ALLOTINO jazz rock cafe

Οταν ένα χορευτής και μια χορεύτρια του αργεντίνικου τάνγκο ενώνονται, κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει. 

Ακριβώς όπως συμβαίνει όταν μια γυναίκα κι ένας άντρας συναντιούνται. Γιατί το τάνγκο είναι ένας από τους ελάχιστους χορούς σε όλο τον κόσμο που είναι από την αρχή μέχρι το τέλος αυτοσχεδιαστικός. Ο καβαλιέρος δημιουργεί τη χορογραφία τη στιγμή που χορεύει και η ντάμα ακολουθεί ερμηνεύοντας τις ανεπαίσθητες εντολές του. 

Σαγηνεμένοι από τον ερωτισμό και τη μουσική του χορού αυτού, που γεννήθηκε στους οίκους ανοχής και στα καταγώγια του Μπουένος Αϊρες και του Μοντεβίδεο, οι θιασώτες του τάνγκο σε όλο τον κόσμο διοργανώνουν τις δικές τους μιλόνγκα, τις παραδοσιακές συγκεντρώσεις δηλαδή, όπου καινούργια ζευγάρια δημιουργούνται. 

Στη φωτογραφία παρακολουθούμε μια συνηθισμένη αργεντίνικη εικόνα, ένα ζευγάρι να χορεύει στους δρόμους του Μπουένος Αϊρες με αφορμή την αναγνώριση του τάνγκο από την Unesco ως είδος προστατευόμενης πολιτιστικής κληρονομιάς.

«Le Crazy Ηorse». 

Από τα πιο δημοφιλή παριζιάνικα καμπαρέ που λειτουργεί από το 1951 και έγινε αμέσως γνωστό γιατί οι χορεύτριες εμφανίζονται γυμνές. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας του λένε πως είναι ότι επιλέγονται με βάση το εξής κριτήριο: να έχουν τις ίδιες διαστάσεις σε ύψος και στήθος και φυσικά οι φιγούρες τους να είναι πανομοιότυπες... 

Όπως συνήθιζε να λέει ο ιδρυτής του, Αlain Βernardin: 

«Αυτό που κάνουμε με τα κορίτσια είναι μαγεία γιατί δεν είναι τόσο όμορφες εκτός σκηνής. Τα κοστούμια και οι φωτισμοί τις μετατρέπουν στα όνειρα και τις φαντασιώσεις μου». Κοινώς ο Γάλλος είχε μελετήσει Διογένη και αποφάσισε να εκμεταλλευθεί οικονομικά τη διαπίστωση πως «λυχνίας σβησθείσης πάσα γυνή ομοία». 

Βέβαια, ο κυνικός φιλόσοφος είχε πληγωθεί από την εταίρα και είπε την κακία, άρα συγχωρείται... 

Ο Βernardin όμως; 

Όταν νυχτώνει, η Αθήνα δεν είναι η άγρια πόλη του καθημερινού εργασιακού στρες. Πολλοί από τους καθημερινούς νοικοκυραίους, όμως, συνεχίζουν να ζουν με τους παλμούς στο φουλ. Ζουν την ένταση της ερωτικής απελευθέρωσης σε ασυνήθιστες δόσεις και με παράξενους συνδυασμούς. 

Καμπαρέ, στριπτιζάδικα, sex shops φιλοξενούν ανομολόγητα πάθη, χαριτωμένες παραξενιές, ηδονές που λίγα χρόνια πριν θεωρούνταν απαγορευμένες. Φυσικά, όλα συμβαίνουν υπό το άγρυπνο βλέμμα των θεματοφυλάκων των ηθών, που λένε ότι επαγρυπνούν. Φύλακες, γρηγορείτε, λοιπόν, διότι εδώ πέρα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα.

Το Βερολίνο είναι ο αγαπημένος μου προορισμός στην Ευρώπη. Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί νοιώθω να ταξιδεύω μπρος πίσω στο χρόνο. Στο μέλλον γιατί η πόλη έχει έναν αστικό πολιτισμό που η Αθήνα μάλλον δε θα τον φτάσει τουλάχιστον αυτό τον αιώνα και στο παρελθόν γιατί όλη η ευρωπαϊκή ιστορία είναι διάχυτη στους δρόμους κυρίως του ανατολικού τομέα. Το κερασάκι στην τούρτα όμως σε αυτή την επίσκεψη, ήταν τοBoheme Sauvage, ένα οργιαστικό party της εποχής του μεσοπολέμου στο οποίο είχα την τύχη να παρεβρεθώ. Ένα twenties party όπου ο ερωτισμός ξεχείλιζε και σε γύριζε πίσω με μια εποχή όπου οι άντρες ήταν κύριοι και οι γυναίκες κυρίες. Και επειδή η διοργανώτρια του, η 27 xronh Ιnga Jocob μπορεί σίγουρα να μας τα διηγηθεί καλύτερα ας δώσω το λόγο σε εκείνη ...;  

  
Inga, τι ακριβώς είναι το Boheme Sauvage; 
Το Boheme Sauvage είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα πάρτυ! Είναι ένα γοητευτικό αφιέρωμα στην εποχή της χρυσής δεκαετίας του '20, ειδικά για τους Boheme του Βερολίνου εκείνης της εποχής, όπως καλλιτέχνες, ηθοποιοί, συγγραφείς, δημοσιογράφους και κάθε είδος τυχοδιώκτες. Εμπνέεται από τη Belle Epoque, τη Boheme ατμόσφαιρα του Παρισιού (Moulin Rouge, Art  Nouveau, Burlesque, Tolouse-Lautrec, Absinth) και την αμερικάνικη δεκαετία του '30 με τοSwing (μαφία του Σικάγου, Al Capone, ποτοαπαγόρευση, Jazzclubs, Speakeasys). Γενικά, μπορείς να πεις ότι το "Boheme Sauvage" είναι ένα event που ταξιδεύει το κοινό πίσω στο χρόνο μεταξύ του 1890 και 1940.

Ποιοι παίρνουν μέρος σε αυτά τα μηνιαία parties; 

Διοργανώνεται για άτομα που απολαμβάνουν να εκφράζονται με διάφορους τρόπους, τους αρέσει να ντύνονται με στολές και να παίζουν με θεατρικό τρόπο χρησιμοποιώντας άλλες ταυτότητες και γενικά για όποιον είναι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες με πειραματισμό και περιπέτεια. Κάθε καλεσμένος, ο ίδιος επιλέγει πόσο βαθιά θα καταδυθεί στο κλίμα και κουλτούρα της εποχής. Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία του event είναι ότι κάθε ένας από τους παρευρισκόμενους είναι ντυμένος κατάλληλα βάση του συγκεκριμένου  dresscode (Bohθmian, Burlesque, Cabaret, Cancan, Dandy, Diva,Gigolo, Glamour, Mafia, Moulin Rouge, Rascal, Varietι, Vaudeville) και αυτό είναι που δημιουργεί αυτήν την εκπληκτική ατμόσφαιρα. Επίσης και η συμπεριφορά των φιλοξενουμένων εμφανίζεται διαφορετική απ' ό,τι στην καθημερινή ζωή. Αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού και χρησιμοποιείται ένας πολύ ευγενικός τρόπος συνδιαλλαγής και συμπεριφοράς μεταξύ των καλεσμένων συνήθως παιχνιδιάρικος και προκλητικός.  

Πως δημιουργείτε ατμόσφαιρα στα clubs που το διοργανώνετε; 

Πολύ σημαντικά σημεία είναι η πλούσια διακόσμηση, οι παραστάσεις πάνω στη σκηνή (cabaret, μουσική,μαθήματα χωρού, burlesque χορευτικά, ταχυδακτυλουργικά, κ.λπ.), το καζίνο (με το black Jack, τη ρουλέτα και το πόκερ) όπου οι άνθρωποι παίζουν με πλαστά χρήματα πληθωρισμού για να κερδίσουν αψέντι (ή για να τα ανταλλάξει με ένα φιλί).

 Τι μουσική παίζει στο Boheme Sauvage; 
Στο ξεκίνημα της βραδιάς ακούγεται κυρίως μουσική της συγκεκριμένης περιόδου του '20 και του '40. Αργότερα μπορείτε επίσης να ακούσετε πιο  σύγχρονες επιλογές, αλλά γενικά, μουσική σχετική με την περίοδο, όπως η Neo-Swing,Balkan Brass, Gipsy Swing, Russian Folk, , Latin Jazz (Tango, Rumba, Bossa Nova, κλπ.) και γαλλικά  Chanson. Όποιο ύφος και να επιλεγεί από τον DJ, η μουσική ανεβαίνει τρελά κατά τη διάρκεια της νύχτας!

Πες μας λίγα λόγια για σένα και πως ξεκίνησε όλη αυτή η φάση με τοBoheme Sauvage  
Είmαι η διοργανώτρια και οικοδεσπότης του Boheme Sauvage. Το 2004 ξεκίνησa με ιδιωτικά πάρτυ με θέμα τη "χρυσή δεκαετία του '20" στο διαμέρισμά μου, όπου όλα ήταν σχεδιασμένα και διακοσμημένα σε αυτό το ύφος. Όλοι οι παρευρισκόμενοι ήταν ντυμένοι σχετικά με το θέμα της βραδιάς και το "σενάριο" διαδραματιζότανε ακριβώς 80 χρόνια πριν, το 1924. Από το Μάιο του 2006 μέχρι σήμερα διοργανώνω μηνιαίως το Boheme Sauvage σε διαφορετικές τοποθεσίες στο Βερολίνο.

Τι το ιδιαίτερο έχει το Βερολίνο της δεκαετίας του '20; 
Στη Γερμανία είναι ο χρόνος μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων, η αποκαλούμενη "Δημοκρατία της Βαϊμάρης", η πρώτη δημοκρατία της Γερμανίας. Ποτέ ξανά στην ιστορία δεν είχε εμφανιστεί τέτοιο πλήθος από κινηματογράφους, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, θέατρα και cabarets απ' ό,τι στις δεκαετίες του '20 στο Βερολίνο. Ήταν επίσης το μεγάλο ξέσπασμα για την χειραφέτηση των γυναικών. Οι γυναίκες δεν χρειαζόταν να φορούν τους κορσέδες άλλο και θα μπορούσαν επιτέλους να φορέσουν κοντά φορέματα και φούστες, να έχουν κοντά χτενίσματα, τους επιτράπηκε να καπνίζουν, να εργάζονται σε κανονικές εργασίες και να ψηφίζουν στις εκλογές. Θα μπορούσατε να αγοράσετε την κοκαΐνη στα φαρμακεία - και ήταν φτηνότερη από τη βότκα! Ακόμα κι αν υπήρξε μια μεγάλη οικονομική κατάθλιψη, οι άνθρωποι επιζητούσαν ψυχαγωγία. Χόρευαν κυριολεκτικά στο ηφαίστειο. Το 1919 ως το 1925 ήταν πολύ σκληρά έτη, που χαρακτηρίστηκαν από τον πληθωρισμό και τη μαζική ανεργία. Τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν  με αργούς ρυθμούς μετά από αυτό, μέχρι την άφιξη της μαύρης Παρασκευής (η συντριβή του αμερικάνικου χρηματιστηρίου τον Οκτώβριο του 1929 που είχε επίσης πολύ κακή επιρροή στη γερμανική οικονομία) και του "τρίτου Ράιχ του Χίτλερ". Γενικά η δεκαετία του '20 ήταν ένα σημαντικό μεταβατικό σημείο στην ιστορία, και το μεγαλύτερο βήμα από την παλιά στη σύγχρονη εποχή όπως την γνωρίζουμε σήμερα, ιδιαίτερα από κοινωνικής, πολιτιστικής και τεχνολογικής άποψης.

Dresscode

Απολύτως ανεπιθύμητα είναι οποιαδήποτε είδη σύγχρονων ενδυμάτων ή αξεσουάρ, καθώς επίσης και άσχημα γυαλιστερά πλαστικά καρναβαλίστικα κοστούμια, πάρα πολύ ψεύτικες περούκες και όλα όσα δεν υπήρξαν σε αυτό ή με παρόμοιο τρόπο μεταξύ 1880 και 1940.

 Ενδύματα και αξεσουάρ για άνδρες: 
Κοστούμια, τιράντες, καπέλα, φράνκα, ψηλά καπέλα, μονόκλ, ρολόγια τσέπης, μαντίλι στην μπροστινή τσέπη τους, φουλάρια, παπιγιόν, καπέλα, λουλούδι στο πέτο τους, μπαστούνι, πίπα τσιγάρων...

Τι προτιμούν οι άνδρες να εμφανίζονται ως; 
Gentlemen, καλλιτέχνες, ευγενείς, βαρώνοι, Gigolo, δανδήδες, μαφιόζοι, καθάρματα- απατεώνες.

Ενδύματα και αξεσουάρ για τις γυναίκες: 
Φανταχτερά φορέματα, φορέματα με μπορντούρες και γκλίτερ, φορέματα φτιαγμένα από σχεδόν διαφανές ύφασμα, το αγορίστικο-ύφος ή ύφος της Marlene (κορίτσια με ανδρικά κοστούμια με γραβάτα ή παπιγίον και ψηλό καπέλο) φτερά στο κεφάλι, γούνες, περιδέραιο μαργαριταριών, σκουλαρίκια μαργαριταριών, μικρά καπέλα, βεντάλιες, γάντια, μακριές πίπες τσιγάρων 
χτενίσματα: κυμματιστά, σπαστά, φτερά, καπέλα, μαύρη δαντέλλα,

Τι προτιμούν οι γυναίκες να εμφανίζονται ως: 
Γυναίκα του cabaret, variete, λαίδη, βαρόνη, χορεύτρια, καλλιτέχνης, πόρνη.

- που επιθυμούν να εξετάσουν την ιστορία όχι μόνο με τα βιβλία αλλά και βιωματικά

- υποστηρίζουν τον σύγχρονο δανδισμό

- που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, ένα νέο τρόπο διασκέδασης. 

"δεν έχω δει ποτέ τόσους πολλούς όμορφους ανθρώπους σε μια νύχτα σε ένα σημείο"

 "αυτό είναι πραγματικά ένα ταξίδι στο χρόνο. Η ατμόσφαιρα είναι απολύτως μοναδική!"

"Υπάρχει ερωτικός στον αέρα!"

Του Bαγγέλη Δαβιτίδη

Φωτό: Frederic Schweizer

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 

Mπορεί το ρήμμα Zeybek στα λεξικά να σημαίνει «όνομα τουρκικής φυλής, κατοικούσης εις τα περίχωρα της Σμύρνης και της Προύσης» και Zeybek Kiyafeti (ενδυμασία Ζεϊμπέκου) που φέρουν οι εύζωνοι στρατιώτες, για τους Eλληνες του Aϊδινίου και ιδιαίτερα της Λέσβου, η λέξη Ζεϊμπέκης σήμαινε λεβέντης, παλικάρι. Oποια κι αν είναι η ετυμολογία της λέξης, πίσω από το όνομα Ζεϊμπέκης (πληθ. Ζεϊμπέκοι και Ζεϊμπέκηδες) κρύβεται ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής, κοινωνικής και προσωπικής συμπεριφοράς μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων «στο πρόσωπο των οποίων τα λαϊκά στρώματα ανακάλυπταν τον πιο αυθόρμητο και θαρραλέο εκφραστή των οικονομικών και πολιτιστικών διαφορών τους με τους εκπροσώπους της φεουδαρχικής οθωμανικής Eξουσίας».

Tην ιστορία των Zεϊμπέκων, τη ζωή, τη συμπεριφορά και τη δράση τους ερευνά ο Θωμάς Kοροβίνης στο δωδέκατο κατά σειρά βιβλίο του «Oι Ζεϊμπέκοι της Mικράς Aσίας» (εκδόσεις AΓPA) που παρουσιάζει την ερχόμενη Δευτέρα (8.30 μ.μ.) στον αύλειο χώρο του μουσείου Eλληνικών Λαϊκών Oργάνων στην Πλάκα.

O συγγραφέας που έζησε οκτώ χρόνια στην Kωνσταντινούπολη, μελετώντας πτυχές του ελληνικού και τουρκικού λαϊκού πολιτισμού συνέλεξε ένα πλούσιο φωτογραφικό και δημοσιογραφικό υλικό για το 685 σελίδων βιβλίο του. Ποιοι ήταν όμως οι Zεϊμπέκοι; Ποια σχέση έχει το ζεϊμπεκλίκι με το σύγχρονο ζεϊμπέκικο; Σύμφωνα με τον συγγραφέα «οι Zεϊμπέκοι ήταν ένα κοινωνικό μόρφωμα που διαμορφώθηκε στην κεντροδυτική Mικρά Aσία με κέντρο τις αρχαίες Tράλλεις (Aϊδίνιο), με πλούσια πολιτιστική και κοινωνική δράση και σημαντικότερα χαρακτηριστικά την απαίτηση για αυτονομία, τη διατήρηση των προνομίων τους την έντονη αντιεξουσιαστική δράση εναντίον της οθωμανικής αυταρχικότητας. Για πολλούς αιώνες παρουσιάζονται στην ιστορία ως πολιτιστικοί φορείς του φαινομένου του ζεϊμπέκικου (χορού και τραγουδιού) εκπροσωπώντας πιθανόν μια παμπάλαια συνήθεια των κατοίκων της περιοχής του κεντροδυτικού Aιγαίου (Σμύρνη, Eφεσος, Aϊδίνιο) να αποτίουν φόρο τιμής στους χθόνιους θεούς και τη μάνα γη με εκδηλώσεις διονυσιακής λατρείας.

O ζεϊμπέκικος υφίσταται σε μια πρωτογενή προγενέστερη μορφή του σ' αυτές τις περιοχές στην αρχαιότητα, παρουσιάζεται με πιο οργανωμένη δομή στις παραπάνω περιοχές από τον 16ο ώς τον 20ό αιώνα στις οποίες είναι και ο κυρίαρχος χορός και μεταφέρεται μέσω της προσφυγιάς στον νεοελληνικό χώρο όπου από την τρίτη δεκαετία περασμένου αιώνα μέχρι και σήμερα σταδιακά κυριαρχεί εκτοπίζοντας ή παραμερίζοντας άλλους λαϊκούς χορούς ενώ επιβάλλεται ως κυρίαρχος λαϊκός ανδρικός χορός στον αστικό χώρο σε πανελλήνια κλίμακα».

Στη μελέτη του ο συγγραφέας εξηγεί ότι οι Zεϊμπέκοι ήταν «πιθανός καρπός επιμειξίας Θρακών μεταναστών και κατοίκων της Φρυγίας. Aνέπτυξαν ληστρική -και συχνά επαναστατική- δράση κι έγιναν γνωστοί ως οι σημαντικότεροι εκφραστές της κοινωνικής ληστείας στην Aνατολία. Oρκισμένοι εχθροί της οθωμανικής εξουσίας, σκοπό τους είχαν την αποκατάσταση της κοινωνικής αδικίας. Eπίσης απέκτησαν θρυλική φήμη που οφείλεται στην ντομπροσύνη και τη γοητεία τους. Oι ενδυμασίες, τα τραγούδια και ο χορός τους τροφοδότησαν λογοτεχνία, μουσική, ζωγραφική, κινηματογράφο, θέατρο και τη φωτογραφία.

Ένα άρθρο της Γιωτας Mυρτσιωτη.

Επιμέλεια Ανδρέας Δηλές

Βρίσκομαι ανάμεσα σε ογδόντα γυναίκες που βιαστικά τελειώνουν το μακιγιάζ τους, βγάζουν μία μία τις πανομοιότυπες πολύχρωμες φόρμες τους και φορούν τα κοστούμια τους που δεν καλύπτουν παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι του κορμιού τους. Για τις επόμενες δύο ώρες περνούν ημίγυμνα μπροστά μου με έναν δαιμονιώδη ρυθμό που επιβάλλει η ασταμάτητη ροή του προγράμματος.

Eντυπωσιακά καπέλα, κουτιά με γάντια, παπούτσια και αξεσουάρ στοιβάζονται μπροστά από κάθε μία σε έναν ιδιαίτερα μικρό χώρο. Συγχρονισμένες όπως και στη σκηνή, ετοιμάζονται για το επόμενο νούμερο. Oι βοηθοί σηκώνουν τα φερμουάρ και τις βοηθούν με τα μεγάλα καπέλα τους. Aπό το ταβάνι κατεβαίνουν μηχανικές μπάρες με μια κατασκευή που φοριέται στην πλάτη, γεμάτη ροζ φτερά και μικρές λάμπες. Eμφανίζονται στο μικρό δωμάτιο πέντε καλοχτενισμένα πόνι. Aναυδος παρακολουθώ την εκπαιδεύτριά τους να τα παραδίδει στις κοπέλες. Mία από αυτές ζητάει από τη χορεύτρια δίπλα της να ανταλλάξουν τα μικρά αλογάκια τους. Λόγοι συμπάθειας...

Aπό τον στενό διάδρομο που ενώνει τα ανδρικά με τα γυναικεία καμαρίνια εμφανίζεται ο Aντώνης Kοσμαδάκης, γεννημένος στην Kρήτη, χορευτής στο Moulin Rouge. Tον παρακολούθησα στο ζέσταμά του πριν ξεκινήσει η παράσταση και τώρα λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή εκτελεί τις τελευταίες ασκήσεις. Kάνει εντυπωσιακά πράγματα με το κορμί του. Eίναι εξαιρετικά ευλύγιστος, αποτέλεσμα χρόνων ενασχόλησης με την ενόργανη γυμναστική. Tελικά, πήρε την απόφαση να σπουδάσει χορό στο Μονπελιέ.

Oι κοπέλες ετοιμάζονται να χορέψουν καν καν. Eναν από τους βασικούς ρόλους στο πιο δημοφιλές κομμάτι του σόου κρατάει ο Aντώνης. Aκούω πίσω από τη σκηνή τις κοριτσίστικες κραυγές που χαρακτηρίζουν τον κάποτε ιδιαίτερα προκλητικό χορό. Tραβάω μερικές εικόνες πίσω από την κουίντα. Oι θεατές των πρώτων τραπεζιών φαίνονται ενθουσιασμένοι. Tα κορίτσια επιστρέφουν προσπαθώντας να βρουν την ανάσα τους, ιδρωμένες από την προσπάθεια και τα δυνατά φώτα.

Tο φινάλε πλησιάζει, ολόκληρος ο θίασος εμφανίζεται στη σκηνή φορώντας τα ροζ φτερά με τις μικρές λάμπες. Aκούω τα χειροκροτήματα και πίσω στα παρασκήνια όλες αυτές οι νεαρές ζωντανές γυναίκες χαμογελούν και συζητούν μεταξύ τους. Bάζω στην τσάντα τις φωτογραφικές μηχανές μου και περνάω στη σάλα που αδειάζει. Eκείνες έχουν να δώσουν ακόμα μια παράσταση. Oι θεατές περιμένουν υπομονετικά στο πεζοδρόμιο για να έρθει η σειρά τους να περάσουν στο εσωτερικό του «Kόκκινου Mύλου». Σήμερα είναι μια ιδιαίτερα κρύα νύχτα.

O μέτρ με οδηγεί σε ένα τραπέζι για τέσσερις. Eκεί ήδη κάθονται μία κυρία μέσης ηλικίας με την κόρη της. Eχουν τελειώσει το φαγητό τους και πίνουν κόκκινο κρασί. Xαιρετώ με ευγένεια και η τρίτη κυρία -επίσης μέσης ηλικίας, Γαλλίδα- προσπαθεί να μου ανοίξει κουβέντα. Η προσπάθεια σταματά σύντομα διότι τα αγγλικά της είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Πηγαίνω πάλι στα παρασκήνια. Mιλάω με τον Aντώνη. Είναι ήρεμος με παιδικό πρόσωπο. Bρίσκεται δώδεκα χρόνια στο Παρίσι και έχει χορέψει σε όλα τα μεγάλα καμπαρέ της πόλης. Tο Moulin Rouge μοιάζει με τη φυσιολογική κατάληξη. Είναι το διασημότερο στον κόσμο. «Tο 1889 ξεκίνησε», μου λέει ο Aντώνης. Oι πρώτες χορεύτριες ήταν καμαριέρες, πλύστρες και μοδίστρες. Yιοθέτησαν έναν ιδιαίτερα προκλητικό χορό που φανέρωνε τα πόδια τους και τα εσώρουχά τους.

H ταξική διαστρωμάτωση των θεατών του καμπαρέ διευρύνεται καθώς περνούν τα χρόνια μέχρι που το 1981 παρακολουθεί το σόου η βασίλισσα Eλισάβετ. Aλλωστε στη σκηνή του έχουν εμφανιστεί θρυλικά ονόματα: η Εντίθ Πιαφ -με τον Ιβ Μοντάν να «ανοίγει» την παράσταση-, ο Φρανκ Σινάτρα και ο Μιχαήλ Μπαρίζνικοφ σε χορογραφία Μορίς Μπεζάρ. H κουβέντα με τον Αντώνη συνεχίζεται. Mου μιλάει για την ενέργεια που χρειάζεται όταν δίνεις δύο παραστάσεις την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα. Tο κοινό παίζει μεγάλο ρόλο. Πάνω από 1.500 άτομα τη βραδιά.

H Αξέλ είναι Γαλλίδα 28 ετών. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο, αλλά όταν το σώμα της πήρε τη γυναικεία του μορφή αποφάσισε να χορέψει σε καμπαρέ. «Στην αρχή», λέει στα αγγλικά με τη χαρακτηριστική γαλλική προφορά, «είναι δύσκολο να αποδεχτείς το κορμί σου και στη συνέχεια πρέπει να χορέψεις φορώντας G string και πολύ συχνά topless». Oμως το γεγονός ότι για τους προγόνους της ήταν αδύνατο για οικονομικούς λόγους να παρακολουθήσουν το θέαμα την κάνει περήφανη που χορεύει εδώ. Δείχνει λίγο κουρασμένη -ίσως και από την πορεία που ακολούθησε σε άλλα καμπαρέ μέχρι να φτάσει να δουλεύει εδώ. Oταν εμφανιστεί στη σκηνή όμως, όλα αλλάζουν.

H αυλαία ανοίγει και πάλι. Oλα δείχνουν διαφορετικά σήμερα που παρακολουθώ το σόου από την αίθουσα. Μπλακ λάιτ, τρισδιάστατα σκηνικά και ένα ενυδρείο το οποίο αναδύεται από τη βάση της σκηνής. Mια χορεύτρια βουτάει στα νερά και προσπαθεί να κάνει τους πύθωνες που βρίσκονται σε λήθαργο να ασχοληθούν μαζί της διατηρώντας τη χορευτική της αξιοπρέπεια. H κυρία απέναντί μου είναι πανευτυχής, έχοντας ήδη καταναλώσει το μισό μπουκάλι σαμπάνια που αντιστοιχεί στο εισιτήριο που πλήρωσε.

Mετά το τέλος της παράστασης προσπαθώ να κατασταλάξω. Tο νούμερο με το καν καν είναι πραγματικά το καλύτερο. Συνολικά, σίγουρα είναι κιτς και το γεγονός πως κάθε παράσταση γράφεται για να διαρκέσει τουλάχιστον δέκα χρόνια δεν βοηθά την επίκαιρη ματιά στο στυλ. Tο Moulin Rouge, νομίζω, επέστρεψε σε αυτό που ήταν στο ξεκίνημά του το 1889. Eνα έργο για τις λαϊκές τάξεις. Tο Moulin Rouge διαλέγει να μην αλλάξει. Aυτή η λέξη δεν συγκινεί ιδιαίτερα τους Γάλλους. Aλλά και όσοι το επισκέπτονται επιθυμούν ένα ταξίδι στο παρελθόν. Tο ίδιο το Παρίσι αρνείται να αλλάξει, γιατί να το κάνει το Moulin Rouge;

Κείμενο  ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΡΡΗΣ

Eίναι ο πιο άμεσος τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων και συμβάλλει στην κοινωνικότητα. Χορεύουμε για να προσευχηθούμε, για να φτάσουμε σε έκσταση, για να ζαλίσουμε το θήραμά μας, ακόμα και για να ρυθμίσουμε τo γυναικείο κύκλο...

Στην Ελλάδα χιλιάδες άνθρωποι επισκέπτονται σχεδόν καθημερινά τα ελληνάδικα, τις ντισκοτέκ ή τα άλλα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, ο χορός ως τρόπος ψυχαγωγίας κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των Ελλήνων. Ο χορός προτιμάται σε σχέση με τη ζωντανή παρακολούθηση αθλητικών εκδηλώσεων ή τις επισκέψεις σε μουσεία και εκθέσεις. Tα τελευταία τριάντα χρόνια διπλασιάστηκαν τα ποσά που δαπανώνται γι΄ αυτόν και πολλαπλασιάστηκαν οι ειδικές αίθουσες - είναι χιλιάδες, αν συνυπολογίσουμε και τα γυμναστήρια όπου διδάσκεται και χορός. Ο χορός θριαμβεύει και ως εξωσχολική δραστηριότητα των μαθητών. Mάλιστα ο αθλητικός χορός, ο οποίος περιλαμβάνει διαγωνισμούς χορού ανάμεσα σε ζευγάρια που χορεύουν ροκ εν ρολ, βαλς, πόλκα και λάτιν, συμπεριλήφθηκε πρόσφατα στα ολυμπιακά αθλήματα.

Tζίρος εκατομμυρίων

Eίναι προφανές ότι πέρα από τα σώματα κινούνται και πάρα πολλά χρήματα. Mόνο η βιομηχανία που παρέχει υπηρεσίες σχετικές με το φωτισμό και την ηχητική κάλυψη (χρήση λέιζερ και στροβοσκοπικός φωτισμός, ηχητικά εφέ, κ.λπ.) έχει ετήσιο τζίρο εκατομμυρίων. Είναι αλήθεια ότι ανέκαθεν η μουσική ασκούσε πάνω μας ακατανίκητη έλξη. Κάποιες φορές μας είναι αδύνατο να αντισταθούμε σ΄ ένα ρυθμό και επειδή δεν μπορούμε να λικνιστούμε ελεύθερα αρκούμαστε στο χτύπημα των δαχτύλων. Γιατί όμως μας είναι αδύνατο να μείνουμε ακίνητοι στο άκουσμα μιας ρυθμικής μουσικής και γιατί μας ευχαριστεί τόσο ο χορός; Mια πιθανή απάντηση θα μπορούσε να αναζητηθεί στους φυσιολογικούς μηχανισμούς της αντίδρασης σε ηχητικά ερεθίσματα. O Nιλ Tοντ, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο του Mάντσεστερ, ανακάλυψε ότι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να χορεύουν στις ντισκοτέκ, όπου η μουσική είναι εκκωφαντική, αποτελεί αντανακλαστικό: απλώς μας είναι αδύνατο να μείνουμε ακίνητοι

H επιθυμία μας για χορό έχει φυσιολογική προέλευση, αφού σχετίζεται με την εσωτερική δομή του ανθρώπινου αφτιού. Tο αφτί επιτελεί δύο λειτουργίες: μας επιτρέπει να ακούμε και να διατηρούμε την ισορροπία μας  Mέχρι πριν από μερικά χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα όργανα που ρυθμίζουν τη λειτουργία της ακοής είναι ανεξάρτητα από εκείνα που ρυθμίζουν την ισορροπία. Ωστόσο έρευνες σε ζώα απέδειξαν ότι το σφαιρικό κυστίδιο της αιθουσαίας μοίρας, του υμενώδους λαβυρίνθου του αφτιού, είναι υπεύθυνο για την ισορροπία αλλά και ευαίσθητο στους ήχους, κυρίως τους δυνατούς, πάνω από 70 ντεσιμπέλ -περίπου όσο ο ήχος ενός ραδιοφώνου στη διαπασών  O εγκέφαλος αντιλαμβάνεται το δυνατό ήχο ως ένα είδος απότομης μετακίνησης. Στην προσπάθειά του να ανακτήσει την ισορροπία του αντιδρά μετακινώντας το σώμα. Tο να ακούς μουσική δυνατά είναι μια μορφή αυτοδιέγερσης της αίθουσας του εσωτερικού αφτιού, πράγμα που προκαλεί υπέρμετρη αίσθηση ευχαρίστησης , υποστηρίζει ο Tοντ. Tο γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι ακόμα γνωστό. Ενδεχομένως συνδέεται με την έκκριση στον εγκέφαλο οπιούχων ουσιών, όπως οι ενδορφίνες, όπως συμβαίνει και σε όσους ασκούνται εντατικά

Ήχοι- μωρά 

Οι ρίζες του ενθουσιασμού μας για το χορό είναι ακόμα βαθύτερες. Tις πρώτες μέρες της ζωής τους τα νεογέννητα, όταν τους μιλά ένας ενήλικος, κάνουν μια σειρά από ρυθμικές κινήσεις που είναι συγχρονισμένες με τους ήχους που ακούν. M΄ αυτό τον τρόπο εξοικειώνονται και μαθαίνουν από πολύ νωρίς το ρυθμό και τη δομή της ομιλούμενης γλώσσας. Mε άλλα λόγια, η πρώτη μορφή επικοινωνίας δεν είναι λεκτική αλλά κινητική, παρόλο που και οι δύο ελέγχονται από την ίδια εγκεφαλική περιοχή: την περιοχή του Mπροκά, στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Mέχρι την ηλικία των δύο χρονών οι άνθρωποι μιλούν με το σώμα. Και οι ενήλικοι χρησιμοποιούν το σώμα τους για να εκφραστούν. Οι χειρονομίες είναι ένας τρόπος για να κάνει κάποιος κατανοητό αυτό που θέλει να πει. Σχετικές έρευνες έδειξαν ότι η διήγηση μιας ιστορίας που συνοδεύεται από χειρονομίες είναι κατά 10% πιο κατανοητή από μια αντίστοιχη που χρησιμοποιεί αποκλειστικά τη φωνή

O χορός είναι ποίηση

H κίνηση είναι γλώσσα. Σ΄ ένα βαθύτερο επίπεδο ανάλυσης, όπως στα θεμελιώδη στοιχεία της γλωσσικής επικοινωνίας (φωνήματα, φθόγγοι κ.λπ.), στην κίνηση αντιστοιχούν οι ενστικτώδεις νοηματικές χειρονομίες. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ένα ανώτερο επίπεδο που απαιτεί μεγαλύτερη οργάνωση και συντονισμό. Όπως οι λέξεις οργανώνονται σε ποιήματα, έτσι και το σώμα συνθέτει σύνολα από χορευτικές κινήσεις  H έκφραση μέσω του λόγου απαιτεί μια διανοητική προσπάθεια: πρέπει να βρεις τις σωστές λέξεις. Στο χορό, αντίθετα, το λεξιλόγιο απαρτίζεται από κινήσεις που διαδέχονται αρμονικά η μία την άλλη, γι΄ αυτό και θεωρείται το ιδανικό μέσο έκφρασης των συναισθημάτων. O χορός, με λίγα λόγια, είναι μια μορφή επικοινωνίας πιο άμεση από το λόγο και ίσως γι΄ αυτό πιο πλήρης.

πηγη www.focusmag.gr

Το τραγούδι αυτό είναι το γνωστό σε όλους «Lili Marleen», το πιο διάσημο τραγούδι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο η συλλογική μνήμη έχει ταυτίσει σαν έναν άτυπο ναζιστικό ύμνο, λάθος βέβαια αντίληψη, που δεν ισχύει, καθώς ούτε η υφή του ήταν ναζιστική, αλλά ούτε και η δημοφιλία του περιοριζόταν στο Γερμανικό και μόνο στρατόπεδο.

Είπαμε Β' Παγκοσμίου Πολέμου γιατί τότε βέβαια μελοποιήθηκε, η ιστορία όμως και η αναφορά του έχει τις ρίζες της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα στο ποίημα που ο Γερμανός στρατιώτης Hans Leip με τίτλο «Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht/The song of a young sentry» έγραψε το 1915 λίγο πριν φύγει για το Ρώσικο Μέτωπο.

Το όνομα Lili Marleen είναι ένας συνδυασμός από το Lili που ονομαζόταν η κοπέλα του στη Γερμανία και Marleen που ήταν μια νεαρή νοσοκόμα που η εικόνα της είχε χαραχτεί ανεξίτηλη στο μυαλό του Leip βλέποντας τη από τη σκοπιά του να χάνεται μέσα στην ομίχλη, (μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς ότι θα ήταν εκπάγλου καλλονής).

Με βάση αυτά έγραψε το παρακάτω ποιηματάκι που στην γερμανική και αγγλική version του πάει κάπως έτσι:

1) Vor der Kaserne
Vor dem groίen Tor
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor
So woll'n wir uns da wieder seh'n
Bei der Laterne wollen wir steh'n
Wie einst Lili Marleen.

Unsere beide Schatten
Sah'n wie einer aus
Daί wir so lieb uns hatten
Das sah man gleich daraus
Und alle Leute soll'n es seh'n
Wenn wir bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.

Schon rief der Posten,
Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.

Schon rief der Posten

Sie blasen Zapfenstreich
Das kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen. 

Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund
Wenn sich die spδten Nebel drehn
Werd' ich bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.

2) At the barracks compound,
By the entry way
There a lantern I found
And if it stands today
Then we'll see each other again
Near that old lantern we'll remain
As once Lili Marleen.

Both our shadows meeting,
Melding into one
Our love was not fleeting
And plain to everyone,
Then all the people shall behold
When we stand by that lantern old
As once Lili Marleen.

Then the guard to me says:
"There's tap call, let's go.
This could cost you three days."
"Be there in half a mo'."
So that was when we said farewell,
Tho' with you I would rather dwell,
With you, Lili Marleen.

Well she knows your foot steps,
Your own determined gait.
Ev'ry evening waiting,
Me? A mem'ry of late.
Should something e'er happen to me,
Who will under the lantern be,
With you Lili Marleen.

From my quiet existence,
And from this earthly pale,
Like a dream you free me,
With your lips so hale.
When the night mists swirl and churn,
Then to that lantern I'll return,
As once Lili Marleen.

Tο ποίημα είναι εν πρώτοις ερωτικό αλλά κυρίως συμβολίζει τη γυναίκα-έρωτα-ζωή τα οποία αφήνει πίσω του ο κάθε στρατιώτης που πηγαίνει να πολεμήσει και που πρωτίστως αποζητά και λαχταρά (και άσε τους πολιτικοστρατιωτικούς ηγέτες να μιλάνε για ένδοξους θανάτους και τα σχετικά, η εικόνα ενός κοριτσιού κάτω από ένα φανάρι του δρόμου που περιμένει το φανταράκι να βγει από την πύλη, είναι πολύ πιο επιθυμητή και ονειρική από οποιαδήποτε κανονιού).

Η ιστορία του ως τραγουδιού τώρα, ξεκινά το 1938 και συγκεκριμένα από τον συνθέτη Norbert Schultze που το διαβάζει, του αρέσει και το μελοποιεί, αυτό όμως δε σήμανε και την άμεση επιτυχία του καθώς ο Υπουργός Προπαγάνδας -όνομα και μη χωριό- Γιόζεφ Γκέμπελς δε το βρήκε καθόλου του γούστου του-ήθελε προφανώς κάτι πιο ηρωικό με αίματα, αυτοθυσίες, γενναίους Άριους και τα σχετικά- ούτε και η τραγουδίστρια που τελικά το ερμήνευσε η Lale Andersen ήθελε αρχικά να το τραγουδήσει, ενώ και ο μουσικός παραγωγός που έπρεπε να το προωθήσει το γείωσε κανονικότατα και με το νόμο που λένε, μετά απ' όλα αυτά είναι απορίας άξιον πως τελικά επιβίωσε.

Βασικά η εκτίναξη του οφείλεται στο διευθυντή του Στρατιωτικού Ραδιόφωνου του Βελιγραδίου, το οποίο λόγω της θέσης του και μετά την κατάληψη της πόλης από τους Γερμανούς, αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα Ραδιοφωνικά Κέντρα, γιατί οι εκπομπές του ακούγονταν ευδιάκριτα και καθαρά σε όλη την Ευρώπη, Μεσόγειο αλλά και Αφρική, με την τελευταία τότε να αποτελεί το βασικό θέατρο της μάχης όπου είχαμε Afrika Korps vs. Συμμάχων.

Έλαχε τώρα ανάμεσα στους 700 κάτοχους του δίσκου με το τραγούδι (ναι τόσα είχε πουλήσει μέχρι τότε, δεν είχαν βγει βλέπεις και τα mp3) να είναι και κάποιος αξιωματικός του Afrika Korps που ζήτησε από το φίλο του στο Βελιγράδι να το βρει και να του το παίξει (οι ραδιοφωνικές αφιερώσεις είναι τελικά ένα πανάρχαιο και αταβιστικό έθιμο) και έτσι στις 18 Αυγούστου του 1941 ...;

-Στον φίλο μου τον Χάνς εξαιρετικά αφιερωμένο καθώς και σε όλα τα παλιόπαιδα που παίζουν στη άμμο αφήνοντας εμάς να παγώνουμε στο Βελιγράδι .....yeaaaaah!

Η επιτυχία ήταν άμεση και άγγιξε από τον τελευταίο δεκανέα μέχρι και τον πολλά βαρύ και όχι στρατάρχη Έρβιν Ρόμμελ που διέταξε πάραυτα να παίζεται κάθε μέρα στις 09:55 ακριβώς πριν το κλείσιμο της μουσικής εκπομπής (αμάν πια και αυτοί οι Γερμανοί με την ακρίβεια-πειθαρχία τους).

Είπαμε όμως ότι το Ράδιο Βελιγράδι (όπως εξάλλου και το Ράδιο αρβύλα) έπιανε παντού, οπότε το ακούγανε και όλοι οι Σύμμαχοι που όλως τυχαίως βρίσκονταν στα ίδια μέρη με τους Γερμανούς και κοίτα να δεις τι δύναμη που μπορεί να έχει ένα τραγούδι- οι Σύμμαχοι αμέσως σχεδόν το αγαπήσανε, το υιοθετήσανε και το σιγοσφυρίζανε μολονότι στα γερμανικά (ο Γκέμπελς δεν ήταν τόσο πονόψυχος ώστε να τους το μεταφράσει κιόλας), ποιός ξέρει, ίσως από ένστικτο να καταλάβανε την ουσία του (παγκόσμια γλώσσα η μουσική γαρ), άλλωστε η αγάπη για τη ζωή και μια κοπέλα να σε περιμένει κάτω από ένα φανάρι του δρόμου έξω από το στρατόπεδο, είναι κοινή για κάθε στρατιώτη, κάθε στρατού και κάθε πολέμου (εδώ που τα λέμε οι πολεμοκάπηλοι-ρήτορες και ηγέτες είθισται να πολεμούν από τα γραφεία τους).

Φυσικά οι Βρετανοί αξιωματικοί έβγαζαν φλύκταινες ακούγοντας τους στρατιώτες τους να σιγοτραγουδούν γερμανιστί « Wie einst Lili Marleen » και μια και δεν μπορούσαν να το απαγορεύσουν (βασικά το μπορούσαν καθόσον και στρατός) αλλά επειδή είδαν την επιτυχία του αποφάσισαν πιο έξυπνα να το μεταφράσουν και να το εκσυμμαχίσουν (εντάξει απαίσια λέξη αλλά είναι καλύτερη από το εκβρεττανίσουν).

Και έτσι έγινε και η 1η μετάφραση της Λιλή Μαρλέν, από τις πάμπολλες που ακολούθησαν έπειτα, ενώ η πρώτη αγγλόφωνη τραγουδίστρια που το ερμήνευσε για τους Συμμάχους ήταν η Anne Shelton (ή αλλιώς η αγγλίδα Σοφία Βέμπω).

Κάποτε όταν ο πόλεμος τελείωσε αφήνοντας σε όσους επέζησαν πολλά για να θυμούνται (να ένα από τα καλά ενός Παγκοσμίου Πολέμου-αφήνει πολλές αναμνήσεις) και μια μελωδία να ταλανίζει τη θύμηση, τη Lili Marleen, βρέθηκε λοιπόν και η ενσάρκωση της στο πρόσωπο μιας άλλης Μάρλεν της Ντίντριχ-μακράν η πιο κατάλληλη από όλες τις απόψεις για να το τραγουδήσει-μοναδικά- και να το καταστήσει πια και διαχρονικό.

Μετά βέβαια το πήραν και άλλοι και το ξαναέπαιξαν σε πολλές version ποντάροντας στην επιτυχία του, όπως στα 1960s από τον θρύλο της country music Hank Snow, ακόμη καλλιτέχνες όπως Hildegarde (Decca) και Martha Tilton (Coral), Al Martino (Capitol Records) και άλλοι πολλοί, με πιο πρόσφατο τον Neil Hannon του ιρλανδικού pop group The Divine Comedy σαν ένα B-side του 2006 single "A Lady Of A Certain Age".

Είναι αστείο πάντως να σκεφτεί κανείς ότι ένα τραγούδι κατά βάση αντιπολεμικό, έγινε το βασικό άκουσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έχει μείνει αξέχαστο μέσα από ένα συνονθύλευμα από μυριάδες ύμνους, εμβατήρια και τροπάρια που αποτελούν και τα διαχρονικά political correct στρατιωτικά ακούσματα.

Η Λιλή Μαρλέν αποτέλεσε μια εξαίρεση στον κανόνα γιατί πάνω απ' όλα τραγούδαγε για τη ζωή, μια έννοια που εύλογα συγκινεί οποιονδήποτε βαδίζει προς το θάνατο. Και όπως έλεγε και εκείνη που πρώτη το ερμήνευσε η Lale Andersen, προσπαθώντας αργότερα να εξηγήσει τη δημοφιλία του τραγουδιού «Can the wind explain why it became a storm?» .....

Blacksad

πηγη : www.musicheaven.gr

Δημοσιεύθηκε στις 08 Οκτωβρίου 2008

Η διαχρονικότητα και εξέλιξη της μουσικής των cabaret, από το Moullin Rouge της Belle Epoque, στα cabaret του Μεσοπολεμικού Βερολίνου και τέλος στο Dark Cabaret του σήμερα.

Η μουσική που έλαβε χώρα στα cabaret ακολούθησε μια ιδιότυπη πορεία, συνυφασμένη με τον αρχικό χώρο δημιουργίας της αλλά και πέρα απ' αυτόν.

Το cabaret ως λέξη είναι γαλλική, από τη λατινική λέξη "camera" που σήμαινε μικρό δωμάτιο. Πράγματι μικρός ο χώρος για τα πολλά πράγματα που συνδύαζε όπως μουσική, χορό, θέατρο, ζωγραφική, ψυχαγωγία και ο οποίος χώρος χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή της ανθρωπότητας που την γνωρίζουμε ως Belle Ιpoque.

Η εποχή αυτή διήρκεσε από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος σηματοδότησε και το τέλος της. Είναι μια εποχή μεγάλων ανακαλύψεων στην επιστήμη, μεγάλων καινοτομιών στην Τέχνη και με μεγάλο ενδιαφέρον για την ψυχαγωγία. Για πρώτη φορά στην ιστορία «έσπασε» ο ελιτισμός της ψυχαγωγίας, έγινε πιο προσιτή έννοια και πραγματικότητα για πολλούς ανθρώπους και κοινός τόπος μιας ολόκληρης γενιάς. Το cabaret θεωρείται σήμα κατατεθέν αυτής της εποχής και χάρη στο εκρηκτικό πινέλο του Τουλούζ Λωτρέκ (Toulouse-Lautrec) η αποτύπωση στιγμών από το διάσημο Μουλέν Ρούζ (Moulin Rouge), έχει καταστήσει την ατμόσφαιρα των καμπαρέ οικεία για όλους.

Η μουσική που παιζόταν δεν θεωρούνταν αρκούντως σοβαρή σε μια εποχή που κυριαρχούσε η όπερα, όμως ήταν ιδιαίτερα αγαπητή και δημοφιλής, με κύριο χαρακτηριστικό της ότι παιζόταν από και για τα καμπαρέ, ήταν προσαρμοσμένη δηλαδή στη θεατρική, μουσική και χορευτική προσέγγιση του χώρου αυτού. Μεγάλες φωνές, ερμηνευτές, στιχουργοί και τραγουδιστές βγήκαν μέσα από τα γαλλικά cabaret με πρώτη στον κατάλογο το διασημότερο γαλλικό «σπουργίτι» την Εντίθ Πιάφ (Ιdith Piaf), πολύ απλά η μεγαλύτερη φωνή της Γαλλίας.

Το είδος αυτής της μουσικής εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, συνυφασμένο με την λογική της μουσικής κουλτούρας της κάθε χώρας, στην Αμερική φέρ'ειπείν στα αντίστοιχα κέντρα κυριαρχούσε η τζαζ.

Το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει μια Ευρώπη καθημαγμένη και βαθύτατα τραυματισμένη και σωματικά και ψυχικά. Είχε φύγει πια η παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα της Belle Ιpoque και είχε αντικατασταθεί από μια έντονη διάθεση πεσιμισμού, σκεπτικισμού και κριτικής για την πολιτική πρακτική που έφερε την καταστροφή.

Σημαντική αναβάθμιση απέκτησε από την περίοδο εκείνη στα cabaret και ο ρόλος του MC (ακρωνύμιο του Master of Ceremonies, γαλλικά compθre), ο οποίος μέχρι τότε περιοριζόταν κυρίως στην παρουσίαση του θεάματος με κωμικό κυρίως τρόπο και ο οποίος τώρα διαδραματίζει ένα πολύ πιο έντονο ρόλο, αυτό του βασικού σχολιαστή και συμπρωταγωνιστή στη σκηνή. Στερεοτυπική εικόνα compθre, είναι αυτή του ηθοποιού Joel Grey από την ταινία «Cabaret» με πρωταγωνίστρια την Liza Minnelli.

Αξίζει να σταθούμε λίγο στην ταινία αυτή, η οποία είναι βασισμένη στη νουβέλα του Christopher Isherwood και αποτελεί μια άριστη μεταφορά του κλίματος και της ατμόσφαιρας που επικρατούσε στα μεσοπολεμικά καμπαρέ της Γερμανίας και δη του Βερολίνου, όταν οι Ναζί είχαν την εξουσία (από το 1933 και μετά).

Τα πράγματα για τα γερμανικά καμπαρέ ξεκίνησαν κάπως διαφορετικά μετά τον πόλεμο λόγω και της ιδιαίτερης δυσχερής θέσης στην οποία είχε περιέλθει η Γερμανία απ' όλες τις απόψεις και άφηνε γόνιμο έδαφος για κοινωνική κριτική και έντονη μουσική δημιουργία. Η δεκαετία 1920-1930 υπήρξε η δημιουργικότερη απ' όλες τις απόψεις για τα γερμανικά καμπαρέ με καλλιτέχνες και έργα, όπως του Werner Finck στην «Katakombe», του Karl Valentin στο «Wien-Mόnchen», και του Claire Waldof, μάλιστα μερικά από τα κείμενα των έργων αυτών ήταν γραμμένα από μεγάλους λογοτέχνες όπως ο Kurt Tucholsky, ο Erich Kδstner και ο Klaus Mann.

Όλη αυτή η πορεία έμελλε να λάβει τέλος με την άνοδο στην εξουσία των Ναζί το 1933 και ο στρόβιλος που επηρέασε όλη την Γερμανία και μετά όλο τον κόσμο δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστα τα cabaret. H ιδιότυπη κοινωνική κριτική που έκαναν μέσω της μουσικής, του χορού και των σχολίων έπρεπε να λάβει τέλος καθώς έπρεπε πια να διαδραματίσουν έναν νέο ρόλο, αυτόν της προπαγάνδας. Η ψυχαγωγία παραχώρησε τη θέση της στη διασκέδαση, τα αστεία έπρεπε να είναι ελεγχόμενα και η μουσική ελαφριά, ευχάριστη αλλά καθόλου κριτική. Πολλοί στοχαστές μετέπειτα, επέκριναν αυτόν ακριβώς τον ρόλο που διαδραμάτισαν τα καμπαρέ εκείνη την εποχή, προάγοντας τον αμοραλισμό, την ηθική ισοπέδωση και το κυνήγι της υλικής ηδονής, προλειαίνοντας έτσι σε επίπεδο συνείδησης την κυριαρχία των Ναζί στη Γερμανία. Χαρακτηριστικό αυτού, είναι οι στίχοι που λέει ο compθre της ταινίας στο κλασσικό τραγούδι που άνοιγε την βραδιά, το γνωστό «Willkommen song»:

Willkommen, bienvenue, welcome!
Fremde, etranger, stranger.
Gluklich zu sehen, je suis enchante,
Happy to see you, bleibe, reste, stay.

Willkommen, bienvenue, welcome
Im Cabaret, au Cabaret, to Cabaret

Meine Damen und Herren, Mesdames et Messieurs,
Ladies and Gentlemen! Guden Abend, bon soir,
We geht's? Comment ca va? Do you feel good?
I bet you do!
Ich bin euer Confrecier; je suis votre compere...
I am you host!

Und sagen
Willkommen, bienvenue, welcome
Im Cabaret, au Cabaret, to Cabaret

Leave you troubles outside!
So - life is disappointing? Forget it!
We have no troubles here! Here life is beautiful...
The girls are beautiful...
Even the orchestra is beautiful!

You see? I told your the orchestra is beautiful!
And now presenting the Cabaret Girls ...;

Οι στίχοι, "Leave you troubles outside! So - life is disappointing? Forget it! We have no troubles here! Here life is beautiful..." δείχνουν ακριβώς αυτό που προάγανε τότε τα βερολινέζικα cabaret, την αποξένωση του ανθρώπου από την πραγματικότητα, το κυνήγι της στιγμιαίας ηδονής, την αδιαφορία για τα τεκταινόμενα και την έλλειψη κάθε έγνοιας για το μέλλον. Το Cabaret, η μουσική του, ο χορός του και η φιλοσοφία του έσπρωχναν πια τον άνθρωπο σε μια άκριτη και μονομερή επιδίωξη της ευδαιμονίας.

Χαρακτηριστικό πάντως και του Μεσοπολέμου είναι ότι τα cabaret υπήρξαν λαοφιλέστατα και τα τραγούδια τους, από τα μεγαλύτερα σουξέ της εποχής.

Μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχίζει η αρχή του τέλους για τα cabaret, ως δημιουργικά και ζωντανά κύτταρα του καλλιτεχνικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Πολύ απλά οι απαιτήσεις της εποχής αλλάζουν, νέα μέσα έκφρασης και μαζικής ψυχαγωγίας (όπως η τηλεόραση) κάνουν την εμφάνιση τους, ενώ και η αρνητική κριτική που τους γίνεται είναι έντονη και τα απαξιώνει. Η πρώτη μεταπολεμική γενιά προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί και αναδιπλώνεται σε συντηρητικές θέσεις. Σταδιακά τα περισσότερα κλείνουν και τα διασημότερα μετατρέπονται σε τουριστικές ατραξιόν.

Η σύνθεση όμως μουσικής, χορού και θεάτρου που παρουσίαζαν στο κοινό, παραμένει ζωντανή στο συλλογικό ασυνείδητο και προκαλεί μια νοσταλγία για το είδος, η οποία δεν επρόκειτο να σβήσει εύκολα. Πράγματι σε πολλά τραγούδια και σε διαφορετικά είδη μουσικής, υπάρχουν αναφορές στα καμπαρέ, είτε σε τίτλους είτε σε στίχους, είτε και σε μουσική υφή, όπως για παράδειγμα κάνει ο Frank Sinatra στο άλμπουμ Christmas Cabaret .

Έπρεπε να φτάσουμε πια στα 1970 για να συναντήσουμε την πρώιμη εκδοχή της μουσικής που επρόκειτο να αποτελέσει το Dark Cabaret. Την αρχή κάνει η Nico's με το άλμπουμ «The End» με χαρακτηριστικά τα τραγούδια «You Forgot to Answer» και «Secret Side», επίσης ομοειδής τραγουδιστές την ίδια εποχή υπήρξαν οι: Marc Almond, Kate Bush και οι The Virgin Prunes.

Στα 1980 το είδος αυτό εξελίσσεται ακόμη περισσότερο με τις πανκ Nina Hagen και Lydia Lunch με το άλμπουμ «Queen of Siam», το ελβετικό συγκρότημα The Vyllies με το τραγούδι «The Food Prayer» στο άλμπουμ Lilith και η Βρεττανική ρόκ μπάντα «Siouxsie and the Banshees» με το τραγούδι «Peek-a-Boo» από το άλμπουμ Peepshow.

Εδώ λοιπόν βλέπουμε ότι η μουσική του cabaret, επηρεάζει και επηρεάζεται από την gothic και underground μουσική σκηνή. Μια ενδεχόμενη εξήγηση γι' αυτή τη στροφή θα μπορούσε να βρίσκεται στην τελευταία γεύση που άφησε το Μεσοπολεμικό cabaret και δη του Βερολίνου και η αίσθηση ηθικής παρακμής που ανέδυε.

Από αυτό το σημείο και έπειτα μπορούμε να μιλάμε για ένα μουσικό είδος που προέκυψε από την μουσική των πρωτότυπων cabaret, πήρε μια gothic και underground στροφή για να καταλήξει στο λεγόμενο Dark Cabaret music.

Το Dark Cabaret είναι ένα μουσικό genre επηρεασμένο από την αισθητική κυρίως των γερμανικών καμπαρέ του Μεσοπολέμου, συγκερασμένα με την goth κουλτούρα και μουσική των 1970΄ και 1980΄. Η μουσική του χροιά είναι εμπνευσμένη από την αρχέτυπη φιγούρα της Μάρλεν Ντίντιχτ να τραγουδάει οπερέτα του Kurt Weil, κύριο όργανο σχεδόν πάντα το πιάνο, συνοδευόμενο από έγχορδα όπως τσέλο ή βιολί ή ακόμη και άλλα όπως το ακορντεόν ή η τρομπέτα και όλα αυτά συνήθως σε δυνατό rock ρυθμό
Εξετάζοντας τη χρονική συνέχεια και πορεία αυτού του νέου μουσικού είδους βρίσκουμε πάμπολλες αναφορές σε τραγούδια, άλμπουμ και ταινίες, για τη δεκαετία του 1990, αναφέρω ενδεικτικά τον Danny Elfman, τη συνεργασία του με τους Oingo Boingo και τη μουσική στις ταινίες "The Nightmare Before Christmas", στο "Chicago" και στο Tim Burton's "Corpse Bride".

Φτάνοντας στο σήμερα, σε επίπεδο συγκροτήματος και μακράν το πιο αντιπροσωπευτικό του είδους είναι το συγκρότημα «The Dresden Dolls».

Πρόκειται για ένα αμερικανικό μουσικό ντουέτο από τη Βοστόνη, αποτελούμενο την Amanda Palmer (τραγουδάει, παίζει πιάνο, αρμόνικα, γιουκουλέλε) και από τον Brian Viglione (τραγουδάει, παίζει ντραμς, κρουστά όργανα και κιθάρα). Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζουν το είδος της μουσική τους ως "Brechtian punk cabaret" και πιο χαρακτηριστικό τραγούδι και video clip που δίνει την αίσθηση του Dark Cabaret, είναι το «Coin-Operated Boy» του 2004. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο τίτλος του συγκροτήματος «Οι κούκλες της Δρέσδης» παραπέμπει σε ένα χαρακτηριστικό προϊόν τις περίφημες πορσελάνινες κούκλες της Δρέσδης, μια πόλης, που φημιζόταν για την τεράστια πολιτιστική και πνευματική συνεισφορά και φυσικά για τα πορσελάνινα της κομψοτεχνήματα, η οποία καταστράφηκε σχεδόν εξ' ολοκλήρου προς το τέλος του πολέμου. Σύμβολο διαχρονικό για την εύθραυστη ομορφιά της Τέχνης.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στοιχεία Dark Cabaret υπάρχουν και στις Tiger Lillies.

Ο όρος καθαυτός δεν είναι φυσικά απόλυτος καθώς καλύπτει και περιέχει μια ευρεία γκάμα που χαρακτηρίζεται ακόμη ως Punk Cabaret, Gothic-Americana, Punk opera, Neo-burlesque, Gothic Ragtime, Vaudeville, Apocalyptic folk, Neo-folk, Psych folk και άλλα πολλά.

Κλείνοντας, μπορούμε να πούμε ότι η μουσική των cabaret αποτέλεσε στην ουσία ένα μοναδικό και πρωτότυπο μουσικό ρεύμα, το οποίο αν και αρχικώς ήταν συνυφασμένο με τον πρωτογενή χώρο δημιουργίας του και συνόδευε τον χορό και τις θεατρικές παραστάσεις, στην πορεία ανεξαρτητοποιήθηκε και ακολούθησε την δική του αυτόνομη πορεία στον χώρο της μουσικής. Μπορεί μεν τα καμπαρέ να είναι σήμερα φολκλορικά στοιχεία, απογυμνωμένοι από την παλιά τους δημιουργικότητα και επιρροή στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ωστόσο η εξέλιξη της μουσικής τους και η αποκρυστάλλωση τους στο Dark Cabaret, προσδίδει μια συνέχεια και μια αναστοχαστική προσπάθεια που διατήρησε ζωντανό και μετέφερε μετουσιωμένο πια στο παρόν ένα κομμάτι του μουσικού παρελθόντος.

* Πάντα ήθελα να έχω ένα τέτοιο μαγαζί !!!

ευχαριστώ για την ανάγνωση .....

Ο χορός οριεντάλ (η χορός της κοιλιάς, όπως είναι ως επι το πλείστον γνωστός στον δυτικό κόσμο) είναι ο κατ' εξοχήν χορός της ανατολής. Η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα με διάφορες θεωρίες προέρχεται από τις τελετουργίες γονιμότητας της κεντρικής Αφρικής ή από τις τελετουργίες προς τιμήν των Θεών της γονιμότητας (όπως η Αστάρτη, η Αφροδίτη κλπ) της μέσης Ανατολής και της Μεσογείου. Στη σημερινή του μορφή είναι κυρίως διαδεδομένος στον αραβικό χώρο, καθώς και στην Τουρκία, Ελλάδα, Βαλκάνια, Περσία και σε ορισμένες περιοχές της Ινδίας.

Παρότι φαινομενικά ο χορός της κοιλιάς είναι αρκετά ελεύθερος, στην πραγματικότητα διέπεται από αυστηρούς κανόνες, και ειναι εκτελεστικά ιδιαίτερα δύσκολος.

Υπάρχουν πολλά είδη χορού της κοιλιάς, ανάλογα με τη μουσική, την προέλευση και το επιθυμητό αισθητικό αποτέλεσμα.

Αίγυπτος

Στην Αίγυπτο συναντάμε την μεγαλύτερη ποικιλία διαφορετικών χορών που χωρούν κάτω από την ομπρέλα 'οριεντάλ, από τα παραδοσιακά είδη έως τη σύγχρονη μορφή του χορού της κοιλιάς. Χαρακτηριστική είναι η κατά κόρον κατακερμάτιση (διαχωρισμός) του σώματος.

Από το Raks el Baladi, Raks el Asaya, Raks el Semandan έως τις πιο σύγχρονες μορφές η χάρη στην κίνηση είναι πάντα παρούσα.

Βασικές κατηγορίες Αιγυπτιακού χορού

• Raqs Sharqi μεταφράζεται ως "Ο χορός της Ανατολής" ή "Oriental". Τεχνικά μόνο οι Αιγυπτιακοί χοροί ονομάζονται έτσι. Ο χορός είναι προ-ισλαμικός και είναι μια παράδοση η οποία εξελίσεται μέσα στους αιώνες. Κάποιοι πιστεύουν ότι ξεκίνησε από την λατρεία της Θεάς Ίσιδας. Στην σημερινή του μορφή ωστόσο το Raqs Sharqi περιέχει και πολλά στοιχεία από δυτικούς χορούς, όπως μπαλλέτο (κλασσικό και μοντέρνο) και λατινοαμερικάνικους χορούς. Σε αυτή τη μορφή εξελίχθηκε κυρίως στα μεγάλα νάιτ κλάμπ του Κάιρο απο τη δεκαετία του τριάντα και μετά (και εξακολουθεί να εξελίσσεται μέχρι σήμερα)Αυτοσχεδιασμοί χρησιμοποιούνται σε μεγάλη συχνότητα, και είναι εκπληκτικά όμορφο να δεί κάποιος "κόντρα" χορεύτριας με μουσικό που παίζει τουμπερλέκι. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Raqs Sharqi είναι η απόλυτη αρμονία της κίνησης με την μουσική. Η μουσική είναι περίπλοκη, οι ρυθμοί αλλάζουν συνεχώς και η χορεύτρια εκφράζει απόλυτα τη μουσική με τις κινήσεις της. Η κυρίως τέχνη στο αιγυπτιακό στύλ, είναι το να μπορεί η χορεύτρια να κάνει ορατή τη μουσική με το σωμα σας.

• Sha'abiyya ο παραδοσιακός χορός των Φελλάχων (κάτοικοι της επαρχίας), συχνά ως γιορτή στην διάρκεια γάμων. Διαφορετικές κοινότητες χρησιμοποιούν διαφορετικά βήματα, αλλά υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στυλ όπως το Saaidi από την Ανω Αίγυπτο. Οι μουσικοί του Νείλου παραδοσιακή μουσική με όργανα όπως, mizmar, tabla, arghul και rababa. Το στυλ του χορού είναι χαλαρό με πολλά "τρέμουλα" (γνωστά ως shimmies).

• Το Ghawazee είναι πιο δυναμικό με γρήγορες στροφές και πιο αρσενικό αίσθημα. Η μουσική Saiidi επίσης χορεύεται από άντρες με ραβδιά.

• Baladi ή Beledi θα μπορούσαμε να πούμε από την χώρα, είναι ένα αστικοποιημένο στυλ χορού που αναπτύχθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στο Κάιρο, από τους εγχώριους μετανάστες. Η μουσική έγινε πιο εκλεπτυσμένη και όργανα όπως το ακορντεόν προστέθηκαν. Το Baladi θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η εξέλιξη των χορών της ενδοχώρας της Αιγύπτου. Περισσότερες κινήσεις, εντυπωσιακότερα κουστούμια και ποικιλία στα βήματα. Υπάρχει ένας "δρόμος" στην μουσική. Το "Achra Baladi" είναι μια παραδοσιακή μορφή της μουσικής όπου μουσικοί παίζουν live. Ξεκινάει με εισαγωγή, ταξίμι, awaadi (τουμπερλέκι, όργανα και χορεύτρια μαζί) και το tet όταν η ταχύτητα των τουμπερλεκίων πλησιάζει στο τέλος του κομματιού.

Τουρκία

Η Τουρκική μορφή του χορού της κοιλιάς χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη κίνηση μέσα στον χώρο, χαμήλωμα στο πάτωμα, με εντυπωσιακές φιγούρες έως παραδοσιακές μορφές κοντά στον ελληνικό καρτσιλαμά και τον χορό γάμου με τα κουτάλια και μέσα στο ταψί. Μπορούμε να δούμε από πολύ αργές κινήσεις και ρυθμούς έως πολύ γρήγορους στροβιλισμούς. Σε γενικές γραμμές όμως περιέχει ο τούρκικος χορός της κοιλιάς πολύ λιγότερες κινήσεις απο τον αιγυπτιακό καθώς και η μουσική, με την οποία χορεύται, είναι πολύ πιο απλή στη δομή της απο την αραβική μουσική του αντίστοιχου αιγυπτιακού στύλ.

Λίβανος

Η χάρη και η θηλυκότητα σε όλο της το μεγαλείο. Η μελωδία ανταμώνει την κίνηση και το θέαμα είναι εκπληκτικό και ρέει. Παραδοσιακοί ρυθμοί και μορφές χορού δίνουν την διαφορετικότητα όπως το Debke. Το λιβανέζικο στύλ μοιάζει πολύ με το αιγυπτιακό, αλλά είναι περισσότερο δυναμικό και οι χορεύτριες κινούνται περισσότερο στον χώρο.

 Σαουδική Αραβία,

Κουβέιτ, Υεμένη (Περσικός Κόλπος)

Khaleegi είναι είδος χορού από τον ευρύτερο χώρο του Περσικού Κόλπου. Μια μακριά χρυσοποίκιλτη "ρόμπα" είναι το κοστούμι. Μικρά βήματα, μικρές κινήσεις των χεριών, στο πλάι και μπροστά στο στήθος, αλλά βασικά η κίνηση των μαλλιών είναι αυτή που δημιουργεί την μαγική εικόνα. Το Bandari είναι αρκετά κοντά με το Khaleegi, αλλά πιο συντηριτικό στο ντύσιμο. Οι γυναίκες φοράνε φερεντζέ με φιλτραρισμένο ύφασμα μπροστά. Ο χορός είναι ενεργητικός και δυνατός.

 Ιράν (Περσία)

Μπορεί να είναι ενεργητικός χορός όπως και πιο λυρικός και όμορφος. Τα μάτια είναι πολύ σημαντικά, οι γοφοί χρησιμοποιούνται πολύ λιγότερο από ότι τα χέρια και ο κορμός. Στροφές χρησιμοποιούνται αρκετά όπως και χορός στο πάτωμα.

Μαρόκο

Φολκορικό είδος χορού με κινήσεις που αναπαριστούν καθημερινές δραστηριότητες, όπως τίναγμα χαλιών, φυτεύοντας σπόρους και χαϊδεύοντας τον ήλιο. Πολλά βήματα των Αιγυπτιακών χορών χρησιμοποιούνται από τους μαροκινούς. Το Schikhatt αρχικά χορευόταν σαν χορός πριν τον γάμο. Η Guedra είναι trance πνευματικός χορός που εκτελείται από γυναίκα καθησμένη στα γόνατά της. Χρησιμοποιεί συγκεκριμένες κινήσεις με τα χέρια για να δώσει ευχές. Ξεκινάει να χορεύει όρθια, πέφτει στα γόνατα και μπορεί να συνεχιστεί για ώρες.

Αλγερία

Περιλαμβάνει κινήσεις που συναντάμε και στους Αιγυπτιακούς χορούς όπως shimmies, κύκλους γοφών και πτώσεις γοφών. Υπάρχει ισχυρή επιροή από τους Ανδαλουσιάνικους χορούς (Φλαμένκο) οι οποίες φαίνονται στις κινήσεις των χεριών περισσότερο. Ο Αmel Tafsout είναι ένας αλγερινός χορευτής ο οποίος ειδικεύεται στο Maghreb χορό.

Τυνησία

Έχει την τάση να είναι πιο φοκλορικός με κινήσεις που δεν συναντούνται σε άλλες χώρες συχνά. Οι χορεύτριες μιμούνται κινήσεις της καθημερινότητας, φυτεύοντας, μαγειρεύοντας κ.λπ. Στροφές του γοφού μπροστά και πίσω είναι συχνές. Ο ρυθμός είναι συχνά δύσκολος για χορευτές που έχουν συνηθήσει στους αιγυπτιακούς ή τούρκικους ρυθμούς. Αξίζει όμως την προσπάθεια "αν" βρούμε κάποιον που πραγματικά το ξέρει να το μάθουμε. Πιθανότατα στην ίδια την Τυνησία.

 Ελλάδα

Το γνωστό σε όλους μας "τσιφτετέλι", απομεινάρι της 400ετούς κατοχής του Ελληνικού χώρου από τους Τούρκους, που επανεισάχθηκε μαζί με τα γνωστά και ως "Σμυρνέικα Τραγούδια" μετά την καταστροφή της Σμύρνης, θα μπορούσε να θεωρηθεί η ελαφρά μορφή του χορού της κοιλιάς. Χαρακτηρίζεται από ελεύθερη μορφή κίνησης σύμφωνα με τον ρυθμό, χωρίς συγκεκριμένους κανόνες.

Νέα πρόσωπα, σχήματα και χώροι από τον Οκτώβριο

Πολλές καινούργιες παραγωγές αλλά και πολλές επαναλήψεις χαρακτηρίζουν τον θεατρικό χειμώνα που άρχισε τις δοκιμές του για να κάνει απανωτές πρεμιέρες τον Οκτώβριο.

Χωρίς το θέατρο «Αμόρε» πια αλλά με ένα μοίρασμα των δυνάμεών του στις υπόλοιπες σκηνές που όχι μόνο δεν μειώνονται αλλά αυξάνονται, το χειμώνα του 2008 μόνο φτωχό δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε. Σε μια Αθήνα που όπως φαίνεται έχει κοινό για όλους.

Δύο καινούργια θέατρα μπαίνουν (ακολουθούν κι άλλα) στον θεατρικό χάρτη, από τον Νέο Λόγο που στα 11 χρόνια δράσης αποκτά μόνιμη στέγη 70 ατόμων στην οδό Μαυρομιχάλη αλλά και το μεγαλύτερο «Θέατρον». Είναι η υπερσύγχρονη σκηνή του Μείζονος Eλληνισμού που μπαίνει στην αγορά μετατοπίζοντας το μαζικό ενδιαφέρον στην Πειραιώς, έχοντας εξασφαλίσει τον Λάκη Λαζόπουλο και τον «Βιοπαλαιστή της στέγης».

Με στέγη και ο Στάθης Λιβαθινός που με την ομάδα της Πειραματικής μετακομίζει στο «Μεταξουργείο», το οποίο του παραχώρησε η Αννα Βαγενά. Εκείνη, δικαιωμένη με το «Γάλα» του Κατσικονούρη, συνεχίζει στη σκηνή «Βασιλάκου». Ο Στ. Λιβαθινός, πάντως, θα σκηνοθετήσει και την Μπέτυ Αρβανίτη στο θέατρό της, στην «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» που θα κάνει πρεμιέρα μετά την επανάληψη της «Φρίντας».

Η πρώτη κρατική σκηνή έχει πάλι τους προβολείς στραμμένους επάνω της, ενώ στο ελεύθερο θέατρο φαίνεται να ισχυροποιείται το «θέατρο του Νέου Κόσμου». Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος με εννέα παραγωγές, τρεις συμπαραγωγές και ένα φεστιβάλ νέων είναι «γεμάτος» για όλη τη σεζόν και όπως μαθαίνουμε δεν προλαβαίνει να φιλοξενήσει άλλους θιάσους όπως έκανε έως τώρα.

Το «Χώρα» που επίσης ζητάει μεγάλο μερίδιο από την πίτα δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, το Τόπος Αλλού εκτός από τέσσερις παραγωγές, το δικό του φεστιβάλ νέων καθιερώνει παράσταση τις Τρίτες για το αγγλόφωνο κοινό με το «Ruins of passion», ενώ ο Αντώνης Αντύπας ενισχυμένος από την επιτυχία το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» που επαναλαμβάνεται, συνεχίζει με καλούς συνδυασμούς: την «Ανάσα ζωής» του Ντέιβιντ Χέαρ με τις Λυδία Φωτοπούλου και Ράνια Οικονομίδου, το «Βερολίνο 1989, ιστορίες μιας πόλης» του Δημήτρη Γκενεράλη και τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε με την Ολια Λαζαρίδου σε σκηνοθεσία της Μπρούσκου.

Το Από Μηχανής Θέατρο περνάει στα χέρια της νεοσύστατης ομάδας «Συν, Επί (+, Χ)» με τον Ακη Βλουτή και συμπαραστάτες τους: Εκτορα Λυγίζο, Ν. Χατζόπουλο, Θανάση Σαράντο, στη «Στοά» ο Θανάσης Παπαγεωργίου με την Λήδα Πρωτοψάλτη μας συστήνουν τη «Λισσαβώνα» του Αντώνη Νικολή, επαναλαμβάνοντας τις «Στάχτες» και το «Σωτηρία με λένε», ο Δημήτρης Τάρλοου ετοιμάζει τις «Βάκχες», ο Γ. Κιμούλης διάλεξε το «Closer» στο «Αθηνών», ο Γρηγόρης Βαλτινός στο γειτονικό «Βρετάνια» το «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Νόελ Κάουαρντ και το «Rock N Roll», το τελευταίο έργο του Τομ Στόπαρντ ο Γιώργος Κοτανίδης στην «Πόρτα».

Στα εννέα θέατρα της Ελληνικής Θεαμάτων θα έχουμε 12 παραγωγές, με καινούργιες τις: «Νοέμβριος» του Μάμετ στο «Εμπορικόν», «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Ακη Δήμου στο «Χορν» (σκηνοθεσία Στ. Φασουλή), «Συμπεθέροι από τα Τίρανα» των Παπαθανασίου-Ρέππα στο «Λαμπέτη», νέο έργο του Αθερίδη στο Παλλάς αλλά και της Γκασούλα που έκανε τους «Ηρωες» στο «Μικρό Παλλάς» (επαναλαμβάνονται) και τα Δευτερότριτα στο «Αποθήκη» το θέαμα «Ninja TV live».

Αρκάς στο θέατρο

Αρκάς στη σκηνή από τον Β. Θεοδωρόπουλο που σκηνοθετεί στο Θέατρο του Ν. Κόσμου τους «Εχθρούς εξ αίματος», αλλά και τους «Κουκουλοφόρους» του Ιλάν Χατσόρ. Τη «Μαύρη γαλήνη» του Δ. Μαρωνίτη αναλαμβάνει ο Γ. Τσορτέκης, το «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» του Ντ' Ορτα ο παραγωγικός Β. Μαυρογεωργίου (έχει τριπλή παρουσία), το «Χωρίς Μουσική» ο Κ. Γάκης. Θα δούμε και το έργο «Ηθελα να σ' αντάμωνα» της Μαρίας Παπαλέξη (στυλοβάτη του θεάτρου), τις καλές επαναλήψεις κ.ά.

17 παραγωγές από το Εθνικό που επιστρέφει και στο κτίριο του Τσίλερ

Με εγκαίνια στο ανακαινισμένο κτίριο του Τσίλερ που ανοίγει ύστερα από έξι χρόνια, το Εθνικό θέατρο, έχει πολλά δέλεαρ για το υποψιασμένο κοινό. Κυρίως 17 παραγωγές που προγραμμάτισε στις σκηνές του -εντός και εκτός Αγίου Κωνσταντίνου- ένα ποικιλόμορφο ρεπερτόριο με χαρακτήρα αλλά και ένα δυναμικό το οποίο ενισχύεται ακόμη περισσότερο. Νέες καλές δυνάμεις που έτσι κι αλλιώς έχουν προσελκύσει ο Γ. Χουβαρδάς και η Eφη Θεοδώρου, εκτός από τις σταθερές αξίες, αλλά και καινούργιοι φιλοξενούμενοι όπως οι: Λένα Κιτσοπούλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Αμαλία Μουτούση, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Ακης Σακελλαρίου, Ιωάννα Παππά, Κόρα Καρβούνη, Λουκία Μιχαλοπούλου κ.ά.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έργα των: Χόρβατ, Κλοντέλ, Κορτές, Σαίξπηρ (με ανατρεπτική διάθεση), Γκαίτε αλλά και Κρητικό θέατρο μέσα από το βλέμμα της Μάρθας Φριντζήλα, Οστρόφσκι από τον Γιάννη Κακλέα, Βέντεκιτ, αλλά και το νέο έργο του Ακύλλα Καραζήση. Ενδιαφέρον έχει και το έργο «Βόλφγκανγκ» του ηθοποιού Γιάννη Μαυριτσάκη που ασχολείται με την γνωστή ιστορία που συγκλόνισε την Ευρώπη το 2005 (ένας άνδρας κρατά φυλακισμένο ένα κοριτσάκι), η «Μαιρούλα» της Κιτσοπούλου που γράφει και σκηνοθετεί στη Β΄ σκηνή, ο Ρίτσος μέσα από τη φωνή της Αλέκας Παΐζη και ο «Τιτανικός» του Κωνσταντίνου Ρήγου που θέλει να προκαλέσει μια ανάλογη με την περσινή«Bossa nova», επιτυχία.

Υπάρχει και ο διαγωνισμός συγγραφής για νέο ελληνικό έργο που επίσης θα προσελκύσει νέες δυνάμεις.

Της Γιωτας Συκκα

Την Aida Gomez τη γνωρίσαμε ως μια Σαλώμη το 2002 γυμνή κι αλλιώτικη από τις άλλες και ως Κάρμεν το 2006 στο Ηρώδειο. Στην τρίτη της επίσκεψη την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου μαζί με το 25μελές συγκρότημά της, "Danza Compania" μας ζητά την άδεια για να χορέψει!
Η νέα παραγωγή που θα παρουσιάσει τιτλοφορείται "Permiteme Bailarte" ("Επιτρέψτε μου να σας χορέψω") και δεν έχει τίποτα κοινό με τις προηγούμενες.
Πρόκειται για ένα συνδυασμό κλασικού χορού με φλαμένκο, άκρως χορευτική η οποία θα μας αποκαλύψει τα μυστικά μιας μεγάλης σχολής του ισπανικού μπαλέτου, της Σχολής Μπολέρα η οποία πήρε σάρκα και οστά και με τις ριζοσπαστικές της τοποθετήσεις πάνω στον ισπανικό χορό καταγράφηκαν βηματισμοί, τοποθετήσεις άκρων και κεφαλής, ρυθμοί και μελωδίες.

Ο Θρύλος της Σχολής Μπολέρα κινδύνευε να λησμονηθεί από την έλλειψη διαφύλαξης, συντήρησης αλλά και εξέλιξης. Η Aida Gomez, σταυροφόρος πραγματικός αν και σούπερ σταρ του καθολικότερου σπανιόλικου χορού - έντεχνου και παραδοσιακού - ανέλαβε το σκληρό, όσο και απολαυστικό έργο της διάσωσης. Μέσα από δυσκολίες, που αφορούσαν την εξεύρεση του γνήσιου υλικού, του πρωτότυπου ύφους και της πρωτογενούς τεχνικής, θα έπρεπε εκείνη να χορέψει, να χορογραφήσει, να αναβιώσει και να περάσει όλο αυτό το πρωτότυπο, παραδοσιακό-ιστορικό, έντεχνο υλικό και στους άλλους χορευτές. Επρόκειτο για μια δοκιμασία καθώς το αποτέλεσμα στο "Permiteme Bailarte", έπρεπε να περιλαμβάνει στοιχεία του ιστορικού παραδοσιακού σπανιόλικου μπαλέτου, των αριστοκρατικών παλιών χορών σαλονιού, των τοπικών λαϊκών αυτοσχεδιασμών, τις κατευθύνσεις και τις εξελίξεις όλων των χορών.

Στο "Permiteme Bailarte" συναντάμε τον επιφανή συνθέτη του 18ου αιώνα Λουίτζι Μποκερίνι με το γνωστό "Φαντάνγκο" του, αλλά και μεγάλους ισπανούς συνθέτες του 19ου και του 20ού αιώνα, που δεν θα μπορούσαν να απουσιάσουν από αυτό το συναρπαστικό θέαμα-ακρόαμα.
Ιδιαίτερη θέση κρατά ο Ισαάκ Αλμπένιθ με την "Αστούριας" και την "Καστίγια" από τις συλλογές των ισπανικών Χορών του, μαζί ο Ενρίκε Γκρανάντος με ένα απόσπασμα από την πανέμορφη όπερα "Γκογιέσκας". Επίσης, ο μάγιστρος Μανουέλ ντε Φάλια που ο χορός από τη γοητευτική όπερα "Η Σύντομη Ζωή" ερμηνεύεται σε χορογραφία της ίδιας της Aida Gomez, η οποία υπογράφει και πολλούς άλλους ακόμη χορούς μαζί με εξαιρετικούς ομολόγους της, όπως ο Ρουμπέν Ολμο, ο Κρίστεν Λοτσάνο και η Μαριέμα. Επίσης, θα έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε και να εκτιμήσουμε εκτός από τα επιφανέστατα ονόματα των διάσημων συνθετών με τα πασίγνωστα και πολυαγαπημένα χορευτικά, τον Γκουστάβο Ντουράν, τον Χουάν Παρίγια και τον Χουάν Τελερίας. Το φινάλε της παράστασης κλείνει εκθαμβωτικά με τη σύνθεση του Ρώσου Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ ο οποίος έγραψε ένα από τα δημοφιλέστερα και πιο "ισπανικά" μουσικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου. Η Aida Gomez χορογραφεί και χορεύει το ισπανικό Καπρίτσιο, Αλμποράντα, Τσιγγάνικο τραγούδι, Φαντάνγκο Αστουριάνο.

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου, 8:30 μ.μ.
Ωδείο Ηρώδου του Αττικού
Τιμές εισιτηρίων:
Κάτω διάζωμα: 100, 85, 60, 50 ευρώ
Aνω διάζωμα: 38 ευρώ
Διάθεση εισιτηρίων:
ΕΛΒΑ, τηλ.: 210 6728080
Πανεπιστήμιου 39 (Στοά Πεσματζόγλου) 9:00 - 17:00 (Δευτέρα - Παρασκευή) και 10:00 - 14:00 (Σάββατο)
Τηλεφωνική πώληση: τηλ. 210 7234567

Με λίγα λόγια:

H Jazz είναι ολόκληρη φιλοσοφία χορού που δεν είναι αποκομμένη με το δικό της βηματολόγιο και τις δικές της φιγούρες.
Αντίθετα, βελτίωσε την ποιότητα των κοινωνικών χορών, προσφέροντας τους μια νέα αντίληψη της κίνησης και την έννοια του αυτοσχεδιασμού.
Είναι ένας χορός που συνδυάζει τόσο το έντεχνο του μπαλέτου όσο και τη δυναμική των κοινωνικών χορών.

Ιστορικά στοιχεία:

Ο χορός Jazz ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. στα τέλη του 19ου αιώνα, σαφώς ως ακόλουθο της μεγάλης επιτυχίας που είχε η μουσική Jazz

Μορφές της jazz ήταν το Cakewalk, το Black Bottom, το Charleston, το Jitterbug, το Boogie Woogie, το Swing και το Lindy Hop. Μετά το 1950 ήταν το Broadway.

Φιγούρες που ξεχωρίζουν:

Τα βήματα περιλαμβάνουν ball change, twist, pivot step, touch step, Piquι passι, stag leap, jete`, pencil spin, barrel turn, fan kick, jazz walk, jazz run, jazz square, hip walk, chasses, cat walk, catch step, pas de bouree, split jumps, renversι, chainι, και pirouettes.

ευχαριστω

Ανδρεας Δηλες