες αμερικάνικες εταιρείες, ο Leonard Cohen παρέμεινε στην Columbia/Sony για περισσότερο από 1/3 του αιώνα. Το πρώτο άλμπουμ του Cohen "The Songs Of Leonard Cohen" κυκλοφόρησε στις αρχές του 1968 από την Columbia και παρά το μελαγχολικό του ύφος, έγινε αμέσως αποδεκτό από χιλιάδες φοιτητόκοσμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ είχε ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 100.000 αντίτυπα.

Ακολούθησε το "Songs from a Room" (1969), χαρακτηρίστηκε από το ίδιο μελαγχολικό ύφος αλλά δεν είχε την ίδια ανταπόκριση από το κοινό. Αντίθετα το "Songs Of Love And Hate"(1971) που ήταν το τρίτο άλμπουμ στην καριέρα του κέρδισε αμέσως τη συμπάθεια του κόσμου. Το single που ξεχώρισε, " Famous Blue Raincoat ", παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα standards του Cohen. Δύο χρόνια αργότερα ηχογράφησε το πρώτο του live άλμπουμ "Leonard Cohen: Live Songs". Το 1973 τα τραγούδια του έγιναν η μουσική βάση για τη θεατρική παραγωγή Sisters Of Mercy που περιέγραφε μια φανταστική εκδοχή της ζωής του. Ένα χρόνο μετά ηχογράφησε το "New Skin for Old Ceremony" σε παραγωγή John Lissauer και για ακόμη μια φορά ικανοποίησε το πιστό κοινό του. Το 1975 κυκλοφόρησε το πρώτο του "Best Of".

Γενικά, τα τρία πρώτα άλμπουμς του "Songs Of Leonard Cohen"(1968),"Songs From A Room" (1969) και "Songs Of Love And Hate"(1971) ήταν εξίσου αξιόλογα και έθεσαν μια πολύ καλή βάση για μια ανάλογη συνέχεια. Η μεγάλη έκπληξη ήρθε το 1977 με το "Death Of A Ladies' Man" η απροσδόκητη αλλά πολύ καλή συνεργασία του Cohen με τον εκκεντρικό παραγωγό Phil Spector. Το "Death Of A Ladies' Man" κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Warner Bros και τα τραγούδια του, σύμφωνα με την άποψη του ίδιου του Cohen, θα μπορούσαν κάλλιστα να ερμηνευτούν από καλλιτέχνες όπως ο Bill Medley, η Tina Turner ή η Jennifer Warner. Μέχρι σήμερα το άλμπουμ αυτό παραμένει ως ένα από τα πιο κλασικά στη δισκογραφία του.

Ακολούθησε το "Recent Songs" (1979) και το "Various Positions" (1984) που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στη χώρα μας χάρις στο τραγούδι "Dance Me To The End Of Love" . Ο Leonard είχε γίνει superstar τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική και ακόμα περισσότερο το 1987 όταν η Jennifer Warner κυκλοφόρησε το "Famous Blue Raincoat" μια συλλογή με αποκλειστικά δικές του συνθέσεις. Το άλμπουμ πήγε μέχρι το Νο 72 στα charts και ο Cohen είπε αργότερα σε μια συνέντευξή του ότι η Jennifer Warnes τον βοήθησε σημαντικά ώστε να γίνει ακόμα πιο γνωστός. Από τότε το όνομά του αναφέρεται πολύ συχνά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το 1988 κυκλοφόρησε το "I'm Your Man", το άλμπουμ που παρακίνησε πολλούς νέους ακροατές να γνωρίσουν και τις προηγούμενες δισκογραφικές του δουλειές ενώ παράλληλα ικανοποίησε το ήδη υπάρχον κοινό του. Το 1991 το "I'm Your Man" έγινε η έμπνευση των R.E.M., Pixies, House Of Love, John Cale και Nick Cave & the Band Seeds με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει ένα ομότιτλο άλμπουμ -αφιέρωμα στον Leonard Cohen-προσελκύοντας αυτή τη φορά ένα διαφορετικό ακροατήριο που ήρθε να προστεθεί σε αυτό που προϋπήρχε. Ένα χρόνο αργότερα ο Cohen ηχογράφησε το "The Future" κι έγινε ο δημοφιλέστερος pop συνθέτης της εικοσαετίας από το 1970 μέχρι το 1990. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει και διάφορα best of του L. Cohen. Το πιο πρόσφατο είναι το "The Essential", ένα διπλό cd με τα καλύτερα τραγούδια του που κυκλοφόρησε μέσα στο δεύτερο μισό του 2002.

Όσον αφορά τις live του εμφανίσεις, ο Cohen δεν ξεκίνησε να δίνει συναυλίες πριν γίνει 30 χρονών. Η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση έγινε το καλοκαίρι του 1967 κατά τη διάρκεια του Newport Folk Festival και ακολούθησαν δύο sold-out συναυλίες του στη Νέα Υόρκη και μια τηλεοπτική του εμφάνιση στο σόου "Camera Three" του καναλιού CBS. Εκείνη την εποχή ο ηθοποιός και τραγουδιστής Noel Harrison ερμήνευσε τη σύνθεση του Cohen "Suzanne" και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική.

Όλα αυτά τα χρόνια, το περιεχόμενο των τραγουδιών του έχει αγγίξει πάρα πολλά θέματα χωρίς να παραλείπει την αγάπη, τη θρησκεία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Το κάθε του τραγούδι περιγράφει και μια διαφορετική ομάδα χαρακτήρων, πότε μοναχικών ανθρώπων και πότε ευδιάθετων με χιούμορ. Τα ποιήματα και τα τραγούδια του έχουν γίνει έμπνευση πολλών άλλων μουσικών και ποιητών. Αξίζει να αναφερθεί το όνομα της Joan Baez και της Jennifer Warnes που τραγούδησαν συνθέσεις του Cohen.

Πολλά από τα ποιήματά του τα έχει μελοποιήσει ο ίδιος. Τα δύο πιο γνωστά είναι τα "Famous Blue Raincoat" και "Suzanne". Σημαντικότερες ποιητικές του συλλογές και βιβλία του είναι: "Beautiful Losers" (νουβέλα-1966), "The Spice-Box of the Earth" (ποιητική συλλογή-1961), "Flowers for Hitler" (ποιητική συλλογή-1964). Δουλειές του έχουν ακουστεί σε αρκετά φιλμ πειραματικά ή μη ( "Dynamite Chicken" , "Message to Love: The Isle of Wight Festival", "Angel" και "Poen"). Επίσης έγραψε τους στίχους σε τραγούδια που ακούστηκαν στο "Night Magic" του Lewis Furey. Δεν είναι λίγες οι συνθέσεις του που έχουν αποτελέσει περιεχόμενο soundtracks αρκετών γνωστών ταινιών. Το "Bird On A Wire", για παράδειγμα, είναι δική του σύνθεση και ακούγεται στο ομότιτλο φιλμ, ερμηνευμένο από τον Aaron Neville. Επίσης ο Leonard Cohen εμφανίστηκε και ο ίδιος το 1986 ερμηνεύοντας ένα μικρό ρόλο σε ένα επεισόδιο της γνωστής τηλεοπτικής σειράς "Miami Vice".

Στις 30 Ιουλίου στην Αθήνα που μπορεί να καταγραφεί ως το αποκορύφωμα της καλοκαιρινής σαιζόν  θα περίμενε κανείς αργό και βαρύ βήμα από έναν συνθέτη σκοτεινού υλικού και τέτοιας ηλικίας. Αντιθέτως, ο καλόκεφος Κοέν, ντυμένος με το χαρακτηριστικό του κουστούμι, έτρεχε πάνω κάτω στη σκηνή, μετατρέποντας το μεγάλο μέγεθός της σε κάτι σαν παιδική χαρά. Σε κάποια σημεία χοροπηδούσε χαριτωμένα, κινούμενος ολόκληρος δεξιά και αριστερά, σαν να βρισκόμασταν σε παράσταση παιδικού παραμυθιού.

Αυτός είναι ο Leonard  Cohen....

Ο Mick Jagger αποφασίζει...

Glastonbury 2008

Το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβαλ που διεξάγεται κάθε χρόνο στην Αγγλία για 3 ολόκληρες ημέρες και στο οποίο συμμετέχουν τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, αποτελεί την καλύτερη συναυλιακή εμπειρία για όλους τους μουσικόφιλους.



Aπολαύστε live την αφρόκρεμα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής: Amy Winehouse, The Verve, Jay - Z, Duffy, Manu Chao, James Blunt, Massive Attack, Mark Ronson, The Raconteurs και πολλούς άλλους, σε ένα live διάρκειας 3 ωρών?

Άκου το νέο Bond

Ο Jack White και η Alicia Keys ανέβασαν χθες online ένα preview του μουσικού θέματος της νέας ταινίας "Quantum Of Solace". Το κομμάτι έχει τίτλο "Another Way To Die" και είναι σε σύνθεση του Jack White. Μπορείς να το ακούσεις με ένα κλικ παρακάτω. Η νέα ταινία Bond με πρωταγωνιστή τον Daniel Craig θα βγει στις αίθουσες τον Νοέμβριο.

Τσάρλι Τσάπλιν

Με αφορμή ένα γεγονός που συνέβη στις 20 Σεπτεμβρίου 1952 όταν η ΗΠΑ απαγορεύουν στον Τσάρλι Τσάπλιν να ξαναμπεί στη χώρα μετά από ένα ταξίδι που πραγματοποίησε στην Αγγλία,θα ήθελα να πω κάποια λόγια για μια μεγάλη μορφή του 20^ου αιώνα.

«Δώστε μου ένα πάρκο, έναν αστυνομικό και ένα όμορφο κορίτσι και σας φτιάχνω μια κωμωδία». Για τον γιο δύο πλανόδιων ηθοποιών του μιούζικ χολ δεν υπήρχε πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο από την τέχνη του γέλιου, ακόμη και αν στην πραγματικότητα τα παιδικά χρόνια του Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ήταν κάθε άλλο παρά γελαστά και ευτυχισμένα. Μετά τον πρώιμο χωρισμό των γονιών του πέρασε τη νηπιακή ηλικία του ανάμεσα σε μπουλούκια θεατρίνων συνοδεύοντας τη μητέρα του στις επαρχιακές περιοδείες της. Οταν όμως βρέθηκε ορφανός από πατέρα και με μητέρα άνεργη, η ζωή του μικρού Τσάρλι άρχισε να μοιάζει ολοένα και περισσότερο βγαλμένη από τις σελίδες του Ντίκενς. Για να κερδίσει το μεροκάματο της οικογένειας αυτοσχεδιάζει μικρά χορευτικά στους δρόμους του κακόφημου Λονδίνου και μαζεύει τις πενταροδεκάρες των περαστικών. Οι παλιές γνωριμίες των γονιών του τον βοήθησαν ωστόσο να βρει μια κανονική δουλειά στον παιδικό χορευτικό θίασο των Eight Lancashire Lads. Σε ηλικία οκτώ ετών ήταν ήδη ένας επαγγελματίας ηθοποιός που ερμήνευε παιδικούς ρόλους σε παραστάσεις στο Λονδίνο και στα 17 του έγινε μέλος του επιτυχημένου τότε θιάσου του Φρεντ Κάρνο, με τον οποίον έκανε δύο περιοδείες στην Αμερική. Φθάνοντας στο Λος Αντζελες, τον Δεκέμβριο του 1913, ήταν ήδη αποφασισμένος να μη γυρίσει πίσω στην Αγγλία. Η πρώτη ταινία του «Making a living» (1914) δεν ενθουσίασε τους παραγωγούς του εκκολαπτόμενου Χόλιγουντ, οι οποίοι όμως διέκριναν στον άγγλο κωμικό με το αστείο περπάτημα ένα ξεχωριστό ταλέντο. Ο Τσάπλιν ήθελε να κατακτήσει το καινούργιο μαζικό είδος διασκέδασης μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη όλη την εμπειρία του πλανόδιου θεατρίνου. Λίγους μήνες αργότερα και με 11 ταινίες στο ενεργητικό του νιώθει ήδη «βετεράνος» ηθοποιός, έτοιμος να πάρει ο ίδιος την κάμερα στα χέρια του. Είναι η εποχή του πειραματισμού, μέσα από τον οποίο θα γεννηθεί η τόσο οικεία και παγκοσμίως αναγνωρίσιμη εικόνα του Σαρλό: ένας καλοκάγαθος αλήτης με κοντό μαύρο μουστάκι, υπερμεγέθη παπούτσια, ημίψηλο καπέλο σε μικρότερο από το κανονικό νούμερο και μπαστούνι από μπαμπού ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει διατηρώντας την αξιοπρέπειά του μέσα σε έναν κόσμο κοινωνικής αδικίας και ανισότητας. Το 1915 βγαίνει στις αίθουσες το «Χαμίνι», το οποίο μένει στην Ιστορία ως το πρώτο αριστούργημά του. Εν τω μεταξύ τα φτωχικά νιάτα του είναι μια μακρινή ανάμνηση. Με το νέο συμβόλαιο που υπογράφει στην εταιρεία Mutual ο Τσάπλιν γίνεται ο πιο ακριβοπληρωμένος άνθρωπος στο Χόλιγουντ, με μισθό που δεν πέφτει κάτω από τις 10.000 δολάρια την εβδομάδα και με ένα επιπλέον μπόνους 150.000 δολαρίων. Διανύει την πιο δημιουργική περίοδο της καριέρας του καθώς αναδεικνύεται σε ανυπέρβλητο μάστορα της παντομίμας, ικανό να οδηγεί τους θεατές του από το γέλιο στο δάκρυ με μια απλή έκφραση ή χειρονομία και με χάρη που συχνά παρομοιάζεται με εκείνη ενός χορευτή μπαλέτου. Το 1919 ιδρύει τη United Artists Corporations μαζί με δύο ακόμη μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του, τη Μαίρη Πίκφορντ και τον Ντάγκλας Φέρμπανκς, και συνεχίζει τις εισπρακτικές επιτυχίες του αγνοώντας για αρκετά χρόνια τη νέα τεχνολογία των ομιλουσών ταινιών, φοβούμενος ότι η ουσία της τέχνης του, η παντομίμα, θα εξαφανιζόταν ανάμεσα στους διαλόγους. Τόσο «Τα φώτα της πόλης» (1931) όσο και οι «Μοντέρνοι καιροί» (1936) ήταν δύο ταινίες βωβές που γνώρισαν τεράστια επιτυχία την εποχή του ομιλούντος κινηματογράφου. Οι θεατές όλου του κόσμου μπορεί να λάτρεψαν τον Τσάπλιν, οι επικριτές του όμως στην Αμερική δεν ήταν λίγοι. Αιτίες ήταν άλλοτε τα πολιτικά του φρονήματα (κατηγορήθηκε ως κομμουνιστής από το μακαρθικό λόμπι του Χόλιγουντ και πικραμένος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία το 1952) και άλλοτε η προσωπική ζωή του. Εκανε τέσσερις γάμους, εκ των οποίων οι δύο ήταν με ανήλικες νύφες: στα 28 του παντρεύτηκε τη 16χρονη ηθοποιό Μίλντρεντ Χάρις, στα 35 του την καλλονή Λολίτα Μακ Μάρεϊ (αργότερα Λίντα Γκρέι) και στα 44 τη 19χρονη Πολέτ Γκοντάρ. Τέταρτη και τελευταία σύζυγός του υπήρξε η κόρη του θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ο' Νιλ, Ούνα, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Οταν παντρεύτηκαν, εκείνος ήταν 54 και εκείνη ήταν 18. Απέκτησαν οκτώ παιδιά. Ο Τσάρλι Τσάπλιν δεν έλαβε ποτέ ένα «κανονικό» Οσκαρ: βραβεύτηκε το 1927 για την «ιδιοφυή συγγραφή, σκηνοθεσία και παραγωγή της ταινίας "Το τσίρκο"» και το 1972 για την «ανυπολόγιστη συμβολή του να καταστήσει τον κινηματογράφο τη μεγαλύτερη μορφή τέχνης του αιώνα». Το 1975 χρίστηκε ιππότης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη βασίλισσα Ελισάβετ και δύο χρόνια αργότερα πέθανε ήσυχα στον ύπνο του πλήρης ημερών.

Μεγάλο σχολείο τα ακούσματα μέσα από τα φθαρμένα βινύλια και τα πικάπ της δεκαετίας του 60. Μακάριοι όσοι εμπιστεύτηκαν τις πρώτες τους ακροάσεις και την αισθητική τους παιδεία στα εισαγόμενα LP της εποχής. Όσοι τυχεροί τα κατάφεραν, μπόρεσαν να σχηματίσουν μια οικουμενική αντίληψη της κοινωνίας, του κόσμου.

Αφορισμός αυτά που λέω; Επικίνδυνη γενίκευση; Ίσως ...; Δεν είναι όμως καθόλου συμπτωματικό το ότι οι πιο συντηρητικές, οι πιο ξενοφοβικές, οι λιγότερο ανεκτικές οι πιο απόλυτες αντιλήψεις -και μπορείτε εύκολα να κάνετε κι εσείς μια μικρή δημοσκόπηση που θα σας επιβεβαιώσει τον κανόνα- έχουν αισθητικά πρότυπα τα «λαϊκά»!

Ξέρω ότι ανοίγω μεγάλη συζήτηση αλλά η αλήθεια όπως εγώ την έχω αντιληφθεί τα τελευταία χρόνια είναι αυτή: Τον καιρό που στο διεθνές μουσικό σκηνικό ο κόσμος ζούσε την εξέλιξη του μουσικού είδους που άκουγε στο όνομα «Ροκ εντ Ρόλλ» στη χώρα μας, σχετικά απομονωμένοι πολιτιστικά, βιώναμε τις εξελίξεις που μας οδηγούσαν στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Πολιτιστικά απομονωμένοι αλλά όχι πολιτικά! Βλέπετε την εποχή εκείνη αλλάζαμε σφαίρα επιρροής (αφού η Βρετανοί τα έκαναν σαλάτα με μεσανατολικό και Κυπριακό) και περνούσαμε πανηγυρικά πλέον το κατώφλι του Αμερικάνικου μαγαζιού που επιβεβαίωσε και σφράγισε την επικυριαρχία του με την επιβολή των χουνταίων.

Εκείνη την ίδια εποχή έφταναν και στη χώρα μας τα πρώτα ψήγματα της μουσικής και αργότερα κοινωνικής κοσμογονίας. Η μαζική κουλτούρα του λαϊκού και του κινηματογράφου το μόνο που μπόρεσε να αντιληφθεί ήταν να δει τους γιεγιέδες και τους χίπις σαν καρικατούρες τύπου Τζανετάκου και Τσιβιλίκα. Οι θαμώνες των καφενείων και θιασώτες του βαρέως λαϊκού που κοίταζαν τους «γιεγιέδες» με ειρωνικά χαμόγελα και υπόκρουση το «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες», εξαντλούσαν την μαχητικότητά τους κατεβάζοντας και καμία ξανάστροφη στη σύζυγο αλλά καταπίνοντας αμάσητη τη χούντα.

Την ίδια στιγμή αυτή η συνομοταξία «γιεγιέδων» και «μαλλιάδων», που αντιμετωπίστηκαν σαν μίασμα όχι μόνο από τους λαϊκούς αλλά και από τους «νοικοκυραίους» της εποχής, ανακάλυπτε μέσα από τη μουσική της τα παγκόσμια θέματα και όρους που ακουγόταν άκρως περίεργοι και ανατρεπτικοί για τα ήθη της εποχής, για να δημιουργήσει μετά από λίγο με αφορμή την προβολή του Γούντστοκ στη Βουκουρεστίου, μια από τις πρώτες συγκρούσεις με τους μπάτσους του Παπαδόπουλου και αργότερα με τη ροκ υπόκρουση πολύ πιο δυναμωμένη νοηματικά, τα γεγονότα της Νομικής.

Οι απελευθερωμένες μουσικές φόρμες του Σαββόπουλου που γνώριζε σε ακόμα περισσότερους τον Ντύλαν, τον Χέντριξ και εξοικείωνε τους έλληνες ακροατές του με τις ροκ μουσικές, πρόσφερε πιθανά περισσότερα στην αντισυμβατική συνείδηση από ότι τα απαγορευμένα τραγούδια του Θεοδωράκη, περνώντας τον ακροατή του σε ένα χώρο ατέλειωτου θεματικού πλούτου

Τα ροκάκια του τέλους του 60 και των πρώτων χρόνων του 70, ήταν το ειδησεογραφικό πρακτορείο της εποχής. Μέσα από τα κομμάτια του Dylan, του Country Joe, της Baez, των Doors και πάει λέγοντας, μια ολόκληρη γενιά μάθαινε τι συμβαίνει στο Βιετνάμ, στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλευ για τους Γίπις και τους Χίπις και τα κοινόβια του Σαν Φρανσίσκο, του Λονδίνου και αλλού, σαν εναλλακτική πρόταση τρόπου ζωής και αξιών. Το ροκ πραγματευόταν μια εσωτερική ματιά στη συνείδηση του κάθε ακροατή του, αλλά ακόμα περισσότερο, μια ριζοσπαστική ματιά στα πολιτικά πράγματα της εποχής του, την στιγμή που ακόμα στην Ελλάδα ζούσαμε τον χειμώνα του « ...;όλο με γελάς με τους γεγέδες πας», του «Τούμπου Τούμπου Ζα» και του Κοινούση.

Αυτά που δεν έφταναν ποτέ στα αυτιά της νεολαίας μέσα από τα λογοκριμένα δελτία ειδήσεων, έφταναν μέσα από τραγούδια σαν το ";Give Peace A Chance"; του Λένον.

Όπως πολύ σωστά γράφει ο Μάκης Μηλάτος: « ...;από τον Morrison έμαθα για τον Ηράκλειτο, από τους MC5 και τους Last Poets για τους «Μαύρους Πάνθηρες», από τον Tim Buckley και τον John Mayall για την οικολογία, από το Monterey, το Woodstock και τους Greatful Dead για τους hippies και τη φιλοσοφία τους, από τους Lynyrd Skynyrd για τον αμερικάνικο νότο και τους σπουδαίους συγγραφείς που έχουν γράψει γι αυτόν ...;από τη μουσική έμαθα για τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, τον Bob Marley και τις σκέψεις των ράστα, από την Patti Smith και τον Jim Morrison για την ποίηση ...;».

Ακόμα και σήμερα αυτή η οικουμενική, αντίληψη, για την οποία μιλήσαμε στην αρχή, η διευρυμένη σκέψη, η ανεκτικότητα, δημιουργεί την πρωτοπορία ακόμα και σε πολιτικό επίπεδο και φυσικά σε όποια πολιτιστική έκφανση. Κρίμα μόνο που τόσος κόσμος που σήμερα δηλώνει «ροκάς» δεν κατάφερε να εμβαθύνει και να ανακαλύψει τους παλιούς κρυμμένους θησαυρούς που άνοιξαν τόσες πόρτες στην αντίληψη μιας γενιάς.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση

Oι Metallica στην κορυφή του Billboard

Το πρώτο album των Metallica εδώ και πέντε χρόνια, με τίτλο "Death Magnetic" πούλησε περίπου μισό εκατομμύριο αντίτυπα μέσα σε τρεις μέρες μας ενημερώνει το Reuters.

Το album ήταν διαθέσιμο εκτός από τα καταστήματα και τα online stores, μέσα σε πακέτα πώλησης εισιτηρίων, μέσα από το ηλεκτρονικό παιχνίδι "Guitar Hero" και συμπεριλαμβάνεται στο πακέτο με τα ακουστικά made by Metallica.

14ο άλμπουμ των REM

Accelerate
Μέσα σε τόσα χρόνια καριέρας, το 14ο άλμπουμ των REM θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί 'ακόμα ένα άλμπουμ' από μία μπάντα που φαίνεται να είχε βαλτώσει σε ατάραχα νερά τα τελευταία χρόνια. Τα πράγματα ευτυχώς δεν είναι έτσι. Η παρέα του Μάικλ Στάιπ δηλώνει το 'παρών' με ένα άλμπουμ τόσο δυναμικό, όσο σχεδόν και το ξεκίνημά τους, στις αρχές του 1980. Μεγάλο κομμάτι της 'ζωηράδας' του άλμπουμ οφείλεται στον γνωστό παραγωγό Τζακναιφ Λι (Editors, U2) που το ανέλαβε και έδωσε μια πνοή εφηβικής ενέργειας στο άλμπουμ. Έτσι, το Accelerate διέπεται από μια ξεσηκωτική διάθεση, και ένα καθαρόαιμο ροκ ήχο, χωρίς να αποκτά adult χροιά. Φυσικά ο πολιτικός στίχος δεν λείπει ούτε σε αυτή τη δουλειά. Οι REM έχουν πράγματα να πουν και το κάνουν, αλλά ισορροπούν σωστά και δεν 'βαραίνουν' το κλίμα, ούτε χρησιμοποιούν το άλμπουμ ως 'statement' για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που βιώνουν. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ δεν είναι παρά μια έξυπνη κίνηση σε μία περίοδο που η μπάντα θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλεί απίστευτα χασμουρητά. Κοιτάζουν πίσω, στην ενδεχομένως πιο 'underground' εποχή τους με περισσότερη γνώση και άνεση και ειρωνικά, κάνουν βήματα μπροστά.

James  (Hey Ma)

Ο καθένας από εμάς είναι επιφυλακτικός με τις -;τόσο της μόδας- επανσυνδέσεις συγκροτημάτων, ειδικά δε, όταν υπάρχει και νέο άλμπουμ στη μέση ...;ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις, μιας και οι λόγοι ενός reunion διαφέρουν τόσο, που οι πιθανότητες δυναμικής επιστροφής, είναι ίδιες με αυτές της πλήρους ξεπέτας. Ομοίως και εδώ το Hey-Ma των James, αμφιταλαντευόταν μεταξύ των δύο αυτών πιθανών εκδοχών. Ευτυχώς ακούγοντας το, ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη γιατί οι James μοιάζουν να μην έφυγαν ποτέ. Η δουλειά αυτή πλημμυρίζει από φρεσκάδα και ενέργεια και η μπάντα που αγαπήθηκε όσο λίγες στην Βρετανία, βάζει όλο της το είναι στα νέα κομμάτια. Κλασσικές James μελωδίες με ουσιώδεις στίχους και δυνατές στιγμές, απαρτίζουν το Ηey Μa, που 'φωνάζει' από νεύρο και ενίοτε 'τσακίζει' με την αιχμηρή στιχουργική του άποψη. Οι James τα έχουν βάλει με πολλούς και πολλά και αυτό είναι εμφανές σε ολόκληρο το άλμπουμ, από το επίμαχο εξώφυλλο μέχρι την μουσική τους. Παράλληλα όμως υπάρχουν και οι πιο smooth στιγμές, όπως στο ";Bubbles";, ένα κομμάτι που θυμίζει τις πρώιμες εποχές του γκρουπ. Ο Τιμ Μπουθ δεν φαίνεται να το έχει χάσει καθόλου, αφού έχει συγκλονιστικές ερμηνείες, ιδιαίτερα στο ομώνυμο Hey Ma ...;Oλα στη θέση τους λοιπόν, το άλμπουμ είναι παραπάνω από αξιοπρεπές ...; βγάζει τους James ασπροπρόσωπους. Σαφώς και δεν θα γεννηθεί ένα νέο ";Sit Down"; από αυτό το άλμπουμ ...;το πάθος και ο τρόπος όμως που δημιουργούν μουσική οι James είναι απαράλλαχτος και εμάς τουλάχιστον μας αφήνει με ανάσες ανακούφισης και πολύ καλές εντυπώσεις ...;

Τον Οκτώβριο οι νέοι Kaiser Chiefs

 Εχοντας ήδη στο ενεργητικό τους δύο χρυσούς δίσκους στην Ελλάδα από τα προηγούμενα άλμπουμ τους (Employment και Yours Truly Angry Mob) και εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, οι Kaiser Chiefs ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του 3ου άλμπουμ τους με τίτλο Off With Their Heads ...;

Υπεύθυνος για την παραγωγή του νέου άλμπουμ είναι οι Μαρκ Ρόνσον και Ελιοτ Τζέιμς ενώ σε κάποια tracks έχει βάλει το ";χεράκι"; του και ο Αντι Γουάλας (Nirvana, LCD Sounsystem κ.α.)

Off With Their Heads track-list:

1. Spanish Metal
2. Never Miss A Beat
3. Like It Too Much
4. You Want History
5. Can t Say What I Mean
6. Good Days Bad Days
7. Tomato In The Rain
8. Half The Truth
9. Always Happens Like That
10. Addicted To Drugs
11. Remember You are A Girl

Έρχεται τον Οκτώβριο από την Universal Music Greece

Δείτε και ακούστε το νέο single των Kaiser Chiefs- ";Never Miss A Beat";:
http://www.youtube.com/watch?v=wz40P1hFvWs

Η «άνοιξη» της ελληνικής γαστρονομίας, δυστυχώς, δεν ήρθε για όλους. Υπάρχουν κι εδώ οι αποκλεισμένοι, που δεν θα γευτούν ποτέ τους καρπούς του δέντρου της ελληνικής εστιατορικής σκηνής, που μόλις πρόσφατα άρχισε να τους αποδίδει. Είναι γεγονός πως η «γενιά των 700 ευρώ» θα πρέπει να περιμένει αρκετές προαγωγές, για να δοκιμάσει φουά γκρα ορτυκιού με σος άγριου μύρτιλου και γλυκού κρασιού. Οι χαμηλόμισθοι επίσης, ενώ οι συνταξιούχοι μάλλον θα πρέπει να περιμένουν κάποιο θαύμα. Η νέα θρησκεία της υψηλής γαστρονομίας στην Ελλάδα διαλέγει μόνη της τους πιστούς της.

Η Αθήνα μόλις πρόσφατα απέκτησε το πρώτο της εστιατόριο με δύο αστέρια Michelin. Το γεγονός μάς γέμισε εθνική υπερηφάνεια και την ανάγκη να επιβραβεύσουμε την προσπάθεια του εστιάτορα, του σεφ, του σομελιέ που το πέτυχαν. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να πάμε κι εμείς. Περάσαμε, καθίσαμε, φάγαμε, ήπιαμε, ζητήσαμε λογαριασμό, βλαστημίσαμε, αγγίξαμε το εγκεφαλικό και επιστρέψαμε στο σπίτι ελαφρύτεροι. Την επομένη είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Κάτι εξεζητημένο, αλλά όχι βραβευμένο. Βλέπεις τα βραβεία κοστίζουν ... Το εστιατόριο, σκέτο έργο τέχνης. Τα χρώματα, οι πίνακες, τα έπιπλα, ο φωτισμός, τα μαχαιροπίρουνα ... Το φαγητό;  Ε ...Καααλό ... Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Ο λογαριασμός; Πολλά αστέρια Michelin!

Αυτή η ιστορία δεν είναι αληθινή.

Πλησιάζει, όμως, μια πραγματικότητα που στοιχειώνει, όπως πάρα πολλά πράγματα, τις επιθυμίες μας. Υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να γίνουν κοινωνοί αυτής της υπέροχης αλλαγής. Βέβαια, οι αποκλεισμένοι αυτού του τόπου είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες καταστάσεις. Όμως το γεγονός που με κάνει να λυπάμαι ακόμη περισσότερο είναι ότι σε χώρες με αρκετά υψηλότερο εισόδημα από το δικό μας τα αστεράκια δεν κοστίζουν τόσο ακριβά.

Στη Βαρκελώνη, για παράδειγμα, υπάρχουν εστιατόρια βραβευμένα τα οποία δεν εκμεταλλεύονται ούτε τα βραβεία τους ούτε το γεγονός ότι η ισπανική γαστρονομία βρίσκεται στο ζενίθ της δόξας της. Στο Alkimia (ένα αστέρι Michelin) τα κυρίως κοστίζουν κατά μέσο όρο €20, ενώ το degustation €42, όσο ένα γεύμα σε μοδάτο εστιατόριο του Ψυρρή. Στο El Bulli του Ferran Andriΰ (τρία αστέρια Michelin), όπου τα τραπέζια είναι rιservιe μέχρι τον Αύγουστο του 2009, το γεύμα δεν κοστίζει πάνω από €75-€100. Αλλά και στη Νέα Υόρκη, όπου υπάρχουν πολλοί που μπορούν να συντηρήσουν ακριβά εστιατόρια, τα πράγματα είναι παράλογα προσιτά. Στο τριάστερο Jean Georges  το μενού των τριών πιάτων κοστίζει €60, ενώ το επίσης τριάστερο Le Bernardin, προσφέρει μενού τριών πιάτων με επιλογές στα €45. Στο διάστερο Masa το μενού κοστίζει €35, όσο σε μια αθηναϊκή νεοταβέρνα.

Βλέποντας τέτοιες διαφορές σού έρχεται σχεδόν να κλάψεις. Τι να σου πουν οι εστιάτορες της Αθήνας; Οι γνωστές δικαιολογίες περί υψηλού κόστους πρώτων υλών και περί «νεκρών» καθημερινών δεν περνάνε. Όμως, ο κόσμος τώρα έχει αρχίσει να εκπαιδεύεται. Κάποια στιγμή θα μπορεί να ξεχωρίσει την ποιότητα και να αξιολογήσει σωστά τη σχέση ποιότητας-τιμής. Και τότε θα έρθει η ώρα της κρίσεως για πολλούς. Θα αναγκαστούν να ρίξουν τις τιμές, αλλά αν ο καταναλωτής γνωρίζει, τότε δεν θα μπορέσουν να κάνουν εκπτώσεις στην ποιότητα. Κανείς πλέον δεν θα μπορεί να κάνει ευκαιριακές αρπαχτές, και τα εστιατόρια που θα επιβιώσουν θα δουλέψουν καλά. Αν ποτέ συμβούν τα παραπάνω, θα έχει συντελεστεί μια πραγματική γαστρονομική επανάσταση. Γιατί στις επαναστάσεις, τα κτήματα των λίγων γίνονται κτήματα πολλών. Viva la revoluciσn! 

Πάνος Γεωργούντζος

De Niro και Pacino το προτιμούν καυτό!

Από τον βετεράνο πολέμου/ οδηγό ταξί, Travis, στο "Taxi Driver" μέχρι τον τυφλό απόστρατο αξιωματικό, Frank, στο "Scent of a Woman", ο Robert De Niro και ο Al Pacino τα έχουν δοκιμάσει όλα... ή σχεδόν όλα. Οι επόμενοι ρόλοι-πρόκληση για δύο από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του Hollywood θα είναι να υποδυθούν δύο γυναίκες.

Σε συνέντευξή τους στον ραδιοφωνικό σταθμό Heart είπαν πως μετά την ταινία "Righteous Kill", σχεδιάζουν να κάνουν άλλη μια συνεργασία επί της οθόνης. Ο Al Pacino είπε: "ο Robert έχει παίξει σε πολύ επιτυχημένες κωμωδίες. Μπορεί και προσαρμόζεται τέλεια σε κάθε ρόλο και αυτό απαιτεί μεγάλο ταλέντο". Και ο De Niro πρόσθεσε: "Ποιος ξέρει; Μπορεί στην επόμενη ταινία μας που θα είναι κωμωδία να ντυθούμε γυναίκες και να υποδυθούμε δύο αδερφές".

Εξαλλος ο Ρόμπερτ Σμιθ

";Mην αγοράσετε το EP μας από το iTunes!"; Με αυτά τα λόγια οι Cure προέτρεψαν τους fans τους να μην προμηθευτούν το EP Hypnagogic States από το ψηφιακό κατάστημα, καθώς ο Ρόμπερτ Σμιθ θεωρεί την τιμή πώλησής του εξωφρενικά ακριβή! Το EP που περιλαμβάνει 5 remixes, κοστίζει 7.99 λίρες!

Γράφοντας στο προσωπικό blog του, ο τραγουδιστής των Cure επιτέθηκε στο iTunes αναφέροντας πως ";κλέβει"; τους fans του γκρουπ χρεώνοντας ένα EP με 4 remixes των νέων singles τους τόσο ακριβά. Μάλιστα αποκάλυψε πως έστειλε e-mail στην εταιρία του, εξηγώντας πόσο λάθος είναι μια τέτοια τιμή. Συν τοις άλλοις, από το EP έλειπε ένα bonus κομμάτι, το remix του ";The Only One". Η απάντηση ήρθε λίγο αργότερα από εκπρόσωπο της δισκογραφικής των Cure, λέγοντας πως έγινε κάποιο λάθος και πως η σωστή τιμή θα εμφανιστεί σήμερα on line. Ιδωμεν λοιπόν

Η Ute Lemper στη χώρα μας

Δύο συναυλίες θα δώσει στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο η μεγαλύτερη performer του κόσμου Ute Lemper.
H πρώτη θα δοθεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στην Αθήνα, την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου (20:30 μμ.), ενώ η δεύτερη στη Θεσσαλονίκη και στο Μέγαρο Μουσικής την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου (21:00 μμ.).
Για το κοινό που δεν πρόλαβε να την απολαύσει τον περασμένο χειμώνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις δύο sold out παραστάσεις της, αλλά και για τους φανατικούς της φίλους η μεγάλη ντίβα θα παρουσιάσει ένα λαμπερό απάνθισμα των καλύτερων τραγουδιών που έχει ερμηνεύσει μέχρι σήμερα, με την παράστασή της να φέρει τον πολλά υποσχόμενο τίτλο: UTE LEMPER - "Best of".
Αυτή τη φορά η εκρηκτική και πολυτάλαντη Ute μας φέρνει εκείνο το εκπληκτικό της ρεπερτόριο, που την ανέδειξε ταχύτητα και την καταξίωσε διεθνώς, ως την κορυφαία show woman του πλανήτη. Αυτό που την χαρακτήρισε "τρομερό παιδί" της διεθνούς show biz, αυτό που την έχρισε διάδοχο της θρυλικής Mάρλεν Ντήντριχτ, αλλά και -γιατί όχι- και μίας ακόμη μυθικής γυναίκας, της μεγάλης Εντίτ Πιάφ! Όμοια φλογερή και αισθαντική με κείνες, το ίδιο Ντίβα και Φαμ Φατάλ, είναι όντως η ιδανική τους επίγονος.
Η φημισμένη λοιπόν τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός, συνθέτης, στιχουργός, ζωγράφος και μοντέλο, με το πολυδιάστατο σκηνικό χαρακτήρα και το "ταλέντο φωτιά", ή (για πολλούς) "σημαντικότερη ερμηνεύτρια του κόσμου", η αξεπέραστη Ute Lemper μας υπόσχεται μία μεγαλειώδη παράσταση με τα μεγάλα τραγούδια της, τις "ιστορικές της ερμηνείες".
Μία συναυλία - φλάς μπακ στις καλύτερες στιγμές μίας τεράστιας καριέρας που γνώρισε τρομακτική επιτυχία, με καθολική αποδοχή από το κοινό και διθυραμβικές κριτικές απ' τον παγκόσμιο τύπο. Πού της απέφερε τις σημαντικότερες διεθνείς διακρίσεις, όπως το "Πρόσωπο της Χρονιάς" απ' το Αμερικάνικο Περιοδικό Billboard, όπως τα 2 κορυφαία θεατρικά Βραβεία "Λώρενς Ολίβιε" και "Μολιέρου" που τόσο δύσκολα και σπάνια απονέμονται το καθένα ξεχωριστά και που για πρώτη (και μέχρι σήμερα και για τελευταία) φορά, είχαν δοθεί στον ίδιο καλλιτέχνη και μάλιστα για την ίδια σεζόν. Αυτό το εξαιρετικό ρεπερτόριο λοιπόν, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, θα παρουσιασθεί από την σύγχρονη αυτή ερμηνεύτρια σε μία ενιαία παράσταση, που αναμένεται να καθηλώσει τους θεατές και να συγκλονίσει τους ειδικούς.
Σε μία παράσταση πού θα μας συνεπάρει και θα μας ταξιδέψει νοσταλγικά, με τα αξέχαστα τραγούδια του Γερμανικού και Γαλλικού καμπαρέ και τα διασημότερα μουσικά ακούσματα των πιο αγαπημένων μας μιούζικαλ.
Τραγούδια από το Chicago, το Cabaret, το Cats, τραγούδια της Μάρλεν Ντήντριχτ και της Εντίτ Πιάφ, τραγούδια των Γάλλων Ρεαλιστών, τραγούδια του Μπέρτολτ Μπρέχτ και του Κουρτ Βάιλ, τραγούδια του Ζακ Μπρέλ, του Γκέρσουιν, του Αντριου Λόυντ Γουέμπερ αλλά και του μυθικού δημιουργού του "Γαλάζιου Αγγέλου" Φέντερικ Χολάντερ.
Τραγούδια όπως η "Λόλα" που την καταξίωσε, τραγούδια από την "Όπερα της Πεντάρας", τραγούδια όπως η "Τζένη των Πειρατών", το "Αλαμπάμα song", το "Cabaret", το " L'amour", το "Le vie en rose", το "Νon, je ne regretted rien"!!! Μερικοί από τους διασημότερους δημιουργούς καλλιτέχνησαν αποκλειστικά για την ίδια κάποια απ' τα μοναδικά τους αριστουργήματα. Στη μουσική ο Μάικλ Νάιμαν, ο Έλβις Κοστέλο, ο Τομ Γουέιτ, ο Φίλιπ Γκλας, ο Νικ Κέιβ! Στον κινηματογράφο ο Πήτερ Γκρηναγουέι τα "Παραμύθια του Πρόσπερου" και ο Ρόμπερτ Όλτμαν το "Πρετ α Πορτέ"! Στο χορό ο αείμνηστος Μωρίς Μπεζάρ τον "Αιφνίδιο Θάνατο" και η μεγάλη Πίνα Μπάους το "Weil Revue".
Ενώ παράλληλα σε συνεργασία με μεγάλες ορχήστρες , όπως του Λονδίνου, της Βοστώνης ή του Ισραήλ και υπό την διεύθυνση κορυφαίων μαέστρων όπως ο Ζούμπιν Μέτα, έκανε φανταστικές εμφανίσεις με συμφωνικά έργα στα διασημότερα θέατρα της υφηλίου: Σκάλα του Μιλάνου, Λίνκολν Σέντερ, Όπερα του Σίδνευ και του Τόκιο, Ρόαγιαλ και Κουίν Ελίζαμπεθ Χώλ, Όπερα Κομίκ, Πίκολο Θεάτρο, Μπερλίνερ Ανσάμπλ Πάμπλικ και Γουέστ Εντ!.

Προπώληση:
Προπώληση Αθήνας: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου)
Τηλεφωνικές Πωλήσεις στο 210-3272000
On line αγορά: www.herodeion-events.gr

Η γη δεν χάθηκε μέσα στη μαύρη τρύπα που θα άνοιγε το πείραμα στο CERN για το ξεκλείδωμα των μεγάλων μυστικών της δημιουργίας του κόσμου, παρά τις κασσάνδρειες προφητείες για τα καταστροφικά αποτελέσματα που θα έχει φέρνοντας μας στο τέλος του κόσμου.

Η γη δεν χάθηκε μέσα στη μαύρη τρύπα που θα άνοιγε το πείραμα στο CERN για το ξεκλείδωμα των μεγάλων μυστικών της δημιουργίας του κόσμου, παρά τις κασσάνδρειες προφητείες για τα καταστροφικά αποτελέσματα που θα έχει φέρνοντας μας στο τέλος του κόσμου.

Φίλε μου, ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τον μεγάλο επιταχυντή σωματιδίων και από τη σύγκρουση των μικροσκοπικών σωματιδίων που κινούνται με ταχύτητα που αγγίζει την ταχύτητα του φωτός με σκοπό να αναδημιουργηθούν οι συνθήκες που επικρατούσαν τη στιγμή του Big Bang. Αν θέλεις να εντοπίσουμε τους κινδύνους για το τέλος -αν όχι του κόσμου- τότε της ζωής που αξίζει να λέγεται ζωή και να βρούμε τι κατατρώγει σαν μαύρη τρύπα την ουσία της ανθρωπότητας, πρέπει να ψάξουμε πιο κοντά. Όχι σε όσα κινούνται -και μάλιστα με μεγάλες ταχύτητες- αλλά στα όσα μένουν αδρανή, ακίνητα, παγωμένα, βαλτωμένα. Όχι στα ελβετικά λιβάδια αλλά στις ελληνικές ερημιές.

Ερημιές από την πολιτική των λόγων, την αδράνεια των πολιτών, τη μελλοντολογία των μεγάλων ρητορειών... Ερημιές από τις... σεπτές και ταπεινές ανταλλαγές της Μονής Βατοπεδίου... Υπάρχουν πολλές ερημιές. Πολλά που παραμένουν ακίνητα και (δυστυχώς) ακλόνητα. Και ακόμη χειρότερο υπάρχουν και στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού και μάλιστα υπάρχουν μέσα σε μια -άνευ προηγουμένου και συχνά άνευ λόγου- δραστηριότητα, όπου τα ίδια και τα ίδια κινούνται γύρω γύρω σε έναν αέναο κύκλο επανάληψης σε δήμους και χωριά, στην περιφέρεια και στις πόλεις, στα απόμακρα σημεία και στην Αθήνα. Και αυτό το καλοκαίρι γίναμε μάρτυρες της περιφοράς «καλλιτεχνικών» και καλλιτεχνικών ομάδων που πήραν τα βουνά και όλα τα νταμάρια ώστε διά της επαναλήψεως να μάθει το κοινό το «πολιτιστικό» του μάθημα. Νισάφι πια με τη μίμηση. Νισάφι με την εμφανή απουσία φαντασίας. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις; Φυσικά, προς επίρρωση.

* Σας παραθέτω ένα άρθρο της Αριστέας Βασιλειάδου  aristeav@pegasus.gr

  δημοσιευμενο στην imeresia.gr

Mεγάλη συναυλία για τα δάση, με τη συμμετοχή 15 κορυφαίων καλλιτεχνών, θα πραγματοποιηθεί στις 22 Σεπτεμβρίου στο Kαλλιμάρμαρο Στάδιο με κεντρικό σύνθημα της βραδιάς: «Mαζί τραγουδάμε για το πράσινο, τραγουδάμε για τη ζωή»

Mεγάλη συναυλία για τα δάση, με τη συμμετοχή 15 κορυφαίων καλλιτεχνών, θα πραγματοποιηθεί στις 22 Σεπτεμβρίου στο Kαλλιμάρμαρο Στάδιο με κεντρικό σύνθημα της βραδιάς: «Mαζί τραγουδάμε για το πράσινο, τραγουδάμε για τη ζωή».

Oι σπουδαίοι καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν αφιλοκερδώς στη συναυλία είναι οι: Xάρις Aλεξίου, Γιωργος Aνδρέου, Σταμάτης Kραουνάκης, Λαυρέντης Mαχαιρίτσας, Δημήτρης Mητροπάνος, Mανόλης Mητσιάς, Θάνος Mικρούτσικος, Γιώργος Nταλάρας, Bασίλης Παπακωνσταντίνου, Nίκος Πορτοκάλογλου, Διονύσης Σαββόπουλος, Mπάμπης Στόκας, Διονύσης Tσακνής, Eλένη Tσαλιγοπούλου, και Mαρία Φαραντούρη.

Tα χρήματα από τη συναυλία (το εισιτήριο στοιχίζει 10 ευρώ) θα συγκεντρωθούν στον ειδικό λογαριασμό του Mουσείου Γουλανδρή Φυσικής Iστορίας στην Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος, στο όνομα «Mουσείο Γουλανδρή Φυσικής Iστορίας - Ένα Δέντρο για την Eλλάδα» και αριθμό λογαριασμού: 141 / 480 209 - 86 ενώ στη συνεχεία θα δοθούν στο υπουργείο Aγροτικής Aνάπτυξης για το «Tαμείο Δασών».

imerisia.gr 17-09-08

Οι αλυσίδες που πουλάνε καφέ ως ρόφημα ή ως πρώτη ύλη αρχίζουν και παίρνουν σοβαρό μερίδιο στην αγορά του καφέ παγκοσμίως και αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσε να λείπει και από την Ελλάδα.
Στην Ελληνική πραγματικότητα οι αλυσίδες δεν είναι πολλές αλλά κατέχουν ήδη το 30% της αγοράς. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει κάποιο κατάστημα σε κάθε καλή γωνία της πόλης σας.

Ο ανταγωνισμός είναι ανόμοιος, το budget είναι πολύ διαφορετικό, το target group είναι άλλο, ο καφές είναι διαφορετικός και πάει λέγοντας.

Και θα μου πείτε εσείς, με τις πολυτελείς καφετέριες, ότι δεν ανταγωνίζεστε μια αλυσίδα τύπου Starbucks ή Flocafe, πόσο ακόμη ενός Γρηγόρη ή ενός Everest, για να μην μιλήσω για τα Gloria jeans ή τα Costa cafι που θα τα δείτε να αναπτύσσονται αμέσως.

Τι? Δεν έχετε τον ίδιο καφέ? Δεν πουλάτε την ίδια ατμόσφαιρα? Δεν έχετε το ίδιο service?

Γιατί σας παίρνουν όμως πελάτες? Μήπως γιατί αυτοί βγάζουν την ίδια ποιότητα πάντα, άσχετα αν είναι υποδεέστερη? Μήπως γιατί αυτοί κάνουν εκπαίδευση στο προσωπικό τους, άσχετα αν είναι ελλιπής? Μήπως γιατί αυτοί έχουν μακροπρόθεσμο στόχο και όχι αρπαχτή 6 μηνών?

Ο στόχος των αλυσίδων, σύμφωνα με μια συνέντευξη ενός manager που διάβασα τις προάλλες, είναι να πάρουν σίγα-σιγά και το υπόλοιπο 70% της αγοράς! Δεν είναι εξωφρενικό? Φαντάζεστε όλο τον κόσμο να πίνει ...;βιομηχανοποιημένο καφέ?(για να μην δώσω άλλον χαρακτηρισμό)

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι η συνταγή που εφάρμοσαν (ως συνήθως) άλλες χώρες πριν από εμάς και μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους. Ποιότητα, εκπαίδευση και προώθηση των προϊόντων. Πάρτε το χαμπάρι, είναι η μόνη λύση για την επιβίωση των μαγαζιών που τόσο πολύ πασχίσατε να κάνετε και που ...; σίγουρα δεν θα σας πει κανένας πώς να τις δουλέψετε!

Οι πελάτες αρχίζουν να λιγοστεύουν, οι πολυέλαιοι αρχίζουν να φθείρονται και ο καφές καίγεται και ...; δεν πίνεται.

Χρειάζεται επαγρύπνηση .....

* Xρήστος Μανουσίδης

Σαν σημερα το 1931 εγινε η πρώτη επίδειξη δίσκου μεγάλης διάρκειας (L.P.) στη Ν. Υόρκη.

Με αφορμη αυτό το γεγονος για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, σημερα παρουσιάζουμε  το κίνημα της ψυχεδέλειας μέσα από τα 45άρια που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη μουσική.

 Οι μικροί δίσκοι των 45 στροφών ζωντανεύουν τη μουσική μαγεία μιας αξέχαστης εποχής. Κάθε φορά που πιάνουμε τους μικρούς αυτούς θησαυρούς στα χέρια μας για να τους βάλουμε στο πικάπ, ο χώρος γεμίζει με νοσταλγία και με εκείνη την ηχητική ιδιαιτερότητα που μόνο η βελόνα στην επαφή της με το βινύλιο μπορεί να αποδώσει.

Θα σας δειξουμε ένα μικρό «φωτογραφικό» αφιέρωμα στα ιστορικά «σαρανταπεντάρια», φιλοδοξώντας να γυρίσoυμε  μερικές δεκαετίες πίσω όσους μεγάλωσαν με αυτά, αλλά και να τα γνωρίσει στη νεότερη γενιά της ψηφιακής τεχνολογίας και του i-pod.

Το μουσικό κίνημα της ψυχεδέλειας

Η «ψυχεδέλεια» προέρχεται από τη λέξη ψυχεδελικός («αυτός που αποκαλύπτει την ψυχή» σύμφωνα με την ελληνική ετυμολογία) και είναι όρος που προτάθηκε από τον Βρετανό ψυχίατρο Χάμφρεϊ Όσμοντ σε επιστολή του προς τον Άλντους Χάξλεϊ, ως ο καταλληλότερος για να περιγράψει την εμπειρία των παραισθησιογόνων ναρκωτικών ουσιών. Επεκτάθηκε στη συνέχεια σε κίνημα της ροκ μουσικής που συνδεόταν με την κατανάλωση των ουσιών αυτών.

Από το 1965 με την εισαγωγή του LSD στη δραστήρια μουσική σκηνή του Σαν Φρανσίσκο, αρχίζει να πνέει ένας άνεμος τρέλας και γεννιέται μια αντικουλτούρα ισχυρή τόσο εξαιτίας της ακτινοβολίας της, όσο και εξαιτίας της επινοητικότητάς της, ειδικότερα στο πεδίο της μουσικής. Αν όταν μιλάμε για ψυχεδέλεια αναφερόμαστε κυρίως στη μουσική, αυτό συμβαίνει επειδή εκεί το ψυχεδελικό μήνυμα αφού συνοψίστηκε σε έναν ηδονισμό απαλλαγμένο από συμπλέγματα, εξελίχθηκε σε ουτοπία τόσο δυνατή και τόσο «αφελή» που παρέμεινε περισσότερο γνωστή από την κατάσταση μέθης που ακολούθησε.

Υπήρξε μεγάλος αριθμός θυμάτων που έμειναν για πάντα «εγκλωβισμένα» σε έναν παράλληλο κόσμο, πιο χαρακτηριστικά από αυτά είναι οι Μπράιαν Ουίλσον, Σιντ Μπάρετ, Ρόκι Έρικσον και Σκάι Σάξον.

Η τραγουδίστρια Γκρέις Σλικ του συγκροτήματος Jefferson Airplane διατύπωσε καθαρά αυτό που αποτελεί το μεγαλείο αλλά και την ουτοπία της ψυχεδελικής εμπειρίας: «Η γενιά μας δεν είχε να απαντήσει σε κάποια πρόκληση. Κατά κάποιο τρόπο επιχειρήσαμε να προκαλέσουμε τους εαυτούς μας». Μια γενιά που πέρασε από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο, τη διαρκή γιορτή, την καλή μουσική, τον ελεύθερο έρωτα και την αδελφοσύνη.

Στη συνεχεια μπορείτε να δείτε εξώφυλλα και σαρανταπεντάρια - σταθμούς στην ψυχεδελική δισκογραφία. Διάλεξα τέσσερα από τα πιο αγαπημένα μου και θα προσπαθήσω μέσα από αυτά να σας δώσω μερικά παραπάνω στοιχεία για το κίνημα της ψυχεδελικής σκηνής των 60΄s.

1. «Alone again or» των Love
   
   
   
   Το πιο αγαπημένo 45άρι της μικρής συλλογής μου είναι το «Alone again or» με φλιπ-σάιντ το «Andmoreagain» που κυκλοφόρησαν το 1967 οι Love από το LP «Forever Changes».
   
   Oι Love υπήρξαν ένα από τα κορυφαία σχήματα της ψυχεδέλειας στην αμερικανική δυτική ακτή. Δημιουργήθηκαν το 1965 στο Λος Άντζελες και τα μέλη τους ήταν οι Arthur Lee (κιθάρα και φωνητικά), Bryan MacLean (κιθάρα και φωνητικά), John Echols (lead κιθάρα), Alban ";Snoopy"; Pfisterer (τύμπανα) και Ken Forssi (μπάσο).
   
   Ο αρχηγός τους Arthur Lee θεωρείται μαζί με τους Syd Barrett και Rocky Erickson, από τους μεγαλύτερους συνθέτες και ερμηνευτές της Ψυχεδελικής σκηνής στη δεκαετία του 60. Η μουσική των Love, ένα μείγμα από ψυχεδελικό ροκ, φολκ ροκ, μπαρόκ ποπ, R&B, γκαράζ και πρώιμο πανκ, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση, αν και δεν είχε την ανάλογη προώθηση από τις δισκογραφικές εταιρείες και τα ραδιοφωνικά κυκλώματα της Αμερικής για τον λόγο ότι ο Arthur Lee ήταν έγχρωμος. Πολλοί τους θεωρούν ανώτερους των Doors -; με τους οποίους είχαν παράλληλη πορεία -; και θα συμφωνήσω μαζί τους.
   
   Οι Love ηχογράφησαν με την αρχική τους σύνθεση τρία άλμπουμ. Το ομώνυμο «Love» (1966) είναι το πιο σκληρό από τα τρία, κυριαρχούν το χαρντ ροκ και το πανκ. Ακολουθεί το «Da Capo» (1977) με γκαράζ και R&B στοιχεία και την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το αριστούργημά τους «Forever Changes», ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του ροκ. Θυελλώδη πνευστά, μπαρόκ ενορχηστρώσεις εγχόρδων, κλασικές κιθαριστικές φόρμες συνδυασμένες με την πιο προσεγμένη τεχνική επεξεργασία, δίνουν ένα αριστούργημα ψυχεδελικής πανδαισίας. Ακούστε και τα τρία LPs και αγοράστε οπωσδήποτε το τελευταίο -; ει δυνατόν σε βινίλιο.
   
   Ο Lee μετά το Forever Changes διέλυσε τους Love και στην πορεία των χρόνων δημιούργησε πολλά σχήματα με διαφορετικούς μουσικούς κάθε φορά, πάντα όμως με την αρχική ονομασία. Τον Απρίλιο του 2006 του διαγνώστηκε οξεία λευχαιμία στο μυελό των οστών. Δεν σταμάτησε να περιοδεύει μέχρι το τέλος, που ήρθε στις 3 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς στο Τενεσί του Μέμφις.

2. «Sloop John B» των Beach Boys
   
   
   Στις 21 Μαρτίου του 1966 οι Beach Boys κυκλοφόρησαν το σινγκλ « Sloop John B» με φλιπ -; σάιντ το «You 're so good to me».
   
   Το 1961 στο Λος Άντζελες, τρεις αδερφοί, ένας ξάδερφος και ένας φίλος από το σχολείο ( Brian, Carl και Dennis Wilson, Mike Love και Al Jardine) σχημάτισαν ένα φωνητικό συγκρότημα και το ονόμασαν «Beach Boys». Ψυχή τους ήταν ο Brian Wilson, μια λαμπρή pop ιδιοφυΐα, που κατόρθωσε να γεφυρώσει το ενστικτώδες, εφηβικό surf του καλιφορνέζικου καλοκαιριού με το μελαγχολικό ρομαντισμό και την ηχητική πολυπλοκότητα, δημιουργώντας μόλις στα 24 χρόνια του το LP «Pet Sounds», ένα από τα αριστουργήματα της μελωδικής, μπαρόκ ψυχεδέλειας και ηχητικό ορόσημο στη σύγχρονη ηλεκτρική μουσική.
   
   Tο «Sloop John B» ήταν ένα παραδοσιακό τραγούδι της Καραϊβικής με πολλές διαφορετικές εκτελέσεις από μουσικά σχήματα κυρίως της Τζαμάικα. Τη διασκευή ενός από αυτά, των Kingston Trio, άκουσε τυχαία ο Brian Wilson και αποφάσισε να προσθέσει μερικές διέσεις στη μονοκόμματη φόρμα για να το κάνει πιο μελωδικό. Το πιάνο του μέσα σε 24 ώρες δημιούργησε έναν πολύπλοκο, πολυεπίπεδο πειραματισμό, βασισμένο πάνω σε ανεξάρτητες φωνητικές δομές, ταιριασμένες τέλεια μεταξύ τους.
   
   Η μπάντα μπήκε στα στούντιο της Western Records στις 12 Ιουλίου του 1965 και κατάφερε να ολοκληρώσει την ηχογράφηση στις 22 Δεκεμβρίου. Άλλος ένας μήνας χρειάστηκε για τα συνοδευτικά φωνητικά. Το τραγούδι ανέβηκε μέχρι το νούμερο τρία των charts και έμεινε εκεί για 11 εβδομάδες.
   
   Το «Sloop John B» σήμανε την αρχή της απομόνωσης του Brian Wilson για τη σύνθεση του «Pet Sounds». Ο αρχηγός των Beach Boys σταμάτησε να ακολουθεί την μπάντα σε περιοδείες και συναυλίες για να αφοσιωθεί στην ολοκλήρωση του δίσκου. Δυο χρόνια αργότερα τόσο ο Paul McCartney όσο και ο George Martin, παραγωγός των Beatles, χαρακτήρισαν το «Pet Sounds» θεμελιώδη πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του «Sgt. Peppers».
   
   Το «Sloop John B» τραγουδιέται από τους φιλάθλους των περισσότερων βρετανικών ομάδων με αλλαγμένους στίχους. Το χρησιμοποιούν οι οπαδοί της Μάντσεστερ ειρωνευόμενοι τον Μάλκολμ Γκλέϊζερ, ιδιοκτήτη της ομάδας. Το 2005 διασκευάστηκε από την περίφημη Cop της Λίβερπουλ για την κατάκτηση του 5ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών.Το «Sloop John B» ήταν ένα σφουγγαράδικο, του οποίου το πλήρωμα άφησε εποχή για τα καμώματά του στα λιμάνια της Καραϊβικής. Ναυάγησε και βυθίστηκε το 1900 στις Μπαχάμες. ! Το «Pet Sounds» ψηφίστηκε δεύτερο στη λίστα του περιοδικού «Rolling Stone» με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Το ξεπέρασε μόνο το «Sgt. Peppers» των Beatles.

3. «Arnold Layne» των Pink Floyd
   
   
   
   Πριν 40 χρόνια, στις 11 Μαρτίου 1967 κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική δουλειά των Pink Floyd, το σινγκλ «Arnold Layne» με φλιπ -; σάιντ το «Candy and a Currant Bun», συνθέσεις και τα δυο του Cyd Barrett.
   
   Τον Σεπτέμβρη του 1966, στο Κέιμπριτζ της Αγγλίας, οι Roger Keith «Syd» Barrett (κιθάρα/φωνητικά), Roger Waters (μπάσο/φωνητικά), Nick Mason (τύμπανα) και Rick Wright (πλήκτρα) σχημάτισαν τους Pink Floyd Sound (τιμητική αναφορά στους bluesmen της Τζόρτζια, Pink Anderson και Floyd Council). Λίγο αργότερα «περιορίστηκαν» στο Pink Floyd και άρχισαν να εμφανίζονται στο φημισμένο κλαμπ UFO δίνοντας έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και ιδιαίτερο βάρος στα οπτικά εφέ και τους ειδικούς φωτισμούς. Τον Ιανουάριο του 1967 υπογράφουν συμβόλαιο στην ΕΜΙ, ένα μήνα μετά μπαίνουν στο στούντιο και στις 11 Μαρτίου κυκλοφορεί στην αγορά το «Arnold Layne». Αν και το σινγκλ δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο LP της μπάντας, «The piper at the gates of dawn», πολλοί είναι αυτοί που το θεωρούν σαν ένα από τα καλύτερα μελωδικά ψυχεδελικά τραγούδια της εποχής. Ο Barrett από τις πρώτες νότες δίνει το προσωπικό του στίγμα -; επικίνδυνες κιθαριστικές μανούβρες και φωνητικά υπό τη διαρκή επήρεια παραισθησιογόνων ναρκωτικών.
   
   Το «Arnold Layne» μιλάει για ένα τραβεστί που έχει χόμπι να κλέβει γυναικεία εσώρουχα απλωμένα σε σκοινιά. Αν και έφτασε στο νούμερο 20 των charts, το τολμηρό του περιεχόμενο προκάλεσε την οργή του πουριτανικού βρετανικού ραδιοφώνου, το οποίο επέβαλε εμπάργκο στη μετάδοσή του, υποχρεώνοντας τους Pink Floyd να αλλάξουν τους στίχους για να αρθεί η απαγόρευση. Οι Waters και Wright δέχτηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα να φτιάξουν καινούργιους στίχους, όμως ο Syd Barrett, ενθουσιασμένος από τη λογοκρισία, απέκλεισε κάθε πιθανότητα αλλαγής του τραγουδιού.
   
   Το σινγκλ αμφιβάλλω αν θα το βρείτε, ψάξτε όμως στο διαδίκτυο την εκτέλεση από τη ζωντανή ηχογράφηση στο Royal Albert Hall του David Gilmour (Μάϊος του 2006) με τον David Bowie στα φωνητικά. Μοναδική!
   
   Ένα χρόνο αργότερα, στις 6 Απριλίου του 1968, ο Syd Barrett αποχωρεί από τους Pink Floyd, χαμένος σε μια καλπάζουσα αντικοινωνικότητα λόγω της αλόγιστης χρήσης LSD και αφήνοντας ανεκπλήρωτες μουσικές υποσχέσεις να πελαγοδρομούν στους καλειδοσκοπικούς διαδρόμους του μυαλού του. ! Τον Απρίλη του 1967 γυρίστηκε ένα ασπρόμαυρο φιλμ για την προώθηση του σινγκλ, όπου οι Pink Floyd έντυναν μια κούκλα πριν την περιφέρουν στην παραλία.

4. «You're gonna miss me» των 13th Floor Elevators
   
   
   
   Τον Ιανουάριο του 1966 οι «13th Floor Elevators» κυκλοφόρησαν το single «You're gonna miss me» με φλιπ -; σάιντ το «Tried to hide».
   
   Οι «13th Floor Elevators» δημιουργήθηκαν στο Ώστιν του Τέξας από τους Tommy Hall και Roky Erickson to 1965, όταν ο πρώτος προσκάλεσε τον δεύτερο να διασκευάσουν την πιο μεγάλη επιτυχία του, το «You're gonna miss me». Ο Έρικσον δέχτηκε, το τραγούδι έφτασε στο Νο 56 των τσαρτς του 1966 και η φήμη τους εκτοξεύτηκε σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο.
   
   Μαζί όμως άρχισαν και τα προβλήματα, αφού το συγκρότημα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της χρήσης ναρκωτικών ουσιών (μαριχουάνα και LSD). Το 1968 ο Έρικσον μπαίνει στην ψυχιατρική κλινική του Ώστιν για θεραπεία (του διαγνώστηκε παρανοϊκή σχιζοφρένεια και του εφαρμόστηκε θεραπεία με ηλεκτροσόκ παρά τη θέλησή του). Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στο ίδρυμα για να αποφύγει τη φυλάκιση, βγήκε από εκεί το 1973, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να συνέλθει, παρόλο που κατά καιρούς ασχολήθηκε και πάλι με τη μουσική.
   
   Ο Έρικσον χρησιμοποίησε στους δίσκους του αναφορές στον Αριστοτέλη και τον Αϊνστάιν, στους δε στίχους του επικαλείται τις «κάθετες γνώσεις» και την «αναζήτηση της καθαρής ψυχικής υγείας». Το ίδιο εξώφυλλο δίνει εξάλλου την εξήγηση αυτού του είδους ρητορικής: «Εδώ και λίγο καιρό έγινε δυνατό για τον άνθρωπο να αλλοιώνει με χημικά μέσα τη συνείδησή του». Ο τίτλος του άλμπουμ «The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators» (1966) σημειώνει για πρώτη φορά την επίσημη εμφάνιση στη σφαίρα της μουσικής της λέξης «ψυχεδέλεια», που επινοήθηκε δέκα χρόνια νωρίτερα, αλλά που μόλις άρχιζε να διαδίδεται.
   
   Το όνομα της μπάντας προήλθε από το γεγονός ότι σε πολλούς αμερικάνικους ουρανοξύστες δεν υπάρχει για προληπτικούς λόγους 13ος όροφος. Παράλληλα γινόταν αναφορά στο 13ο γράμμα του αγγλικού αλφάβητου, το Μ, που είναι το αρχικό γράμμα της λέξης Marijuana.
   
   To 1990, 21 σύγχρονα συγκροτήματα -; ανάμεσά τους οι R.E.M., οι ZZ Top και οι Jesus and Mary Chain -; ηχογράφησαν ένα άλμπουμ με διασκευές συνθέσεων του Έρικσον ως φόρο τιμής σε έναν από τους καλλιτέχνες που τους επηρέασαν στο ξεκίνημά τους.
   
   Η κινηματογραφική ταινία High Fidelity του Steven Frears (2002, με τους John Cusack και Tim Robbins), ξεκινάει με το «You΄re gonna miss me».

Μερικοί ιστορικοί σταθμοί

.

1949: Η RCA Victor παρουσιάζει το δίσκο 45 στροφών (7 ίντσες και διάρκεια μέχρι 8 λεπτά), το γνωστό μας single.

1950: Η εταιρεία Seeburg παρουσιάζει το jukebox με δυνατότητα επιλογής τουλάχιστον 10 δίσκων 45 στροφών. Το ογκώδες αυτό «πικάπ» γίνεται το must κάθε καφενείου σε όλη την Ελληνική επαρχία, εκτοξεύοντας την παραγωγή των 7ιντσων στα ύψη.

1955: Παράγεται και κυκλοφορεί στην Ελλάδα ο πρώτος δίσκος 45 στροφών στο εργοστάσιο της Columbia στον Περισσό. Πρόκειται για ένα ορχηστρικό κομμάτι, το «mexican fiesta», με ασπρόμαυρη ετικέτα «Odeon».

1958: Βγαίνουν οι πρώτοι στερεοφωνικοί δίσκοι (stereo). Με τη νέα πατέντα οι δυο εγγραφές του στερεοφωνικού συστήματος γράφονται στα δυο πλαϊνά μέρη του ίδιου αυλακιού. Παράλληλα παράγονται και οι πρώτοι δίσκοι 45 στροφών standard.

*Ευχαριστουμε  το Θανάση Κρεκούκια και το  ΜΕΝ 24 για το υλικο .

Mε μια μεγάλη έκθεση, με τον τίτλο «Kάρολος Kουν Θέατρο Tέχνης» το Mουσείο Mπενάκη (από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Nοεμβρίου) γιορτάζει τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Kαρόλου Kουν (13 Σεπτεμβρίου 1908). H έκθεση ξεκινά από το 1942, έτος ίδρυσης του θεάτρου και της σχολής, και φθάνει ως το 1987 - χρονιά του θανάτου του Kουν. Σαράντα πέντε χρόνια γεμάτα έργα, παραστάσεις, σκηνοθεσίες και συνεργασίες, γεμάτα αγωνίες και όνειρα, πρόβες και μαθήματα, γεμάτα θέατρο- άλλωστε όπως έλεγε ο ίδιος ο δάσκαλος «Kάνουμε Θέατρο για την Ψυχή μας».

Ορνιθες
Στη μεγάλη αίθουσα του β' ορόφου του Mουσείου Mπενάκη της οδού Πειραιώς θα δεσπόζει η παράσταση της κωμωδίας του Aριστοφάνη «Oρνιθες» με μακέτες, σχέδια από τα σκηνικά και τα κοστούμια, αντικείμενα, καθώς αυτή είναι μία από τις ιστορικές παραστάσεις που αλλάξανε την πορεία του θεάτρου. Παράλληλα θα υπάρχει φωτογραφικό υλικό από όλες τις - σχεδόν διακόσιες- παραστάσεις του Kουν.

Στη χωρισμένη σε τέσσερις ενότητες έκθεση (ελληνικό θέατρο, αρχαία τραγωδία και κωμωδία, αμερικανικό θέατρο, ευρωπαϊκό κλασικό και σύγχρονο), ο επισκέπτης ακούγοντας μουσικά μοτίβα του Mάνου Xατζιδάκι θα έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να παρακολουθήσει την περιπέτεια που έζησε ο Kουν μαζί με τους μαθητές του, αλλά και να διαβάσει σκέψεις, απόψεις, ιδέες για το θέατρο και τους ηθοποιούς. Oι φωτογραφίες δεν θα είναι στατικές αλλά κινούμενες και εναλλασσόμενες και θα προβάλλονται μέσα από έξι μεγάλες οθόνες.

Αφιέρωμα
Το αφιέρωμα στον Κουν πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του Μουσείου Μπενάκη. Η σκηνογράφος, Λίλη Πεζανού σχεδίασε και επιμελείται την έκθεση. Ο κατάλογος πουθα κυκλοφορήσει - έκδοση του μουσείου υπό την ευθύνη του Πλάτωνα Μαυρομούστακου, καθηγητή του τμήματος Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου- με τον τίτλο "Κάρολος Κουν Θέατρο Τέχνης" θα περιλαμβάνει πλήρη παραστασιογραφία και κριτικογραφία, φωτογραφίες και κείμενα του Κουν. Χρονικά θα καλύπτει την περίοδο 1930-1987, και όχι μόνο την 45ετία του Θεάτρου Τέχνης, κατά την οποία ο Κουν δούλεψε (και) με τις μεγάλες πρωταγωνίστριες της εποχής Κατερίνα και Μαρίκα Κοτοπούλη. Από το Θέατρο Τέχνης το υλικό επεξεργάστηκε η Γεωργία Σιδέρη.

Η Τζόαν Μπαέζ επιστρέφει

Γιορτάζοντας τα 50 χρόνια μιας σπουδαίας καριέρας η Τζόαν Μπαέζ κυκλοφορεί το 1ο στούντιο άλμπουμ της εδώ και 5 χρόνια, μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες του 2008! Σε παραγωγή του Στιβ Ιρλ, η Μπαέζ συνεχίζει στον καθιερωμένο ρόλο της ως ερμηνεύτριας αλλά και αιώνιας σπουδάστριας της folk. Μια σειρά "αντιπροσωπευτικά της ιστορίας και του πνεύματος της" κομμάτια, σήμερα ίσως πιο επίκαιρα ακόμη και από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ.

Συνθέσεις των Τομ Γουέιτς, Ελβις Κοστέλο, Πάτι Γκρίφιν και Στιβ Ιρλ από μία αξεπέραστη Τζόαν Μπαέζ και μία εκπληκτική μπάντα από το Nashville, αποτελούμενη από τους Τιμ Ο Μπρέιεν, Ντάρελ Σκοτ, Βίκτορ Κράους, Κένι Μαλόουν και φυσικά Στιβ Ιρλ.

http://www.myspace.com/joanbaez

Δείτε εδώ ένα mini documentary όπου η Joan Baez και ο Steve Earle μιλάνε για το "Day After Tomorrow"

http://www.youtube.com/watch?v=2oF-NJA7kH4

Πέθανε ιδρυτικό μέλος των Pink Floyd

O κιμπορντίστας- και ενίοτε τραγουδιστής- των Pink Floyd Ρικ Ράιτ, πέθανε χθες 15 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 65 ετών μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ο Ράιτ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της θρυλικής μπάντας μαζί με τον Νικ Μέισον, τον Ρότζερ Γουότερς και τον Σιντ Μπάρετ πίσω στο 1965..

Εκπρόσωπος της οικογένειας ανακοίνωσε τον θάνατό του και ζήτησε απ' όλους να σεβαστούν τις ιδιωτικές στιγμές των συγγενών του.
Ο Ρικ Ράιτ θα μείνει στην μνήμη των περισσοτέρων από το κομμάτι ";The Great Gig In The Sky"; που συνέθεσε για το άλμπουμ Dark Side Of The Moon, καθώς και για τη συνεισφορά του στο άλμπουμ Division Bell, όπου επανεντάχθηκε πλήρως στο γκρουπ μετά από μια περίοδο που έπαιζε σαν part time μουσικός.

Τα γενέθλια του sir Elton John

Για τα εξηκοστά του γενέθλια λοιπόν, ο sir Elton John επέλεξε να κάνει ένα μεγάλο πάρτι σήμερα το βράδυ στο Madison Square Garden. Η συγκεκριμένη συναυλία, σαν από παραγγελία, είναι η 60η που δίνει στο συγκεκριμένο venue ο καλλιτέχνης. "Ο Elton είναι ένας θρύλος στον κόσμο του θεάματος και μας τιμάει η απόφασή του να προσθέσει στα ρεκόρ του και αυτό του καλλιτέχνη που έχει εμφανιστεί τις περισσότερες φορές στην ιστορία του Madison Square Garden", δήλωσε σχετικά ο James Dolan, πρόεδρος της πιο διάσημης αρένας στον κόσμο.

Στο κοινό, εκτός από τους fan του καλλιτέχνη θα βρίσκονται και αρκετοί διάσημοι φίλοι του. Στο prive party που θα προηγηθεί αναμένεται να παρευρεθούν οι Pierce Brosnan, Whoopie Goldberg, Liz Hurley, Sharon Stone, Bette Midler, Michael Caine, Jon Bon Jovi και πολλοί άλλοι. Ο sir Elton John είναι μέσα στη λίστα με τους δέκα εμπορικότερους solo καλλιτέχνες όλων των εποχών και έχει πωλήσεις δίσκων που ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως, ενώ έχει 35 χρυσά και 25 πλατινένια album. Παράλληλα με τα 60 του χρόνια, φέτος συμπληρώνει και 40 χρόνια περιοδειών.

Αμέσως μετά την εκδήλωση των γενεθλίων, το πρόγραμμα περιλαμβάνει την μεταφορά της παράστασης "Red Piano Show" από το Las Vegas σε πέντε Ευρωπαϊκούς προορισμούς και συγκεκριμένα στη Σεβίλλη, τη Βενετία, τις Βερσαλλίες, το Βερολίνο και τη Μόσχα. Τα σκηνικά της παράστασης είναι επιμελημένα από τον David LaChapelle, έναν από τους καλύτερους φωτογράφους μόδας στον κόσμο. Τα εισιτήρια της παράστασης που έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές είναι περιορισμένα και διατίθενται μέσω του site http://redpiano.eu.

Ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της αγαπημένης ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου, βασισμένης στο θεατρικό έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, 50 χρόνια μετά την πρώτη της μεταφορά στον κινηματογράφο (1958-2008).
Ο "Ηλίας του 16ου" είναι πλέον στο στάδιο του post-production και έρχεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου με ένα καστ εξαιρετικών Ελλήνων ηθοποιών γυρισμένη σε μία σύγχρονη εκδοχή γιατί "τα πάντα γύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν"...

Να θυμηθούμε την ιστορία

Ο Ηλίας, ο Θωμάς και ο Βαγγέλης, τρία γκαρσόνια φίλοι, που οι υποχρεώσεις από δάνεια, κάρτες, ασφάλειες κλπ τους κυνηγούν καθημερινά, αποφασίζουν να κλέψουν τον κυρ-Λάμπρο, το αφεντικό του Βαγγέλη, ιδιοκτήτη καφετέριας, ενεχυροδανειστή και κλεπταποδόχο.
Τη διάρρηξη θα την κάνει ο Θωμάς, ενώ ο Ηλίας, ντυμένος αστυφύλακας, θα φυλάει τσίλιες απ' έξω. Την ώρα που ο ψευτο-αστυφύλακας περιπολεί στον δρόμο, σ' ένα διπλανό σπίτι - χαρτοπαικτική λέσχη, γίνεται αντιληπτή η απώλεια ενός δακτυλιδιού και για την κλοπή κατηγορείται η κοπέλα που προσέχει τη γιαγιά.
Ο Ηλίας καλείται να επέμβει και χωρίς να το καταλάβει αναλαμβάνει αστυνομικά καθήκοντα. Στο Τμήμα της περιοχής όπου καταλήγουν, ο Ηλίας ισχυρίζεται ότι ανήκει στη δύναμη ενός άλλου αστυνομικού τμήματος, του 16ου και απλώς έτυχε να περνά από εκεί. Αλλά και ο Θωμάς θα συλληφθεί τυχαία και θα οδηγηθεί στο Τμήμα, όπου ο Ηλίας θα καταφέρει να φέρει στην επιφάνεια την αλήθεια για την "κλοπή" αποδεικνύοντας την αθωότητα της κοπέλας.
Θα καταφέρει επίσης να γίνουν γνωστές οι παρανομίες του αφεντικού του Βαγγέλη και να "αφεθεί" ελεύθερος ο Θωμάς...

Πρωταγωνιστούν:
Πέτρος Φιλιππίδης - Ηλίας
Θανάσης Τσαλταμπάσης - Θωμάς
Κώστας Αποστολάκης - Βαγγέλης
Θέμις Μπαζάκα - Αλέκα
Υρώ Μανέ - Λουκία
Αντώνης Αντωνίου - Λάμπρος
Τάσος Κωστής - Oρέστης
Νένα Μεντή - κυρία Λογοθέτη
Αριέττα Μουτούση - Ελλη
Θάλεια Ματίκα - Τασία
Χρήστος Σιμαρδάνης - Υπαστυνόμος -Διοικητής
Ορφέας Αυγουστίδης - Σπανομαρίας
Λαέρτης Μαλκότσης - Αστυνομικός
Γιάννης Τσιμιτσέλης και Μαρία Κωνσταντάκη - Νεαρό ζευγάρι
και οι Mιχάλης Γιαννάτος - Μάνος (ταβερνιάρης)
Πάνος Σκουρολιάκος - Συμπαίκτης τάβλι

Σκηνοθεσία - Νίκος Ζαπατίνας
Διασκευή Σεναρίου - Κάτια Κισσονέργη
Διεύθυνση φωτογραφίας - Γιάννης Δρακουλαράκος
Σκηνικά - Όλγα Λεοντιάδου
Κοστούμια - Μαρία Καραπούλιου
Μουσική - Δημήτρης Κοντόπουλος

Standard, Frozen Mango, Hemingway Special βεβαίως βεβαίως, Strawberry και Chambord Daiquiri.

Μερικές από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις έχουν γίνει από ατύχημα. Το ίδιο ισχύει και για το ντακίρι που ο μύθος το θέλει να ανακαλύπτεται από αμερικάνους μηχανικούς ορυχείων που ξέμειναν από τζιν, στο Σαντιάγκο της Κούβα το 1905.

Μύθος ή πραγματικότητα δεν έχει σημασία αφού από την ανακάλυψη του και μετά η φήμη του ντακίρι πήρε παγκόσμιες διαστάσεις. Ο Σάλιντζερ, στο "The Catcher In the Rye" το έκανε το αγαπημένο ποτό του Χόλντεν Κόλφιλντ -αν και δεν ήπιε σταγόνα σε όλο το βιβλίο- και ο Τζον Κένεντι κατάπιε την αποτυχία στην κρίση του κόλπου των χοίρων με ένα καλό ντάκιρι.

Πέρα από την ιστορία, το ντάκιρι έχει κερδίσει και τους επιστήμονες. Σαν να μην έφτανε η διατροφική μόδα με τα αντιοξειδωτικά, φαίνεται πως η θεραπευτική δράση των κοκτέιλ με βάση τα φρούτα ενισχύεται με λίγο ρούμι ...; παραπάνω. Και γι' αυτό, το ALLOTINO jazz Rock Cafe προτείνει πέντε από τις πιο διάσημες συνταγές για ντάκιρι.

Standard Daiquiri

Θρυμματισμένος πάγος
Φρέσκο χυμός από δύο λάιμ
Λάιμ κομμένο σε στρογγυλές φέτες
1 κουταλάκι σιρόπι ζάχαρης
3 μεζούρες λευκό ρούμι
Βάζουμε τον πάγο, το χυμό λάιμ, το σιρόπι και το ρούμι σε ένα σέικερ και ανακινούμε μέχρι να αναμιχθούν πλήρως. Στραγγίζουμε το περιεχόμενο σε ένα παγωμένο ποτήρι για κοκτέιλ και διακοσμούμε με μία φέτα λάιμ.

Frozen Mango Dauiqiri

Θρυμματισμένος πάγος
1 μεζούρα χυμός λάιμ
2 κουταλάκια σιρόπι ζάχαρης
2 μεζούρες Morgan Spliced ρούμι
1/2 μάνγκο καθαρισμένο σε κομμάτια
6 φύλλα μέντας και ένα κλαδάκι για διακόσμηση
Βάζουμε τον πάγο, το χυμό λάιμ, το σιρόπι, το μάνγκο, τα φύλλα μέντας και το ρούμι σε ένα μπλέντερ και αναμιγνύουμε καλά. Αδειάζουμε το περιεχόμενο σε ένα ποτήρι σαμπάνια δίσκο και διακοσμούμε με μια φέτα μάνγκο και ένα κλαδάκι μέντας.

Hemingway Special

Θρυμματισμένος πάγος
2 μεζούρες λευκό ρούμι
1/4 μεζούρας λικέρ Μαρασίνο liqueur
φρέσκο χυμό από μισό 1/2 λάιμ
1 μεζούρα χυμό γκρέιπφρουτ
Στύβουμε το λάιμ σε ένα σέικερ και προσθέτουμε τα υπόλοιπα συστατικά. Ανακινούμε ελαφρά και σερβίρουμε με θρυμματισμένο πάγο. Σερβίρουμε σε παγωμένο ποτήρι κοκτέιλ

Strawberry Daiquiri

1/2 μεζούρα σναπς φράουλα
1 μεζούρα light ρούμι
1 μεζούρα λάιμ juice
1 κουταλάκι ζάχαρη σε σκόνη
1 μεζούρα χυμό φράουλας
Χτυπάμε όλα τα συστατικά με πάγο και στραγγίζουμε σε ένα ποτήρι κοκτέιλ.

Chambord Daiquiri

3/4 μεζούρας λικέρ Chambord
3/4 μεζούρας light ρούμι
1/2 μεζούρα χυμό λάιμ
1 κουταλάκι ζάχαρη
Ανακατεύουμε τα υλικά μαζί με ένα κύπελλο θρυμματισμένο πάγο σε ένα σέικερ ή μπλέντερ για 30 δευτερόλεπτα. Αδειάζουμε το περιεχόμενο σε ένα ποτήρι σαμπάνιας δίσκο και σερβίρουμε.

Είναι μια απορία που αναρωτιόμαστε όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον καφέ. Γιατί μέχρι και σε πολύ μεγάλα μαγαζιά με πλεόνασμα χρημάτων και φοβερή διακόσμηση, ο espresso που σερβίρεται είναι από μέτριος έως πολύ κακός.
Ξέρουμε βέβαια και την απάντηση αλλά δεν την ξεστομίζουμε.

Το πρόβλημα που μπορούμε να δούμε με την πρώτη ματιά είναι ότι ο barista δεν είναι εκπαιδευμένος και κάνει λάθη στα βήματα που χρειάζονται για τον espresso. Ναι, αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν μπορούμε εύκολα να το μηδενίσουμε. Όταν μια εργασία δεν είναι αυτοματοποιημένη και χρειάζεται να επέμβει ο ανθρώπινος παράγοντας τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς κανένας μας δεν είναι ίδιος με τον άλλον και έτσι πάντα κάποιος ξεχωρίζει. Θέλω να πω ότι όταν οι περισσότεροι σε αυτήν την δουλειά έρχονται για να μαζέψουν τα χρήματα των διακοπών τους ή είναι υποαπασχολούμενοι και εργάζονται για μικρές περιόδους, με την λογική ότι ";ποιος θέλει να γίνει barista";, ";τι είναι αυτό?";, ";α, εγώ σπουδάζω για να γίνω δικηγόρος, αυτό το κάνω περιστασιακά"; και άλλα πολλά τέτοια, συν το γεγονός ότι δεν μπορούν να συμπληρωθούν οι απαιτούμενες θέσεις εργασίας πιο πολύ λόγο μεγάλης πληθώρας μαγαζιών, το ζήτημα θα παραμένει. Αν προσθέσω τώρα και τους ιδιοκτήτες που δεν ξέρουν τίποτα ή γνωρίζουν ελάχιστα από το τι σημαίνει καλός καφές και αμφιβάλω αν έχουν πιεί ποτέ καλό καφέ ή αν είναι σε θέση να τον ξεχωρίσουν και εκφράζονται συνήθως με ατάκες του ";έλα τώρα, ποιος μπορεί να ξεχωρίσει έναν καφέ?";, ";οι περισσότεροι καφέδες ίδιοι είναι";, ";μα αυτός είναι ίδιος με τον άλλον που είχα πιεί πριν δυο χρόνια στην Ιταλία"; τότε το μίγμα γίνεται εξωφρενικά κακό για την ποιότητα. Άσε που έρχεται και το οικονομικό θέμα στην μέση. Η αλήθεια είναι ότι ο καλός καφές είναι πιο ακριβός από τον μέτριο (όπως όλα τα πράγματα στην ζωή), αλλά όταν το σκέφτεσαι στην τιμή του αρχίζεις τα ";με τόσα κιλά που κάνω αν πάρω δυο ευρώ λιγότερο το κιλό ...;.  και στο τέλος λέμε τι φταίει.

Ήμουν με έναν φίλο τις προάλλες, που έχει κάνει ένα αναψυκτήριο και του έλεγα πόσο τυχερός είναι που δεν βλέπει τι συμβαίνει στην αγορά. Αναλύοντας το θα απογοητευθούμε. Ανειδίκευτοι baristi, βρώμικες μηχανές, άθλια χαρμάνια και κακοί ιδιοκτήτες συνθέτουν την εικόνα. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις που έγκειται συνήθως στο άτομο που εργάζεται εκείνη την στιγμή και όχι στο μαγαζί. Οι εξαιρέσεις των ατόμων έχουν το καλό ότι πολλαπλασιάζονται, αλλά σε σχέση με τον αριθμό των μαγαζιών είναι και θα παραμείνουν για αρκετά χρόνια ακόμα, εξαιρέσεις.

Αναφερόμενος στους καταναλωτές, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να απαιτείτε ένα καλύτερο αποτέλεσμα στο φλιτζάνι του espresso σας.

Αναφερόμενος στους baristi, κάνοντας και την αυτοκριτική μου, να εξειδικευτείτε γρήγορα και με όποιον τρόπο νομίζετε γιατί αρκετό φαρμάκι κεράσαμε τόσα χρόνια τον κόσμο. Πρέπει να σταματήσει κάποτε αυτό το κακό.

*Ευχαριστω το Xρήστος Μανουσίδη  για τις αποψεις του.

Πέθανε ιδρυτικό μέλος των Pink Floyd Η μουσική σκηνή είναι πραγματικά πολύ φτωχότερη από σήμερα. Στη μεγάλη συναυλία των ουρανών θα παίζει πλέον ο Rick Wright.

Richard William Wright (28 Ιουλίου, 1945-15 Σεπτεμβριου 2008)

Ο Rick ηταν  παντρεμένος και ειχε 3 παιδιά με την Millie. (Gala, Jamie και ένα γιο που είναι κι' αυτός παντρεμένος). Όταν ο Rick έπρεπε να αποφασίσει τι σπουδές να ακολουθήσει, κάποιος του σύστησε να γίνει αρχιτέκτονας. Όταν όμως συνάντησε τον Nick και τον Roger, κατάλαβε ότι θέλει να γίνει μουσικός. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η μεγάλη αγάπη του Rick ηταν  να το σκάει με το 22 μέτρων σκάφος του, όποτε έχει την ευκαιρία.

Ο Rick θα μείνει στην μνήμη των περισσοτέρων από το κομμάτι " The Great Gig In The Sky"; που συνέθεσε για το άλμπουμ Dark Side Of The Moon, καθώς και για τη συνεισφορά του στο άλμπουμ Division Bell, όπου επανεντάχθηκε πλήρως στο γκρουπ μετά από μια περίοδο που έπαιζε σαν part time μουσικός.

The Dark Side of the Moon

The Dark Side of the Moon είναι ένα άλμπουμ των Pink Floyd που κυκλοφόρησε το 1973. Οι στίχοι των τραγουδιών αναφέρονται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τα προβλήματα, τις συνήθειες, θέματα όπως ο χρόνος, η απληστία, οι συγκρούσεις, τα ταξίδια, οι ψυχικές διαταραχές και ο Θάνατο.

Μαζί με το The Wall, θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα δείγματα δουλειάς των Pink Floyd Πολλοί κριτικοί έχουν χρησιμοποιήσει το δίσκο ως κριτήριο διαχωρισμού μεταξύ της κλασσικής Ροκ και ηλεκτρονικής μουσικής. Και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος (Ντέιβιντ Γκίλμορ, Νικ Μέισον, Ρότζερ Γουώτερς και Ρίτσαρντ Ράιτ) πήραν μέρος στην δημιουργία και την παραγωγή του δίσκου.

Το Dark Side of the Moon εμπνέεται από τον πιεστικό τρόπο ζωής που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα, τον καταναλωτισμό, τον αυξημένο ρυθμό ζωής και μετακίνησης, την παρακμή των γηραιών ανθρώπων και τον θάνατο, την απανθρωπιά της κοινωνίας και της πολεμικές συγκρούσεις. Η θεματολογία αυτή μεταδίδεται τόσο μέσα από τους στίχους όσο και μέσα από ήχους και ομιλία. Για παράδειγμα στο τραγούδι On the Run ο ήχος του αεροπλάνου που συντρίβεται μπορεί να ερμηνευτεί ως φοβία για τα αεροπλάνα. Στο τραγούδι Time, τα ξυπνητήρια προσπαθούν να θυμίσουν στον ακροατή το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Το ηχητικό των κερμάτων στοτραγούδι Money κριτικάρει την απληστία. Το US and Them είναι ένα αντιπολεμικό μανιφέστο, ενώ το Brain Damage δίνει την εναλλακτική άποψη ότι οι "τρελοί" ίσως είναι οι μόνοι που καταλαβαίνουν τα λάθη της κοινωνίας. Τέλος το κομμάτι Eclipse ασχολείται με τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Ο Ρότζερ Γουώτερς έγραψε όλους τους στίχους και ηχογράφησε τα "προσχέδια" των τραγουδιών σε ένα στούντιο κοντά στο σπίτι του.

Η ηχογράφηση έγινε στα Abbey Road Studios μεταξύ Ιουνίου 1972 και Ιανουαρίου 1973 χρησιμοποιώντας της πιο εξελιγμένες τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί σε Ροκ άλμπουμ εκείνη την εποχή. Εκτός από τα κλασσικά όργανα χρησιμοποίησαν και ήχους όπως ο ήχος ενός τεχνικού να τρέχει μέσα στο στούντιο (κομμάτι On the Run), παλία ξυπνητήρια (Time) κ.α. Μεταξύ των τραγουδιών και πάνω σε αυτά ακούγονται κάποιοι διάλογοι. Ο Ρότζερ Γουώτερς δημιούργησε κάποιες κάρτες ερωτήσεων που είχαν σχέση με τα θέματα των τραγουδιών. Υστερα μάζεψε περαστικούς και τους έδειχνε τις κάρτες σε τυχαία σειρά ηχωγραφώντας τις απαντήσεις ενιαία. Αυτό δημιούργησε αξιοπρόσεκτους διαλόγους (μερικοί υπάρχουν στην ιστοσελίδα

Το Dark Side of the Moon έγινε παγκόσμιο Best-Seller έφτασε στην κορυφή στο Billboard 200 για μια εβδομάδα αλλά παρέμεινε στην λίστα για 741 εβδομάδες (περίπου 14 χρόνια). Οι πωλήσεις έφτασαν τα 40 εκατομύρια σε παγκόσμιο επίπεσο το 2004 με 400.000 πωλήσεις το 2002 καθιστώντας το στα 200 best-selling albums της χρονιάς σχεδόν 30 χρόνια μετά την έκδοση του. Στην Αμερική έγινε πλατινένιο το 1990 και διαμαντένιο το 1999. Αυτή την στιγμή είναι 15 φορές πλατινένιο.

Όταν το άλμπουμ παίχτηκε ταυτόχρονα με το φίλμ του 1939 Ο μάγος του Όζ οι εικόνες περιστασιακά φαίνεται να συγχρονίζονται με την μουσική και τους στίχους. Αυτό το φαινόμενο πήρε το όνομα "Dark Side of the Rainbow" ή "Dark Side of Oz". Λέγεται ότι το άλμπουμ μπορεί να παιχτεί τρεις φορές κατά την διάρκεια της ταινίας με συγχρονισμούς κάθε φορά που παίζεται. Τα μέλη του γκρουπ έχουν αρνηθεί επανηλημένος ότι κάτι τέτοιο έχει γίνει ηθελημένα.Συγχρονισμένες ταινίες έχουν κυκλοφορήσει στο εμπόριο.

The Division Bell

Έξη χρόνια μετά ο Dave αποφάσισε να προσεγγίσει τον κλασσικό ήχο των Floyd με έναν καινούργιο δίσκο και μπήκε στο στούντιο μαζί με τους Wright και Mason. Ναι!!!! Αυτή τη φορά, είναι οι Pink Floyd που μπαίνουν στο στούντιο για να κάνουν έναν δίσκο των Pink Floyd και κάνουν ένα πραγματικά καλό άλμπουμ προσεγγίζοντας το "Dark Side of the Moon" και το "Wish You Were Here".
Το άλμπουμ είναι εξαίσιο και το όλο εγχείρημα, είναι πραγματικά ευχάριστο. Εάν το "Wish You Were Here" ήταν ένα ανοιχτό γράμμα προς τον Syd Barrett, το "Division Bell», είναι ένα ανοιχτό γράμμα προς τον .... Roger Waters!!! Ναι έτσι είναι. Οι στίχοι απευθύνονται άμεσα στον Roger.

-What Do You Want From Me:
"Should I sing until I can't sing anymore?
Play these strings until my fingers are raw?
You're so hard to please."
"You can own everything you see,
sell your soul for complete control."

Σημερα η μπαντα του ουρανου υποδεχεται ένα μαγο.

Καλο ταξειδι Rick !!!

Ανδρεας Δηλες

Kamikaze, Screwdriver, Sex on the Beach για όσους βλέπουν πολύ τηλεόραση και SoCal, Orange Cooler, Frosty Lemon για τους ψαγμένους.

Το ALLOTINO Jazz Rock Cafι  παρουσιάζει έξι κοκτέιλ κατευθείαν από... τη Σιβηρία.

Κυκλοφορεί στο αίμα των λαών της βαλτικής, της σκανδιναβικής και της ρωσικής επικράτειας εδώ και 10 περίπου αιώνες αλλά οι Πολωνοί την είπαν πρώτοι Vodka (Wodka) το 1405.

Με καθυστέρηση 400 χρόνων, οι άσπονδοι φίλοι τους, οι Ρώσοι, το έκαναν εθνικό τους ποτό αλλά το κράτησαν για την πάρτη τους. Για να έρθουν οι άσπονδοι φίλοι των άσπονδων φίλων των Πολωνών, οι Αμερικάνοι, και να τη διαδώσουν σε όλο τον κόσμο.

Και σήμερα, το αραιωμένο κρασί από ψωμί (vodka of bread wine) είναι η βάση μερικών από τα πιο γνωστά και απολαυστικά κοκτέιλ:

Τα γνωστά

Kamikaze
1 μεζούρα βότκα
1 μεζούρα τριπλ-σεκ
1 μεζούρα φρέσκος χυμός λάιμ
Ανακατεύουμε τα συστατικά σε ένα σέικερ με πάγο σε κύβους και σερβίρουμε σε ψηλό ποτήρι αφού πρώτα γαρνίρουμε μια φέτα λεμόνι ή λάιμ.

Screwdriver
1 μεζούρα βότκα
2 ½ μεζούρες φρέσκος χυμός πορτοκάλι
Σε ένα ψηλό ποτήρι προσθέτουμε πάγο σε κύβους μέχρι να γεμίσει και προσθέτουμε τη βότκα. Γεμίζουμε με χυμό πορτοκάλι, αναδεύουμε ελαφρά και σερβίρουμε

Sex on the Beach
1 ½ μεζούρα βότκα
½ μεζούρα σναπς βερίκοκο
2 μεζούρες χυμό βατόμουρο
2 μεζούρες χυμό πορτοκάλι
Προσθέτουμε τη βότκα και το σναπς σε ένα ψηλό ποτήρι με πάγο μέχρι τη μέση. Και συμπληρώνουμε ίσες ποσότητες χυμό βατόμουρο και πορτοκάλι. Ανακατεύουμε ελαφρά

Τα απολαυστικά

SoCal
1 μεζούρα φρέσκος χυμός λάιμ
½ μεζούρα σιρόπι μέντας
2 μεζούρες βότκα
Ένα κλαδάκι μέντας
Γεμίζουμε ένα ψηλό ποτήρι με πάγο μέχρι τη μέση. Προσθέτουμε το χυμό και το σιρόπι και αναδεύουμε ελαφρά. Προσθέτουμε τη βότκα. Σερβίρουμε αφού πρώτα γαρνίρουμε με το κλαδάκι της μέντας.

Orange Cooler
5 μεζούρες χυμό ρόδι
2 ½ μεζούρες βότκα
½ μεζούρα λικέρ πορτοκάλι
½ μεζούρα χυμό λάιμ
2 ½ μεζούρες τζιτζιμπύρα
Σε μία κανάτα προσθέτουμε τους χυμούς, το λικέρ και τη βότκα. Τοποθετούμε την κανάτα στην κατάψυξη για περίπου μία ώρα και ακριβώς πριν σερβίρουμε προσθέτουμε τη μπύρα αναδεύοντας ελαφρά. Σερβίρουμε σε ποτήρια γεμάτα με πάγο και γαρνίρουμε με μερικές φέτες πορτοκάλι.

Frosty Lemon
1 κουταλάκι ζάχαρη
1 κύπελλο θρυμματισμένο πάγο
3 μεζούρες βότκα με άρωμα λεμόνι
1 μεζούρα λικέρ με άρωμα λεμόνι
2 μεζούρες φρέσκο χυμό λεμόνι
2 λεπτές φέτες φλούδα λεμόνι
Προσθέτουμε πάγο, βότκα, χυμό και λικέρ σε ένα σέικερ, ανακατεύουμε για περίπου δέκα δευτερόλεπτα και σερβίρουμε σε ποτήρια μαρτίνι τα χείλη των οποίων έχουμε επαλείψει με ζάχαρη. Γαρνίρουμε με μια φέτα λεμόνι.

Η μουσική σκηνή είναι πραγματικά πολύ φτωχότερη από σήμερα.

Στη μεγάλη συναυλία των ουρανών θα παίζει πλέον ο Rick Wright.

O κιμπορντίστας- και ενίοτε τραγουδιστής- των Pink Floyd Ρικ Ράιτ, πέθανε χθες 15 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 65 ετών μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ο Ράιτ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της θρυλικής μπάντας μαζί με τον Νικ Μέισον, τον Ρότζερ Γουότερς και τον Σιντ Μπάρετ πίσω στο 1965..

Εκπρόσωπος της οικογένειας ανακοίνωσε τον θάνατό του και ζήτησε απ' όλους να σεβαστούν τις ιδιωτικές στιγμές των συγγενών του.
Ο Ρικ Ράιτ θα μείνει στην μνήμη των περισσοτέρων από το κομμάτι ";The Great Gig In The Sky"; που συνέθεσε για το άλμπουμ Dark Side Of The Moon, καθώς και για τη συνεισφορά του στο άλμπουμ Division Bell, όπου επανεντάχθηκε πλήρως στο γκρουπ μετά από μια περίοδο που έπαιζε σαν part time μουσικός.

Στη μεγάλη συναυλία των ουρανών θα παίζει πλέον ο Rick Wright.

The Great Gig In The Sky..... σε ευχαριστουμε.

Το κάπνισμα με ναργιλέ αποτελεί μια από τις παλαιότερες παραδόσεις στην Τουρκία και στις ανατολικές χώρες γενικότερα. Ο πρώτος ναργιλές ήρθε από την Ινδία, αλλά σε μια πρωτόγονη μορφή μια και ήταν φτιαγμένος από κέλυφος καρύδας. Από 'κεί έγινε γνωστός αρχικά στο Ιράν και μετά στον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο. 

Όμως ήταν στην Τουρκία όπου ο ναργιλές ολοκλήρωσε την επανάσταση του και καθιερώθηκε σαν τρόπος καπνίσματος και μάλιστα χωρίς να αλλάξει ιδιαίτερα η μορφή του τους τελευταίους αιώνες. Έγινε ένα πολύ δημοφιλές είδος για την κουλτούρα των καφενέδων στην Τουρκία από τα μέσα του 17^ου αιώνα. Η απόλαυση που λάμβαναν οι καπνιστές του ναργιλέ από την πολύ απλή αυτή συσκευή καπνίσματος ήταν απίστευτη. Με τον καιρό δημιουργήθηκαν ακόμα και ";κανόνες"; για το άναμμα και κάπνισμα του ναργιλέ που μετέτρεπαν το φαινομενικά απλό κάπνισμα σε μια μυσταγωγία. Σε όλους τους καφενέδες υπήρχε μια γωνιά ή ένα πατάρι όπου μαζεύονταν οι καπνιστές του ναργιλέ. Μάλιστα ο καθένας συνήθιζε να έχει μαζί του τον δικό του καπνό ή ακόμα και το δικό του μαρκούτσι. Όταν δε έβλεπαν κάποιο να προσπαθεί να ανάψει το τσιγάρο του από το καρβουνάκι που άναβε πάνω στο λουλά θύμωναν μαζί του γιατί θεωρούσαν ότι διέκοπταν το ρυθμό που έκαιγε το καρβουνάκι ...;!!! Έτσι, ένα πρωινό κάπνισμα ήταν ότι χρειάζονταν όλοι για να τους τονώσει τη μέρα λίγο πριν τη δουλειά και φυσικά αργά το απόγευμα συνοδεύοντας το τσάι ή τον καφέ τους. 

Ο καπνός που συνηθιζόταν να χρησιμοποιείται στο ναργιλέ ήταν ένα είδος σκούρου καπνού από το Ιράν που πλενόταν αρκετές φορές πριν τη χρήση του μια και ήταν ιδιαίτερα έντονος. Πάνω στο Λουλά έβαζαν κάρβουνο από βελανιδιά και μόνο. Ορισμένοι από τους ";επαγγελματίες"; καπνιστές έβαζαν κάποια κομμάτια φρούτων μέσα στο νερό της γυάλας του ναργιλέ, όπως κεράσια ή σταφύλια. Άλλοι έβαζαν χυμό από ρόδι ή ροδόλαδο για να δώσουν λίγο άρωμα στο κάπνισμα τους.  

Ο ναργιλές ήταν της μόδας και πολύ δημοφιλής στην υψηλή κοινωνία του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα και μάλιστα οι κυρίες της εποχής συνήθιζαν να φωτογραφίζονται μαζί με κάποιο ναργιλέ. Επίσης συνόδευε κάθε παρέα μαζί με το απογευματινό τσάι και κάθε συγκέντρωση πνευματικών ανθρώπων. Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως με κάθε όμορφη συνήθεια του παρελθόντος το κάπνισμα με ναργιλέ άρχισε να γνωρίζει μια σημαντική ύφεση με τη διάδοση των τσιγάρων. Παρόλα αυτά όμως ακόμα και σήμερα ο ναργιλές έχει ορισμένους φανατικούς φίλους που κάθε τόσο αφήνονται στο μεθυστικό άρωμα του καπνού του, που τους ταξιδεύει σε ονειρικούς τόπους της ανατολής.

«Το κάπνισμα με ναργιλέ δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό ενός τσιγάρου. Τα τσιγάρα είναι για ανθρώπους βιαστικούς, νευρικούς, ανταγωνιστικούς όπως προτρέπει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Όμως όταν καπνίζεις ναργιλέ έχεις όλο το χρόνο να σκεφτείς. Σε διδάσκει να έχεις υπομονή και ανοχή και σου προσφέρει την εκτίμηση μιας καλής παρέας. Οι καπνιστές του ναργιλέ παρουσιάζουν μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση της ζωής από αυτήν των καπνιστών τσιγάρου». Αυτά είναι λόγια ενός γέρου για χρόνια φίλου του καπνίσματος με ναργιλέ. 

Το κάπνισμα με ναργιλέ είναι σίγουρα πιο ";δροσιστικό"; από αυτό ενός τσιγάρου και ελαφρώς μεθυστικό. Επίσης είναι σίγουρα πολύ λιγότερο βλαβερό μια και ο καπνός περνώντας μέσα από το νερό της γυάλας φιλτράρεται από βλαβερές ουσίες πριν ακόμα τον εισπνεύσει ο καπνιστής. Ο καπνός που χρησιμοποιείται είναι ειδικά φτιαγμένος για χρήση με ναργιλέ και είναι αρκετά ζουμερός και χυμώδης. Διακρίνεται στον καπνό με φυσική γεύση και σε αυτόν με διάφορα αρώματα και γεύσεις φρούτων και φυτών όπως ροδάκινο, μήλο, φράουλα, μέντα, ρόδο κ.α. Παλιότερα σε χώρες της ανατολής συνήθιζαν να προσθέτουν μαζί με τον καπνό και ένα μίγμα από όπιο ή ακόμα και σκόνη από μαργαριτάρια. Σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως αρωματικοί καπνοί που είναι ένα μείγμα από φύλλα διαφόρων ειδών καπνού μαζί με πρόσθετα από μελάσα ζαχαροκάλαμου. Όμως πέρα από τις προτιμήσεις στο είδος του καπνού, η εμπειρία του καπνίσματος με ναργιλέ προϋποθέτει καλή παρέα και την ανάλογη γαλήνια ατμόσφαιρα και ψυχική ηρεμία. 

Το είδος του καπνού που χρησιμοποιείται σήμερα συναντάται για πρώτη φορά στην Αίγυπτο στις αρχές του 19^ου αιώνα. Μέχρι τότε ο καπνός προερχόταν από ένα είδος που υπήρχε σε φυτείες στην Τουρκία και το Ιράν και καπνιζόταν χωρίς καμιά ιδιαίτερη κατεργασία. Μια μέρα ένας Αιγύπτιος καπνιστής ναργιλέ έπαιρνε το δείπνο του που περιλάμβανε ψωμί και μελάσα από ζαχαροκάλαμο -; ένα πολύ συνηθισμένο επιδόρπιο στη χώρα του -; και σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει μελάσα μαζί με τον καπνό για να δώσει μια ξεχωριστή υφή στο κάπνισμά του. Πράγματι, δοκιμάζοντας το, διαπίστωσε ότι ο καπνός έγινε πιο γλυκός και αρωματικός. Έτσι, το είδος αυτό έγινε γνωστό σε όλη την Αίγυπτο και οι αντίστοιχες βιομηχανίες καπνού υιοθέτησαν τη νέα τεχνική παρασκευής. Μάλιστα αργότερα προσθέσανε στο μείγμα και χυμούς από διάφορα φρούτα διευρύνοντας έτσι τη γκάμα των αρωμάτων και γεύσεων καπνού για ναργιλέ, αποσκοπώντας βέβαια στην προσέγγιση περισσότερου κόσμου στην προσφιλή συνήθεια. 

Ο ναργιλές αποτελείται από τέσσερα μέρη και είναι τα ακόλουθα:

• Η γυάλα του ναργιλέ που περιέχει το νερό μέσα από το οποίο περνάει και φιλτράρεται ο καπνός. Μπορεί να είναι από απλό γυαλί, κρύσταλλο ή ασήμι και να έχει διάφορα σχέδια ζωγραφισμένα πάνω της. Συνήθως συναντάται με χρώμα πράσινο, μπλε ή διάφανο.

• Το σώμα του ναργιλέ που είναι μεταλλικό -; συνήθως μπρούτζινο -; και βρίσκεται πάνω από τη γυάλα.

• Ο λουλάς που είναι το πήλινο ή μεταλλικό μέρος στην κορυφή του ναργιλέ και στο οποίο τοποθετείται ο καπνός και το καρβουνάκι.

• Το μαρκούτσι που είναι ο εύκαμπτος ";σωλήνας"; με τον οποίο ο καπνιστής φουμάρει τον καπνό. Το άκρο που φτάνει στο στόμα του καπνιστή παλιότερα οι κατασκευαστές το φτιάχνανε από κεχριμπάρι καλής ποιότητας μια και πίστευαν ότι μ' αυτό δεν μεταδιδόταν μικρόβια.

Όμορφα κορίτσια, πολλά τραγούδια, ατμόσφαιρα μιας κάποιας παρακμής... Δεν έχετε ξεχάσει τη Λάιζα Μινέλι, έτσι; Ετοιμαστείτε για  όσα θέλατε να μάθετε γι' αυτό το εκκεντρικό θέαμα και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε...

Τι φαντάζεστε όταν ακούτε τον όρο καμπαρέ; Αν στο μυαλό σας έρχεται η εικόνα μιας γυναίκας περφόρμερ σαν τη Μάρλεν Ντίτριχ ως Λόλα Λόλα στο «Γαλάζιο 'Αγγελο», είστε μέσα. Αν, από την άλλη, σας έρχονται εικόνες από μπαλέτα με καλλίγραμμες ημίγυμνες κοπέλες που χορεύουν και τραγουδούν στο «Moulin Rouge», και πάλι είστε μέσα. Περφόρμερ με στενά ρούχα και καπέλο, ίσως και με ένα μπαστούνι και μια καρέκλα, σε μια μισοφωτισμένη σκηνή να τραγουδούν υπό τη συνοδεία πιάνου, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα και μια αμφίδρομη σχέση με το κοινό, παρακολουθώντας και προλαβαίνοντας τις αντιδράσεις του: βρισκόμαστε στο Βασίλειο του Καμπαρέ!
Η ίδια η λέξη καμπαρέ σχετίζεται με χώρους κατανάλωσης κρασιού -σαν να λέμε «ταβερνάκι» α λα γαλλικά. Ήδη από τον 15ο αιώνα στη Γαλλία τέτοια «καμπαρέ» αποτελούσαν χώρους συνάντησης καλλιτεχνών. Το καμπαρέ που εμείς γνωρίζουμε ως μορφή μουσικής / χορευτικής / θεατρικής διασκέδασης κυριάρχησε στην Ευρώπη από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τα τέλη του Μεσοπολέμου (τουλάχιστον). Έχοντας κάποιες συγγένειες με το αγγλικό μιούζικ χολ ή το αμερικανικό vaudeville, αλλά ακολουθώντας μια πιο αστική κατεύθυνση -ανάλογη με αυτή της ελαφράς κεντροευρωπαϊκής όπερας- το καμπαρέ διαμόρφωσε ένα ξεχωριστό στυλ. Με επίκεντρο το Παρίσι αρχικά, αναπτύσσοντας την εγγενή (και διαχρονική) γαλλική κουλτούρα της cafe societe, άνθησε σε χώρους όπως το ιστορικό «Le Chat Noir» («Ο Μαύρος Γάτος»), όπου σύχναζαν -και ως performers- καλλιτέχνες του μεγέθους του Ερίκ Σατί, του Κλοντ Ντεμπισί ή του Γκι ντε Μοπασάν. Μέχρι την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου τέτοιοι χώροι είχαν ανοίξει σε Μόναχο, Βερολίνο, Βιέννη και Μόσχα. Eκεί βρήκαν καταφύγιο έκφρασης τα πιο πρωτοποριακά καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής όπως ο εξπρεσιονισμός, ο φουτουρισμός και ο ντανταϊσμός.
Αλλά και ως μουσικός χώρος, το καμπαρέ ήταν πάντα ανοιχτό σε νεωτερισμούς και πειραματικά ρεύματα -πράγμα που φάνηκε πολύ έντονα στα μέσα της δεκαετίας του '20, όταν η τζαζ κατέκτησε το Παρίσι με τον μεγάλο κλαρινετίστα από τη Νέα Ορλεάνη, τον Sidney Bechet, να παίζει στη θρυλική παράσταση «La Revue Negre» και τη Josephine Baker να γίνεται η μεγάλη σταρ της εποχής. Φυσικά, το γεγονός ότι η θρυλική Josephine τραγουδούσε χωρίς πολλά-πολλά ρούχα ήταν καταλυτικό στην εξάπλωση του ύφους αλλά και του ήθους -με αποτέλεσμα το καμπαρέ να φορτιστεί έκτοτε με τη γνωστή σε όλους μας αρνητική του έννοια...
Την ίδια εποχή, το κουιντέτο του Hot Club της Γαλλίας, με τον τσιγγάνο κιθαρίστα Django Reinhardt και το βιολιστή Stephane Grappelli, είναι το πρώτο νούμερο σε ζήτηση στα καφέ και στα καμπαρέ...

 ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Παράλληλα, το καμπαρέ παίρνει τον «οριστικό» του χαρακτήρα στην προναζιστική Γερμανία, καθώς οι κλασικές δημιουργίες του Kurt Weill και του Bertolt Brecht δίνουν απόλυτα την ντεκαντάνς ατμόσφαιρα που κυριαρχεί -και το «σχήμα» των πραγμάτων που θα 'ρθουν! Αυτήν ακριβώς ιχνογραφεί στα σέβεντις το χολιγουντιανό μιούζικαλ «Cabaret» του Μπομπ Φόσι με τη Λάιζα Μινέλι -που, στη δική μας θεατρική εκδοχή, είναι η αφορμή γι' αυτό το κείμενο. Όλα οφείλονται στο γεγονός ότι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης το 1920 έπαψε τη λογοκρισία και τα καμπαρέ άνθησαν, παρωδώντας και σατιρίζοντας τα πάντα, κατακεραυνώνοντας την ηθική υποκρισία της μπουρζουαζίας. Επετράπη, μάλιστα, και ο δημόσιος γυμνισμός, ευκαιρία που άδραξαν και τα καμπαρέ για να παρουσιάσουν σόου με έντονο ερωτισμό. Τέτοιο ήταν και το διάσημο Eldorado του Βερολίνου, που σύχναζαν και πρωτοστατούσαν τραβεστί και ομοφυλόφιλοι.
Η άνοδος του ναζιστικού κόμματος το 1933 σηματοδότησε δραματικές αλλαγές. Πολλοί από τους δημιουργούς εκδιώχθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ άλλοι αυτοκτόνησαν ή προτίμησαν να φύγουν από τη Γερμανία προς την Αμερική ή την ήσυχη Ελβετία, όπου και βρήκαν γόνιμο έδαφος για ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους. Ανάμεσά τους και οι πρωτοπόροι ντανταϊστές Hugo Ball και Emmie Hennings, που έκαναν κέντρο των δραστηριοτήτων τους ένα -αρχικά αδιάφορο- μπαρ, που έμελλε να γίνει το πασίγνωστο Cabaret Voltaire.
Αυτή ακριβώς η παρακμιακή ατμόσφαιρα που εμποτίζει την έννοια «μουσική καμπαρέ» μας κάνει να τη θεωρούμε «κλασική» -ξεχνώντας ίσως ότι, μεταπολεμικά, στη Γαλλία, το μουσικό καμπαρέ προχώρησε ακόμα πιο πέρα - και επηρέασε όλο τον κόσμο της ποπ...
Η Edith Piaf, το «σπουργιτάκι», είναι η μορφή που δεσπόζει (με τραγούδια όπως το «La vie en rose» ή το «Les trois cloches») στην παριζιάνικη ζωή των φίφτις, πλάι στη διανόηση και τον υπαρξισμό του Jean-Paul Sartre, στην cool jazz και στις κρεασιόν της Coco Chanel και του Christian Dior, ανοίγοντας το δρόμο για μορφές όπως ο Gilbert Becaud, η Juliette Greco, ο Charles Aznavour, ο Charles Trenet και, φυσικά, ο μέγιστος Jacques Brel, τα τραγούδια του οποίου έφτασαν όχι μόνο στο στόμα του Frank Sinatra, αλλά αποτέλεσαν και «ύλη κορμού» για αστέρια όπως ο Tom Jones, ο David Bowie, ο Scott Walker ή ο Marc Almond...
Μιλώντας σήμερα για το «πνεύμα» του καμπαρέ, άνετα το ανιχνεύουμε στη μουσική που παρουσιάζουν «θεές» όπως η Marianne Faithful ή η Ute Lemper -ενώ μια νέα γενιά Αμερικανών τζαζ crooners, όπως ο Michael Feinstein, αντλεί εξίσου από το κλασικό made in USA μιούζικαλ και την ευρωπαϊκή καμπαρετζίδικη καθαρότητα...

ΚΑΜΠΑΡΕ ΣΗΜΕΡΑ;

Αν και το καμπαρέ είναι μια γενικότερη έννοια - που σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και μουσικά, έχει να κάνει με την... έκλυση των ηθών! -, συναντιέται σχεδόν σε κάθε μέρος του κόσμου με τη μία μορφή ή την άλλη. Στην Αμερική των thirties, για παράδειγμα, η αντιστοιχία του είναι το μουσικό θέατρο (που, μουσικά, αντικατοπτρίζεται σε μερικές εκατοντάδες «αθάνατα» τραγούδια με την υπογραφή του Gershwin, του Berlin κ.ά.). Στη Αργεντινή, το τάνγκο είναι που φέρει την αντιστοιχία - όπως το φλαμένκο και το fado στην Ιβηρική χερσόνησο...
Στη χώρα μας, ατόφιο καμπαρέ μάλλον δεν υπήρξε - όμως τα οριεντάλ καφέ σαντάν και οι ταβέρνες (με πρόγραμμα!) μετεξελίχθηκαν στα νυχτερινά κέντρα των fifties και των sixties (όπου το πρόγραμμα, όπως το βλέπουμε στον ελληνικό κινηματογράφο, ήταν καμπαρέ - με ή χωρίς «τας καμπαρετζούδας» που έτρωγαν τα λεφτά του Διονύση Παπαγιαννόπουλου!)
Σήμερα, αν εξαιρέσουμε την artistry που συνδέεται με το θέμα, τα καμπαρέ έχουν καθαρά τουριστική χρησιμότητα - και αυτό ισχύει τόσο για τα Folies Bergeres όσο και για το Cotton Club... Οι όποιες αναβιώσεις του ήταν μάλλον ευκαιριακές.
Στις ΗΠΑ, λόγου χάριν, γύρω στο 1970 η ομοφυλοφιλική κοινότητα κατάφερε να διεκδικήσει τη δική της διασκέδαση μέσα σε gay clubs, με πρώτο άξιο προσοχής το Τhe Tubs, στα λουτρά Ansonia, όπου η μοναδική περφόρμερ Bette Midler έδινε εξαιρετικές ερμηνείες. Πολυάριθμοι ανάλογοι μικροί χώροι, που κάποιοι τους ονόμασαν «καμπαρέ», κυρίως λόγω της χρονικής σύμπτωσης της ίδρυσής τους με την προβολή της ταινίας «Καμπαρέ» (είχε προηγηθεί και το ομώνυμο σόου του Joel Grey στο Broadway to 1967), άνοιξαν στο Manhattan και στο Greenwhich Village. Τη δεκαετία του '80 όμως, ο εφιάλτης του AIDS οδήγησε τους Νεοϋορκέζους στην αναζήτηση πιο ήσυχων μορφών διασκέδασης. Σήμερα το κέντρο της σχετικής δραστηριότητας μάλλον εντοπίζεται αποκλειστικά στο Boston Cabaret Festival, ένα τριήμερο εκδηλώσεων με πολλούς περφόρμερ.
Στο σύγχρονο Βερολίνο πάλι, λίγοι πλέον χώροι κρατούν ενεργή την παράδοση της πολιτικής σάτιρας, ενώ την τελευταία δεκαετία παλιομοδίτικα σόου-βαριετέ κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους.
Στο Λονδίνο, μπορεί κανείς να βρει σχεδόν καθημερινά μουσικό καμπαρέ, σε μέρη που ποικίλλουν από τα πολυτελή Pizza on the Park και το Langans (κλαμπ στο Soho), ως gay clubs όπως το Lounge. Στο South Bank γίνονται φεστιβάλ Kurt Weill, ενώ η Ute Lemper έχει παρουσιάσει σόλο πρόγραμμα στο West End.
Στην Ελλάδα, χώροι που αυτοχαρακτηρίστηκαν ως «καμπαρέ» βρίσκονταν πάντα στην κατεύθυνση των ομαδικών χορευτικών σόου και της προβολής του γυμνού, σχετίζονται δηλαδή περισσότερο με στριπτιζάδικα και σόου-βαριετέ παρά με χώρους πρωτοποριακής καλλιτεχνικής αναζήτησης. Υπήρξαν, ωστόσο, και καμπαρέ που προσπάθησαν να κινηθούν στην κατεύθυνση αυτή, όπως το «Romeo» στο Ζάππειο από τα μέσα του '70 ως στα τέλη του '80. Στοιχεία καμπαρέ επιβίωσαν σε άλλες θεατρικές πρακτικές, όπως για παράδειγμα στην επιθεώρηση -ακόμα και στα πρώτα σόου του Τζίμη Πανούση, όσον αφορά τουλάχιστον την πολιτική γλώσσα και το παιχνίδι με το κοινό. Αξίζει βεβαίως να αναφέρουμε τις ιστορικές παραστάσεις του Γιώργου Μαρίνου στη «Μέδουσα», σε κείμενα του Παύλου Μάτεσι, που με το κέφι και τις αιχμές του ήταν πολύ κοντά στο είδος.

 Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΡΕ

The Voice of Sparrow - The Very Best of Edith Piaf (Capitol): Οτιδήποτε σχετίζεται με την καλλιτέχνιδα που «προσωποποιεί» τη Γαλλία στην κοινή, συλλογική μας συνείδηση, βρίσκεται εδώ...
Ute Lemper: Berlin Cabaret Songs (Universal): Ο τίτλος μιλάει από μόνος του. Η κυρία Lemper αποδίδει ιδανικά το κλίμα -και τα τραγούδια αυτά φέρουν τέτοιο διεθνισμό που σπάνια συναντιέται στην ποπ...
Lotte Lenya Sings Kurt Weill (Sony Music): Η φωνή της θεωρείται definitive για αυτό το ρεπερτόριο. Μέτρο σύγκρισης για κάθε βαϊλική-μπρεχτική ερμηνεία...
Marlene Dietrich: Falling In Love Again (MCA): Αν και η προτίμηση να την ακούει κανείς να τραγουδάει γερμανικά είναι απολύτως φυσική και κατανοητή, αυτό το άλμπουμ είναι masterpiece σε ό,τι αφορά την αμερικανική show jazz δισκογραφία...
The Fabulous Josephine Baker (RCA): Μεταγενέστερες, πολύ πιο ώριμες ερμηνευτικά και πολύ πιο πλήρεις αισθητικά, καντσονέτες και μπαλάντες της γαλλικής καμπαρετζίδικης σχολής...
Marianne Faithful: 20th Century Blues (RCA): Μια βραδιά στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης - μετατοπισμένη, φυσικά, μέσα στο χρόνο. Στάνταρντ του κλασικού γερμανικού καμπαρέ από μια Κυρία που ξέρει να τραγουδάει τα μπλουζ...

Πηγη athinorama.gr

Ευχαριστω τον Γιώργο Χαρωνίτη και τον Σάκη Λάιο για τις πολυτιμες πληροφοριες τους.

Ο Αμερικανός πιανίστας Bill Evans γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1929, στο Νιού Τζέρσι. Πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1980.
Ενας από τους μοντέρνους πιανίστες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Η προσέγγιση που έκανε στο ρυθμό και την αρμονία είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ευρύ πεδίο σύγκρουσης στη δεκαετία του 1970, ανάμεσα σε μια ολόκληρη γενιά από πιανίστες όπως οι Keith Jarrett, Chick Corea, Herbie Hancock, Joe Zawinul (Weather Report). Το λυρικό μοντέλο στο οποίο κινήθηκε ήταν στην ουσία ένα απαύγασμα του "Kind of Blue" του Miles Davis, στις ηχογραφήσεις του οποίου όχι μόνο συμμετείχε, αλλά μαζί με το δημιουργό του συνυπέγραψε και την εξαιρετικά ενδοσκοπική σύνθεση "Blues in Green". Εργάστηκε ως καθηγητής μουσικής, πριν ακολουθήσει τη μεγάλη μπάντα του Herbie Fields στη Νέα Υόρκη. Πρώτο του άλμπουμ ήταν το "New Jazz Conceptions", αλλά συμμετείχε στις ηχογραφήσεις τόσο του "Jazz Workshop" (1957) του George Russell όσο και του "East Coasting" (1957) του Charles Mingus. Το παρθενικό άλμπουμ με το δικό του πια The Evans Trio ήταν το "Portrait in Jazz" (1960). Στη δεκαετία του 1960, τις σημαντικότερες δισκογραφικές παρουσίες του αποτελούν τα "Interplay" (1962), "Conversations with Myself" (1963). Τελευταία του ηχογράφηση ήταν το λάιβ άλμπουμ "The Paris Concert" (1979).

Σας ευχαριστούμε για όλα κύριε  Bill Evans ......

Ανδρεας Δηλες

Δικτυακός τόπος
http://www.billevansjazz.com/

Συγνώμη και πρόσκληση 43 χρόνια μετά

Μπορεί να μην κατάφεραν να τραγουδήσουν το 1965 στο Ισραήλ, τα θρυλικά "Σκαθάρια" έλαβαν έστω και καθυστερημένα τη δημόσια συγνώμη της κυβέρνησης για την τότε αιτιολόγηση, ότι δηλαδή η μουσική των Beatles είναι ανήθικη και επηρεάζει αρνητικά τη νεολαία.

Έτσι στις 25 Σεπτεμβρίου και μετά από δημόσια πρόσκληση, ο Paul McCartney θα τραγουδήσει στο Tel Aviv. H συναυλία αναμένεται να προσελκύσει πάνω από 70.000 άτομα.

To κρυφό album του Michael Jackson

Ο Michael Jackson έχει ένα κρυφό album με pop τραγούδια τα οποία εμπνεύστηκε από την ποίηση του Robert Burns σύμφωνα με τον επί χρόνια φίλο του David Gest. Ο Gest υποστηρίζει ότι εκείνος και ο Jackson επρόκειτο να κάνουν ένα μιούζικαλ για τη ζωή του ποιητή το οποίο θα σκηνοθετούσε Gene Kelly και παραγωγός θα ήταν ο Anthony Perkins αλλά δεν πρόλαβαν καθώς πέθαναν και οι δυο.

Ο πρώην σύζυγος της Lisa Minelli υποστηρίζει ότι έχει κρατήσει αυτή τη σπάνια ηχογράφηση. .

Ο Bruce Springsteen σε ταινία πάλης!

Ο θρύλος της rock μουσικής δεν θα μπορούσε ασφαλώς να φορέσει γάντια του μποξ, αλλά να γράψει τη μουσική και το τραγούδι για τη νέα ταινία του Darren Aronofsky που έχει τίτλο "The Wrestler". Ο σκηνοθέτης και δημιουργός του "Requiem for a dream" εξασφάλισε τη συμμετοχή του γερόλυκου της μουσικής σκηνής και αυτό και μόνο αποτελεί είδηση. To τρίτο δυνατό χαρτί της ταινίας αποτελεί ο πρωταγωνιστής της Mickey Rourke που ενσαρκώνει ένα βετεράνο παλαιστή που επιστρέφει στα ρινγκ για να βγάλει τα προς το ζην.

To τραγούδι του Bruce Springsteen είναι ένα ακουστικό κομμάτι ειδικά γραμμένο για την ταινία αλλά και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του πρωταγωνιστή.

Νέο album από τους Cure

"4:13 Dream" λέγεται το νέο album των Cure που κυκλοφορεί στις 13 Οκτωβρίου. Έχουν ήδη προηγηθεί τα 4 singles: "The Only One", "Freakshow", "Sleep When I'm Dead" και "The Perfect Boy".

Παράλληλα στις 13 του Σεπτέμβρη  κυκλοφορήσε και το EP του συγκροτήματος με τίτλο "Hypnagogic States" με το παρακάτω tracklist:

"The Only One" - 30 Seconds To Mars remix
"Freakshow" - AFI's Jude Puget remix
"Sleep When I'm Dead" - My Chemical Romance's Gerard Way and Julien-K remix
"The Perfect Boy" - Fall Out Boy's Pete Wentz and Patrick Stump remix
"Exploding Head Syndrome" - 65 Days Of Static remix

Επιστρέφουν οι Grateful Dead

Το θρυλικό συγκρότημα των Grateful Dead βρίσκεται προ των πυλών της επανένωσης. Σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου θα δώσουν ένα live στις 13 Οκτωβρίου, για να συγκεντρώσουν χρήματα για την προεκλογική καμπάνια του Barack Obama. Θα είναι όλα τα μέλη του συγκροτήματος, εκτός βέβαια από τον Jerry Garcia, ο οποίος πέθανε το 1995 από ανακοπή. Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, αυτή η συναυλία ίσως είναι η τελευταία πρόβα πριν μία παγκόσμια περιοδεία, που βρίσκεται υπό συζήτηση.

Τα πρώτα καφέ εμφανίστηκαν στην Ευρώπη στις αρχές του 17^ου αιώνα.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1683, εγκαινιάστηκαν τα πρώτα καφενεία στη Βενετία. Τα περισσότερα θύμιζαν ταβέρνες, δεν είχαν παράθυρα, ήταν μισοσκότεινα και δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στη διακόσμηση. Έναν αιώνα αργότερα η κεντρική πλατεία της Βενετίας, Σαν Μάρκο, διέθετε είκοσι τέσσερις καφετέριες. Σύντομα ακολούθησε η Φλωρεντία, όπου το 1720 ο Φλοριάνο Φραντσεσκόνι άνοιξε το ομώνυμο καφέ της πόλης. Στην Αθήνα ιστορικά καφέ ήταν το Zonar΄s, στην οδό Πανεπιστημίου, και το Ελληνικό, στην Πλατεία Κολωνακίου.

Caffe Florian

To μυθικό καφενείο της Βενετίας όπου σύχναζαν ο Μπάιρον, ο Γκαίτε, ο Προυστ, ο Γκολντόνι, ο Καζανόβα και ο Βάγκνερ

Η Βενετία είναι ο τεράστιος μυθικός καθρέφτης του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η πλατεία του Αγίου Μάρκου η πασαρέλα της. Και βασίλισσα αυτής της πασαρέλας ένα θρυλικό καφενείο: το caffθ Florian.

Εχω επισκεφθεί το Florian τον χειμώνα με ομίχλη ή με βροχή, την άνοιξη και το φθινόπωρο με αίθριο καιρό, έχω σταθεί στην ουρά για να βρω τραπεζάκι να καθήσω την περίοδο του Καρναβαλιού, όταν το πλήθος στην πλατεία είναι τέτοιο που δυσκολεύεσαι να περπατήσεις. Ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ μάλιστα το λέει πολύ παραστατικά: τα δρομάκια της Βενετίας είναι τόσο στενά ώστε δεν μπορεί κανείς να ανοίξει την ομπρέλα του.

Εχω έρθει μόνος και με φίλους, και πάντοτε φεύγω με την αίσθηση ότι το καφενείο αυτό κρύβει πιο πολλά από όσα δείχνει. Σαν να πέφτει πάνω του μια σκιά που η λάμψη της έρχεται από βαθιά, πιο βαθιά ακόμη και από το 1720, όταν πρωτολειτούργησε. Για να παραφράσω τον Μπάιρον, που όσο έμενε στην πόλη έπινε τον καφέ του εδώ, το Florian είναι η μάσκα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας. Εναν αιώνα σχεδόν μετά τον Μπάιρον, στα Χαρτιά του Ασπεν ο Χένρι Τζέιμς έγραφε ότι το μέρος τα καλοκαιρινά βράδια κάτω από τα άστρα και το φως των λαμπτήρων μοιάζει με υπαίθριο σαλόνι.

Οι μυθικοί τόποι σαν τη Βενετία μοιάζουν με τις έμμονες ιδέες. Δεν σε εγκαταλείπουν σχεδόν ποτέ. Γιατί η φυσική τους παρουσία είναι πάντοτε ισχυρότερη από την ανάμνησή τους. Σήμερα ο πληθυσμός της πόλης των Δόγηδων έχει μειωθεί στο μισό από όσο ήταν τη δεκαετία του '60, αλλά ο αριθμός εκείνων που την επισκέπτονται προκαλεί ίλιγγο. Δεκατέσσερα εκατομμύρια τουρίστες περνούν κάθε χρόνο από αυτή την πόλη-μουσείο και σε περιόδους συνωστισμού είναι σχεδόν αδύνατον να βρεις άδειο τραπέζι στο Florian. Χρειάζεται να επιστρατεύσεις ιώβεια υπομονή και μεγάλα αποθέματα αυτοθυσίας - για να μην πω μαζοχισμού. Αλλά πάλι, αξίζει τον κόπο και μόνο αν σκεφθείς ποιοι πέρασαν και κάθησαν εδώ που κάθεσαι κι εσύ ή στα διπλανά τραπέζια: από τον Μπάιρον, τον Γκαίτε, τον Προυστ, τον Τζόυς και τον Καζανόβα ως τον Κάρλο Γκολντόνι, τον Τρόλοπ, τη Γερτρούδη Στάιν, τον Οντεν, τον Χένρι Τζέιμς, τον Ρόμπερτ Μπράουνινγκ και τον Πολ Μοράν.

Περπατώντας τη νύχτα κάτω από τη στοά βλέπει κανείς τα φωτισμένα έξι χωριστά δωμάτια στη σειρά που αποτελούν το Florian σαν μυθικές αντανακλάσεις του παρελθόντος μέσα στο μούχρωμα που έρχεται από τη λιμνοθάλασσα.

Τις ήσυχες χειμωνιάτικες μέρες, όταν στη Βενετία πέφτει η αυλαία των εποχών, όταν φυσάει, όταν η aqua alta στέλνει τους ντόπιους στα σπίτια τους και τους τουρίστες στα δωμάτια των ξενοδοχείων τους, το Florian σού λέει την ιστορία του με υπόκρουση τον ρυθμό της βροχής καθώς πέφτει στο υπόστεγό του και με την υδάτινη κουρτίνα της μπροστά στα παράθυρα κλείνει τη θέα της πλατείας, το Παλάτσο Ντουκάλε, το καμπαναριό και την εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Κι αν με βροχή το Florian σε μεταφέρει στα τοπία των αναμνήσεων και της νοσταλγίας, όταν το τυλίγει η ομίχλη είναι απλώς μαγικό, μια υγρή τοιχογραφία τυλιγμένη σε ένα ατελεύτητο γκρίζο πέπλο που χύνεται σαν υγρός και πηχτός αέρας στην πλατεία, απλώνεται στη συνοικία Σαλούτε και στο ναυαρχείο, για να καταλήξει να σκεπάσει από παντού τη λιμνοθάλασσα.

Αναρωτιέσαι: σε τίνος καρέκλα ή κυρίως σε τίνος γωνιά ή τραπέζι κάθομαι και πίνω τον εσπρέσο μου; Ποια μέρα, τι ώρα ακριβώς και σε ποιο τραπέζι έπαιρνε το πρωινό του ο Σταντάλ όταν πληροφορήθηκε την ήττα του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλό; Ισως όμως εδώ να καθόταν ο Ρουσό - ή ο Σατομπριάν;

Και ο Αλφρέ ντε Μισέ; Οι αδελφοί Γκονκούρ; Η Γεωργία Σάνδη; Η Κολέτ; Η τελευταία να είχε άραγε μαζί της κάποια από τις γάτες της σε τούτη την πόλη που είναι γεμάτη από αυτά τα ανεξάρτητα και μυστηριώδη αιλουροειδή; Οποτε τα βλέπω να περνούν με την ουρά ανασηκωμένη μπροστά στα κανάλια ή κάτω από τα υπόστεγα, θυμάμαι τον Πολ Μοράν: «Οι γάτες είναι τα γεράκια της Βενετίας».

Και να ταν μόνον αυτοί. Ο Ντίκενς πέρασε από εδώ, και πριν από αυτόν ο Τζον Ράσκιν και ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, για να έρθουν και να πατήσουν στα ίχνη τους κι άλλοι, ακόμη και εκείνοι που ένιωθαν απέχθεια για τη Βενετία, όπως ο Ντ.Χ. Λόρενς, που τη θεωρούσε «μια βδελυρή, πράσινη και γλιτσιάρα πόλη». Ή ο Σαρτρ, ο οποίος υπήρξε ακόμη πιο προκλητικός γιατί είχε «ταξική» άποψη. Δεν μπορούσε να ανεχτεί την απίστευτη ομορφιά της Βενετίας θεωρώντας προσβλητικό το γεγονός ότι αυτό το λαμπερό πανόραμα με τα 1.500 χρόνια ιστορίας αποτελεί το πιο εξαίσιο δημιούργημα του αστικού πολιτισμού.

Η Βενετία όλον τον χρόνο, αλλά πιο έντονα τον χειμώνα, αποπνέει μιαν οσμή από σάπια φύκια και μούχλα που μοιάζει να έρχεται από το ίδιο το παρελθόν της. Η μυρουδιά όμως που ενθουσίασε τους ενετούς εμπόρους του 16ου αιώνα ήταν του καφέ, που την οσμίστηκαν, λέγεται, για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη το 1585. Από το 1638 άρχισε να πουλιέται ο καφές στη Γαληνοτάτη και στις 29 Δεκεμβρίου του 1720 άνοιξε το πρώτο καφέ Φλοριάν, που τότε έφερε την ονομασία Caffθ alla Venecia trionfante (Καφενείο της θριαμβεύτριας Βενετίας). Γρήγορα το καφενείο καθιερώθηκε ως Florian, από το όνομα του ιδρυτή του, Φλοριάνο Φραντσεσκόνι. Και αν αναρωτιέστε γιατί το προτιμούσε ο Καζανόβας, η εξήγηση είναι πολύ απλή: ήταν το μόνο καφενείο στην πόλη όπου επιτρέπονταν οι γυναίκες. Γι' αυτό και ο θρύλος του είναι άρρηκτα δεμένος με το μυστήριο και τον ερωτισμό της Βενετίας. Ετσι, τα δύο δωμάτια που το αποτελούσαν στην αρχή, έγιναν τέσσερα στο τέλος του 18ου αιώνα, για να προστεθούν αργότερα και άλλα δύο. Δεν είναι μεγάλα - θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι το καθένα δεν καταλαμβάνει περισσότερο χώρο από όσο μια ευρύχωρη κρεβατοκάμαρα. Γι' αυτό ίσως ο Τρόλοπ γράφει στα απομνημονεύματά του ότι το Florian διαθέτει πολύ μικρά δωμάτια, «σαν κελιά σχεδόν».

Οπως συμβαίνει με πολλά από τα ιστορικά κτίσματα της Ευρώπης, και εδώ έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι οικογενειακές παραδόσεις. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Βαλεντίνο Φραντσεσκόνι, εγγονός του Φλοριάνο, ανέλαβε την επιχείρηση και σύντομα την παραχώρησε στον γιο του Αντόνιο. Εδώ τελειώνει η ιστορία της οικογένειας Φραντσεσκόνι και του παλιούFlorian, που πέρασε σε άλλα χέρια.

Πολλοί γνωστοί ζωγράφοι έφτιαξαν τους πίνακες του καφενείου και ανάμεσά τους ο Μπερτίνι και ο Καναλέτο. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται και σήμερα. Το Florian δεν είναι απλώς από μόνο του ένα έργο τέχνης. Είναι και χώρος εκθέσεων. Πολλά έργα από την ανεκτίμητη συλλογή του τα δανείζει κατά καιρούς για αναδρομικές εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία και γκαλερί σε όλον τον κόσμο. Το 1893 ο Ρικάρντο Σελβάτικο εμπνεύστηκε εδώ την ιδέα να φιλοξενείται στο Florian μια διεθνής έκθεση σύγχρονης τέχνης (Esposizione Internazionale d'Arte Contemporanea). Από την ιδέα αυτή προέκυψε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Bienalle της Βενετίας.

Δεν είναι μόνο οι πίνακες ωστόσο. Οποιος θέλει να πάρει μιαν ιδέα για τους περίφημους βενετσιάνικους καθρέφτες εδώ θα βρει μερικά από τα καλύτερα και πολυτιμότερα δείγματά τους. Οι καθρέφτες είναι περίφημα έργα τέχνης σε περίτεχνα διακοσμητικά κάδρα.

Το 1848, όταν η κατοχή της πόλης από τους Αυστριακούς είχε τερματιστεί για ένα διάστημα, ο ιδιοκτήτης του Florian θέλησε να μεταμορφώσει το καφενείο σε έναν λαμπερό τόπο συνάντησης. Προσέλαβε τον Λουντοβίκο Καντορίν, ο οποίος ανακαίνισε σχεδόν τα πάντα, χρησιμοποίησε μάρμαρο στα τραπέζια και διακόσμησε ως και το καρυδένιο πάτωμα. Στα εγκαίνια του ανανεωμένου καφενείου ήταν παρούσα η αφρόκρεμα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του Αντόνιο Σέλβα, του αρχιτέκτονα που είχε φτιάξει την όπερα La Fenice της Βενετίας. Πολύ σύντομα το Φλοριάν άρχισε να αποκαλείται Il Salotto del Senato (Το Καθιστικό της Γερουσίας).

Οταν επέστρεψαν ξανά οι Αυστριακοί στην πόλη, Ιταλοί και Αυστριακοί σύχναζαν σε διαφορετικά καφενεία, εκτός από το Florian, όπως παρατηρούσε ο αμερικανός μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Ντιν Χάουελς που υπήρξε πρόξενος στη Βενετία από το 1861 ως το 1865. Είναι δύσκολο να το φανταστείς, αλλά τον 19ο αιώνα το καφενείο άνοιγε από τις τρεις ακόμη το πρωί, για να μπορεί κανείς, καθώς έγραφε ο Τρόλοπ, να απολαμβάνει ένα «πολύ άνετο πρόγευμα» με αβγά που θα συνόδευαν το ψωμί και τον καφέ του.

Σήμερα, όταν έχει καλό καιρό, η ορχήστρα του Florian εξακολουθεί να παίζει για τους θαμώνες όπως τον παλιό, καλό καιρό, που μέρη σαν κι αυτά σε όλη την Ευρώπη τα συντηρούσε η εύπορη ελίτ των καφενείων. Ο λογαριασμός επιβαρύνεται με πέντε ευρώ κατ' άτομο, αλλά αξίζει τον κόπο. Η ποιότητα των μουσικών εκτελέσεων έχει ανεβεί κατακόρυφα μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, αφού τώρα οι μουσικοί, που προέρχονται όλοι από τις πρώην ανατολικές χώρες, είναι εξαιρετικά υψηλού επιπέδου. Και όταν το ηλιοβασίλεμα μες στις ανταύγειες του ήλιου και της θάλασσας η μυθική πλατεία ξεδιπλώνει τα βελούδινα μυστικά της, η μουσική του Βάγκνερ μοιάζει σαν να υψώνει την ορχήστρα, τους πελάτες και τα γκαρσόνια στο Διάστημα, λες και μαέστρος είναι το φάντασμα του τελευταίου δόγη, μόνο που δεν κρατάει μπαγκέτα στο δεξί του χέρι όπως το υψώνει πάνω από τους μουσικούς αλλά στο μεσαίο του δάχτυλο αστράφτει το εωσφορικό διαμαντένιο δαχτυλίδι που κάποτε το πετούσε κάθε χρόνο στη θάλασσα ως σύμβολο της ένωσης - της δικής του και της πόλης - με το νερό.

Ολα σε προδιαθέτουν να αφεθείς σε ποικίλες φαντασιώσεις. Και πώς αλλιώς άλλωστε; Αρκεί μόνο να σκεφτείς ότι ο Βάγκνερ ανέβαινε στο πάνω πάτωμα του Florian για να ακούσει ήσυχα και από απόσταση τη μουσική του που παιζόταν κάτω, όπως τώρα εσύ ακούς την εισαγωγή από τον Ταγχόιζερ να διαχέεται στον αέρα.

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ