ALLOTINO jazz rock cafe

Τελικά, δεν αρκεί να ζοριστούμε για να περάσουμε το ιδιότυπο καθαρτήριο για κάποιο διάστημα. 

Αυτό ενδεχομένως να ήταν αρκετό μέχρι πριν από 2-3 χρόνια. Τώρα είναι η ώρα για βαθιά βουτιά χωρίς ανάσα. Μια βουτιά που κανείς δεν είναι σε θέση να πει πότε και πώς θα τελειώσει. 

Με μια προϋπόθεση: κάποιος να μας δώσει την ελπίδα ότι την επόμενη μέρα της βαθιάς κρίσης η χώρα θα αποκτήσει επιτέλους δημόσια νοσοκομεία, δημόσια σχολεία, εφορία και πολεοδομία. 

Μόνο αυτά, τα αυτονόητα, είναι αρκετά.

Α.Δ.

Το χέρι στην τσέπη !!!

1. Wall-E (2008). Αξεπέραστο κινηματογραφικό αριστούργημα.

2. Waltzing with Bashir (2008). Ένα ντοκιμαντέρ για ενήλικες που μόνο στο τέλος (και με αριστοτεχνικό τρόπο) μπλέκει τους ζωγραφισμένους θρήνους για τη σφαγή Παλαιστινίων και Λιβανέζων από τους Ισραηλινούς με το πραγματικό αρχειακό υλικό. (Το ότι χρηματοδοτήθηκε από επίσημους φορείς του ισραηλινού κράτους λέει πολλά. Όλα τους θετικά.)

3. UP (2009). Ένα καταπληκτικό, πολύχρωμο και υπαρξιακό παραμύθι.

4. Spirited Away (2001). Μία απ' τις τρεις καταπληκτικές ταινίες (υψηλότατου επιπέδου) που έκανε αυτήν τη δεκαετία ο Γιαπωνέζος σκηνοθέτης Hayao Miyazaki.

5. Persepolis (2007). Βασισμένη στο πολύ δυνατό ομώνυμο graphic novel, μια γροθιά στο στομάχι.

6. Ratatouille (2007). Πανέξυπνη ιστορία για αρουραίο μάγειρα, με εξαιρετικό, συγκινητικό φινάλε που μαλακώνει και την καρδιά του πιο σκληρού κριτικού εστιατορίων - και ταινιών.

7. Simpsons (2007). Θα μπορούσε να είναι και καλύτερη, αλλά και πάλι, η πρωτοφανής εμπειρία θέασης των Simpsons σε τεράστια οθόνη ήταν αξέχαστη.

8. Finding Nemo (2003). Συγκίνησε μικρούς και μεγάλους.

9. The Princess and the Frog (2009). Έγραψε ιστορία ως η πρώτη ταινία της Ντίσνεϊ με Aφροαμερικανίδα ήρωίδα - και μάλιστα πριγκίπισσα.

10. Meet the Robinsons (2007). Τρισδιάστατη, μπερδεμένη, εντυπωσιακή.

11. Barbie and the Magic of Pegasus (2005). Οι απίστευτα σαχλές (αν και πολύχρωμα εντυπωσιακές) ταινίες της Μπάρμπι πούλησαν περισσότερα προϊόντα και αξεσουάρ απ' ό,τι εισιτήρια στα σινεμά. Παρά τη χαμηλή τους ποιότητα, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας των '00s.

Ο πρώτος κιόλας χρόνος εκείνης της δεκαετίας έδειχνε πως ο ρυθμός των γεγονότων θα ήταν καταιγιστικός στην πολιτική, την κοινωνία, στις τέχνες. Ηταν 1960 όταν ο Τζον Κένεντι εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ, φέρνοντας την ελπίδα για μια «νέα Αμερική», και όταν το αντισυλληπτικό χάπι ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου του Xάρβαρντ Tζον Pοκ, ανοίγοντας το δρόμο στο γυναικείο κίνημα και στη σεξουαλική απελευθέρωση. Την ίδια χρονιά, ο Ελβις Πρίσλεϊ έπαιρνε το απολυτήριο του στρατού και επέστρεφε στην πατρίδα από τη Γερμανία όπου υπηρετούσε, για να γίνει ο αδιαμφισβήτητος «βασιλιάς» του ροκ εν ρολ, και στα κλαμπ του Λίβερπουλ ένα άσημο γκρουπ έκανε τις πρώτες εμφανίσεις του: ήταν οι Silver Beatles, τα κατοπινά «Σκαθάρια».

Αλλά και στην Ελλάδα, η αυγή των sixties έφερνε σημαντικές αλλαγές, ειδικά στην πρωτεύουσα. Ο Γρηγόρης και ο Σταμάτης, τα πρώτα φανάρια διαχείρισης της κυκλοφορίας, μπήκαν στη ζωή των Αθηναίων στις 4 Αυγούστου 1960, ενώ, λίγες ημέρες νωρίτερα, είχαν δημιουργηθεί οι πρώτοι μονόδρομοι -Ερμού, Μητροπόλεως, Σόλωνος και Σκουφά-, κάνοντας τους αισιόδοξους να μιλούν για οριστική επίλυση του κυκλοφοριακού χάους της πόλης. Για φαντάσου! Λίγους μήνες αργότερα, το σαββατόβραδο 15 προς 16 Οκτωβρίου, τα τραμ πραγματοποιούσαν τα τελευταία δρομολόγιά τους: Ομόνοια - Ρουφ και Αριστείδου - Κολοκυνθού. Η Αθήνα άλλαζε λοιπόν, όχι όμως αναγκαστικά και οι κάτοικοί της: με καμπάνια του, τότε, ο Οδοντιατρικός Σύλλογος Αθήνας διαμαρτυρόταν πως μόνο το 8% των Ελλήνων χρησιμοποιούσαν οδοντόβουρτσα και καλούσε το κοινό να ανακαλύψει τα οφέλη της στοματικής υγιεινής...

Το 1960 ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν μόλις 16 ετών. Και το 1963 αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Θεσσαλονίκη και τις σπουδές του στη Νομική και να κατεβεί στην Αθήνα για να ζήσει το όνειρό του, να ανακαλύψει τα όριά του - να ασχοληθεί με τη μουσική. Μια τέτοια επιλογή είχε οπωσδήποτε το τίμημά της: αναγκάστηκε να δουλέψει ως γκαρσόνι, μπογιατζής, ακόμη και... γυμνό μοντέλο στη Σχολή Καλών Τεχνών, μέχρι που το 1964 αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα του Αλέκου Πατσιφά, που μόλις είχε ιδρύσει τη δισκογραφική εταιρεία Lyra. Ο ίδιος ο Πατσιφάς θα έλεγε, μερικά χρόνια αργότερα, σε συνέντευξή του: «Ηρθε στο γραφείο μου ένας νέος ψηλός -και πολύ αδύνατος τότε- και μου είπε: «Είμαι μουσικός, θα ήθελα να βρω έναν εργοδότη να με εκμεταλλευτεί καταλλήλως». Οταν πρωτοπήγαμε στο στούντιο ηχοληψίας και άρχισε να τραγουδάει, μόνος με την κιθάρα του, έρχεται ένας από τους διευθυντές και με ρωτάει: «Τώρα, αυτόν τι τον θέλετε; Τι περιμένετε να βγει από αυτό το πράγμα;». Τέλος πάντων. Κάτι βγήκε ...»

Φωτογραφίες με βαρύ «φορτίο»

Πολλά βγήκαν, για την ακρίβεια: γεγονότα, ιδέες, συναισθήματα, σημαντικά τραγούδια και κείμενα. Η δεκαετία του '60 ήταν μια δεκαετία γεμάτη και μαγική για τον Διονύση Σαββόπουλο αλλά και για τη γενιά του. Από την αυλαία της, το 1969, συμπληρώνεται φέτος μια 40ετία και με αυτή την αφορμή ο τραγουδοποιός αποφάσισε να φέρει λίγη από την ατμόσφαιρα των sixties στη γιορτινή Αθήνα, με ένα «πανηγύρι» που θα απλωθεί σε όλη την πόλη: στο Παλλάς, στο Μικρό Παλλάς, στο Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, στην Παλαιά Βουλή, στο City Link, στο μετρό Συντάγματος και στον κινηματογράφο Τριανόν.

Ομως, οι εικόνες έχουν πάντα μια μοναδική δύναμη. Ετσι, η έκθεση φωτογραφίας που θα φιλοξενείται -στο πλαίσιο αυτής της... υπερπαραγωγής- στο Μουσείο Μπενάκη αξίζει την προσοχή σας. Τίτλος της είναι «Του '60 οι εκδρομείς. Πώς ζήσαμε τα '60s στην Ελλάδα». Το σχεδιασμό και την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει ο Σταμάτης Ζάννος, επιμελητής της είναι ο Τάσος Σακελλαρόπουλος, με συνεργάτες την Αλεξάνδρα Χαριτάτου και τον Λάμπρο Λιάβα. Τι θα δείτε εκεί; Φωτογραφίες από το προσωπικό λεύκωμα του Διονύση Σαββόπουλου αλλά και εικόνες «με βαρύ πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο», όπως επισημαίνει ο Τάσος Σακελλαρόπουλος, από τα γεγονότα που σημάδεψαν τον πλανήτη μέσα στη δεκαετία: από τα εξαθλιωμένα παιδιά της Μπιάφρας και τον πόλεμο του Βιετνάμ, στο Μάη του '68 και στην κατάκτηση της Σελήνης. Από την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου και την άνοιξη της Πράγας, στο Γούντστοκ και στις δολοφονίες του Τζον Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Αλλά και το ελληνικό «κομμάτι» της έκθεσης είναι ιδιαίτερα μεγάλο: η Αθήνα της ανοικοδόμησης, οι συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι, μια παρέα σε μια τυπική αθηναϊκή ταβέρνα, οι Stones στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, οι Beatles στην Αράχοβα, η Μαργκό Φοντέιν στο Ηρώδειο, η κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα, τα Ιουλιανά, οι γιορτές πολεμικής αρετής της χούντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το Νέο Κύμα και οι «σταρ» του λαϊκού τραγουδιού.

Οι ασπρόμαυρες εικόνες κυριαρχούν στην έκθεση. Ο Διονύσης Σαββόπουλος έχει μια εξήγηση γι' αυτό: «Τους Beatles ή το κίνημα του 114 μόνο ασπρόμαυρα τα νιώθω, ενώ τον Τζίμι Χέντριξ να παίζει τον ύμνο των ΗΠΑ ή τους βουδιστές μοναχούς να αυτοπυρπολούνται στους δρόμους της Σαϊγκόν τούς σκέφτομαι μόνο έγχρωμους», λέει στο «Κ». «Ενα περίεργο πράγμα συμβαίνει. Είναι όπως στο σινεμά. Το ασπρόμαυρο μας φαίνεται πιο παραμυθένιο και το έγχρωμο πιο ρεαλιστικό, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Φαίνεται πως η ωμότητα πάντα έχει χρώμα, ενώ το παραμύθι όχι...»

Τον ρωτώ αν μπαίνει στη διαδικασία ενός απολογισμού εκείνης της μυθικής δεκαετίας, που για τον ίδιο έφερε αλλαγές τόσο καλλιτεχνικές -τη δυναμική είσοδό του στα μουσικά πράγματα και πολλούς σημαντικούς δίσκους- αλλά και προσωπικές - από τα έδρανα της Νομικής Θεσσαλονίκης στο Παρίσι και στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, ο γάμος του με την Ασπα και η γέννηση του Κορνήλιου, του πρώτου γιου του. «Απολογισμό δεν κάνω», απαντά εκείνος. «Mόνο, μερικές φορές, λέω: Βρε, πώς πέρασαν τα χρόνια! Αλλά με ένα ευχάριστο συναίσθημα. Οχι με θλίψη». Και αν έπρεπε κάποια στιγμή να μιλήσει για τη δεκαετία του '60 στους δύο εγγονούς του, που σήμερα είναι πέντε και τριών ετών, πώς θα την περιέγραφε; «Θα τους έλεγα: Φανταστείτε Χριστούγεννα που να κρατάνε δώδεκα μήνες και όλο αυτό επί δέκα χρόνια. Θα αρκούσε, φαντάζομαι...»

info 
«Του '60 οι εκδρομείς. Πώς ζήσαμε τα '60s στην Ελλάδα», έκθεση εικόνων, αντικειμένων και ήχων, Μουσείο Μπενάκη, Κουμπάρη 1, Κολωνάκι, 210-36.71.000, έως 10-1-2010. Είσοδος ελεύθερη.

Πηγή: Περιοδικό «Κ»

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Η χρονιά ξεκινάει με νέες υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς οίκους. Κυριότερες αυτές του οίκου Chanel και του οίκου Gucci.Ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται στην Τζαμάικα και προεδρεύει στη συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με θέμα τη διάρροια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ανήμερα των Φώτων, ο κ. Παπανδρέου βουτάει στα νερά της Τζαμάικας και πιάνει τον σταυρό που είχε πετάξει ο μητροπολίτης Rastaman. Το νέο φτάνει αμέσως στην Ελλάδα και θεωρείται καλός οιωνός για την ελληνική οικονομία, αλλά την επομένη ακολουθούν νέες υποβαθμίσεις από τον Οίκο Τυφλών και τον Οίκο του Ναύτου. Η χώρα συγκλονίζεται από την απαγωγή του εφοπλιστήΔευκαλίωνα Τζιτζιφιόγκου. Η σύζυγος του εφοπλιστή Αντιγόνη Μυξοπαρθένα ζητάει διορία από τους απαγωγείς για να φέρει τα χρήματα από την Ελβετία. Η κυβέρνηση κάνει έκκληση στους απαγωγείς να μη μεταφέρουν τα λύτρα στο εξωτερικό, αλλά να τα επενδύσουν στην Ελλάδα, ώστε να πάρει μια ανάσα η ελληνική οικονομία. Οι απαγωγείς αποδεικνύονται όχι μόνο πατριώτες αλλά και θιασώτες της πράσινης ανάπτυξης, αφού επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, όπως τα φωτοβολταϊκά, οι ανεμογεννήτριες και τα οργανικά απόβλητα.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Ο Φεβρουάριος ξεκινάει με ένα περίεργο μπαράζ απαγωγών. Μέσα σε δέκα ημέρες έχουν απαχθεί οι 100 πιο πλούσιοι Έλληνες και οι απαγωγείς ζητούν λύτρα 300 δισεκατομμύρια ευρώ - όσο δηλαδή είναι το δημόσιο χρέος. Οι οικογένειες των απαχθέντων καταγγέλλουν πως πίσω από τις απαγωγές κρύβεται η κυβέρνηση, που έχει σκοπό να τους εξαναγκάσει να επαναπατρίσουν τις καταθέσεις τους, τις οποίες είχαν μεταφέρει άρον άρον στο εξωτερικό για να τις ασφαλίσουν ενόψει της επερχόμενης πτώχευσης της χώρας. Ο Γιώργος Παπανδρέου από την Ουγκάντα -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με θέμα την παλίρροια- αρνείται τις κατηγορίες και δηλώνει «λαός, εφοπλιστές, βιομήχανοι και απαγωγείς, όλοι μαζί μπορούμε». Ιδιαίτερη αίσθηση δημιουργεί η απαγωγή της Ασπασίας Παξιμαδοκλέφτρας, συζύγου του μεγαλοεπιχειρηματία Αλκιβιάδη Καρατέκα. Οι απαγωγείς ζητούν λύτρα 100 εκατομμύρια ευρώ για να αφήσουν ελεύθερη την κυρία Παξιμαδοκλέφτρα, αλλά ο Καρατέκας αφήνει σύξυλο το πανελλήνιο, όταν διαμηνύει στους απαγωγείς «Σας τη χαρίζω τη σύζυγό μου. Θα αγοράσω άλλη». Για να αποδείξει πως το εννοεί, ο μεγαλοεπιχειρηματίας ανακοινώνει πως θα παντρευτεί τη νέα εκλεκτή της καρδιάς του, την καλλίπυγο ενζενί Ναταλία Πουτσομεζέ. Την ημέρα του γάμου οι απαγωγείς απελευθερώνουν την Παξιμαδοκλέφτρα και αυτή μπουκάρει στην εκκλησία με ένα Καλάσνικοφ και γεμίζει τον Καρατέκα και την Πουτσομεζέ κουμπότρυπες, καταστρέφοντας το αέρινο νυφικό με τα βολάν από δαντέλα και οργάντζα.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Η Βουλή των Ελλήνων συζητά τη μείωση των μισθών των βουλευτών και οι βουλευτές -κάνοντας μια γενναία κίνηση- ψηφίζουν ομόφωνα την κατάργηση των μισθών τους. Στο εξής, θα ζουν μόνο με όσα βγάζουν από τις μίζες και τα ρουσφέτια. Παράλληλα, η κυβέρνηση αποφασίζει να περικοπούν ο 13^ος και ο 14^ος μισθός. Μπροστά στις πρωτοφανείς λαϊκές αντιδράσεις, η κυβέρνηση υποχωρεί και αποφασίζει να μην περικοπούν ο 13^ος και ο 14^ος μισθός, αλλά ο 1^ος και ο 2^ος. Ο λαός πλημμυρίζει τους δρόμους και πανηγυρίζει την περιφανή νίκη του μαζικού κινήματος. Αποδρά από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στα Γρεβενά ο Αλκέτ Ριζάι.Ένα ελικόπτερο πετάει πάνω από τις φυλακές και απασχολεί τους φρουρούς, ενώ ο Βασίλης Παλαιοκώστας μπαίνει με τον μετροπόντικα στο κελί του Ριζάι και τον ελευθερώνει. Ο μετροπόντικας είναι οΓιωρίκας, ο ένας από τους δυο μετροπόντικες που κατασκευάζουν τις σήραγγες του μετρό της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, ο Ριζάι και ο Παλαιοκώστας επιβιβάζονται στο ελικόπτερο, πηγαίνουν στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού και απελευθερώνουν τη Σούλα αλλά και τη Βούλα,την Τούλα, την Κούλα, τη Λούλα, τη Φούλα και τη Ρούλα, ώστε να έχουν χαρέμι και μην είναι αναγκασμένοι να φιστικώνουν συνέχεια τις ίδιες γκόμενες.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Στο στέκι αντιεξουσιαστών «Μπουρλότο», στο Κερατσίνι, συλλαμβάνονται 22 άτομα και κατηγορούνται για σύσταση και συμμορία σε βαθμό κακουργήματος. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι και δυο από τα παιδιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη: η Ντόρα και ο Κυριάκος.Ο κ. Μητσοτάκης υποστηρίζει πως τα παιδιά του ήταν άφραγκα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και σύχναζαν στο «Μπουρλότο» επειδή η μπίρα κόστιζε μόνο μισό ευρώ. Μετά από συντονισμένη επιχείρηση της Αστυνομίας, συλλαμβάνονται σε σαλέ στον Παρνασσό ο Αλκέτ Ριζάι και η Σούλα. Ο Ριζάι μεταφέρεται ξανά στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στα Γρεβενά και η Σούλα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Ο Ριζάι -μην μπορώντας να αντέξει μακριά από τη Σούλα- δραπετεύει, κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου, παραδίδεται στην Αστυνομία και ζητάει να μεταφερθεί στο ίδιο κελί με την αγαπημένη του. Εν τω μεταξύ, όμως, και η Σούλα έχει αποδράσει, έχει κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου και έχει γίνει Σούλης, για να βρεθεί στο ίδιο κελί με τον Ριζάι. Έτσι ο Ριζάι καταλήγει στις γυναικείες φυλακές και η Σούλα στις αντρικές. Ο Μίκης Θεοδωράκηςσυγκινείται από την ερωτική ιστορία του Ριζάι και της Σούλας, αποφασίζει να κάνει παρέμβαση και -με επιστολή που στέλνει στην Ελένη Μενεγάκη- ζητάει να γίνουν οι φυλακές μεικτές και να επιτρέπεται το κουτούπωμα.

ΜΑΪΟΣ

Η Ελλάδα συμμετέχει στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με το συγκρότημα Σταζ και το τραγούδι «I 'm hungry like gay». Οι Σταζαποτελούνται από τρία αγόρια και δυο κορίτσια που είναι άνεργα και άστεγα. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι κοκκαλιάρικα και άπλυτα, ενώ φορούν σκισμένα και λιγδιασμένα ρούχα. Ακολουθώντας πιστά μια ειδική χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού για πεινάλες και ζητιάνους, οι Σταζ στηθοδέρνονται και μοιρολογούν πάνω στη σκηνή, με αποτέλεσμα οι θεατές να τους πετάνε σάντουιτς, τσικουλάτες και χαρτονομίσματα. Η Ευρώπη συγκινείται από τη φτώχια που μας δέρνει και η Ελλάδα κερδίζει την πρώτη θέση. Αμέσως κυκλοφορεί η ελληνική εκτέλεση του τραγουδιού και το «Πεινάω σαν πούστης» γίνεται εθνικός ύμνος. Ο Μίκης Θεοδωράκης, με επιστολή του στην Τατιάνα Στεφανίδου, υποστηρίζει πως πίσω από τη νίκη μας στη Γιουροβίζιον κρύβεται συνωμοσία των Εβραίων και των Αμερικανών, που θέλουν να διοργανώσουμε την επόμενη Γιουροβίζιον, για να διογκωθεί ακόμα περισσότερο το έλλειμμα και να χάσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Ο Ολυμπιακός κατατροπώνει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τη Ρεάλ Μαδρίτης με 6-0, αφού οι δισεκατομμυριούχοι άσοι της ισπανικής ομάδας κάθονται και χάνουν επειδή συγκινούνται από το γεγονός ότι ο Μήτρογλου και ο Τοροσίδηςδεν μπορούν ούτε να περπατήσουν από την αδυναμία.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής, η Ελλάδα πετυχαίνει τη μια νίκη πίσω από την άλλη. Ο παμπόνηρος Ρεχάγκελ κατεβάζει τους παίκτες της ομάδας μας στο γήπεδο νηστικούς, ώστε να βρομάει το χνώτο τους από την πείνα και να μην μπορούν οι αντίπαλοι να πλησιάσουν τη μεγάλη μας περιοχή. Στον αγώνα με την Αργεντινή φταρνίζεται ο Καραγκούνης και λιποθυμάνε 60.000 θεατές. Οι αντίπαλες ομάδες καταθέτουν ενστάσεις, αλλά απορρίπτονται με την αιτιολογία πως οι βρομερές αναπνοές των Ελλήνων παικτών οφείλονται στο ότι είναι ξενηστικωμένοι, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα μας. Τα καλά νέα δεν τελειώνουν εδώ, αφού οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» σταματούν επιτέλους τα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία, αλλά στο ότι χρεοκόπησαν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

ΙΟΥΛΙΟΣ

Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης. Μπροστά στον κίνδυνο η χρεοκοπία της Ελλάδας να συμπαρασύρει ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελαποφασίζει να βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, ενώ παράλληλα οι Γερμανοί αναλαμβάνουν όλα τα υπουργεία και τα σημαντικότερα οικονομικά πόστα της χώρας μας. Την ημέρα που οι Γερμανοί φτάνουν στην Αθήνα και υψώνουν τη γερμανική σημαία στην Ακρόπολη, οΑντώνης Σαμαράς -μην αντέχοντας τη ντροπή- αποφασίζει να μιμηθεί την προγιαγιά του, την Πηνελόπη Δέλτα, και να αυτοκτονήσει. Βάζει το δάχτυλό του στην πρίζα, αλλά η ΔΕΗ του έχει κόψει το ρεύμα -επειδή ξέχασε να το πληρώσει- και η απόπειρα αποτυγχάνει. Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου η Ελλάδα, ακολουθώντας πιστά το σύστημα της βρομερής αναπνοής, προηγείται της Γερμανίας με 8-0 στο ημίχρονο, αλλά κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας ο Ρεχάγκελ ανακοινώνει στους παίκτες πως πρέπει να ηττηθούν -για να στηρίξουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση της Αθήνας- και ο αγώνας λήγει με νίκη των Γερμανών με 9-8, μετά από εννιά αυτογκόλ του Λουκά Βύντρα. Από τη Γη του Πυρός -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για το jet lag- ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει πως «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» και πως «Γερμανοί και Έλληνες μαζί μπορούμε».

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Η Ελλάδα δέχεται το μεγαλύτερο τουριστικό ρεύμα της ιστορίας της, αφού η χρεοκοπία την έχει κάνει πάμφθηνη. Αμέσως, εκατομμύρια σκελετωμένοι Έλληνες πλημμυρίζουν τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας και εκλιπαρούν τους τουρίστες για ένα πιάτο φαΐ. Η Μύκονος και η Σαντορίνη γεμίζουν από καμάκια που υπόσχονται νύχτες ακολασίας σε αραχνομούνες τουρίστριες, με αντίτιμο ένα διπλόπιτο σουβλάκι, ενώ οι Ελληνίδες πουλάνε τα κορμιά τους σε διεστραμμένους αλλοδαπούς πορνόγερους με αντάλλαγμα μια χωριάτικη. Το φαΐ προηγείται του σεξ, γιατί -εξαιτίας της πείνας- οι Έλληνες λιποθυμάνε πριν φτάσει ο πελάτης σε οργασμό. Ο Γερμανός που έχει αναλάβει το ελληνικό υπουργείο Τουρισμού, ο Άλες Κλαρ Ντερ Κομισάρ, αντιλαμβάνεται πως η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι ιδανική για σεξοτουρισμό και κάνει μεγάλη διαφημιστική καμπάνια στο εξωτερικό με το σύνθημα «Πήδα κι εσύ έναν Έλληνα στην Ελλάδα». Η Ελλάδα κατακλύζεται από 500.000.000 τουρίστες, αλλά, επειδή οι Έλληνες δεν φτάνουν για όλους, οι τουρίστες αναγκάζονται να στήνονται στην ουρά και να μας παίρνουν νουμεράδα.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Η Άνγκελα Μέρκελ αποφασίζει να αποσύρει όλους τους Γερμανούς αξιωματούχους από την Ελλάδα, επειδή έχουν εμπλακεί σε σωρεία σκανδάλων και -μέσα σε δυο μήνες- έχουν εκτοξεύσει το έλλειμμα της χώρας στα 800 τρισεκατομμύρια ευρώ. Το γεγονός ότι οι πειθαρχημένοι και αδιάφθοροι Γερμανοί -με το που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα- μετατράπησαν σε τεμπελχανάδες και λαμόγια, όπως οι Έλληνες, αποδίδεται από την κυρία Μέρκελ στο καλό κλίμα της χώρας μας, που δεν ευνοεί τη σκληρή εργασία αλλά το κωλοβάρεμα. Σύμφωνα με την Κομισιόν, η μόνη περίπτωση να ξεπληρώσει η χώρα μας τα χρέη της είναι αν η κλιματική αλλαγή μετατρέψει την Ελλάδα σε Αλάσκα. Βγαίνει στο σφυρί η ιστορική εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Για την αγορά της εκδηλώνεται ενδιαφέρον από τον Γιώργο Μπόμπολα και τον Ρούπερτ Μέρντοχ. Οι συντάκτες της «Ελευθεροτυπίας» -πάντα στις επάλξεις της αδέσμευτης και μάχιμης δημοσιογραφίας- αντιστέκονται σθεναρά και απαιτούν από τους ιδιοκτήτες της εφημερίδας να αρνηθούν τις προτάσεις των πλουτοκρατών και να την πουλήσουν στον Βαρδή Βαρδινογιάννηπου είναι αγωνιστής της Αριστεράς.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Εξαιτίας της πτώχευσης, σε όλη την Ελλάδα επικρατεί το απόλυτο χάος και ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει, όπως συνέβαινε και πριν από την πτώχευση δηλαδή. Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον εθνικό εναέριο χώρο και πετούν ανενόχλητα πάνω από την Ακρόπολη,αφού τα ελληνικά αεροσκάφη μένουν καθηλωμένα στο έδαφος επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοράσουμε καύσιμα. Οι Αθηναίοι προσπαθούν να αναχαιτίσουν τα τουρκικά μαχητικά με πέτρες, σαΐτες και χαρταετούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου από το Μονακό -όπου προεδρεύει σε συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την αποποινικοποίηση της φαλάκρας- δηλώνει πως οι Έλληνες θα πρέπει να αδιαφορήσουν για την τουρκική προκλητικότητα, ώστε οι Τούρκοι να βαρεθούν και να φύγουν. Η Βουλή αποφασίζει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση τηςΖίμενς, αλλά χρωστάμε πια εκατοντάδες δισεκατομμύρια στους Γερμανούς, οπότε δεν μπορούμε να βγάζουμε στη φόρα τις πομπές τους και η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο. Η Βουλή συζητά τη σύσταση εξεταστικών επιτροπών για πολλά σκάνδαλα του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά επειδή σε όλα εμπλέκονται ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, αποφασίζεται να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Οι Έλληνες τρέφονται με συσσίτιο και περιμένουν με τις ώρες στην ουρά για λίγη μπομπότα. Οι δρόμοι γεμίζουν με τουμπανιασμένα πτώματα και η Βουλή περνάει νόμο για την υποχρεωτική καύση των νεκρών, ώστε να μην πέσει πανούκλα. Οι Αθηναίοι μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους και τα καίνε στο τζάκι, για να ζεσταθούν, ενώ δεν λείπουν και περιστατικά κανιβαλισμού. Στις δημοτικές εκλογές ο Νικήτας Κακλαμάνης ζητά ξανά την ψήφο των Αθηναίων, υποστηρίζοντας πως εξαφάνισε τα σκουπίδια από την Αθήνα. Αυτό είναι αλήθεια αλλά δεν οφείλεται στον κ. Κακλαμάνη· οφείλεται στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι δεν πετάνε πια τίποτα, αφού τρώνε ακόμα και τα ψαροκόκκαλα. Οι δημοτικές εκλογές ακυρώνονται, αφού ο λαός δεν πάει να ψηφίσει, για να μην καταναλώσει θερμίδες· ο μόνος που πάει στην κάλπη είναι ο Κακλαμάνης, ο οποίος υποστηρίζει πως εξελέγη δήμαρχος, λαμβάνοντας το 100% των ψήφων των Αθηναίων. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης κινδυνεύει να ακυρωθεί, επειδή, λόγω της καταραμένης φτώχιας, δεν γυρίστηκε καμία ταινία. Τελικά, οι διοργανωτές αποφασίζουν να προβληθούν παλιές ταινίες. Το πρώτο βραβείο παίρνει η ταινία Λατέρνα, Φτώχια και Φιλότιμο, ενώ το βραβείο για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία απονέμεται στον Βασιλάκη Καΐλα για την ερμηνεία του στην ταινία Ο Λουστράκος.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Οι Έλληνες δεν βλέπουν φως από πουθενά. Όλοι έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και περιμένουν να έρθει το τέλος. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα δεινά, το Αιγαίο γεμίζει με εκατοντάδες παγόβουνα που έχουν έρθει από το Βόρειο Πόλο μέσω του Γιβραλτάρ. Ο Θεόδωρος Πάγκαλοςαντιλαμβάνεται πως όλοι έχουν παραιτηθεί και αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Δίνει εντολή να καλυφθούν αμέσως τα παγόβουνα με χώμα, βράχια από φελιζόλ και ψεύτικα δέντρα, και στη συνέχεια να μπουν διαφημίσεις στις μεγαλύτερες εφημερίδες και στα κυριότερα κανάλια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τις διαφημίσεις, η Ελλάδα πουλάει μερικά από τα πιο όμορφα νησιά της. Εκατοντάδες Αμερικανοί μεγιστάνες αγοράζουν τα παγόβουνα, πιστεύοντας πως πρόκειται για κάποιο από τα Κυκλαδονήσια. Κάποιοι μάλιστα τα επισκέπτονται, κοιμούνται στο ιδιόκτητο νησί τους και το επόμενο πρωί ξυπνάνε στις ακτές της Αιγύπτου, αλλά, εν τω μεταξύ, η Ελλάδα έχει εισπράξει ένα τεράστιο ποσό που αρκεί για να εξοφλήσει τα χρέη της. Ενώ η Ελλάδα παίρνει μια βαθιά ανάσα, αρχίζουν ξαφνικά να καταρρέουν η μία μετά την άλλη οι ισχυρότερες οικονομικά χώρες του κόσμου. Ο φόβος αρχίζει να φωλιάζει ξανά στις καρδιές των Ελλήνων, αλλά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του δηλώνει πως στα θησαυροφυλάκια της Εκκλησίας υπάρχουν αμύθητα ποσά και πως τα διαθέτει για το καλό της πατρίδας. Μέσα στην πρωτοφανή οικονομική κρίση, η Ελλάδα γίνεται η πλουσιότερη χώρα του κόσμου! Πίσω και σας φάγαμε! Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Και του χρόνου!

ΑΠΟ ΤΟΝ PITSIRIKO

Oι γιορτές δίνουν αφορμή για σκέψεις. Μια ιδιαιτέρως περίοπτη εορτή όπως τα Χριστούγεννα γεννά άφθονες σκέψεις. Σκεφθείτε μόνον πώς συμπεριφερόμαστε κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες: χαρίζουμε δώρα. 

Ο πολιτισμός μας διαιρεί τον κόσμο σε δύο σφαίρες: στη δημόσια και στην ιδιωτική. Η δημόσια αφορά επιχειρήσεις, καθετί απρόσωπο, συμβόλαια, ψυχρή λογική, πολιτική, γραφειοκρατία, χρήματα και υποχρεώσεις εκ του νόμου. Η ιδιωτική είναι ό,τι δεν είναι η δημόσια: αφορά τα συναισθηματικά δεσμά με την οικογένεια και τους φίλους, την αγάπη, το ανεπίσημο, το απρογραμμάτιστο. Τοποθετούμε την πράξη τού να χαρίζουμε ή να δεχόμαστε ένα προσωπικό δώρο στην ιδιωτική σφαίρα. Γι΄ αυτό και ένα «υποχρεωτικό δώρο» μάς φαίνεται αντιφατικό. 

Και όμως τα Χριστούγεννα χαρίζουμε πολλά πράγματα σε ανθρώπους τους οποίους γνωρίζουμε λίγο ή για τους οποίους νιώθουμε ελάχιστη ζεστασιά: πελάτες, συναδέλφους, καθηγητές των παιδιών μας ή κάποιους που θα έπρεπε να θυμόμαστε, αλλά το κάνουμε σπάνια. Σε αυτές τις περιπτώσεις το «δωρίζειν» περνάει στο υπολογιστικό, στο δημόσιο, είναι αποτέλεσμα κοινωνικής πίεσης και υποχρέωσης. Παρ΄ όλα αυτά αποκαλούμε «δώρα» αυτά τα αντικείμενα, αν και κάτι που δεν χαρίζεται ελεύθερα δεν είναι δώρο. Αντιφάσεις στις οποίες αποδίδουμε ελάχιστη σημασία γίνονται εκνευριστικά εμφανείς τα Χριστούγεννα. Οι γιορτές μάς κάνουν να κοντοσταθούμε και να το ξανασκεφτούμε. 

Ε, λοιπόν, σε πολλούς πολιτισμούς το υποχρεωτικό «δωρίζειν» είναι απολύτως φυσιολογικό. Οι άνθρωποι γνωρίζουν ακριβώς τι να χαρίσουν σε κάθε περίσταση και πόσο πρέπει να κοστίζει το δώρο. Συνεπώς είναι αποδεκτό να αφήσει κανείς το αυτοκόλλητο με την τιμή επάνω στο δώρο, όπως και το να μεταβιβάσει ένα συμβατικό δώρο σε κάποιον άλλο. Τα προσωπικά δώρα ουδόλως αφορούν την ιδιωτική σφαίρα, δεν κατηγοριοποιούνται ως απαραιτήτως ελεύθερα και «από καρδιάς», ούτε ως αιτίες για το (εξίσου ελεύθερο) δώρο της ευγνωμοσύνης. 

Στον δικό μας δυτικό πολιτισμό δεν υπάρχει μια λέξη που να περιγράφει «κάτι που δεν είναι δώρο». Η έλλειψη αυτή έχει γίνει αισθητή κυρίως από τους χρήστες της αγγλικής γλώσσας όπως ομιλείται στην Αμερική. Το παλαιό- στην αγγλική γλώσσα- ρήμα «δωρίζω» («to gift», όπως χρησιμοποιούνταν τον 16ο αιώνα) βγήκε από το χρονοντούλαπο και έλαβε νέα σημασία. Λέμε πολύ συχνά ότι «δωρίζουμε» («gifting») εννοώντας ότι δίνουμε σε κάποιους αντικείμενα «μεταμ φιεσμένα» σε δώρα για κοινωνικά επιβεβλημένες υποχρεώσεις και συμβάσεις. Κίνητρα και συναισθήματα σπανίως είναι αγνά ή απλά. Πολλοί θεωρούμε ότι το να «χαρίσουμε ξανά» ή να μεταβιβάζουμε ένα ανεπιθύμητο δώρο υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Αυτό το καταλαβαίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο αυτός που «χαρίζει ξανά» φροντίζει ώστε να μην αντιληφθεί την πράξη του ο αρχικός δωρητής. Ωστόσο στην Ιαπωνία, αν ο αποδέκτης ενός υποχρεωτικού δώρου το εκχωρήσει σε κάποιον άλλο, το κάνει ανοιχτά και χωρίς αυτό να θεωρείται προσβλητικό. Σε τέτοιες περιπτώσεις η ευγνωμοσύνη είναι ανάρμοστη. 

Γιατί άραγε δεν έχει βρεθεί ένα εναλλακτικό ουσιαστικό για τα «δώρα»; Ισως διότι έχουμε ανάγκη κάποια αοριστία πίσω από την οποία καλύπτονται ευτελή κίνητρα για χάρη των συναισθημάτων των άλλων, αλλά και των δικών μας. Δεν μπορούμε να απαιτήσουμε «αγάπη» και «ευγνωμοσύνη» από κανέναν. Και όμως μερικές φορές, για παράδειγμα τα Χριστούγεννα, επιθυμούμε ή ακόμη και έχουμε ανάγκη να δείξουμε ότι τρέφουμε συναισθήματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Αν προσφέρει κανείς ένα δώρο αποκλειστικά λόγω υποχρέωσης ή κοινωνικής σύμβασης, ας μην περιμένει ευγνωμοσύνη: οι παραλήπτες συνήθως γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύει το δώρο. 

Παρ΄ όλα αυτά, σε εποχές κατά τις οποίες το καθήκον και η ευγένεια μοιάζουν να μαραζώνουν, οι σκεπτόμενοι άνθρωποι μπορούν να φανούν ευγνώμονες και για τα τυπικά χριστουγεννιάτικα δώρα. 

Ας μην ξεχνάμε ότι τα δώρα ταιριάζουν με τα Χριστούγεννα διότι κουβαλούν μνήμη, αφήγηση και φροντίδα. Το αν είναι ακριβά ή φτηνά δεν έχει μεγάλη σημασία. Ο γιος μας, ως παιδί, μας χάρισε κάποτε έναν μικρό χειροκίνητο λεμονοστύφτη για τα Χριστούγεννα. Επί 30 χρόνια τον σκεφτόμαστε λίγοπολύ κάθε φορά που στύβουμε ένα λεμόνι. Τις προάλλες ο στύφτης έπεσε από τον πάγκο της κουζίνας και έσπασε. Εγώ και ο σύζυγός μου ήμαστε πολύ στενοχωρημένοι. Φυσικά θα αγοράσουμε άλλο λεμονοστύφτη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο φτιάχναμε σαλάτα στο σπίτι μας δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. 

Η κυρία Μάργκαρετ Βίσερ είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το δώρο ενός Ευχαριστώ: Οι ρίζες και οι τελετουργίες της ευγνωμοσύνης». 

Τρίτη 22-12-09 και Τετάρτη 23-12-09 

ALLOTINO JAZZ ROCK CAFΕ & HOFBRAU BEER MUNCHEN 

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα .... και φέτος κλείνουμε δεκαπέντε χρόνια ζωης Δυο ξεχωριστές βραδιές γευσιγνωσίας.

Λουκάνικα, καλοψημένη καπνιστή μπριζόλα, γερμανικό λάχανο 

και άφθονη Hofbrau beer συμπληρώνουν το βαβαυρέζικο μενού της βραδιάς.

Δοκιμάστε τις τέσσερεις βαρελίσιες μπύρες της HOFBRAU MUNCHEN .

Aνοικτή πρόκληση η γεύση της βαρελίσιας Hofbrau Weiss

Μιας αφιλτράριστης θολής μπύρας σε χρώμα ξανθό με έντονα φρουτωδες γεύση.

Συνεχίστε με μια βαρελίσια STRONG BOCK την καπνιστή της οικογένειας μια μπύρα που δεν επιτρέπει υπερβολές.

Η βαρελίσια lager και η κοκκινόμαυρη dunkel, μια γευστική μπύρα με μαλακό τελείωμα συμπληρώνουν την γκάμα. 

Στο τέλος της βραδιάς προμηθευτείτε συλλεκτικές συσκευασίες 

με τις μπύρες της HOFBRAU BEER MUNCHEN

Αποκτήστε το γνήσιο Βαβαρεζικο πήλινο ποτήρι HOFBRAU.

Ρωτήστε μας πως μπορείτε να γίνεται μέλη του H.B. FUN CLUB IN GREECE

Η μπύρα ήταν πάντοτε το ποτό που έφερνε τους ανθρώπους κοντά.

ALLOTINO Jazz Rock Cafe

Eptanisou 16 Kupseli 

Athens, Greece, 11257

Τηλέφωνο: 210 8215331

Τρίτη 22-12-09 και Τετάρτη 23-12-09

* H κουζίνα σερβίρει από τις 19.00 έως τις 01.00

* Για κρατήσεις τηλ. 210 8215331 

http://www.facebook.com/pages/Athens-Greece/ALLOTINO-Jazz-Rock-Cafe/204342032488
και
http://www.facebook.com/album.php?aid=180154&id=204342032488

Χορηγός KERMA HELLAS

Το διάστημα αυτό δεν γράφτηκε το μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα γιατί η συγκεκριμένη εποχή είναι τόσο κατακερματισμένη, μεταιχμιακή και απομαγευτική, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι τα ερεθίσματα που προσφέρει είναι a priori διυλισμένα και έρχονται στο φως, έχοντας ήδη απεκδυθεί το μύθο τους. 

- Αλέξης Σταμάτης

Σίγουρα θα συναντήσουμε αυτό τον τίτλο σε κάποιο από τα αφιερώματα βιβλιοφιλικών και άλλων εντύπων. Η μανία με τις λίστες, άλλωστε, δεν έχει κοπάσει ακόμα. Πόσο μάλλον τώρα, που φτάνουμε και στο τέλος της πρώτης δεκαετίας της τρίτης χιλιετίας μετά Χριστόν. Ωστόσο, ρωτώντας αρκετούς ανθρώπους ποιο μπορεί να είναι το ελληνικό βιβλίο της δεκαετίας, ή καλύτερα σε ποιο βιβλίο πρέπει να αναφερθεί η γενιά των '00s, του ευρώ και της τεχνολογίας ως το εκείνο που την εκφράζει περισσότερο, συνάντησα έναν πανικό. Για να γίνουμε πιο σαφείς, εξηγούμε πως βιβλίο μιας εποχής δεν είναι αναγκαστικά αυτό που πλασαρίστηκε στην πρώτη θέση των ευπώλητων ούτε αυτό που περιγράφει (καλά ή κακά) την εποχή μας. Αν θέλουμε να δώσουμε έναν κάποιο ορισμό, είναι αυτό που δημιούργησε ένα νέο λογοτεχνικό ρεύμα, μιαν άλλη γλώσσα και που αντιπροσωπεύει μια γενιά ως ανάγνωσμα και ως αντίληψη. Παραδείγματα στο εξωτερικό υπάρχουν: Το Στον Δρόμο του Κέρουακ για τους μπίτνικ και τοTrainspotting του Welsh για την ναρκοθύελλα των '90s κ.ά. Όσον αφορά την εσωτερική παραγωγή, εύκολα μπορούμε να σταθούμε στο Διπλό Βιβλίο του Χατζή, στο Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή, στα Διόδια και τα Τζιτζίκιατου Ραπτόπουλου, στο Σοφό Παιδί του Χωμενίδη, στο Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης της Τριανταφύλλου. Άραγε, γι' αυτούς που πλησιάζουν τώρα στα πρώτα -άντα υπάρχει ένα ανάλογο ελληνικό παράδειγμα;

«Θα το καταλάβουμε τα επόμενα χρόνια»

Απευθυνθήκαμε σε ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται με το βιβλίο, ώστε να μπορέσουμε να βρούμε γιατί δεν μας έρχεται κατευθείαν στο μυαλό ένας τίτλος όταν ψάχνουμε το ελληνικό μυθιστόρημα (κυρίως) της δεκαετίας. Όπως αναφέραμε και πιο πριν, ταΤζιτζίκια και τα Διόδια του Βαγγέλη Ραπτόπουλου είναι από τα βιβλία που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του '80. Ο ίδιος ο συγγραφέας αντέδρασε αρνητικά στην ερώτηση, υποστηρίζοντας πως «μόνο δημοσιογραφικές αποτιμήσεις μπορούν να γίνουν πάνω στη δεκαετία και όχι λογοτεχνικές. Αυτά που εκφράζουν τη δεκαετία του '50 και τη δεκαετία του '60 δεν είναι σίγουρα αυτά που έγιναν μεγάλες επιτυχίες και τα ήξεραν όλοι εκείνοι την περίοδο. Ακόμα καλύτερα, τον Κάφκα δεν τον ήξερε κανείς όταν έγραφε ή το Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή έκανε μια δεκαετία για να διαβαστεί. Για παράδειγμα, υπάρχουν δύο νέα βιβλία η Ανάκριση του Ηλία Μαγκλίνη (Κέδρος) και το η Δεξιά τσέπη του ράσου του Γιάννη Μακριδάκη (Εστία) που κατά τη γνώμη μου αποτυπώνουν πάρα πολύ καλά την εποχή μας. Το πρώτο περιγράφοντας τη σύγκρουση της γενιάς του Πολυτεχνείου με την ψηφιακή γενιά και το δεύτερο αποκαλύπτοντας τη μοναχικότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Άρα, το θέμα δεν είναι αν υπάρχει ένα βιβλίο που εκφράζει την εποχή μας, αλλά και τι εννοούμε όταν μιλάμε γι' αυτήν την εποχή. Είναι μια εποχή όπου έχει επικρατήσει το αίσθημα του ατομισμού. Υπάρχει ένας κατακερματισμός του τι αρέσει και τι όχι. Κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στη λογοτεχνία, αλλά και στις άλλες τέχνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται μικρές κοινότητες, που η καθεμιά επηρεάζεται από διαφορετικά είδη λογοτεχνίας. Το φανταστικό, το αστυνομικό, το κοινωνικό και άλλα. Ο κατακερματισμός αυτός είναι που δεν μας επιτρέπει να μιλήσουμε για ένα συγκεκριμένο βιβλίο για τη δεκαετία. Δεν είναι ότι δεν έχουν βγει καλά βιβλία αλλά ότι δεν υπάρχει μια ομοιογενής βάση για να τα υποδεχτεί».

Τα «χαρακτηριστικά μιας εποχής» καπελώνουν τους συγγραφείς

Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 2001 με τους Τέσσερις Τοίχους (Το Ροδακιό) και είναι ένας συγγραφέας της γενιάς των '00s. Δεν θα διαφωνήσει στο αξίωμα πως δεν υπάρχει ένας συγγραφέας που με το έργο του να έχει συνεπάρει όλους τους άλλους, αφού, όπως υποστηρίζει, «δεν υπήρξε ένα ρεύμα αυτήν τη δεκαετία που να ήταν διακριτό από ρεύματα άλλων δεκαετιών. Δεν υπάρχει μια νέα τάση που να ομαδοποιεί κάπως την παραγωγή. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς, και νέοι και παλαιότεροι, που κάποιοι έχουν κάτι συγγενικό μεταξύ τους και κάποιοι άλλοι είναι μόνοι τους, ακολουθώντας το δικό τους μονοπάτι. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που δεν ξεχώρισε ένα βιβλίο, το οποίο να μπορείς να πεις πως σηματοδότησε αυτά τα χρόνια. Αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα αλλά με μια ευρύτητα και μια εξάπλωση ως προς τις τάσεις και την αισθητική». Η αλήθεια είναι πως δεν τον ενδιαφέρει και πολύ να είναι συμβατός με την εποχή του. «Είναι το τελευταίο πράγμα που έχω στο μυαλό μου. Όταν μου έρχεται μια ιδέα για μυθιστόρημα, διήγημα, θεατρικό, την ακολουθώ σαν αυτό να είναι που κανονίζει όλα τα υπόλοιπα: το ύφος και τη γλώσσα. Νομίζω πως και οι περισσότεροι συγγραφείς κάπως έτσι λειτουργούν. Τους οδηγεί το ένστικτο του κειμένου παρά μια τακτική συγγραφικής προώθησης του έργου τους. Το να πρέπει να ανήκεις στα χαρακτηριστικά μιας εποχής είναι αρκετά αντικαλλιτεχνικό. Δεν είναι το συνώνυμο της μεγάλης τέχνης. Δεν νομίζω πως ο συγγραφέας πρέπει να γίνεται είδωλο. Ας τον διαβάζουν και ας μην τον κάνουνε μπλουζάκι».

«Δεν ρισκάρουμε»

Ένας άλλος εκπρόσωπος της τελευταίας συγγραφικής φουρνιάς, ο Αλέξης Σταμάτης, εκφράζει διαφορετική άποψη από τις παραπάνω, διακρίνοντας μιαν ύφεση της ελληνικής λογοτεχνίας. «Η ελληνική λογοτεχνία την τελευταία δεκαετία βρίσκεται σε μια φάση αλλαγής, ανοίγεται στον κόσμο και απορροφά, χωνεύει. Το διάστημα αυτό δεν γράφτηκε το μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα γιατί η συγκεκριμένη εποχή είναι τόσο κατακερματισμένη, μεταιχμιακή και απομαγευτική, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι τα ερεθίσματα που προσφέρει είναι a priori διυλισμένα και έρχονται στο φως, έχοντας ήδη απεκδυθεί το μύθο τους. Η εποχή μας παράγει τα ίδια της τα γεγονότα ως αποδομημένες αφηγήσεις, μποϊκοτάροντας ως ένα σημείο τη λογοτεχνική τους απόδοση μέσα από κλασικές, μοντέρνες, ακόμα και μεταμοντέρνες αφηγήσεις. Όταν κατασταλάξει το παραξένισμα που δημιούργησε αυτός ο νέος, πολυεπίπεδος αλλά και θραυσματικός κόσμος, θα υπάρξει και ο χώρος για έναν ενιαίο λόγο που θα αποτυπώσει αυτό το μεταίχμιο. Το δύσκολο είναι να βρεθεί η αφήγηση που θα μιλήσει για την αποδομημένη πραγματικότητα. Δεν αρκεί να είναι «μεταμοντέρνα» και παιγνιώδης. Θα πρέπει να είναι μια αφήγηση που -για να υπερβάλω λίγο- οφείλει να υπερβαίνει σχεδόν τον ίδιο της τον ορισμό. Μια αφήγηση ικανή να διηγηθεί, να αναδημιουργήσει και να σχολιάσει μια πραγματικότητα που βιώνεται σχολιασμένη ήδη, σε real time. Θέλω να πιστεύω ότι μια τέτοια αφήγηση επωάζεται και ότι στο μέλλον θα δούμε Έλληνες συγγραφείς να παίρνουν τα ρίσκα που απαιτούνται για κάτι τέτοιο». Ένα ρίσκο που παίρνει ο Σταμάτης στο καινούργιο του βιβλίο (Σκότωσε ό,τι αγαπάς, εκδ.Καστανιώτης) και ο χρόνος θα δείξει αν θα του βγει. Η Εύη Λαμπροπούλου, συγγραφέας του Χάπι Λου (Κέδρος), που ήταν βασισμένο στην κουλτούρα των '90s, συμφωνεί ότι «αρκετοί Έλληνες συγγραφείς δεν γράφουν για το τώρα. Εμένα αυτό με κεντρίζει, να γράφω γι' αυτά που βιώνω. Αυτό βρίσκω και ενδιαφέρον να διαβάζω. Τελευταία μόνο η Άντζελα Δημητρακάκη μού δίνει την αίσθηση πως ασχολείται με το σήμερα». Άραγε, γιατί γράφουν οι Έλληνες συγγραφείς;

Οι τάσεις της δεκαετίας

Η Όλγα Σελλά δεν έχει εύκολη απάντηση στο ερώτημά μας, αφού «είναι νωρίς για κάτι τέτοιο», αλλά μας μίλησε για τις τάσεις της δεκαετίας. «Η πρώτη είναι μια επιστροφή σε θέματα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής αναζήτησης, που έχει όμως πολλές αποχρώσεις. Η δεύτερη μεγάλη τάση είναι ότι το πεδίο της λογοτεχνίας άρχισαν να υπηρετούν και πανεπιστημιακοί, που δουλειά τους είναι να διδάσκουν τη λογοτεχνία σε φοιτητές. Με εφόδια μια πολύπλευρη γνώση της ιστορίας της λογοτεχνίας, θα έλεγε κανείς ότι έφεραν πιο εγκεφαλικά βιβλία στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, που έκαναν αίσθηση, συζητήθηκαν, βραβεύτηκαν. Μια τρίτη τάση είναι η "ρεπορταζιακή" πεζογραφία. Αυτή που αφουγκράζεται τους ρυθμούς και τους παλμούς της επικαιρότητας και τη σχέση των ανθρώπων με ό,τι καινούργιο εισβάλλει στη ζωή τους (τεχνολογία, διαδίκτυο, επικοινωνία μέσω αυτών, κ.λπ.). Μια τέταρτη, αλλά διόλου καταφρονητέα τάση, είναι ότι οι μετανάστες, οι νέοι κάτοικοι της χώρας, γίνονται ήρωες και της πεζογραφίας και τροφοδοτούν τη μυθιστορηματική έμπνευση με διάφορους τρόπους».

«Υπάρχουν ελληνικά βιβλία;»

Σε αυτό το ερώτημα εξόκειλε η δημοσιογράφος των «Νέων» (και βιβλιοφάγος) Ρούλα Γεωργακοπούλου. «Ύστερα από μια μίνι έρευνα που έκανα, έμεινα με την εντύπωση πως η νέα γενιά (20-35 ετών) δεν έχει διαβάσει σχεδόν κανένα ελληνικό βιβλίο. Τρόμαξα να τους πείσω ότι μιλάμε για ελληνικό βιβλίο, και δεν κάνω πλάκα. Μου έλεγαν πολλοί για τον Αλχημιστή και για τον Χάρι Πότερ. Μετά, όταν κατάλαβαν ότι μιλάμε μόνο για ελληνικά βιβλία, μου έλεγαν για το Καπλάνι της βιτρίνας, που πιθανότατα το έχουν πάρει από την κουλτουριάρα οικογένειά τους. Οι τριαντάρηδες εξεπλάγησαν που γράφονται ακόμα ελληνικά βιβλία. Μερικοί αναφέρθηκαν στο Αθώοι και φταίχτες της Μάρως Δούκα και σταΧερουβείμ της μοκέτας της Γιαννακάκη, τα οποία, όμως, δεν αποτελούν ρεύμα, αλλά τυχαίες επιλογές. Δεν θέλω να πω ότι δεν διαβάζουν τα παιδιά. Καταλαβαίνω ότι οι παραστατικές τέχνες τούς έχουν κλέψει την καρδιά». «Δεν είναι πρόβλημα της ελληνικής εκδοτικής παραγωγής. Δεν είναι υποχρεωμένη να βγάζει trend βιβλία. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι δεν "παραδίδει" η μια γενιά στην άλλη. Εμένα μου έδωσαν να διαβάσω ταΨάθινα Καπέλα και έτσι ήξερα την προηγούμενη γενιά, ώστε να καταλάβω της δικής μου γενιάς, που ήταν το η Κασσάνδρα και ο λύκος της Μαργαρίτας Καραπάνου» συνεχίζει. Ο Στέφανος Τζίφος, από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία, έχει παρατηρήσει πως οι νέοι «ψωνίζουν κάπως ανορθόδοξα. Ασχολούνται με συγγραφείς που ήταν σε κάποια εμπορική ύφεση: Καμύ, Κάφκα, αυτό που χαρακτηρίζουμε εμείς πια κλασικό. Επίσης, είναι τρομερή η άνοδος των πωλήσεων του Ντοστογιέφσκι και γενικότερα των Ρώσων. Για να καταλάβεις, και τα βιβλία του Welsh έχουν μια κατακόρυφη πτώση. Μάλλον κουράστηκαν με τη θεματολογία. Πάντως, αντί να ψάχνουμε το βιβλίο της δεκαετίας, καλό θα ήταν να αναζητήσουμε και το βιβλίο της γενιάς της μεταπολίτευσης. Κάποιοι μπορεί να πιάνουν το θέμα του Πολυτεχνείου και της μετέπειτα εποχής, αλλά μυθιστόρημα που να ασχολείται ολοκληρωτικά με τη γενιά της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει. Μάλλον θέλουν να την ξεχάσουν».

Το τέλος του μυθιστορήματος... όπως το ξέραμε

Αυτό ισχυρίζεται ο Άρης Μαραγκόπουλος, συγγραφέας και υπεύθυνος των εκδόσεων Τόπος. «Ας πούμε πως έχουμε εκατό δόκιμους συγγραφείς, που έχουν μια συνεχή παρουσία στα ελληνικά γράμματα. Αν λάβεις υπόψη πως κάθε δύο χρόνια βγάζει ο καθένας ένα βιβλίο, αυτομάτως αυτό δημιουργεί 500-600 μυθιστορήματα, από τα οποία κάποιο πρέπει να αγγίξει το κοινό. Δεν μπορείς να το μετρήσεις με τα ευπώλητα. Της Ευγενίας Φακίνου μπορεί να πουλάει 50.000 αντίτυπα, αλλά δεν παίζει κανέναν ρόλο στην ελληνική πραγματικότητα ώστε να πεις πως έγινε κάτι. Δεν μιλάω για το προσωπικό μου γούστο, μιλάω για το τι βλέπω. Ο Νίκος Θέμελης έκανε 200.000 αντίτυπα, ποιες είναι όμως οι πραγματικές επιπτώσεις που έχει στους υπόλοιπους συγγραφείς αλλά και στην κοινωνία; Όταν λέγαμε για Το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου, ξέραμε ότι είχε επιπτώσεις. Συζητήθηκε, έκανε ανθρώπους να σκεφτούν, να αλλάξουν τη σκέψη τους σε σχέση με το παρελθόν, να ακολουθήσουν μια άλλη κατεύθυνση. Τα σύγχρονα μυθιστορήματα είναι υπερβολικά κολλημένα στο εφήμερο, ακόμα και όταν ασχολούνται με την ιστορία. Όπως ακριβώς αυτά του Θέμελη. Με την έννοια ότι ο λόγος τους είναι περισσότερο δημοσιογραφικός. Περισσότερο σαν να μεταφέρουν το γεγονός σαν είδηση. Αναπαράγουν το πραγματικό, δεν εμβαθύνουν σε αυτό, δεν το πηγαίνουν πιο πέρα. Το μυθιστόρημα, όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα, έχει βρεθεί σε αδιέξοδο. Έχει παλιώσει πια. Χρειαζόμαστε νέες μορφές, νέα ανάγνωση και νέο περιεχόμενο. Το εδώ και το τώρα έχουμε συνηθίσει να μεταδίδεται με δημοσιογραφικό λόγο. Όχι με τέχνη». Πιστεύει πως το «νέο μυθιστόρημα» θα είναι μια σύνθεση τεχνών. Αφού η νέα γενιά συγγραφέων «είναι φωνές που δεν είναι ευχαριστημένες με τον εαυτό τους ούτε με το ίδιο τους το κείμενο. Προσπαθούν να βρούνε διέξοδο. Δεν μπορείς εύκολα να είσαι σήμερα ευχαριστημένος με μια απλή απεικόνιση του πραγματικού. Πρέπει να βρεις καινούργιους τρόπους.

Και το νέο δεν θα έρθει από τις παραδοσιακές πένες που έμαθαν να γράφουν στα φροντιστήρια δημιουργικής γραφής. Θα είναι ένας συνδυασμός με τις άλλες τέχνες και τα πολυμέσα. Θα έρθουν οι τέχνες πολύ κοντά. Είμαι σίγουρος πως το μυθιστόρημα θα έχει εικόνα στο μέλλον. Γι' αυτό, κατά κάποιον τρόπο, αν ήταν ν' απαντήσω ποιο είναι το βιβλίο της δεκαετίας, θα έλεγα ίσως το Logicomix του Δοξιάδη. Ως ιδέα κυρίως. Αλλά και πάλι δεν έκανε τόσο θόρυβο στο ελληνικό κοινό όσο σ' εκείνο του εξωτερικού».

Μπορεί η κακοκεφιά μας να χαλάει και των υπολοίπων τη διάθεση, μας κάνει όμως πιο προσεκτικούς. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, με το να είμαστε κατσούφηδες, το μυαλό μας λειτουργεί πιο ξεκάθαρα.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει Αυστραλός ψυχολόγος, ειδικός στη μελέτη συναισθημάτων. Σύμφωνα με τον καθηγητή Τζόε Φόργκας, η ευθυμία ενισχύει τη δημιουργικότητα ενώ οι μίζεροι άνθρωποι είναι καλύτεροι στο να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και είναι λιγότερο αφελείς.

Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, υπογραμμίζει ότι οι πιο μίζεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν καλύτερα απαιτητικές καταστάσεις από ότι οι χαρούμενοι πράγμα που οφείλεται στον τρόπο που ο εγκέφαλος "προωθεί πληροφορίες για την επεξεργασία στρατηγικών".

Στο πείραμα, ζητήθηκε από εθελοντές να δουν διαφορετικές ταινίες και να σταθούν σε θετικά ή αρνητικά γεγονότα της ζωής τους, ώστε να τους φέρουν σε θετική ή αρνητική διάθεση.

Στη συνέχεια υποβλήθηκαν σε ορισμένα τεστ, όπως να πουν τη γνώμη τους για το αν οι αστικοί μύθοι αληθεύουν και να φέρουν προσωπικά τους παραδείγματα.

Όσοι ήταν κακοδιάθετοι έκαναν λιγότερα λάθη και είχαν καλύτεροι επικοινωνία.

"Αν και η θετική διάθεση φαίνεται να προωθεί τη δημιουργικότητα, την ευελιξία, τη συνεργασία και την ευπιστία τους σε πνευματικές δυνάμεις (στο εν προκειμένω παράδειγμα), η αρνητική διάθεση κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και να πράττουν πιο προσεκτικά και καλύτερους παρατηρητές".

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν επίσης ότι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι ήταν καλύτεροι στο να θέτουν. Αποδείχθηκε επίσης ότι οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν τον ανρθώπινο νου . Οι βροχερές, καταθλιπτικές μέρες ακονίζουν τη μνήμη μας και οι μέρες ηλιοφάνειας κάνουν τους ανθρώπους πιο αφηρημένους.

www.enet.gr

Ιδρυτής το 1976 του Ινστιτούτου της Γεύσης στο Παρίσι, ο Ζακ Πυϊζαί παρομοιάζει ένα γεύμα με θεατρικό έργο, ένα κρασί με καθεδρικό ναό, μια σοδειά με την τριαδική συνάντηση του αέρα, της γης και του ανθρώπου. Ένα ποτήρι γάλα είναι γι΄ αυτόν «χόρτο έξυπνα μεταμορφωμένο από ένα μηρυκαστικό». 

Στα 82 του, ο Πυϊζαί απευθύνεται στις μελλοντικές γενιές, στα παιδιά που έχουν συνηθίσει στη ζάχαρη, στις εύκολες γεύσεις. 

Η γαλλική «Λε Φιγκαρό» γράφει πως αν η Γαλλία είχε τον τίτλο του «εθνικού θησαυρού», όπως η Ιαπωνία, θα έπρεπε να απονεμηθεί σ΄ αυτόν. Τα μεγαλύτερα ονόματα της γαστρονομίας και του κρασιού υποκλίνονται μπροστά του. Ως χημικός, υπήρξε από το 1959 διευθυντής του Εργαστηρίου Αναλύσεων και Ερευνών της Τουραίν και σήμερα δίνει διαλέξεις στο Τόκιο ή στο Μόντρεαλ. «Είσαι ό,τι τρως», επαναλαμβάνει. «Πώς μπορεί να σκεφτεί σωστά τον κόσμο ένα παιδί που ξεκινάει τη μέρα του με δημητριακά γεμάτα ζάχαρη και τεχνητά αρώματα;». Ο Πυϊζαί επινόησε μια μέθοδο εκμάθησης για τα παιδιά, όταν διαπίστωσε πόσο έχει μειωθεί το λεξιλόγιό τους. «Η εκμάθηση μέσω των αισθήσεων έχει αποκλειστεί πλήρως από τα σχολεία», λέει, «εντούτοις ώς την ηλικία των 6 ετών, η ευφυΐα των παιδιών οικοδομείται κυρίως από τις αισθήσεις». Η μέθοδός του αναπτύσσεται σε δέκα μαθήματα. «Μαθαίνοντας μέσω των αισθήσεων, τα παιδιά αναπτύσσουν το λεξιλόγιό τους», εξηγεί. «Με τις λέξεις, η γεύση σού επιτρέπει να αποκτάς ένα βίωμα. Όμως ο εγκέφαλος πρέπει να είναι προετοιμασμένος, πρέπει να είναι ικανός να δώσει όνομα σ΄ αυτό που αισθάνθηκε, όχι να επαναλάβει αυτό που λένε οι άλλοι. Χρησιμοποιώντας καθημερινά λέξεις για να αναφερθούμε σε μια απόλαυση, μπορούμε την ώρα που θρέφουμε το σώμα να θρέφουμε και το πνεύμα». 

Δίνοντας ονόματα στις γευστικές, ηχητικές, απτικές ή οπτικές αισθήσεις τους, σε χρώματα, ακούσματα, αγγίγματα και μυρωδιές, τα παιδιά ανακαλύπτουν ξανά έναν κόσμο τον οποίο δεν είχαν πάψει να αισθάνονται και τις λέξεις που τον μεταφράζουν. Στο πλαίσιο της μεθόδου του Πυϊζαί, ακολουθεί ένα γεωγραφικό πανόραμα της γεωργικής Γαλλίας και των προϊόντων της. «Πρέπει να έχεις σεβασμό για το καρότο που τρως και γι΄ αυτόν που το παρήγαγε», επαναλαμβάνει στις τάξεις. Διότι το παιδί που γεύεται πραγματικά ένα καρότο, ένα μήλο, ένα ποτήρι γάλα, αν ξέρει από πού έρχονται και πώς παρήχθησαν, μαθαίνει ταυτόχρονα την ιστορία, τη γεωγραφία και την ανθρωπιά. Η μέθοδος του Πυϊζαί εφαρμόσθηκε το 1989 με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Πολιτισμού Τζακ Λανγκ, όμως δεν δόθηκε συνέχεια. Ο ίδιος δεν κουράζεται πάντως να εξηγεί ότι ο άνθρωπος που ξέρει να ψήνει ψωμί ή ο παππούς που φτιάχνει μια μηλόπιτα στον εγγονό του αντί να του την αγοράσει έτοιμη είναι λίγο πιο ελεύθερος, λίγο πιο ανθρώπινος. 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Για χιλιάδες συ΅πολίτες ΅ας το δικαίω΅α στη στέγη είναι ένα ΅ακρινό όνειρο. Μια ΅όνι΅η αγωνία που ενίοτε βρίσκει ανακούφιση στις ελάχιστες δο΅ές φιλοξενίας που λειτουργούν στην Αθήνα.

Η Αθήνα του 21ου αιώνα. Μια σύγχρονη ΅εγαλούπολη του δυτικού κόσ΅ου. Διαθέτει ΅εγάλες λεωφόρους, επιβλητικούς ουρανοξύστες, ΅εγαλοπρεπή γήπεδα και ε΅πορικά κέντρα-φρούρια. Για τους δύσπιστους διαθέτει περισσότερη αστυνο΅ία από ποτέ, ειδικές τεθωρακισ΅ένες ΅ονάδες έτοι΅ες να αντι΅ετωπίσουν ΅ε πολύ ξύλο και τόνους χη΅ικών, ενίοτε και ΅ε σφαίρες, την κάθε εσωτερική απειλή.

Η Αθηνά της νέας χιλιετίας εκσυγχρονίζεται για να σταθεί δίπλα στις άλλες Βαβυλωνίες της υφηλίου. Τα έχει όλα. Ακό΅α και τους απόκληρούς της. Στα σπλάχνα της προσπαθούν να επιβιώσουν, ΅εταξύ της αδιαφορίας του κράτους αλλά και της δικής ΅ας, οι σύγχρονοι «της γης οι κολασ΅ένοι». Μετανάστες, άστεγοι, άποροι στοιβάζονται σε πλατείες, σε εγκαταλελει΅΅ένα κτήρια, σε πεζοδρό΅ια και σε ανοιχτούς χώρους προκει΅ένου να καταφέρουν να επιβιώσουν άλλη ΅ια ΅έρα.Είναι αυτοί που ο ΅έσος κάτοικος της πόλης τους κοιτάζει σαν να είναι ΅ιάσ΅ατα, που τους αποφεύγει διότι φοβάται ότι θα του χαλάσουν την ευαίσθητη αισθητική, ΅ια αισθητική που εντέλει έχει εξαντληθεί σε τερατουργή΅ατα όπως το νεότευκτο Μουσείο της Ακρόπολης, όπως και τα ε΅πορικά κέντρα του εθνικού ΅ας «αρχιτέκτονα» Μπά΅πη Βωβού.

Οι άστεγοι της Αθήνας, ΅ιας τυπικής δυτικής πόλης που δεν κοι΅άται ποτέ, αποτελούν και αναπόσπαστο κο΅΅άτι της, όσο κι αν ο δή΅αρχός της, σε αγαστή συνεργασία ΅ε τις «κοινωνικά ευαίσθητες» αστυνο΅ικές αρχές, συχνά πυκνά κάνει επιχειρήσεις-σκούπα για να καθαρίσει και να απολυ΅άνει το παλιό Εφετείο, τους δρό΅ους γύρω από την Ο΅όνοια, την πλατεία του Αγίου Παντελεή΅ονα και όλα αυτά τα ΅έρη που «βρω΅ίζουν» οι περιθωριοποιη΅ένοι, δίχως πατρίδα και σπίτι, δίχως καν ένα κο΅΅άτι ψω΅ί. 

Υπό ΅ία έννοια, είναι τα αποτέλεσ΅α ενός αδίστακτου συστή΅ατος που εξαθλιώνει ώστε να επιβιώσει. Είναι τα απόβλητα ενός καπιταλισ΅ού που «εξατο΅ικεύει το κέρδος και κοινωνικοποιεί τα χρέη», είναι σε τελική ανάλυση το φυσικό ακόλουθο, οι αποδιωγ΅ένοι ΅ιας κοινωνίας που όσο περνά ο καιρός εθίζεται στην υπερκατανάλωση και τον ατο΅ισ΅ό, και εντέλει εκτροχιάζεται.

Το Halloween γιορτάζεται με μεγάλες φωτιές, παρελάσεις και μεταμφιέσεις με κοστούμια αγίων, αγγέλων και διαβόλων. Χιλιάδες κόσμου γιόρτασε και φέτος, το βράδυ της παραμονής των ΑγίωνΠάντων, το Halloween παρελαύνοντας στους δρόμους φορώντας μάσκες φαντασμάτων και τεράτων όπως προστάζει το πνεύμα της αμερικανικής γιορτής των ζωντανών νεκρών.

Μια γιορτή που έχει ξεφύγει από τα όρια των ΗΠΑ και κατακτά τώρα και όλο τον κόσμο. Halloween έχει τις ρίζες της στην Καθολική Εκκλησία καθώς προέρχεται από την παραφθορά του All Hallows Eve (Γιορτή των Αγίων Πάντων), που ονομάζεται επίσης και All Saints Day και είναι μία καθολική ημέρα προς τιμή όλων των Αγίων την πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου.

Η κατ' εξοχήν αμερικανική παράδοση του Halloween άρχισε τα τελευταία χρόνια να εξάγεται και σε πολλές χώρες τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας.

Μικροί και μεγάλοι ξεχύνονται στους δρόμους τη νύχτα της παραμονής των Αγίων Πάντων φορώντας τρομακτικές στολές. Το γεγονός, βέβαια, είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, η αγορά είναι αυτή που υποκινεί τη διάδοση της γιορτής.

Η ιστορία του Halloween, όπως και κάθε ιστορία οποιασδήποτε άλλης γιορτής, είναι εμπνευσμένη από τις παραδόσεις που μεταβιβάστηκαν μέσα στους αιώνες από γενιά σε γενιά. Με το πέρασμα λοιπόν των χρόνων, το Halloween εμπλουτίστηκε με νέα στοιχεία και υπέστη ορισμένες αλλαγές.

Halloween σημαίνει All Hallows Eve ή η νύχτα πριν το All Hallows. Στην αρχαία Αγγλία η λέξη "hallow" σήμαινε "καθαγιάζω". Παρά την κάποια σύνδεσή του με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, η Αμερικανική εκδοχή του Halloween έχει τις ρίζες της στο Samhain, μία αρχαία κελτική γιορτή. Οι Κέλτες, που έζησαν 2000 χρόνια πριν στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Ιρλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη βόρεια Γαλλία, γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η ημέρα του Νοέμβρη.

Αυτή η μέρα σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την έναρξη του σκοτεινού και κρύου χειμώνα, μια εποχή του χρόνου που συνδεόταν συχνά με τον ανθρώπινο θάνατο. Οι Κέλτες πίστευαν ότι τη νύχτα πριν από το νέο χρόνο, ο κόσμος των ζωντανών και ο κόσμος των νεκρών αναμιγνύονταν.

Τη νύχτα λοιπόν της 31ης Οκτωβρίου, όπου ουσιαστικά ήταν και η τελευταία ημέρα του χρόνου, γιόρταζαν το Samhain πιστεύοντας ότι οι ψυχές των νεκρών, τα φαντάσματα, επέστρεφαν στη γη. Κατά τη διάρκεια της γιορτής οι Κέλτες φορούσαν κοστούμια κατασκευασμένα από κεφάλια και δέρματα ζώων.

Στα 400 χρόνια που οι Ρωμαίοι είχαν υπό την κυριαρχία τους την κέλτικη γή, δύο ρωμαϊκής καταγωγής γιορτές συνδυάστηκαν με τον παραδοσιακό εορτασμό του Samhain. Μέχρι το 800 μ.Χ, η επιρροή του Χριστιανισμού είχε απλωθεί σε όλες τις κέλτικες περιοχές.

Το 17ο αιώνα ο Πάπας Boniface IV ανακήρυξε την 1η Νοέμβρη ως Ημέρα των Αγίων Πάντων γαι να τιμήσει τους Αγίους και τους Μάρτυρες. Σήμερα πιστεύεται ευρέως ότι ο Πάπας Η ιστορία του Halloween συνδέεται με θρησκευτικές παραδόσεις, θυσίες, αρχαιότερα έθιμα και δοξασίες.

Η ίδια η λέξη προσπάθησε να αντικαταστήσει την κέλτικη γιορτή των νεκρών με μία σχετική αλλά χριστιανική γιορτή. Η γιορτή ονομαζόταν επίσης All-halows ή All hallomas και η προηγούμενη νύχτα, η νύχτα του Samhain, ξεκίνησε να αποκαλείται All-hows Eve και τελικά Halloween. Ακόμα αργότερα, το 1000 μ.Χ, η εκκλησία ανακηρύσει τη 2η μέρα του Νοέμβρη "Ημέρα όλων των ψυχών" για να τιμήσει με αυτό τον τρόπο τους νεκρούς.

Η ημέρα αυτή εορταζόταν παρόμοια με το Samhain με μεγάλες φωτιές, παρελάσεις και μεταμφιέσεις με κοστούμια αγίων, αγγέλων και διαβόλων. Το έθιμο του Halloween έφθασε στην Αμερική το 1840 από Ιρλανδούς μετανάστες. Κάποια από τα έθιμα της γιορτής αυτής σήμερα, εκτός από τη μεταμφίεση, που προέρχεται από το Samhain, είναι ο φωτισμός των κολοκύθων, από τη λαϊκή παράδοση για τον Jack-o-lantern και το "trick or treat" που έχει τις ρίζες του σε ένα ευρωπαϊκό έθιμο του 9ου αιώνα.

Α.Δ.

Οι γυναίκες του μέλλοντος είναι πιθανό ότι θα είναι ελαφρώς πιο κοντές και πιο παχουλές, θα έχουν πιο υγιή καρδιά και μακρύτερη αναπαραγωγική ηλικία, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να εξελίσσονται, αργά αλλά σταθερά.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, έγινε από ερευνητές υπό τον εξελικτικό βιολόγο Στέφεν Στερνς του πανεπιστημίου Γιέηλ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το New Scientist, παρέχει τις ισχυρότερες ενδείξεις μέχρι σήμερα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν σταματήσει να εξελίσσονται, αν και τόσο αθόρυβα, που περνά απαρατήρητο.

Οι σύγχρονες ιατρικές εξελίξεις, οι οποίες επιτρέπουν να ζουν μέχρι τα βαθειά γεράματα πολλοί άνθρωποι που κάποτε θα είχαν πεθάνει νέοι, έχει οδηγήσει ορισμένους επιστήμονες να υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά η φυσική επιλογή δεν επηρεάζει πια τους ανθρώπους, άρα η ανθρωπότητα έχει σταματήσει να εξελίσσεται.

Σύμφωνα με τον Στερνς, αυτή η αντίληψη είναι απολύτως λανθασμένη, καθώς, όπως υποστηρίζει, μπορεί να έχουν μεν αμβλυνθεί οι διαφορές αναφορικά με την επιβίωση των ανθρώπων, με συνέπεια να μην επιλέγονται πλέον οι «καταλληλότεροι» (δηλαδή οι πιο προσαρμοσμένοι) άνθρωποι και τα γονίδιά τους, όμως οι διαφορές στην αναπαραγωγή υπάρχουν και μπορούν ακόμα να επιτελέσουν τη λειτουργία της φυσικής επιλογής και άρα της εξέλιξης.

Το βασικό ερώτημα, κατά τον Στερνς, είναι αν οι γυναίκες που έχουν περισσότερα παιδιά (άρα πλεονέκτημα αναπαραγωγής), διαθέτουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά, τα οποία κληρονομούν στους απογόνους τους. Για να το εξακριβώσουν, ο βιολόγος του Γιέηλ και οι συνεργάτες του μελέτησαν τα ιατρικά ιστορικά των 14.000 κατοίκων μιας πόλης της Μασαχουσέτης, από το 1948 μέχρι σήμερα, που καλύπτουν τρεις γενιές σε αρκετές οικογένειες.

Όπως διαπιστώθηκε, οι πιο κοντές και μεγαλύτερου βάρους γυναίκες τείνουν να έχουν περισσότερα παιδιά, κατά μέσο όρο, σε σχέση με τις ψηλότερες και πιο λεπτές γυναίκες. Οι γυναίκες με χαμηλότερη πίεση αίματος και μικρότερο επίπεδο χοληστερίνης (άρα πιο υγιή καρδιά) τείνουν επίσης να έχουν πιο πολλά παιδιά, το ίδιο και οι γυναίκες που γεννάνε το πρώτο παιδί τους σε νεαρότερη ηλικία, καθώς και όσες έχουν εμμηνόπαυση σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι γενικά αυτά τα χαρακτηριστικά πέρασαν από τις μητέρες στις κόρες τους, οι οποίες με τη σειρά τους απέκτησαν περισσότερα παιδιά.

Αν αυτές οι τάσεις συνεχιστούν επί δέκα γενιές, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Στερνς, η μέση γυναίκα το 2050 θα είναι κατά δύο εκατοστά πιο κοντή και κατά ένα κιλό πιο παχιά από ό,τι είναι σήμερα. Θα γεννά το πρώτο της παιδί περίπου πέντε μήνες νωρίτερα και θα μπαίνει στην εμμηνόπαυση δέκα μήνες αργότερα από ό,τι τώρα.

Αν και δεν είναι βέβαιο ότι αυτά τα χαρακτηριστικά κληρονομούνται από γενιά σε γενιά μέσω αλλαγής των γονιδίων, ο Στερνς πιστεύει ότι αυτές οι αλλαγές έχουν γενετική προέλευση και δεν αποτελούν απλώς κοινωνική και πολιτισμική επιρροή.

Και άλλες μελέτες στο παρελθόν είχαν συμπεράνει ότι η φυσική επιλογή συνεχίζει το έργο της στη σημερινή ανθρωπότητα, όμως η διαφορά με τη νέα έρευνα ήταν ότι εκείνες έβγαζαν τα συμπεράσματά τους κυρίως από τις γεωγραφικές διαφορές στις συχνότητες των γονιδίων, παρά από άμεσες μετρήσεις της αναπαραγωγικής επιτυχίας. Έτσι, η μελέτη του Στερνς είναι πιθανότατα η πιο λεπτομερής καταγραφή και αξιολόγηση της εξέλιξης των ανθρώπων σήμερα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

1. HTTP://WWW.QUITSMOKINGMONDAY.BLOGSPOT.COM
Εξωφρενικά, δυσεύρετα αλλά και κάποια διαμάντια που άξιζαν καλύτερη τύχη όταν πρωτοκυκλοφόρησαν.

2. HTTP://BOLACHASGRATIS.BAYWORDS.COM/
Σταθερή αξία. Κάποια link από mainstream άλμπουμ εξαφανίζονται αστραπιαία, αλλά έχει καθημερινά «διαθέσιμο» μπόλικο και αξιόλογο υλικό.

3. HTTP://INDIEPASSION.BLOGSPOT.COM
Το αντίπαλο δέος του bolachas gratis, αυτό ακριβώς που λέει κι ο τίτλος του.

4. HTTP://BEATBOXRADIOSHOW.BLOGSPOT.COM
Αμέτρητα (κυριολεκτικά) χιπ χοπ άλμπουμ, κυρίως αμερικάνικα.

5. HTTP://STAX-O-WAX.BLOGSPOT.COM
Oldies, '40s, '50s, '60s αλλά και πρόσφατα soundtracks, lounge, exotica, easy-listening και φωνές διασημοτήτων από την προσωπική συλλογή της Esther.

6. HTTP://GORILLAVSBEAR.BLOGSPOT.COM
Για τους οπαδούς των Animal Collective, του Panda Bear και του «συγγενικού» με την Paw Tracks ήχου. Και όχι μόνο.

7. HTTP://NOVELTY-WAVES.BLOGSPOT.COM
New entry. Ένα πολύ ενδιαφέρον ελληνικό μπλογκ με ό,τι πιο φρέσκο κυκλοφορεί στη χορευτική μουσική σήμερα.

8. HTTP://ORGYINRHYTHM.BLOGSPOT.COM
Jazz, latin, soundtracks, δίσκοι που έχουν καταργηθεί από δικά του rip από βινύλια και CD.

9. HTTP://BLUETVSET.BLOGSPOT.COM
O ψηφιακός παράδεισος του 7ιντσου και του 12ιντσου single, κυρίως από '70s και '80s, post-punk και όλα τα είδη με δεύτερο συνθετικό το «wave».

10. HTTP://WWW.7INCHPUNK.COM
Αποκλειστικά 7ιντσα, punk, ska και hardcore.

ΑΠΟ ΤΟΝ M. HULOT

Σαν χθές στις 11 Οκτωβρίου του 1963  έφυγε η μεγάλη Edith Piaf

H Εντίθ Πιάφ ήταν μια σπάνια γυναίκα με ύψος 1.47 με τέτοια δυναμική παρουσία που οι άλλοι δίπλα της έμοιαζαν μικροσκοπικοί. 

Χωρίς μάρκετινγκ και κόλπα του hit-parade έβαλε μια ανεξίτηλη στάμπα στο γαλλικό τραγούδι, που όμοια της δεν έχει υπάρξει ξανά. 

Κυριότερο χαρακτηριστικό της δεν υπήρξε η τεχνική, αλλά το πάθος και η δύναμη της φωνής της. Προτιμούσε να ερμηνεύει τραγούδια μελαγχολικά που περιέγραφαν τη φτώχεια, τον χαμένο έρωτα και τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής, ενώ κάποια προερχόταν από προσωπικές της εμπειρίες

Μόνο με το ταλέντο και το πάθος του, ένα σπουργιτάκι έγινε η σημαντικότερη και δημοφιλέστερη Γαλλίδα τραγουδίστρια. 

Η αξέχαστη σταρ έφυγε φτωχή αφήνοντας πολλά χρέη στον τελευταίο σύζυγό της και μια τεράστια ιστορία

Στη κηδεία της, χιλιάδες πολίτες κατέκλυσαν τους δρόμους του Παρισιού, ενώ ο τάφος της δέχεται χιλιάδες επισκέψεις κάθε χρόνο. Ακόμη και σήμερα, η Πιαφ εξακολουθεί να αποτελει έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες της ποπ μουσικής, όχι μόνο Γάλλους αλλά από ολόκληρο τον κόσμο.

Διαβάστε για την ζωή της σε παλαιότερη ανάρτηση 

στο allotino.pblogs.gr   #rte-bookmark-anchor

ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - ΜΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΝΟΤΑ

Για ένα θρύλο όλων των εποχών, όχι μόνο του θεάματος, για την απόλυτη ντίβα, την Έντιθ Πιάφ, μας μιλά η ταινία «Ζωή σαν τριαντάφυλλο». 

Με μελοδραματικό τρόπο μας διηγείται τη ζωή της και δεν αποφεύγει να φτάσει σε στιγμές έντονης συγκίνησης.

Η Έντιτ Τζοβάνα Γκασιόν, όπως ήταν το αληθινό όνομά της, γεννήθηκε στο βούρκο όπου τα λουλούδια ακαριαία πέθαναν εκτός και αν είναι ποτισμένα με ευαισθησία και θέληση να ζήσουν κάτι διαφορετικό. Στην περίπτωσή μας έχουμε έναν πατέρα που δουλεύει σαν ακροβάτης, μια μάνα που κάνει φτηνό πεζοδρόμιο, τη γιαγιά που διαχειρίζεται ένα επαρχιακό πορνείο και τη μικρή Έντιτ που προσπαθεί να αναπνεύσει σε αυτό τον κόσμο. Δεν τα καταφέρνει πάντα τόσο καλά. Η γιαγιά της είναι αυτή που θα τη μεγαλώσει σα να ήταν μάνα της. Με στοργή και αγάπη.

Η μικρή Έντιτ θα μαζεύει ελάχιστα χρήματα όταν ο πατέρας της θα κάνει ακροβατικά για να μπορέσει να έχει ένα πιάτο φαΐ. Δε θα μπορέσει να ξεφύγει από αυτή τη ζωή και, μεγάλη πλέον, η ομορφιά της τυφλώνει τους άντρες, η Έντιθ θα γίνει πόρνη, θα κάνει πεζοδρόμιο, αλλά θα τραγουδήσει ώσπου να την ανακαλύψει ο Μπαμπά Λεπλέ, ένας καμπαρετζής που θα της δώσει την ευκαιρία να κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή της. Μετά το καμπαρέ έρχεται το θέατρο και η ζωή της με την καλλιτεχνική της καριέρα θα ταυτιστούν. Καταχρήσεις, ποτό και έρωτας, στη μεγαλύτερη δυνατή δόση η σαρανταπεντάχρονη Έντιθ μοιάζει σα μια γριά. Ο θάνατος του εραστή της, του Μαρσέλ, θα σημάνει και την αρχή του τέλους της.

Η ταινία με πολύ όμορφο τρόπο μας μιλά για μια ντίβα, για μια γυναίκα που ξύπνησε τον ερωτισμό πολλών αντρών στην εποχή της. Καταφέρνει και μας περνά την πεμπτουσία του χαρακτήρα της Πιάφ, την αμφισημία της ύπαρξής της. Το εύθραυστο πλάσμα, το σπουργιτάκι, όπως μεταφράζεται στη γλώσσα της το Πιάφ, αλλά και ο δυνατός χαρακτήρας που ξέρει να επιβιώνει στα δύσκολα. Δύο ήταν τα σημεία από τα οποία η Πιάφ κρατιόταν γερά. Ο έρωτας και η φαντασία.

Η φαντασία της έδινε δύναμη να ζήσει, πιθανόν να μυθοποιήσει την ίδια τη ζωή της, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ζούσε σε ένα όνειρο. Ο ρομαντισμός, λοιπόν, ήταν στη μεγαλύτερη δόση του στην πολύ δυνατή και πολύ αδύναμη, συγχρόνως, γυναίκα. Χωρίς την ψευδαίσθηση δεν μπορούσε να ζήσει ούτε να λειτουργήσει καλλιτεχνικά. Αυτή την ψευδαίσθηση εναγωνίως την ψάχνει στις ουσίες, για να φύγει από έναν κόσμο που ποτέ δεν την αγάπησε πραγματικά. Αυτή αγαπούσε και εξαρτιόταν από τη φαντασίωση της αγάπης του άλλου. Ο έρωτας για την Πιάφ ήταν το οξυγόνο της. Ουσιαστικά, η επιβεβαίωση ότι ζει, ότι υπάρχει. Έκανε τα πάντα για να έχει αυτό το αίσθημα μέσα της. Όταν αυτός ο έρωτας πέθανε, τότε η «δυνατή» Πιάφ κατάρρευσε.

Όλα αυτά μέσα από την ταινία μπορεί κανείς να τα ζήσει σα να είναι δίπλα στην Πιάφ, μέσα στην εποχή της. Με πολύ απλό τρόπο μας βάζει μέσα στο κλίμα, εδώ βοηθά το μοντάζ που δίνει ένα ρυθμό αλλά και πλάθει τους χαρακτήρες, έτσι ώστε σα ζωντανοί να παρουσιαστούν σε εμάς. Πολύ καλός ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ και εξαιρετική η Μαριόν Κοτιγιάρ σε ένα ρόλο που της πηγαίνει αρκετά. Η ταινία αρθρώνει το λόγο της πολύ όμορφα, με γλαφυρό τρόπο ολοκληρώνει την αφήγηση της. Στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου παρουσιάστηκε, έκανε αίσθηση. Δεν είναι όμως ένα έργο που απευθύνεται μόνο στους κινηματογραφόφιλους κύκλους, αλλά μια μεγάλη ταινία, κυρίως για την ευαισθησία που μας μεταδίδει.

Η κριτική της ταινίας ανήκει στο Γιάννη Φραγκούλη

Ζωή σαν τριαντάφυλλο
(La mome)
Σκηνοθεσία: Olivier Dahan 
Σενάριο: Isabelle Sobelman, Olivier Dahan 
Φωτογραφία: Tetsuo Nagata 
Μοντάζ: Yves Beloniak, Sophie Delecourt, Richard Marizy 
Μουσική: Christopher Gunning 
Ήχος: Laurent Zeilig 
Κοστούμια: Marit Allen 
Σκηνικά: Stιphane Cressend, Petra Kobedova, Cecile Vatelot 
Ειδικά εφέ: Lucy Ainsworth-Taylor, Adam Gascoyne, Hugh Welchman 
Ερμηνεύουν: Marion Cotillard (Έντιθ Πιάφ), Sylvie Testud (Μομόν), Pascal Greggory (Λουί Μπαριέ), Marc Barbι (Ρεϊμόν Ασό), Emmanuelle Seigner (Τιτίν), Jean-Paul Rouve (Λουί Γκασιόν), Clotilde Courau (Ανέτα Γκασιόν), Caroline Sihol (Μάρλεν Ντίντριχ), Catherine Allιgret (γιαγιά), Gιrard Depardieu (Λουί Λεπλέ), Manon Chevallier (Έντιθ Πιάφ πέντε χρονών), Jean-Pierre Martins (Μαρσέλ Σεντράν), Pauline Burlet (Έντιθ Πιάφ δέκα χρονών). 
Παραγωγή: Alain Goldman, Timothy Burrill, Marc Jenny, Oldrich Mach 
Έτος παραγωγής: 2007
Χώρα παραγωγής: Αγγλία, Γαλλία, Τσεχία
Χρόνος: 140΄.

επιμέλεια κειμένου και εικονογράφηση 

Ανδρέας Δηλές

.

Πως θα σας φαινόταν να δείτε τον Γιουσέϊν Μπόλτ να κάνει sprint και να καταρρίπτει τα παγκόσμια ρεκόρ, τρισδιάστατο, στο σαλόνι σας;

Η στενοχώρια ταιριάζει  πολύ στους ανθούς της δεξιάς παράταξης και μάλιστα αποδίδει συναρπαστικά στα τηλεοπτικά μνημόσυνα. Τέσσερα πέντε μέλη της αποχωρησάσης κυβερνήσεως, Δευτέρα βράδυ, είχαν στήσει ψιλή και χοντρή καναλική κουβέντα, χωρίς να τηρούν πλέον τα προσχήματα και χωρίς να πολυσκέφτονται τις συνέπειες και τα ενδεχόμενα «πρόστιμα». Μερικά γενικά χαρακτηριστικά: στην πλειοψηφία τους νέοι άνθρωποι. Κάτω των πενήντα ή των εξήντα. Επίσης, στελέχη δευτεροτριτοκλασάτα, άρα με αίσθημα πολυετούς κατωτερότητας έναντι στα πρώτα ονόματα (είναι κι αυτή η ρημάδα επαρχία που δεν βοηθάει...), επιπλέον, δε, με έντονα συμπτώματα μνησικακίας και με προφανή εχθρότητα ο ένας για τον άλλον. Χάρμα δηλαδή. Τι τους έφταιγε; Ασφαλώς ότι έχασαν τον γάιδαρο (και τους έμειναν τα γκέμια για να κρεμαστούν). Από κει και πέρα άρχιζαν τα φριχτά παράπονα: παντού έβρισκαν κλειστές πόρτες όλη την πενταετία, η ιεραρχία τούς είχε γραμμένους, όσο για τον μεγάλο «μπαμπά» ούτε με το κιάλι δεν μπορούσαν να τον δουν. Ειδικά οι τρεις γυναίκες του μικρού κονκλάβιου άφησαν «άριστες» εντυπώσεις. Η εκλεγείσα έκοβε κι έραβε, μασώντας διαρκώς τη λέξη «Καραμανλής» σαν θεραπευτικό χάπι, η δε αμαυρωθείσα αερολογούσε κατά τη συνήθειά της. Ποιο ήταν το κεντρικό ζήτημα; Όχι τα σχέδια της κυβέρνησης που απέτυχαν, όχι το πρόβλημα της χώρας, όχι το χάλι μας, παρά ένα και μόνο - πώς θα επιστρέψουν στην εξουσία.

Αυτή η μικρογραφία ισχύει  και ως μεγαλογραφία για την παράταξη εν γένει. Θυμόμαστε τα ειδικά φίλτρα που επιστρατεύτηκαν κατά τα μεταπολιτευτικά χρόνια για να απαλλαγεί η Δεξιά από τα ιστορικά της σύνδρομα: φιλοβασιλικά αισθήματα, πάγιος αντικομμουνισμός, φιλοαμερικανισμός, εθνικισμός και φιλοεκκλησιαστική στάση. Όταν ο δεύτερος Καραμανλής εξαπέλυσε τις επιθέσεις του εναντίον του ΠΑΣΟΚ, όλοι θυμόμαστε ότι μιλούσε πλέον σαν «αριστερός» υποψήφιος. Το ψωμί το είχαν οι κεντρώες δυνάμεις, άρα εκεί έπρεπε να αναζητήσει σανίδα σωτηρίας. Και τη βρήκε βέβαια. Έτσι, αποκτήσαμε δυο λαϊκίστικες παρατάξεις: την πράσινη και τη γαλάζια που έμοιαζαν τόσο πολύ, ώστε δεν ξανακοιτάχτηκαν στον καθρέφτη. Αυτό το λεπτό, κατοπτρικό δράμα, έμελλε να το υποστεί ο νεαρός Καραμανλής (παρ' ότι ο γηραιός ηγέτης προτιμούσε τον Μιχάλη Λιάπη...), που γνώρισε όλες τις μεταμορφώσεις (σοβαρός στην αρχή, ενδοτικός στη συνέχεια, ναυαγός και υπερφίαλος στο τέλος) και παραιτήθηκε θλιβερά σε ηλικία 53 ετών - σε ηλικία δηλαδή που άλλοι αρχίζουν. Το «δεν με θέλουν, δεν τους θέλω, πάω σπίτι μου» είναι σκέψη που κάνει ένα μέλος εταιρείας, όχι αρχηγός κόμματος.

Επιμένουμε στη σκέψη  ότι οι ντόπιοι πολιτικοί, υβριδικά κατασκευάσματα παραταξιακών φανατισμών, δεν έχουν μάτια για τη χώρα· το κόμμα καλύπτει τα πάντα. Οι κοινοί πολίτες, το ανθρωπομάζωμα από τον Έβρο ως τη Γαύδο, πιστοί στο καθημερινό φροντιστήριο των κομμάτων και ικανοί να καταλαβαίνουν μόνο την παραταξιακή γλώσσα, όχι μόνο δεν εναντιώνονται σε αυτό το καθεστώς, αλλά ακολουθούν με πλήρη πεποίθηση ότι κάνουν το πολιτικό τους καθήκον. Από τον τελευταίο ως τον πρώτο τη τάξει η ίδια «τύφλωση»: να ενισχύσουμε τους «δικούς μας», τη «μάγκα» μας, τη μεγάλη μας «οικογένεια», τις «ιδέες μας», τους «αγώνες μας», τις «θυσίες μας». Έτσι, οι πολιτικοί, από μεσάζοντες που πρέπει να είναι, υπάλληλοι της κοινωνίας και του κοινού συμφέροντος χωρίς λοιπές φιλοδοξίες, ανακηρύσσονται σε αυτοσκοπούς. Κάθε δεξιός ψηφοφόρος είναι προφανές ότι πιστεύει πως στον άνθρωπο Καραμανλή ενυπάρχει κάποια σπάνια ουσία που συνέχει την παράταξη, την οντότητα της δεξιοσύνης, την ιστορία του κόμματος και άλλα τερπνά παράδοξα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η εξουσία βρέθηκε στα χέρια μιας ονεδίτικης παρέας, που δεν άντεξε και την παρέδωσε.

Έτσι, ερχόμαστε στους δελφίνους  και πιο σωστά στα ρέστα της παράταξης. Ντόρα, Αβραμόπουλος, Σαμαράς. Ο τελευταίος θέλει να κληρονομήσει τα υπολείμματα του καραμανλισμού, όσο για τους δύο άλλους παίζουν με την κεντροαριστερά, τη λαϊκή δεξιά, τον ντροπαλό φιλελευθερισμό και βέβαια -αυτό είναι το πρωταρχικό- με την πάση θυσία άνοδο στην κεφαλή της παράταξης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τους δύο «Ηρακλειδείς» του στέμματος ο ένας, «κωφεύοντας» στις εκκλήσεις της νέας εποχής, αποσύρθηκε από τηνδιεκδίκηση. Αν επικρατήσει η Ντόρα, θα είναι μεν η πρώτη υποψήφια Ελληνίς για την πρωθυπουργική θέση, αλλά εκ των πραγμάτων η παράταξη (μιχαλολακικώς σκεπτόμενοι) θα έχει προδοθεί ένδοθεν. Για τους άλλους δύο, οι γνώμες δεν είναι και τόσο κολακευτικές: ο Αβραμόπουλος -συμπαθής στην εμφάνιση- παρουσιάζεται άχρωμος και ανάλατος ως χαρακτήρας, όσο για τον Σαμαρά -μετά από χρόνια εξορία- μοιάζει κομμάτι άψητος για τόσο υπεύθυνη θέση.

Το απογοητευτικό βέβαια είναι  ότι στην πολιτική μας σκηνή -αλλά και στην ευρωπαϊκή- δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, ούτε τρίτο ρεύμα. Οι υπάρχουσες ταξικο-ιδεολογικές εναντιώσεις συνεχίζουν το δρόμο τους καθημαγμένες, πλαστογραφημένες, υβριδικές, αυτοσχέδιες, όσο για τους πολιτικούς γνωρίζουν πολύ καλά ότι είτε τα πράγματα πάρουν καλό δρόμο, είτε το χείριστο (Θου Κύριε...) επικρατήσει, θα είναι εξίσου απαραίτητοι. Η δημοκρατία κοστίζει ακριβά, όπως λένε, και φυσικά αδυνατεί να μαυρίσει τον εαυτό της στις εκλογές - μια και όλοι πια είμαστε δημοκράτες.

Η πρώτη ελληνική Λέσχη Φίλων Κόμικς έγινε πραγματικότητα στην Αθήνα, πριν από μερικούς μήνες. Κλασικά, ιστορικά, με υπερήρωες, underground, κοριτσίστικα, γιαπωνέζικα ...; ό,τι κόμικς κι αν διαβάζεις, εδώ είσαι ευπρόσδεκτος. Οι φίλοι και οι λάτρεις της 9ης τέχνης βρήκαν το στέκι τους στο Μοναστηράκι. Για όσους βλέπουν την πόλη σαν ένα μεγάλο στριπ ...;

Το greekcomics.gr ξεκίνησε το 2006 σαν ένα διαδικτυακό forum συζήτησης και ανταλλαγής πληροφοριών για όλους τους Έλληνες φίλους των κόμικς. Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ψηφιακή βιβλιοθήκη κόμικς, όπου καταγράφονται οι ελληνικοί τίτλοι και ψηφιοποιήθηκαν πάνω από 18.000 εξώφυλλα, με πληροφορίες που μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν πουθενά. Το επόμενο βήμα έγινε στις αρχές Ιουλίου: η πρώτη ελληνική Λέσχη Φίλων Κόμικς άνοιξε τις πόρτες της, στο κέντρο της πόλης. Τα 13 ιδρυτικά μέλη -εκ των οποίων κανένας δεν είναι επαγγελματίας του χώρου για να διασφαλίζεται η διαφάνεια- και οι φίλοι της 9ης τέχνης βρήκαν ένα «σπίτι» να αράξουν, να διαβάσουν μπόλικα στριπάκια και να ανταλλάξουν υλικό, ιδέες, απόψεις. Τα μέλη, έναντι μικρού αντιτίμου, απολαμβάνουν απλώς κάποια «προνόμια», όπως προσφορές και ειδικές εκπτώσεις σε βιβλιοπωλεία και καταστήματα. Υπάρχει όμως για όλους μια ενημερωμένη, ανοιχτή βιβλιοθήκη με πολλούς γνωστούς αλλά και σπάνιους ελληνικούς τίτλους, σωστό φως για διάβασμα, cozy τραπεζάκια, πολύς ενθουσιασμός και καφές ...; Κι ένας κουμπαράς «για ό,τι έχετε ευχαρίστηση» για τη λειτουργία του χώρου. Τόσο απλά.  

«Στην Ελλάδα δεν υπάρχει παιδεία κόμικς. Θέλουμε όμως να καταλάβει ο κόσμος ότι κόμικς δεν είναι μόνο το Μίκυ Μάους. Γι' αυτό και η λέσχη δεν είναι ιδιωτικός χώρος μόνο για μέλη ή κάτι τέτοιο. Είναι ένα ανοιχτό στέκι για όσους αγαπάνε και ζουν στο "χάρτινο κόσμο". Μπορεί να έρθει οποιοσδήποτε, αρκεί να τηρεί τους "κανόνες"» λέει ο κ. Γιώργος Γεωργέλος, πρόεδρος της λέσχης. Μαθαίνω ότι ο πρώτος και βασικός κανόνας είναι «Εδώ διασκεδάζουμε» και οι υπόλοιποι πάνε κάπως έτσι: «Δεν θέλουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Όχι πολιτικά, όχι χορηγούς. Δεν βάζουμε ταμπέλες. Αποδεχόμαστε ό,τι έχει να κάνει με την 9η τέχνη και δεν τσακωνόμαστε με τους άλλους ό,τι είδος κόμικς κι αν διαβάζουν». Στα άμεσα σχέδια της λέσχης βρίσκονται παρουσιάσεις εκδόσεων, workshops από Έλληνες και ξένους κομιξάδες, εκθέσεις, ενώ το πρόγραμμα είναι ανοιχτό σε νέες προτάσεις ...; Κι επειδή υπάρχει ανεπάρκεια στις ελληνικές εκδόσεις κόμικς, το team έχει ξεκινήσει την εκδοτική "Esperos". Παίρνουν δικαιώματα ξενόγλωσσων κόμικς, μεταφράζουν, κάνουν το lettering. Από κει κυκλοφόρησε και το κλασικό "Storm" σε 9 -μέχρι τώρα- πολυτελείς τόμους. Και για τους κολλημένους με τα φανζίν, ο "Esperos" βοήθησε και τυπώθηκε ένα συλλογικό φανζίν που εξαντλήθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Comicdom. Μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι παίζονται συμφέροντα ή ότι δεν είναι και τίποτα το σημαντικό. Πάντως, η μικρή ομάδα των κολλημένων με τα κόμικς έχει πλέον ένα «κρησφύγετο» όπου μπορεί να βρίσκει πληροφορίες και να χάνεται ανενόχλητη στη διάστασή της ...;  

Λέσχη Φίλων Κόμικς, Αγίας Ειρήνης 5, Μοναστηράκι, 210 3318.168 

Τρ.-Παρ. 18.00-22.00, Σάβ. & Κυρ. 10.00-14.00 & 18.00-22.00

http://greekcomics-co.blogspot.com 

Της ΣΑΝΤΡΑΣ-ΟΝΤΕΤ ΚΥΠΡΙΩΤΑΚΗ 

Το καλύτερο τζαζ άλμπουμ όλων των εποχών, το πιο καλοπουλημένο και σημαδιακό για το μουσικό είδος, γίνεται φέτος πενήντα χρόνων.

Oλα ξεκίνησαν το 1963, με το εμπάργκο του JFK σε οτιδήποτε κουβανέζικο...

«Η αγορά, εισαγωγή, μεταφορά ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο συναλλαγή εμπορευμάτων εκτός Η.Π.Α., εάν το εμπόρευμα είναι 1) κουβανικής προέλευσης, 2) βρίσκεται ή βρέθηκε ή μεταφέρθηκε από ή μέσω Κούβας, 3) κατασκευάστηκε ή προέρχεται ολικά ή μερικά από αντικείμενα τα οποία αποτελούν προϊόν καλλιέργειας, παραγωγής ή κατασκευής Κούβας, είναι παράνομη και τιμωρείται με πρόστιμο μέχρι 50.000$ και ποινή φυλάκισης μέχρι 10 έτη». *

Αυτά ορίζει ο νομοθέτης, λοιπόν. Φυσικά, η απαγόρευση αφορά και στο δημοφιλέστερο κουβανέζικο προϊόν, τα πούρα Αβάνας. Απίστευτο; Κι όμως, το εμπάργκο που επέβαλε το 1963 ο πρόεδρος Κένεντι στην Κούβα, με σκοπό να στραγγαλιστεί οικονομικά και να καταρρεύσει το εχθρικό καθεστώς, επισήμως ισχύει ακόμη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, το διαδίκτυο είναι γεμάτο από sites πωλήσεως κουβανέζικων πούρων, παρά το γεγονός ότι επισείονται ποινές 1 εκατομμυρίου δολαρίων για εταιρείες, 250 χιλιάδων δολαρίων για ιδιώτες, ενώ τα τελωνεία έχουν δικαίωμα να επιβάλουν πρόστιμο μέχρι 65 χιλιάδες για κάθε παράβαση.

Τουλάχιστον, μέχρι τον Αύγουστο του 2004, οι Αμερικανοί πολίτες που επισκέπτονταν την Κούβα κατόπιν αδείας από τις αμερικανικές αρχές ?όχι για εμπόριο ή τουρισμό? είχαν δικαίωμα επιστρέφοντας στις Η.Π.Α. να εισαγάγουν για προσωπική χρήση προϊόντα αξίας μέχρι 100$. Το καλύτερο; Μετά τις τροποποίησεις του κανονισμού, σήμερα απαγορεύεται ρητώς στους Αμερικανούς πολίτες να αγοράσουν ή να δεχτούν ως δώρα κουβανέζικα πούρα από οπουδήποτε στο εξωτερικό.

Ο λαθρέμπορος κυβερνήτης 
Η απαγόρευση αυτή, μάλιστα, αποτέλεσε την αφορμή για μια διασκεδαστική ίντριγκα πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο διάσημος πρωταγωνιστής Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, νυν κυβερνήτης της πολιτείας της Καλιφόρνια, εξίσου διάσημος ρέκτης-εραστής των πούρων Αβάνας, σε συζήτηση που είχε με το σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον το 2004 ανέφερε ότι, παράλληλα με τη σκληρή δουλειά του κυβερνήτη, επιτρέπει στον εαυτό του την πολυτέλεια να καπνίζει τα αγαπημένα του πούρα Αβάνας στο αίθριο του γραφείου του, στο Σακραμέντο.

Αλλο που δεν ήθελαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Στους Νew Υork Times, ο αρθρογράφος αναρωτήθηκε αν επιτρέπεται να περιφρονεί ο κυβερνήτης τους νόμους. Ο Αρνι απάντησε ότι τα αγαπημένα του Habanos τού τα κάνουν δώρο. Μα, και αυτό αποτελεί παράβαση του κανονισμού, αντέτειναν οι αντίπαλοί του. Ετσι, στριμωγμένος ο κυβερνήτης, αναγκάστηκε να βάλει την εκπρόσωπο Τύπου του να δηλώσει κατηγορηματικά ότι τα μόνα πούρα που καπνίζει είναι τα καλιφορνέζικα David Marshall με καπνό από τον Αγιο Δομίνικο, το Μεξικό και το Κονέκτικατ.

Το δράμα είχε και δεύτερη πράξη, στο αεροδρόμιο της Οτάβα το 2007, όπου ο Αρνολντ «συνελήφθη» να αγοράζει ένα Ρartagas. O εκπρόσωπος αυτήν τη φορά δήλωσε ότι δεν ξέρουμε εάν ο κυβερνήτης αγόρασε απαγορευμένο πούρο, γιατί το έχει ήδη καπνίσει!

Ο απαγορευμένος καρπός 
Και ενώ αυτά συμβαίνουν στη «land of the free», εδώ μπορούμε να απολαμβάνουμε ελεύθερα τα αγαπημένα μας Habanos. Αραγε, η απόλαυσή μας μειώνεται επειδή απαγορεύονται στην Αμερική; Ή επιτείνεται ακριβώς εξαιτίας αυτού; Τελικά, η απαγόρευση επέδρασε αντίθετα από τις επιθυμίες και τους σκοπούς των εμπνευστών της και προώθησε, άθελά της, με όχημα τον αμερικανικό πολιτιστικό ιμπεριαλισμό (ό,τι θεωρείται lifestyle στις Η.Π.Α. επιβάλλεται μέσω του σινεμά, των σταρ και του όλου συστήματος και στον υπόλοιπο πλανήτη), το ενδιαφέρον και τη ζήτηση για τα πούρα Αβάνας; Κάτι σαν τον Αδάμ και τον απαγορευμένο καρπό μου θυμίζει, -αν και δεν ξέρω ποιος είναι ο όφις...

*Trading with the Enemy Act, 50 USC App5(b), The Cuban Asset Control Regulation, Code of Federal Regulations, section 515.101

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τον περασμένο μήνα, μέσα στο τεράστιο καινούργιο τουριστικό συγκρότημα στην ακτή του Μοντέγκο Μπέι, ο Τάρους Ράιλι κατάφερε το σχεδόν ανέφικτο: Αυτός και η επταμελής μπάντα του, συνοδευόμενοι από τον Τζαμαϊκανό βιρτουόζο του σαξόφωνου Ντιν Φρέιζερ, μεταμόρφωσαν μια αντισηπτική, κλιματιζόμενη αίθουσα χορού πολυτελούς ξενοδοχείου της Τζαμάικας σε ξέφρενο, κάθιδρο ρέγκε πάρτι. Ο Ράιλι, ένας 30χρονος ρασταφάρι τραγουδιστής και συνθέτης, γιόρταζε την έκδοση του τρίτου του άλμπουμ, του «Contagious» (VP Records), μιας ζωηρόχρωμης ανθολογίας τραγουδιών που αποκαλύπτουν την ποικιλία και τον πλούτο ενός είδους το οποίο συχνά έχει κατηγορηθεί ως μονότονο.

«Είναι μεταδοτικό [contagious], πιο πολύ κι απ' τη γρίπη των χοίρων», είπε χαμογελώντας ο γενειοφόρος και διοπτροφόρος Ράιλι. «Ελάτε να σας μεταδώσουμε λίγο απ' αυτό τον ιό».

Ο Πίτερ Τος είχε τραγουδήσει το «Reggae Mylitis» το 1981, εγκαινιάζοντας μια πανδημία της αυτόχθονης τζαμαϊκανής μουσικής που απλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, στα 28 χρόνια που πέρασαν από τον θάνατο του μουσικού συντρόφου του Τος, του Μπομπ Μάρλεϊ, η ρέγκε αναζητούσε έναν νέο σημαιοφόρο. Ο Ράιλι δεν είναι, βέβαια, ο πρώτος που πέταξε τον σκούφο του στο ρινγκ, αλλά το όνομά του αναφέρεται πλέον δίπλα σε ονόματα επιφανών τραγουδιστών της ρέγκε, όπως ο Ντένις Μπράουν, ο Γκέγκορι Αϊζακς και ο Μπέρες Χάμοντ.

Διατήρηση της κουλτούρας

Οπως αυτοί οι τραγουδιστές, ο Ράιλι διαθέτει εκφραστική, αναγνωρίσιμη φωνή, καθώς κι ένα ταλέντο για στίχους και μουσική που «πιάνουν» τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και του έρωτα με τρόπο που δεν είναι οικείος μόνο στο κοινό της πατρίδας του αλλά σε όλους. Διαθέτει επίσης μια ιδιαίτερα εύθυμη προσωπικότητα, εκτοξεύοντας συνεχώς αστεία στα ιδιωματικά αγγλικά της Τζαμάικας, ενώ είναι ταυτόχρονα εξαιρετικά σοβαρός απέναντι στη δουλειά του. Η αποστολή του, όπως μου είπε σε μια πρόσφατη τηλεφωνική συνέντευξη, είναι να «διατηρήσω την κουλτούρα μας», εννοώντας τη μουσική ρέγκε και μαζί τις φιλοσοφικές ιδέες για ενδυνάμωση των μαύρων που έχει αναπτύξει ο Μάρκους Γκάρβεϊ.

Η μουσική ρέγκε έχει περάσει μια μακρόχρονη φάση εσωστρέφειας που την αποξένωσε από το διεθνές κοινό της. Σ' αυτό συντέλεσε η διαμάχη ανάμεσα στον Vybz Cartel και τον Mavado, που δίχασε τους νεαρούς θαυμαστές των δύο καλλιτεχνών, καθώς και η σύνδεση ορισμένων μουσικών με την ενδημική νεανική εγκληματικότητα στην Τζαμάικα. Αρνητική επιρροή όμως είχε και η τάση του dirty-dancing, του χορευτικού ήχου που κυριάρχησε στην τζαμαϊκανή μουσική για δύο δεκαετίες, χωρίς να βρει απήχηση στον υπόλοιπο κόσμο. Χωρίς να περιφρονεί τη χορευτική συνιστώσα, ο Τάρους Ράιλι ηγείται σε μια αναγέννηση της παράδοσης της ρέγκε, ενισχυμένος από ένα σπάνιο μείγμα ευφυΐας, ωριμότητας και εμπειρίας του δρόμου. Στην Τζαμάικα η μουσική του βρίσκεται πάντα στις λίστες επιτυχιών της ρέγκε, και τώρα φαίνεται έτοιμη να κάνει το άλμα στον κόσμο.

«Είναι πολύ σημαντικό να βρει συνεχιστές η κληρονομιά της μουσικής που δημιούργησε ο Μπομπ Μάρλεϊ», λέει ο Μπόμπι Κλαρκ, διευθυντής στον Irie Jam Media, ρέγκε ραδιοφωνικό σταθμό της Νέας Υόρκης και εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών. «Η δουλειά του Τάρους είναι να φέρει πάλι στο προσκήνιο τη ρέγκε. Πιστεύω ότι μπορεί να το κάνει και θα το κάνει, γιατί έχει σπουδαίους ανθρώπους πίσω του και γιατί η μουσική του είναι τέλεια».

Τη νύχτα μετά το πάρτι για την κυκλοφορία του δίσκου του ο Ράιλι έκανε μια θριαμβευτική εμφάνιση σε μια πολύ μεγαλύτερη σκηνή, στο Reggae Sumfest, το ετήσιο τριήμερο φεστιβάλ. Το φετινό πρόγραμμα περιλάμβανε τον Ne-Yo, τον Αμερικανό σταρ του R&B που το τελευταίο επιτυχημένο του σινγκλ «Miss Independent» έγινε backing track για τη μεγάλη χορευτική επιτυχία των Καρτέλ και Σπάις «Rampin' Shop», καθώς και ένα ντουέτο με τον μικρότερο γιο του Μάρλεϊ, τον Ντάμιαν (Jr. Gong), και τον Nas, τον Αμερικανό σταρ της ραπ, οι οποίοι συνεργάζονται αυτό τον καιρό στην ηχογράφηση ενός άλμπουμ με τίτλο «Distant Relatives» («Μακρινοί συγγενείς»).

Για όλους

Οπως υποστηρίζει ο βετεράνος παραγωγός της ρέγκε Τζόνι Γουόντερ, η αναγέννηση του είδους πρέπει να έρθει από την ίδια την Τζαμάικα, «από τους δρόμους, τα νεανικά κλαμπ, τους πειρατικούς σταθμούς».

Από τη μεριά του ο Τάρους Ράιλι φαίνεται να μην πτοείται από τα οποιαδήποτε εμπόδια. «Είμαι άνθρωπος που δέχεται τις προκλήσεις», λέει. «Είμαστε εδώ για να κάνουμε μουσική για διαφορετικά είδη ανθρώπων. Δεν με νοιάζει αν είσαι ράστα ή χριστιανός, άσπρος, μαύρος ή ασιάτης. Γιατί ο ήλιος λάμπει για όλους και η βροχή πέφτει πάνω σ' όλους, και οι άνθρωποι είναι άνθρωποι».

Εκδηλη αγάπη για το danceball

Γεννημένος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και μεγαλωμένος ανάμεσα στη Φλώριδα και την Τζαμάικα, ο Τάρους Ράιλι είναι γιος του τραγουδιστή της ρέγκε Τζίμι Ράιλι, ο οποίος υπήρξε μέλος πρωτοπόρων φωνητικών συγκροτημάτων του '60, όπως οι Techniques και οι Uniques, ενώ σημείωσε σόλο επιτυχία με τη ρέγκε μπαλάντα «Love and Devotion», η οποία ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτς το 1982.

Ο Ράιλι τζούνιορ, ωστόσο, αγαπούσε την ποπ μουσική που άκουγε από το ραδιόφωνο το ίδιο με τη ρέγκε. «Τα πάντα με επηρέασαν», λέει. «Η ροκ, η R&B - η μουσική επηρεάζει τη μουσική. Αγαπώ τη μελωδία, όποια κι αν είναι». Μεγάλωσε θαυμάζοντας αστέρια της danceball μουσικής και ξεκίνησε την καριέρα του ως ράπερ σε χορευτικά κλαμπ, ηχογραφώντας το πρώτο του σινγκλ Nowdays στα 15 του χρόνια.

Ωριμάζοντας πέρασε σε μια πιο λυρική εκδοχή, γράφοντας τραγούδια που τα αποκαλεί «μουσική για μέσα στο σπίτι σου», με στίχους που έχουν θετική διάθεση χωρίς να είναι διδακτικά. Ωστόσο, η αγάπη του για το danceball είναι έκδηλη, όσο και η άρνησή του για τις ταμπέλες. Στο καινούργιο του άλμπουμ έχει περιλάβει κομμάτια όπου τραγουδούν καλλιτέχνες διαφορετικού στυλ, από τον σταρ της χορευτικής σκηνής Demarco έως τον «καπετάν φασαρία» Vybz Carter

International Herald Tribune

Μια φορά και ένα καιρό...  περιμέναμε να φτάσει χάραμα Κυριακής για να κατέβουμε, στον ομφαλό της ενημέρωσης, την Ομόνοια, να χαζέψουμε στους πάγκους των εφημεριδοπωλών και να διαλέξουμε «φρέσκα» κυριακάτικα φύλλα.

Το πρωινό μας έβρισκε να απολαμβάνουμε τον καφέ συντροφιά με την ανάγνωση της εφημερίδας σε μια ιερή τελετουργία.

Σήμερα, οι εραστές αυτής της συνήθειας λιγόστεψαν δραματικά και μάλλον όσοι απέμειναν είναι εκείνοι που λόγω ηλικίας δεν ανέβηκαν στο τρένο της εξέλιξης.

Πλέον ο υπολογιστής έχει τον πρώτο λόγο στην καλημέρα και την επαφή με τον "έξω" κόσμο. Μακριά από το τραπέζι της κουζίνας ή τον καναπέ, απομονωμένοι, συχνά μαλώνοντας με τα υπόλοιπα μέλη του σπιτιού για το ποιος θα πλοηγηθεί πρώτος... Θυμίζει τόσο την εποχή που κάθε οικογένεια είχε μόνο ένα αυτοκίνητο και όλοι το ήθελαν με την ίδια επιτακτικότητα...   

Η επίσκεψη στο περίπτερο ή στα ψιλικά της γωνίας, μοιάζει με κιτρινισμένη φωτογραφία, αφού μια συνεχώς διογκούμενη μερίδα προτιμά το Ιντερνετ, την ηλεκτρονική ειδησεογραφία και την επικοινωνία με ηλεκτρονική μορφή, με τις νεότερες ηλικίες να σαρώνουν σε γνώση σαν να γεννήθηκαν εξοικειωμένοι με το σερφάρισμα.

Σχετικές έρευνες δείχνουν ότι για 9 στους 10 νέους το διαδίκτυο δεν είναι απλά παιχνίδια ήfacebook, αλλά πρόκειται για την στο έπακρο αξιοποίηση των δυνατοτήτων ως βασικό μέσο επικοινωνίας.

Μάλιστα σύμφωνα με έρευνα του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας, σε 800 σχολεία υπάρχουν περισσότερα από 5.000 εκπαιδευτικά ιστολόγια, τα οποία έχουν φτιαχτεί από μαθητές και εκπαιδευτικούς μέσα από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο και διαβάζονται από 95.000 μοναδικούς επισκέπτες κάθε μήνα.

Με μεγάλο ποσοστό γονέων ωστόσο να παραπονείται, τόσο για τον χρόνο που διαθέτουν οι μαθητές μπρος στον υπολογιστή, όσο και για τους κινδύνους από την πλοήγηση. Το γεγονός αποδίδεται στον χαμηλό βαθμό εξοικείωσής τους με το Ιντερνετ.

Αυτή η ηλικιακή ομάδα κινείται πιο συντηρητικά στη χρήση του διαδικτύου, αρκείται σε αποστολή-λήψη μηνυμάτων, αναζήτηση πληροφοριών, ανάγνωση ειδησεογραφίας... με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στον ηλεκτρονικό Τύπο κατά τις πρωινές ώρες, μεταξύ 9-12 το μεσημέρι.

Για τις νεαρότερες ηλικίες οι συγκεκριμένες ώρες παρουσιάζουν κάμψη, λόγω των σχολικών υποχρεώσεων, φουλάρουν όμως από το απόγευμα. 

«Γονείς» του Διαδικτύου θεωρούνται οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Λος Αντζελες, UCLA, οι οποίοι συνέδεσαν με ένα καλώδιο μήκους 4,5 μέτρων δύο υπολογιστές.

Και ζήσαμε εμείς καλά και οι νεότεροι... καλύτερα; 

Λαμπρινή Κατσαβάρου

«Περνάν' οι ελπίδες μες στα μάτια της» 

Ο. Ελύτης

Είναι η γραμμή βοήθειας για παιδιά,θύματα κακοποίησης και παραμέλησης, οικονομικής εκμετάλλευσης, παράνομης διακίνησης, με προβλήματα οικογενειακά, υγείας και κοινωνικά. Το «10-56 γραμμή SOS» του εθελοντικού οργανισμού «Χαμόγελο του Παιδιού» λειτουργεί για να παρέχει προστασία και ψυχολογική στήριξη σε κάποια παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα ή τα μέσα να αυτοπροστατευθούν.

Μέσω της γραμμής γίνονται δεκτές ανώνυμες και επώνυμες καταγγελίες που αφορούν περιστατικά κακοποίησης παιδιών, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως εργαλείο συμβουλευτικής παιδιών, γονέων και εφήβων. Οι καταγγελίες αποστέλλονται στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές προς διερεύνηση, προκειμένου να αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις για τα παιδιά-θύματα, ενώ η συμβουλευτική αφορά συνήθως θέματα σχέσεων παιδιών-γονέων, σχέσεις μεταξύ εφήβων, θέματα εφηβείας, σχολικά - μαθησιακά προβλήματα, προβλήματα συμπεριφοράς, διαζύγιο γονέων και τέλος ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ανηλίκων.

Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες και 7 ημέρες την εβδομάδα. 

Στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, καθώς και από ειδικά εκπαιδευμένους εθελοντές. Υπάγεται και είναι μέλος στο Διεθνές Δίκτυο Τηλεφωνικών Γραμμών για την προστασία των παιδιών (Child Helplines International), που περιλαμβάνει 82 γραμμές σε 72 χώρες. 

Πληροφορίες τηλ.: 210-3306140, www.hamogelo.gr

Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε μία αναφορά του Bob Dylan στον Neil Young, σε μία σχετικά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στο μουσικό περιοδικό Rolling Stone.

Δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιου ύφους δηλώσεις από καλλιτέχνες της εμβέλειας και της αξίας του Dylan, ο οποίος στη συνέντευξη που έδωσε για το περιοδικό, είπε ότι ταξίδεψε στο Τορόντο και αναζήτησε την πόλη Winnepeg, όπου μεγάλωσε ο Neil Young μετά τον χωρισμό των γονιών του, όταν ήταν 12 ετών, μόνο και μόνο για να δεί τα τοπία που έβλεπε από το παράθυρό του όταν ήταν νεαρός και άγνωστος ο μεγάλος καναδός τραγουδοποιός, ο οποίος σημειωτέον είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, επηρεασμένος από τη μουσική του Dylan.

Η αλήθεια είναι ότι η πορεία του Neil Young στη μουσική είναι τόσο σημαντική, ώστε είναι λογικό να αναζητήσει κανείς οτιδήποτε έχει σχέση με την εξέλιξή του και τις ενδεχόμενες πηγές που τον έχουν εμπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια, που πλησιάζουν τον μισό αιώνα.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι καλλιτέχνες που έχουν στην εποχή μας μεγάλη σε χρονική διάρκεια συμμετοχή στα μουσικά πράγματα, ο Young όμως είναι από αυτούς που ξεχωρίζουν, γιατί κάθε νέο του άλμπουμ καταφέρνει, ανεξαρτήτως του αν είναι τόσο καλό όσο τα παλαιότερα, να απασχολεί τα μουσικά περιοδικά και γενικά το σύνολο του Τύπου, σαν να πρόκειται για άλμπουμ που κυκλοφόρησε ένας 20χρονος νέος δημιουργός.

Διανύοντας την πέμπτη καλλιτεχνική δεκαετία του, ο Young έχει κατά καιρούς πειραματιστεί με διάφορα είδη μουσικής, όπως το swing, η τζαζ, τα μπλουζ, το ροκαμπίλι και η ηλεκτρονική μουσική, αλλά το ακουστικό και ηλεκτρικό κιθαριστικό ροκ είναι το είδος που έδειξε ότι αγαπάει περισσότερο, μέσα από τις ηχογραφήσεις του.

Πριν από περίπου έναν μήνα, κυκλοφόρησε σε 8 cd το Neil Young Archives-Vol. 1 (1963-1972), μια έκδοση με επιλεγμένα τραγούδια, που θα την ακολουθήσουν και άλλες που θα καλύπτουν όλο το φάσμα της καριέρας του, γιατί δεν είναι εύκολο να καλύψει κανείς, έστω και σε 8 cd, μία πορεία που αφορά κυκλοφορία σχεδόν 50 άλμπουμ, με υλικό και συμμετοχές σε τόσα πολλά συγκροτήματα, όπως αυτά στα οποία έχει συμμετάσχει κατά καιρούς ο Young.

Εκτός από τις προσωπικές του ηχογραφήσεις, στα 128 τραγούδια, από τα οποία τα 48 εκδόθηκαν για πρώτη φορά, περιλαμβάνονται και τραγούδια με τα συγκροτήματά του Crosby, Stills, Nash and Young και Buffalo Springfield.

Ηδη από το Γυμνάσιο είχε αρχίσει να παίζει σε διάφορα συγκροτήματα με φίλους του στις αρχές της δεκαετίας του '60 και τελειώνοντας επέστρεψε στο Τορόντο, όπου άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε διάφορα μικρά κλαμπ, στα οποία κυριαρχούσε η μουσική φολκ, σ' ένα αντίστοιχο μουσικό κίνημα με αυτό της Νέας Υόρκης στην ίδια περίοδο. Εκεί θα γνωρίσει τους μετέπειτα φίλους του Steve Stills, Richie Furay και Joni Mitchell, η οποία θα γράψει αργότερα το Circle Game επηρεασμένη από το Sugar Mountain του Neil Young.

Στο συγκρότημα των Mynah Birds είχε μαζί του τον μαύρο Rick James που στη δεκαετία του '70 θα φτιάξει μερικά καταπληκτικά φανκ τραγούδια, όπως τα Superfreak και Give It Το Me. Με τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Young και ο μπασίστας του γκρουπ Bruce Palmer αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το Τορόντο και με την Pontiac του Young ταξίδεψαν στο Λος Αντζελες, όπου αναζήτησαν τους Steve Stills και Richie Furay και έφτιαξαν μαζί τους το συγκρότημα των Buffalo Springfield, που μαζί με τους Byrds ήταν αυτοί που με τον ήχο τους έβαλαν τις βάσεις για το λεγόμενο κάντρι ροκ, ένα είδος που για πολλά χρόνια θα παίξει σημαντικό ρόλο στη μουσική και οι προεκτάσεις του θα φτάσουν μέχρι και τις μέρες μας. Αρχικά το συγκρότημα είχε το όνομα Herd, αλλά για να μην τους μπερδεύουν με το βρετανικό συγκρότημα του Peter Frampton, λίγο πριν από την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, άλλαξαν το όνομά τους.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους ήταν το For What It's Worth και η περιοδεία που έκαναν με τους Byrds, βοήθησε στο να γίνουν γνωστοί σε όλη την Αμερική με το κάντρι-φολκ ροκ τους, όμως οι αρκετές μουσικές διαφορές που είχαν μεταξύ τους τα μέλη, οδήγησαν στη διάλυσή τους και ο Neil Young με τον Steve Stills ασχολήθηκαν με την προσωπική τους καριέρα. Ο Young θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 1969 το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο το όνομά του. Την ίδια χρονιά θα ηχογραφήσει μέσα σε 15 μέρες το δεύτερο άλμπουμ του Everybody Knows This Is Nowhere με το νέο συγκρότημά του, που αποτελούνταν από μουσικούς όπως ο κιθαρίστας Danny Whitten. Το συγκρότημα είχε το όνομα The Rockets και ο Young θα το αλλάξει σε Crazy Horse. Στο άλμπουμ αυτό υπάρχουν τρία από τα πιο γνωστά του τραγούδια, Cowgirl In The Sand, Cinnamon Girl και Down By The River.

Αυτός ο ξεχωριστός προσωπικός ήχος θα είναι ο πρόδρομος της έκρηξης του Grunge, που θα εμφανισθεί αρκετά χρόνια αργότερα με συγκροτήματα όπως οι Nirvana και οι Pearl Jam. Ετσι ο Neil Young ουσιαστικά έχει συμμετοχή στη δημιουργία ενός ακόμα μουσικού είδους μετά το κάντρι ροκ, ενώ θα είναι και αυτός που ουσιαστικά θα καθιερώσει τα ακουστικά κονσέρτα, τα οποία θα ονομασθούν Unplugged.

Με τον Stills θα συνεργαστεί λίγο αργότερα και στους Crosby, Stills, Nash and Young, συγκρότημα με το οποίο ο Young ηχογράφησε ένα μόνο στούντιο άλμπουμ, το Deja Vu, χωρίς να διακόψει την προσωπική του καριέρα, γιατί δεν ήθελε, όπως δήλωσε αργότερα, να κάνει αυτό που έκανε ο Joe Walsh με τους Eagles, δηλαδή να γίνει μόνιμο μέλος τους. Στη συνέχεια προέκυψε και το live Four Way Street.

Το 1970 θα κυκλοφορήσει το After The Goldrush, με τον 17χρονο τότε πιανίστα Nils Lofgren να παίζει σημαντικό ρόλο στην ηχογράφηση. Στο άλμπουμ αυτό υπήρχαν τα Southern Man, Only Love Can Break Your Heart, When You Dance You Can Really Love και Don't Let It Bring You Down.

Το Harvest, που θα ακολουθήσει το 1972, θα φέρει τη μουσική του Neil Young σε κάθε γωνία του κόσμου και θα γίνει η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του χάρη στο Heart Of Gold, αλλά θα περιλαμβάνει και άλλα αξέχαστα τραγούδια του, όπως τα Old Man, Are You Ready For The Country και The Needle and The Damage Done, που γράφτηκε για τον φίλο και κιθαρίστα των Crazy Horse, Danny Whitten, που ήταν ένα ακόμα θύμα της ηρωίνης.

Στη δεκαετία του '70 συνέχισε να κυκλοφορεί καταπληκτικά άλμπουμ, όπως τα On The Beach (1974), Tonight's The Night (1975), Zuma (1975), Comes Α Time (1978), Rust Never Sleeps, στο οποίο χωρίζει τις πλευρές των δίσκων σε ακουστικά και ηλεκτρικά ακούσματα, με το Out Of The Blue να είναι αφιερωμένο στον Johnny Rotten και τους Sex Pistols, και το Live Rust το 1979.

Στη δεκαετία του '80 ηχογραφεί μία σειρά από ενδιαφέροντα άλμπουμ, αλλά κλείνει εντυπωσιακά με το Freedom, στο οποίο υπάρχει το Rockin' In The Free World. Το ίδιο εντυπωσιακά ανοίγει και η δεκαετία του '90 με δύο σημαντικά άλμπουμ, όπως τα Ragged Glory (1990) και Weld (1991). Ο Young θα συνεχίσει να είναι ιδαίτερα παραγωγικός σε όλη τη δεκαετία, κυκλοφορώντας εννέα ακόμα άλμπουμ, με ανάμεσά τους το πολύ καλό Unplugged.

Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει και στη δεκαετία του '90, κυκλοφορώντας και δύο άλμπουμ μέσα σε κάθε χρονιά, συχνά με ανέκδοτο παλιό υλικό.

Ενα άλλο κρυφό για πολλούς ταλέντο που έχει ο Young είναι η σκηνοθεσία, και με το ψευδώνυμο Bernard Shakey έχει σκηνοθετήσει ταινίες κυρίως σε ύφος ντοκιμαντέρ, όπως τα Journey Through The Past (1973), Rust Never Sleeps (1979), Human Highway (1982), Greendale (2003) και CSNY Deja Vu (2008).

Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο Young υστερεί μόνο σε σύγκριση με τον Dylan από τους εν ζωή μουσικούς που έχουν επηρεάσει περισσότερο το σημερινό ροκ, και μάλλον έχουν δίκιο.

του Γιάννη Πετρίδη

επιμέλεια άρθρου Ανδρέας Δηλές

Ο Αστερίξ ετοιμάζεται στις 29 Οκτωβρίου να σβήσει τα 50 κεράκια της τούρτας του και, μαζί του, το γνωστό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται πάντα στους Ρωμαίους κατακτητές. 
Ο ήρωας, δημιούργημα των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρτ Ουντερζό, είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη χώρα μας και οι αριθμοί το αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία. 
Eίναι χαρακτηριστικό πως βάσει πληθυσμού, η Ελλάδα είναι η τέταρτη χώρα στον κόσμο σε πωλήσεις των άλμπουμ του Γαλάτη. 
Ο Αστερίξ «γεννήθηκε» στις 29 Οκτωβρίου 1959 με τη δημοσίευση της πρώτης μικρής ιστορίας στο γαλλικό περιοδικο «Pilote».
Το πρώτο άλπουμ με τίτλο «Αστερίξ ο Γαλάτης» κυκλοφόρησε λίγο αργότερα, το 1961, ενώ έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλα 34 άλμπουμ, ενώ ο Αστερίξ, ο Οβελίξ, οι συγχωριανοί τους και οι (δυστυχείς) Ρωμαίοι έκαναν συνολικά 11 εμφανίσεις στη μεγάλη οθόνη με ισάριθμες ταινίες. 
Το κόμιξ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες και διαλέκτους, μεταξύ των οποίων στην Κρητική , την Κυπριακή και την Ποντιακή, ακόμα στα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά (γλώσσα η οποία είναι «καλτ» της σειράς προσδίδοντας έναν ρεαλιστικό τόνο).
Έχει κάνει συνολικά 280 εκατομμύρια πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Ίσως αποτελεί το πιο δημοφιλές γαλλικό κόμιξ στον πλανήτη και οικείο ανάγνωσμα σε κατοίκους όλων των ηλικιών ανά την Ευρώπη. 
Στη Γαλλία υπάρχει ακόμα και θεματικό πάρκο με το όνομα «Χωριό του Αστερίξ», που έχει τεράστια επισκεψιμότητα
Με αφορμή τα 50^α γενέθλια του Γαλάτη ήρωα, η Mαμούθ Κόμιξ, που εκδίδει τις περιπέτειες του Γάλλου ήρωα στην Ελλάδα, και το Γαλλικo Ινστιτούτο Αθηνών θα παρουσιάσουν μια σειρά εκδηλώσεων.Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 22 Οκτωβρίου και οι εκδηλώσεις θα διαρκέσουν έως τις 5 Νοεμβρίου.

Στο μπιστρό του ινστιτούτου θα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει μια εικαστική διαδρομή του Αστερίξ στην Ελλάδα, εξώφυλλα, βινιέτες και ήρωες που συμπρωταγωνίστησαν με τον μικρόσωμο Γαλάτη, βιβλία με τον ήρωα μας και τη σχέση του με τη χώρα μας, αλλά και γκάτζετ ή άλλες εκπλήξεις από τον χώρο των bandedessinιe, μίας τέχνης που συχνά αναφέρεται και ως η «9^η», μίας τέχνης ιδιαιτέρως αγαπητή στους Έλληνες.

Ετοιμάζεται, τέλος, να εκδοθεί και ένα νέο άλμπουμ με μικρές αυτοτελείς αδημοσίευτες ιστορίες.     

Χρήστος Μανωλάς

Για να μην ξεχνιόμαστε!

«Αν οι εκλογές άλλαζαν οτιδήποτε, θα ήταν παράνομες», Εμα Γκόλντμαν. «Για να γίνει αφέντης ο πολιτικός ποζάρει ως υπηρέτης», Σαρλ ντε Γκολ. «Αν ένας πολιτικός ανακάλυπτε ότι υπήρχαν κανίβαλοι στην περιφέρειά του, θα τους υποσχόταν ιεραπόστολους για δείπνο», Χένρι Λούις Μένκεν.

«Οι πολιτικοί είναι παντού ίδιοι. Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν ποτάμια», Νικίτα Χρουστσόφ. «Ποτέ οι άνθρωποι δεν λένε περισσότερα ψέματα απ' ό,τι έπειτα από ένα κυνήγι, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου και πριν από εκλογές», Οτο φον Μπίσμπαρκ. «Η πολιτική είναι η ευγενής τέχνη τού να παίρνεις τις ψήφους των φτωχών και να κάνεις εκστρατείες με λεφτά των πλουσίων, υποσχόμενος ότι θα προστατέψεις τους μεν από τους δε», Οσκαρ Ασμέριντζερ.

«Ολοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλύτερο αλλά δεν είναι ποτέ υποψήφιος», Ρόμπερτ Ορμπεν. «Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς πολίτες που δεν ψηφίζουν», Τζορτζ Τζιν Νάθαν. «Αν ο Θεός ήθελε να ψηφίσουμε, θα μας είχε προτείνει ο ίδιος υποψήφιους», αναρχοχριστιανός που κάνει αποχή. «Εχετε ποτέ την αίσθηση ότι ο μόνος λόγος που κάνουμε εκλογές είναι για να δούμε αν οι δημοσκοπήσεις ήταν σωστές;», Ρόμπερτ Ορμπεν.

«Δεν συμφωνώ με τις πεποιθήσεις σας, αλλά είμαι έτοιμος να δώσω την ίδια τη ζωή μου για να μπορείτε να τις εκφράσετε ελεύθερα», Βολτέρος. «Στη δημοκρατία κάθε άνθρωπος είναι αναγκαίος», Εμερσον. «Οπως δεν ανέχομαι να είμαι σκλάβος, έτσι δεν δέχομαι και να είμαι κυρίαρχος», Λίνκολν. «Οι άνθρωποι παραπαίουν ιδεολογικά μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ενώ σοσιαλισμός είναι το αντίθετο», ανώνυμος μηδενιστής.

«Τα πολιτικά σκάνδαλα είναι σαν τα μαθηματικά αξιώματα. Πολλοί τα γνωρίζουν αλλά κανένας δεν μπορεί να τα αποδείξει», άλλος ανώνυμος. «Οι κυβερνήσεις είναι σαν τις πάνες των μωρών. Χρειάζονται συχνά αλλαγή και μάλιστα για τον ίδιο λόγο», μητέρα ψηφοφόρος. «Το εκλογικό επίδομα είναι ένα επίδομα που χορηγεί το κράτος για την περίοδο των εκλογών στους δημοσίους υπαλλήλους που χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή τους», ιδιωτικός υπάλληλος

«Η ιδέα ότι το "δημόσιο συμφέρον" προηγείται των ατομικών δικαιωμάτων και συμφερόντων, έχει μόνο μία ερμηνεία: το συμφέρον ορισμένων ατόμων προηγείται των δικαιωμάτων και των συμφερόντων άλλων». «Κάθε άνθρωπος χτίζει τον κόσμο σύμφωνα με τη δική του εικόνα. Εχει τη δυνατότητα να διαλέξει, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να αποφύγει να διαλέξει», Αϊν Ραντ

«Ο ισχυρός έχει σκλάβους, ο πλούσιος κόλακες και ο σοφός φίλους», Ισοκράτης. «Στην υπερβολική λογομαχία χάνεται η αλήθεια», Σύρος. «Αν γνώριζες τους πόνους των άλλων, τότε ευκολότερα θα υπέφερες και τους σημερινούς δικούς σου πόνους», Φιλήμων. «Δεν υπάρχουν χαμένες υποθέσεις, εκτός από εκείνες που οι ίδιοι εμείς εγκαταλείψαμε», Κλεόβουλος. «Οποιος σκέφθηκε άσχημα για τα δικά του, ποτέ δεν θα σκεφθεί καλά και για τα ξένα πράγματα», Σωκράτης.

«Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. Είναι όμως το καλύτερο από όσα έχουν εμφανιστεί μέχρι τώρα», Τσόρτσιλ. «Η δημοκρατία είναι δύο λύκοι και ένα πρόβατο που ψηφίζουν για να αποφασίσουν ποιο θα είναι το γεύμα», Μάρσαλ Φριτς. «Από εμάς τους τρεις εγώ είμαι ο μόνος που μπορεί αύριο να μη ξυπνήσω κυβερνήτης του λαού και είμαι περήφανος γι' αυτό», ο Ουίνστον Τσόρτσιλ στους Ρούσβελτ και Στάλιν.

Του Ανδρεα Ρουμελιωτη

Το όνομα Μαίρη Τράβερς σε λίγους θα θυμίσει κάτι.

Ηταν, όμως, η Μαίρη από τους «Peter Paul and Mary», το τρίο των '60'ς που άφησε εποχή με κομμάτια όπως το «If Ι Had a Hummer» (όχι το μέγα-τζιπ), το «Lemon Tree», το «Leaving on a Jet Plane» και την εκτέλεση του «Blowin' In The Wind» του Ντίλαν. Αυτή η διάσημη Μαίρη πέθανε προχθές στα 72 της μετά από χρόνια μάχη με τη λευχαιμία, σε νοσοκομείο του Κονέκτικατ.

Το διάσημο τρίο δημιουργήθηκε στο τότε φτηνό και χίπικο Γκρίνουιτς Βίλατζ, τραγουδώντας στην αρχή κομμάτια παιδικά, όπως το «Mary Had a Little Lamp». Ντεμπούτο τους ήταν η ζωντανή τους εμφάνιση στο Bitter End το 1961. Ηταν οι Νόελ Πολ Στούκεϊ και ο Πίτερ Γιάροου, δύο τύποι με μπίκτνικ μουσάκι και κοστούμι και με ένα κορίτσι στη μέση, που έκανε τον κριτικό των Νιού Γιόρκ Τάιμς να γράψει τότε: «το σεξαπίλ ως ακρογωνιαίος λίθος σε ένα φολκ συγκρότημα ήταν η ιδέα που έκανε τον μάνατζερ του συγκροτήματος Αλμπερτ Γκρόσμαν να ψάχνει για μήνες "το κορίτσι" μέχρι να καταλήξει στη δεσποινίδα Τράβερς».

Η Μαίρη με τους Πίτερ Γιάροου και Πολ Στούκεϊ την εποχή που τραγου-δούσαν τα «If Ι Had a Hummer», και «Blowin' In The Wind»Ο πρώτος δίσκος τους το 1962 χτύπησε φλέβα. Τόσο το «If Ι Had a Hummer» όσο και το «Lemon Tree» βρέθηκαν στα τσαρτς. Το πρώτο, μάλιστα, έγινε ο ανεπίσημος ύμνος του αγώνα κατά του ρατσισμού. Μαζί με τη live ερμηνεία τους στο «Blowin' In the Wind» του Ντίλαν την επόμενη χρονιά, στη μεγάλη πορεία του 1963 προς την Ουάσινγκτον, απέδωσαν φιλελεύθερη πολιτική ταυτότητα στον ήχο τους. Η διασημότητα είχε έρθει λίγο νωρίτερα όταν το «Puff the Magic Dragon» έφτασε στη δεύτερη θέση των τσαρτς και ξεκίνησαν φήμες πως είναι μια ωδή στη μαριχουάνα. Αλλά το «Blowin' In The Wind» τους πούλησε 300 χιλιάδες δίσκους τις δύο πρώτες εβδομάδες της κυκλοφορίας του. Και για τα δύο τραγούδια το συγκρότημα πήρε πέντε Γκράμι.

Το 1969 διαλύθηκαν και ακολούθησαν σόλο καριέρες -η Μαίρη Τράβερς με πέντε προσωπικά άλμπουμ- που δεν πήγαν μακριά. Μετά την κυριαρχία των Μπιτλς και την στροφή του Ντίλαν στον ηλεκτρικό ήχο, η Μαίρη είχει δηλώσει στη «Σικάγο Ντέιλι Νιούζ» πως βρίσκει τη φολκ-ροκ τρομερά κακογραμμένη.

Συνέχισαν να ξαναβρίσκονται οι τρεις τους όποτε τους καλούσαν να παίξουν ζωντανά σε συναυλίες κατά των πυρηνικών ή υπέρ απεργών, μένοντας πολιτικά ενεργοί. Η μυστηριώδης Μαίρη -στην οποία ο μάνατζερ είχε πει να μη μιλάει για να φαίνεται ως τέτοια- δήλωσε αργότερα πως τα κατάφεραν «γιατί σέβονταν ο ένας τον άλλο ,σε αντίθεση με πολλά γκρουπ που χάθηκαν, γιατί δεν απέκτησαν τη σχέση που έχουν όσοι επιβίωσαν μαζί».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

«Λοιπόν εγώ νομίζω πως ο κάθε άνθρωπος βγάζει μιαν ξεχωριστή μυρωδιά: δεν την καταλαβαίνουμε, γιατί μπερδεύονται οι μυρωδιές, δεν ξέρουμε ποια 'ναι δική σου και δική μου. Καταλαβαίνουμε μονάχα πως ο αγέρας βγάζει μια βρώμα και την λέμε ανθρωπίλα  Ήθελα να πω, και λίγο έλειψε πάλι να χάσω το φρένο, πως οι αφιλότιμες οι γυναίκες έχουν ογρή μύτη, σαν τις σκύλες και παίρνουν ευθύς μυρωδιά ποιος άνδρας τις λαχταρίζει και ποιος τις σιχαίνεται»

Από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη
«Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»

Δεν ξέρουμε αν τα λόγια αυτά του Αλέξη Ζορμπά ήταν λόγια του πραγματικού Ζορμπά (που λέγονταν Γιώργης) ή αν ήταν σκέψεις του ίδιου του Καζαντζάκη, που τις έβαλε στο στόμα του ήρωα του μυθιστορήματος που έγραψε στα 1943. Σίγουρα, όμως, ούτε ο Γιώργης Ζορμπάς ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας, που είχαν συναντηθεί σχεδόν πριν από έναν αιώνα, το 1916, είχαν την παραμικρή ιδέα για τις σύγχρονες επιστημονικές έρευνες -και είναι πολλές-, που λένε ότι η οσμή παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου. Όπως δεν ήξεραν τίποτα για τις «φερομόνες» (από τις λέξεις «φέρω» και «οσμή»), που ανακαλύφθηκαν μόλις το 1956 και οι οποίες σήμερα θεωρούνται πως επιδρούν στην ερωτική έλξη όχι μόνο στα ζώα (αυτό είναι βέβαιο) αλλά και στον άνθρωπο.

Σήμερα πολλοί ειδικοί τονίζουν πως η μυρωδιά του ίδιου του σώματος, που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, μπορεί να είναι ελκυστική ή απωθητική για το άλλο φύλο.

Παλαιότερες έρευνες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι αναζητούν υποσυνείδητα άτομο που η μυρωδιά του τους θυμίζει τη μυρωδιά των γονιών τους, οι άνδρες της μητέρας τους και οι γυναίκες του πατέρα τους. Μια άλλη μελέτη ενοχοποιεί τα ...; αντισυλληπτικά, καθώς διαπίστωσε ότι το χάπι αλλοιώνει την όσφρηση των γυναικών κι ενδεχομένως επηρεάζει την ικανότητά τους να επιλέξουν τον κατάλληλο σύντροφο. Δηλαδή, μπορεί να μην επιλέξουν έναν «ετερώνυμο γενετικά» άνδρα (αυτός είναι ο κατάλληλος σύντροφος), αλλά έναν άνδρα με τον οποίο έχουν γενετική ομοιότητα. Και μη μειδιάτε, παρακαλούμε, μπρος στην έννοια της γενετικής ομοιότητας και ανομοιότητας.

Επιλογή συντρόφου και ιστοσυμβατότητα

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει επιστημονικές έρευνες που εξετάζουν τη σχέση ανάμεσα στην επιλογή συντρόφου και του «συμπλέγματος της ιστοσυμβατότητας» (Major Histocompatibility Complex-MHC). Το MHC είναι ένα σύνολο από γονίδια που παίζουν σπουδαίο ρόλο στην ικανότητα του οργανισμού να καταπολεμά τα παθογόνα, καθώς βοηθά το ανοσοποιητικό μας σύστημα να ξεχωρίζει τα δικά μας κύτταρα από τους «εισβολείς». Συνήθως οι άνθρωποι επιλέγουν συντρόφους με τους οποίους δεν έχουν καμιά ιστοσυμβατότητα, και μια πιθανή εξήγηση γι' αυτό είναι ότι έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να φέρουν στον κόσμο πιο γερούς απογόνους. (Όταν υπάρχει «γενετική ανομοιότητα» μεταξύ των γονιών, τότε τα γονίδια του ενός γονέα, που δεν είναι εξελικτικά επωφελή, θα αντικατασταθούν στο παιδί του από εκείνα του άλλου γονέα).

Και σήμερα ξέρουμε ότι, πράγματι, τα ζευγάρια με ανόμοια γονίδια ιστοσυμβατότητας φέρνουν στον κόσμο απογόνους με πιο ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Για παράδειγμα, μια μελέτη που έκανε το 2006 το Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού στις ΗΠΑ έδειξε ότι κατά μέσο όρο οι σύντροφοι με διαφορετικό σετ γονιδίων ιστοσυμβατότητας (MHC) κάνουν πιο συχνά σεξ (και πιο απολαυστικό σεξ) και είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν απιστίες. Επίσης, τα παιδιά τέτοιων ζευγαριών κληρονομούν τα καλύτερα στοιχεία από το ανοσοποιητικό σύστημα των γονιών τους κι έτσι ο οργανισμός τους είναι πιο γερός για να αντιμετωπίσει πολλές μολύνσεις και ασθένειες.

Πώς γίνεται όμως και οι άνθρωποι επιλέγουν συνήθως συντρόφους με διαφορετικά γονίδια ιστοσυμβατότητας; Ο ακριβής μηχανισμός είναι προς το παρόν άγνωστος, αλλά γνωρίζουμε ότι σημαντικό ρόλο παίζει η οσμή ...; (Πάλι η οσμή, προς δόξαν του καζαντζακικού Ζορμπά!).
Εν κατακλείδι, φαίνεται πως οι οσμές του σώματος μας μεταφέρουν γενετικές πληροφορίες παρακινώντας μας υποσυνείδητα να επιλέξουμε τον κατάλληλο σύντροφο και πιθανό γονιό των απογόνων μας.

του Λευτέρη Μάνθου

Για κάποιους σηματοδοτεί απλώς το τέλος των διακοπών, για άλλους αποτελεί ιδανική περίοδο για νέα ξεκινήματα. Οι μελαγχολικοί ποιητές εμπνέονται από τον ήχο της βροχής, οι ζωγράφοι προσπαθούν να μιμηθούν τις αποχρώσεις του κίτρινου και του καφέ και οι μαθητές επιστρέφουν στα θρανία. Από την αρχαιότητα, το φθινόπωρο αντιμετωπίζεται ως σύμβολο της φθοράς και του θανάτου, που όμως είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να επέλθει η αναγέννηση της άνοιξης.

Όπως το γνωρίζουμε στη χώρα μας, το φθινόπωρο συναντάται μόνο στις εύκρατες ζώνες του πλανήτη και στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως διαρκεί από το Σεπτέμβριο μέχρι το χειμερινό ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου.

Μόνη εξαίρεση αποτελεί το Κέλτικο ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο η εποχή της συγκομιδής ξεκινά τον Αύγουστο και τελειώνει τον Οκτώβριο.

Η αλλαγή στο χρώμα των φύλλων -εικόνα που κυριαρχεί στις αποτυπώσεις του φθινοπώρου- οφείλεται στη διάσπαση της χλωροφύλλης και είναι πιο εντυπωσιακή στα φυλλοβόλα δάση του Καναδά, των ΗΠΑ και της Ανατολικής Ασίας.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο ερχομός του φθινοπώρου εορταζόταν με τα Ελευσίνια Μυστήρια και τα Θεσμοφόρια. Και οι δύο γιορτές, οι οποίες αργότερα υιοθετήθηκαν από τους Ρωμαίους, ήταν αφιερωμένες στη Δήμητρα και την κόρη της, την Περσεφόνη. Διαφορετικές εκδοχές του μύθου της Περσεφόνης, που για έξι μήνες επιστρέφει στο σκοτεινό βασίλειο του Πλούτωνα, περιέχονται στις πολιτισμικές παραδόσεις της Ιαπωνίας, της Σκανδιναβίας, των αρχαίων Αιγυπτίων, των Ινδιάνων της Αμερικής και πολλών ακόμα λαών του πλανήτη, αποδεικνύοντας ότι ο προάγγελος του χειμώνα επιδρά με παρόμοιο τρόπο στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου και τόπου προέλευσης.

Κύριο συστατικό όλων των αυτών των θρύλων δεν είναι τόσο η θλίψη για το πέρας των γεμάτων χρώμα και ζεστασιά καλοκαιρινών ημερών όσο η βεβαιότητα ότι το σκοτάδι και το ψύχος δεν θα διαρκέσουν για πάντα. Άλλωστε, όπως μας θυμίζει ο Οδυσσέας Ελύτης στην «Ελένη», «δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε, παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής».

Αρχής γενομένης από την Τετάρτη με τη σημαδιακή ημερομηνία 09/09/09. Τότε κυκλοφορούν, ταυτόχρονα, τα καινούργια «remaster» των κλασικών τους άλμπουμ αλλά και το πολυδιαφημισμένο βιντεοπαιχνίδι με τα τραγούδια τους. Και μην το ξεχνάμε... Ούτε λίγο ούτε πολύ, βρισκόμαστε σαράντα χρόνια περίπου μετά τη διάλυσή τους.

* Πρώτη φορά μετά το 1987, όταν και βγήκαν σε CD, επανακυκλοφορούν τα αυθεντικά 12 άλμπουμ του γκρουπ. Με καινούρια επεξεργασία ήχου -όσοι τα άκουσαν μιλούν για «φανταστικό αποτέλεσμα»- μια και κατά γενική ομολογία οι προηγούμενες επανεκδόσεις ήταν πολύ φτωχές σε ηχητικό επίπεδο.

Οσοι σπεύσουν να αγοράσουν τα πρώτα αντίτυπα θα είναι πιο τυχεροί, γιατί αυτά θα περιέχουν έξτρα παροχές όπως διάφορα βίντεο με στιγμιότυπα από το στούντιο, λάιβ αποσπάσματα και συνεντεύξεις.

* Εκτός, όμως, από τις μεμονωμένες κυκλοφορίες των δίσκων τους, την Τετάρτη βγαίνουν στην αγορά και τα δύο πολυαναμενόμενα box set τους.

Το πρώτο είναι το Remastered in Stereo με 17 συνολικά CD. Πέραν των άλμπουμ θα περιέχει κι ένα διπλό CD με σκόρπια τραγούδια που δεν βρίσκονταν στο παρελθόν σε κανέναν από τους δίσκους τους, συν ένα DVD με ανέκδοτο οπτικοακουστικό υλικό.

Το δεύτερο κουτί λέγεται The Beatles In Mono και περιέχει όλες τις κυκλοφορίες του γκρουπ σε μονοφωνική έκδοση - τα CD θα βρίσκονται σε καλαίσθητες συσκευασίες με την ορίτζιναλ δουλειά του βινυλίου. Το στερεοφωνικό κουτί στοιχίζει γύρω στα 200 ευρώ, ενώ το μονοφωνικό είναι πιο ακριβό.

Τα τραγούδια τους σε καραόκε

* «Ποιος θα φανταζόταν ότι τελικά θα καταλήγαμε να γίνουμε ανδροειδή», αστειευότανε ο Πολ Μακάρτνεϊ τον Ιούνιο, παρουσιάζοντας, στη μεγαλύτερη έκθεση ηλεκτρονικών παιχνιδιών του Λος Αντζελες, το νέο βιντεοπαιχνίδι «Beatles: Rock Band».

Μαζί του, στη διαφημιστική προώθηση του παιχνιδιού, ο Ρίνγκο Σταρ, αλλά και οι χήρες των Τζον Λένον και Τζορτζ Χάρισον, Γιόκο Ονο και Ολίβια αντίστοιχα.

Το βιντεοπαιχνίδι που επίσης κυκλοφορεί την Τετάρτη περιλαμβάνει 49 τραγούδια -«All you need is love», «Here comes the sun», «Get back» κ.ά.- και θα είναι σε μορφή καραόκε.

Οι παίκτες, χρησιμοποιώντας τηλεχειριστήρια θα μπορούν να παίζουν κιθάρα, μπάσο και άλλα μουσικά όργανα όμοια με εκείνα που χρησιμοποιούσε το συγκρότημα τη δεκαετία του '60. Κρίνοντας από το όχι και τόσο διαφωτιστικό διαφημιστικό βίντεο που κυκλοφορεί στο YouTube, το προϊόν δεν μοιάζει και τόσο ελκυστικό. Ο Πολ πάντως το βρήκε «τέλειο», ενώ ο Ρίνγκο στάθηκε στην «καλή ποιότητα των γραφικών». Η Γιόκο δεν είπε τίποτα γιατί προφανώς έχει άλλες προτεραιότητες. Πώς να πιάσει υψηλότερες τιμές σε δημοπρασία αγαπημένων αντικειμένων του Τζον, ας πούμε. Ολα στο βωμό του κέρδους αν και, σύμφωνα με εκπρόσωπο της Microsoft, τα έσοδα από ένα bonus track που θα υπάρχει στο πακέτο του βιντεοπαιχνιδιού θα διατεθούν στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα...

* Το «Yellow Submarine», η περίφημη ταινία κινουμένων σχεδίων του 1968 που αναφέρεται στην ψυχεδελική περίοδο του συγκροτήματος, θα αποτελεί το επόμενο φιλμ του Ρόμπερτ Ζεμέκις, σκηνοθέτη του «Forrest Gump». Τα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν με μια πρωτοποριακή τρισδιάστατη τεχνική, σύμφωνα με την οποία οι κάμερες θα καταγράφουν τις κινήσεις των ηθοποιών μετατρέποντάς τις, αμέσως μετά, σε τρισδιάστατα κινούμενα σχέδια.

* Εν τω μεταξύ γιορτάζεται και η 40ή επέτειος του «Abbey Road», του άλμπουμ με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εξώφυλλα στην ιστορία της μουσικής. Προ ημερών, μάλιστα, οπαδοί του συγκροτήματος φόρεσαν τα κλασικά κοστούμια των Beatles και συγκεντρώθηκαν έξω από το θρυλικό στούντιο του Λονδίνου. Σκοπός τους να φωτογραφηθούν στη στάση του εξωφύλλου, ζωντανεύοντας, έτσι, την κλασική σκηνή στη διάβαση.

«Είναι γοητευτικό αυτό που συμβαίνει», δήλωσε ο Τόνι Μπράμγουελ, παλιός μάνατζερ του συγκροτήματος. «Εγώ, ο Πολ και ο Ρίνγκο είμαστε οι μοναδικοί ζωντανοί απ' όσους ήμασταν παρόντες στην ιστορική εκείνη φωτογράφηση».

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΙΝΑΙ πρωθυπουργικό το σύστημα, αλλά ο πρωθυπουργός δεν είναι μονάρχης για να αποφασίζει μόνος του σε κρίσιμα θέματα, όπως είναι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, και να μη γνωρίζει τίποτε απολύτως το υπουργικό συμβούλιο.

Θα έπρεπε, έστω και τυπικά, να ενημερωθούν οι υπουργοί και να συζητηθεί η πρόταση του πρωθυπουργού, ώστε να αποφευχθεί όχι μόνον η σύγχυση, αλλά και η κωμωδία, με τις διάφορες αντιφατικές δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης.

ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ Σύνταγμα (άρθρο 41, παράγραφος 2) ότι: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή με πρόταση της κυβέρνησης, που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής, προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας». Είναι σαφές, ότι το υπουργικό συμβούλιο παίρνει τη σχετική απόφαση μετά από εισήγηση του πρωθυπουργού, ο οποίος τη μεταφέρει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΑΝ οι υπουργοί από την τηλεόραση ακούγοντας το «διάγγελμα» -άλλος προεδρικός όρος αυτός- του κ. Καραμανλή, ότι η κυβέρνηση, της οποίας είναι μέλη, προτείνει διάλυση της Βουλής, δηλαδή πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Και επειδή ώς την τελευταία στιγμή ο πρωθυπουργός κρατούσε ως επτασφράγιστο μυστικό τη δραματική του απόφαση, αφέθηκαν υπουργοί και άλλα στελέχη του κόμματος να εκτεθούν με εντελώς αντίθετες δηλώσεις.

ΑΠΕΚΛΕΙΑΝ οι περισσότεροι τις πρόωρες εκλογές, χαρακτηρίζοντάς τις ως «αυτοκτονία» και ορισμένοι, μάλιστα, κατακεραύνωναν όσους υποστήριζαν την αναμέτρηση «εδώ και τώρα», που ήταν αίτημα του Γιώργου Παπανδρέου. Επεσαν από τα σύννεφα όσοι άκουσαν την απόφαση «αυτοκτονίας».

ΕΠΕΒΑΛΛΑΝ, όμως, η κομματική πειθαρχία και ο σεβασμός στην απόφαση του αρχηγού, ο οποίος υποτίθεται ότι γνωρίζει καλύτερα ποιο είναι «το εθνικό συμφέρον», στροφή 180 μοιρών. Εσπευσαν στο υπουργικό συμβούλιο οι υπουργοί χθες να χειροκροτήσουν τον πρωθυπουργό για την απόφασή... τους. Βγήκαν και στα παράθυρα, όπου, αφού κατάπιαν την «αυτοκτονία», διακήρυξαν ότι η Νέα Δημοκρατία «πάει μπροστά με τη βεβαιότητα της νίκης».

ΠΩΣ, ΟΜΩΣ, θα δικαιολογήσουν στο εκλογικό σώμα και προπαντός στους οπαδούς και τα στελέχη της εκλογικής τους περιφέρειας αυτή την απίστευτη στροφή, που αποκάλυψε όχι απλώς σύγχυση και μυστικοπάθεια, αλλά χάος μέσα στην κυβερνητική παράταξη;

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ, ότι δεν είναι δυνατό να έγινε κάποιο θαύμα και με την απόφαση του κ. Καραμανλή η απογοήτευση και η ηττοπάθεια να έχουν μετατραπεί σε αισιοδοξία και σε βεβαιότητα για τη νίκη.

ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ, από τις δημοσκοπήσεις και τα ηχηρά μηνύματα της εκλογικής βάσης, πανικός στη Νέα Δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός, γνωρίζοντας ότι το δυσμενές κλίμα θα επιδεινώνεται, αποφάσισε έξοδο προς το Βατερλό, ελπίζοντας να είναι κατά το δυνατόν αναίμακτο, που δεν θα είναι.

πηγη www.enet.gr

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι μαύρες τυφλές γυναίκες που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική είχαν καταφύγιο τις εκκλησιαστικές χορωδίες, όπου μπορούσαν να τραγουδήσουν διάφορους θρησκευτικούς ύμνους και τα γνωστά τραγούδια γκόσπελ.

Σε αντίθεση με τις γυναίκες, οι τυφλοί άντρες που ήθελαν να ασχοληθούν με τη μουσική είχαν σαφώς περισσότερες επιλογές, και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία, κυρίως χάρη στις μετέπειτα διασκευές των τραγουδιών τους από μεγάλα ονόματα του ροκ.

Κοινό χαρακτηριστικό για τους τυφλούς κιθαρίστες των μπλουζ που θα αναφερθούν, το γεγονός ότι όλοι τους έγιναν για πρώτη φορά γνωστοί με ηχογραφήσεις τους στα τέλη της δεκαετίας του '20.

Ο Blind Lemon Jefferson γεννήθηκε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα· ως έτος γεννήσεως αναφέρονται οι χρονολογίες 1893, 1894 ή 1897 και ως τοποθεσία, το Couchman του Τέξας.

Τυφλός εκ γενετής, ο Lemon Jefferson ήταν το τελευταίο από τα 7 παιδιά των γονιών του. Αυτή η αναπηρία του δεν του άφηνε πολλά περιθώρια για επαγγελματική αποκατάσταση, έτσι από μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική και από το 1911 αναφέρεται ότι έκανε εμφανίσεις σε διάφορους χώρους παίζοντας μουσική για να κερδίσει μερικά χρήματα. Σε ηλικία 20 ετών μετακόμισε στο Ντάλας και συχνά έκανε εμφανίσεις σε διάφορες περιοχές της Πολιτείας του Τέξας.

Αργότερα πήγε στο Σικάγο και άρχισε να ηχογραφεί τα τραγούδια του γύρω στο 1926. Συνολικά έχουν διασωθεί περίπου 80 ηχογραφήσεις του αυτής της πρώτης περιόδου 1926-1929. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1929.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το Matchbox Blues το 1927, που ηχογραφήθηκε στη δεκαετία του '50 ως Matchbox από τον Carl Perkins και στη δεκαετία του '60 από τους Beatles.

Αλλα τραγούδια του που ηχογραφήθηκαν από ροκ καλλιτέχνες είναι τα Boll Weevil Blues, που ηχογραφήθηκε με τον τίτλο De Ballot of De Boll Weevil από τους White Stripes και See That My Grave Is Kept Clean από τους Bob Dylan και Β.Β. King.

Αναφορά στον Blind Lemon Jefferson κάνουν σε τραγούδια τους οι Van Morrison, στο τραγούδι του Cleaning Windows, ο Nick Cave με τους Bad Seeds που ηχογράφησαν το Blind Lemon Jefferson για το άλμπουμ τους Fisrt Born Is Dead και ο Geoff Muldaur στο Got Το Find Blind Lemon.

Ο Leadbelly και ο Τ-Bone Walker έχουν δηλώσει ότι σε νεαρή ηλικία δούλεψαν μαζί του, ο πρώτος ηχογράφησε και το τραγούδι My Friend Blind Lemon.

Ο William Samuel McTell, γνωστός ως Blind Willie McTell, γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1898 στην Τζόρτζια, αλλά κάποιες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1901 ή το 1903. Πέθανε στις 19 Αυγούστου του 1959 και πρόλαβε να ηχογραφήσει 149 τραγούδια.

Τυφλός αρχικά από το ένα του μάτι, σε παιδική ηλικία έχασε την όραση και απ' το άλλο. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική κι έμαθε να παίζει εξάχορδη κιθάρα. Ο πατέρας του εγκατέλειψε αυτόν και τη μητέρα του, μετά τον θάνατο της οποίας αναγκάστηκε να γίνει περιπλανώμενος μουσικός για να ζήσει. Το 1927 άρχισε τη δισκογραφική του καριέρα στην πόλη της Ατλάντα.

Το πιο γνωστό τραγούδι του είναι το Statesboro Blues, το οποίο αναφέρεται στην πόλη της Τζόρτζια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του. Διασκευάστηκε από τους David Bromberg, Taj Mahal και Allman Brothers. Το Your Southern Can Is Mine διασκευάστηκε από τους White Stripes και Kurt Cobain των Nirvana. Ο Bob Dylan τον αναφέρει στο τραγούδι του Highway 61 Revisited, στο τραγούδι που έχει για τίτλο το όνομά του, δηλαδή Blind Willie McTell, από το άλμπουμ του The Bootleg Series Volume 1-3, στο Ρο'Boy από το Love and Theft του 2001. Επίσης ο Dylan έχει διασκευάσει τα Broke Down Engine και Delia στο άλμπουμ του World Gone Wrong του 1993.

Το πραγματικό όνομα του Blind Boy Fuller ήταν Fulton Allen. Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1907 στο Wasesboro της βόρειας Καρολίνας και πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου του 1941.

Οι γονείς του είχαν συνολικά 10 παιδιά και από μικρός έμαθε να παίζει κιθάρα, αφού έχασε την όρασή του σε νεαρή ηλικία. Αρχισε να ηχογραφεί από το 1928.

Το τραγούδι του Get Your Yas Yas Out ήταν αυτό που έδωσε τον τίτλο στο live άλμπουμ των Rolling Stones αρκετά χρόνια αργότερα. Το What's That Smells Like Fish έγινε Keep On Truckin' από τους Hot Tuna.

Ο Blind Willie Johnson γεννήθηκε το 1902 στο Marlin του Τέξας και πέθανε το 1949.

Ηταν τυφλός από την ηλικία των 7 ετών, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες· μερικοί αναφέρουν ως αιτία της τύφλωσής του το ότι η μητριά του τού έριξε καυτό νερό στο πρόσωπο. Ο Willie ασχολήθηκε από μικρός με τη μουσική, μαθαίνοντας αρχικά πιάνο και στη συνέχεια κιθάρα, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην εκκλησία. Συνδύασε μάλιστα αυτά τα δύο ενδιαφέροντά του με τη σύνθεση θρησκευτικών τραγουδιών και αρκετές συνθέσεις του βασίστηκαν σε παλιούς ύμνους· Τα τραγούδια αυτά τα παρουσίαζε αρχικά στους δρόμους της πόλης όπου γεννήθηκε.

Το 1927 άρχισε να ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια με το όνομα Blind Marlin Texas, σημειώνοντας μάλιστα αρκετή επιτυχία.

Ο Ry Cooder αναφέρει τη σύνθεση του Johnson Dark Was The Night ως ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής και η μουσική που έγραψε για την ταινία Παρίσι, Τέξας βασίζεται σ' αυτό. Το ίδιο τραγούδι χρησιμοποίησε ο Παζολίνι στην ταινία Ευαγγέλιο Κατά Ματθαίο· επίσης ακούγεται στο Ι Walk The Line, στην ταινία για τη ζωή του Johnny Cah. Η σύνθεση του Johnson χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος και για τη συλλογή που κυκλοφόρησε από την εταιρεία 4AD πριν από μερικούς μήνες, με το Kronos Quartet να παίζει το Dark was The Night. Ενας άλλος κιθαρίστας, ο Eric Clapton αναφέρει το It's Nobody's Fault But Mine ως το τελειότερο κιθαριστικό τραγούδι και το έχει συμπεριλάβει στο ρεπερτόριό του, όπως και οι Led Zeppelin, που το έχουν αλλάξει αρκετά στο άλμπουμ τους Presence. Από τις πιο γνωστές συνθέσεις τού Johnson είναι το In My Time Of Dying, που στην πρωτότυπη εκδοχή του είχε τον τίτλο Jesus Make Up My Dying Bed. Ο Dylan το διασκεύασε στο πρώτο του άλμπουμ και επίσης το ηχογράφησαν οι Led Zeppelin, οι οποίοι στο δεύτερο άλμπουμ τους έχουν βάλει φωτογραφία του. Ακόμη, συνθέσεις του ερμήνευσαν ονόματα όπως οι Beck, White Stripes, το John The Revelator, που έχει διασκευασθεί και από τους Taj Mahal και Son House, το 1968 οι Fairport Convention ηχογράφησαν το Dark Was The Night, Cold Was The Ground με τον τίτλο The Lord Is In The Place... How Dreadful Is This Place, οι Peter, Paul and Mary άλλαξαν τον τίτλο τού If Ι Had My Way Ι'd Tear The Building Down σε Samson and Delilah, το οποίο ηχογράφησαν αργότερα και οι Grateful Dead, το Nobody's Fault But Mine διασκευάστηκε από τη Nina Simone, ο Ben Harper είχε σαν κρυφό τρακ στο πρώτο του άλμπουμ το By and By Ι'm Going Το See The King, ο Bruce Cockburn διασκεύασε το 1991 το Soul Of Α Man· το ίδιο έκανε και ο Eric Burdon το 2006.

Από τον Κώστα Ζουγρή

ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ διαφήμιση, μέρος μιας καμπάνιας, ας πούμε κατά του καπνίσματος, των ναρκωτικών, του αλκοόλ, της απρόσεκτης οδήγησης και λοιπά, μπορεί να σοκάρει στην αρχή εκείνους που τη βλέπουν, αλλά, όπως λένε όσοι ασχολούνται πιο μεθοδικά και επιστημονικά με το θέμα, «μακροπρόθεσμα τα αποτελέσματα δεν είναι ικανοποιητικά και ο περισσότερος κόσμος επιστρέφει στις παλιές, κακές του συνήθειες».

1. Έχετε πάντα ένα καλό λόγο για να τσακωθείτε με την γυναίκα σας αφού θα γεμίσετε τον χώρο με καπνό, 'κατά λάθος' θα ρίξετε την στάχτη έξω από το τασάκι κτλ.

2. Είναι πιο υγιεινό από το τσιγάρο αφού το πούρο κατά κόρον ΔΕΝ το τραβάμε 'μέσα' αφετέρου ο καπνός στα καλά πούρα περιέχει λιγότερη νικοτίνη και ακόμα λιγότερα χημικά.

3. Αντικαθιστά άλλες κακές συνήθειες όπως είναι το ποτό, το τσιγάρο και η τηλεόραση.

4. Έχετε πάντα μία καλή λύση για να κάνετε ένα καλό δώρο σε ένα φίλο.

5. Γίνεστε πιο τολμηρός με ένα πούρο στο στόμα αφού ένα ρητό γράφει «με το πούρο στο στόμα ο νέος λέει και τολμά πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που θα έλεγε και θα τολμούσε χωρίς πούρο».

6. Έχετε μια καλή δικαιολογία για να αποφύγετε τις αγγαρείες του σπιτιού (για τους άντρες) «δεν μπορώ μωρό μου τώρα, περίμενε ακόμη λίγο για να τελειώσω το πούρο μου»

Λεωνίδας Παυλόπουλος

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους ορισμένα ιστολόγια τα οποία εκμεταλλευόμενα τον μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το Διαδίκτυο έχουν μετατρέψει τον χώρο των ελληνικών blogs σε ένα άναρχο τοπίο, όπου επικρατούν οι φημολογίες, οι συκοφαντικοί 

χαρακτηρισμοί, οι ψευδο-ειδήσεις και ψευδο-αποκαλύψεις. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει αρκετούς οι οποίοι έπεσαν θύματα δήθεν αποκαλύψεων να στραφούν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθούν. Ταυτόχρονα έχει επηρεάσει με αλγεινό τρόπο την άποψη που έχουν οι πολίτες στη χώρα μας για τα blogs, η συντριπτική πλειοψηφία 

των οποίων δεν έχει καμία σχέση με την όλη υπόθεση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ανωνυμίας των blogs και το κατάπόσον αυτή προστατεύει την ελεύθερη έκφραση ή γίνεται αιτία για να μπορούν ορισμένοι να παραβαίνουν τους κανόνες χωρίς καμία επίπτωση. 

Η πρόσφατη γνωμοδότηση του τέως Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά, σύμφωνα με την οποία το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου και άρα δεν υπάρχει απόρρητο για τους bloggers, ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά, προκαλώντας τις αντιδράσεις όχι μόνο των bloggers, οι οποίοι θεωρούν ότι πρόκειται για μια απόπειρα «φίμωσης» των blogs, αλλά και της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η γνωμοδότηση του κ. Σανιδά έρχεται να καλύψει ένα νομοθετικό κενό το οποίο η πολιτεία και το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχουν ως σήμερα κάνει τίποτε για να καλύψουν. 

«Η προσωπική μου άποψη δεν απέχει και πολύ από αυτήν του κ.Σανιδά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κ. Χ.Χρυσόγονος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Εφ΄ όσον κάποιος αποπειράται να επικοινωνήσει δημόσια,δεν μπορεί να κρύβει τα στοιχεία της ταυτότητάς του.Από εκεί και πέρα,το κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει άρση της ανωνυμίας είναι ένα άλλοζήτημα και οπωσδήποτε θα χρειαζόταν νομοθετική βάση.Εφόσον δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική ρύθμιση, δεν βλέπω και το πώς μπορεί να αρθεί η ανωνυμία όσων γράφουν διάφορα πράγματα στα blogs. Πάντως δεν το βλέπω συνταγματικά απαγορευμένο να υπάρξει κάποια στιγμή μια ανάλογη νομοθετική ρύθμιση» τονίζει. 

Οπως επισημαίνει η κυρία Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, μια νομοθετική ρύθμιση που θα όριζε ότι όλα τα blogs θα πρέπει να είναι επώνυμα θα περιόριζε σε μεγάλο βαθμό την ελευθερία των πολιτών να εκφραστούν, να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις και να επικοινωνήσουν μέσω των blogs. «Αν ορίσουμε ότι ένα blog θα πρέπει να είναι απαραίτηταεπώνυμο, αυτό ίσως να αποτρέψει πολλούς ανθρώπους από τη δημιουργία ενός blog ή να τους στερήσει τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα. Εχουμε δηλαδή αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν chilling effect» εξηγεί. 

Από την άλλη όμως, παρατηρεί ότι πολλά blogs δεν είναι απλά χώροι ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως δημοσιογραφικές και ενημερωτικές ιστοσελίδες, και το γεγονός πως λειτουργούν στο Διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι δεν υπόκεινται και σε κανόνες. «Δεν είναι δυνατόν δηλαδή επειδή μεταφέρω μια δραστηριότητα στο Ιnternet να αποδεσμεύομαι πλέον από οποιονδήποτε κανόνα» λέει. 

Η κυρία Μήτρου αναφέρει πως ό,τι ισχύει και στο Δίκτυο, ισχύει στον πραγματικό κόσμο.«Αν στο Διαδίκτυο σημειώνεται μια παραβατική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμασυκοφαντική δυσφήμηση, πρέπει να βρούμε τους όρους που κάποιος θα μπορεί να επέμβει για να αποκατασταθεί η τάξη.Αυτός μπορεί να είναι ο διαχειριστής του blog, μπορεί να είναι μια Αρχή ή μπορεί να είναι η εισαγγελική αρχή σε περιπτώσεις που δικαιολογείται η άρση του απορρήτου. Και πρέπει να αποφασίσουμε και σε ποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να αρθεί το απόρρητο» . Πάντως, όπως τονίζει, είναι αντίθετη με τη γνωμοδότηση του κ. Σανιδά, διότι «δεν μπορεί να αίρεται το απόρρητο για οποιαδήποτε διαδικτυακήδραστηριότητα,επειδή απλά το Ιnternet θεωρείται δημόσιος χώρος» . Οπως επισημαίνει ο κ. Φώτης Σπυρόπουλος, νομικός και υποψήφιος διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, «τo πρόβλημα των δυσφημιστικών δημοσιευμάτων σε διάφορα blogs είναι υπαρκτό.Προς αυτήν την κατεύθυνση η ως άνω γνωμοδότηση προσπαθεί να βρει απαραίτητες λύσεις». Ωστόσο, όπως εξηγεί, «στο άρθρο 4 του Ν. 2225/94 αναφέρονται λεπτομερώς τα εγκλήματα για τα οποία μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.Θα πρέπει ενδεχομένως να αναθεωρηθεί ο εν λόγωκατάλογος εγκλημάτων και όχι να καταστεί ανεφάρμοστη η εν λόγω διάταξη μέσω μιας γνωμοδότησης» . 

Ο κ. Σπυρόπουλος αναφέρει ότι «είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η ευρυζωνικότητα στις σύγχρονες επικοινωνίες» και τονίζει ότι «οι προσπάθειες για επιβολή κανόνων στοΔιαδίκτυο πρέπει να ανταποκρίνονται στα διεθνή δεδομένα και να μην είναι αποσπασματικές. Σε κάθε περίπτωση η νομοθεσία οφείλει να μην είναι "δρακόντεια" προκειμένου να είναι αποτελεσματική. Εξάλλου, ασφάλεια και ελευθερία δεν αποτελούν τις δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά πρέπει να λειτουργούνπαραπληρωματικά». 

«Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της επωνυμίας στα blogs» λέει η κυρία Μπέττυ Τσακαρέστου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «γιατί πιστεύω ότι η υπογραφή σε ένα κείμενο είναι και απόδειξη της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας αυτού που το γράφει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος που γράφει με ένα ψευδώνυμο δεν είναι σοβαρός και υπεύθυνος». 

Υπέρ της ανωνυμίας των blogs χωρίς όρους τάσσονται οι περισσότεροι έλληνες bloggers, οι οποίοι όμως καταδικάζουν χωρίς επιφυλάξεις τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν ορισμένα από τα λεγόμενα «ενημερωτικά» blogs. «Προσωπικά αυτά τα blogs δεν μου αρέσουν καθόλου.Δεν μου αρέσει ούτε η δουλειά που κάνουνούτε η εικόνα που δίνουν προς τα έξω για τους bloggers γενικότερα. Επειδή έχω παρακολουθήσει όλες τις φάσειςωρίμανσης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας,είμαι απόλυτα βέβαιος πως πρόκειται για ένα φαινόμενο που κάποια στιγμή θα τελειώσει.Αλλά,παρ΄ όλο που δεν μου αρέσουν, πιστεύωότι οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης θα τους κάνει μάλλονκαλό» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ν. Δανδράκης , διαχειριστής του blog Νylon και της ιστοσελίδας sync.gr που καταγράφει τα ελληνικά blogs. 

Τι συμβαίνει στο εξωτερικό

ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι ανάλογα θέματα απασχολούν τον δημόσιο διάλογο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Πριν από λίγο καιρό μια απόφασηενός βρετανικού δικαστηρίου ήρθε να ανατρέψει το καθεστώς ανωνυμίας των blogs στη χώρα. Συγκεκριμένα απεφάνθη ότι το blogging είναι «στην ουσία δημόσια και όχι ιδιωτική δραστηριότητα» και ως εκ τούτου δεν προστατεύεται από την ανωνυμία. Αφορμή για την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου ήταν η περίπτωση ενός αστυνομικού-blogger, ο οποίος κατέφυγε στη Δικαιοσύνη για να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς η «ταυτότητά» του είχε διαρρεύσει στην εφημερίδα «Τimes» του Λονδίνου. Ο αστυνομικός, μέσω του blog του, έκανε σημαντικές αποκαλύψεις για το έργο της αστυνομίας και την πολιτική που ακολουθεί. Προσπάθησε να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς φοβόταν ότι η υπηρεσία του θα του επιβάλει κυρώσεις, όπως και τελικά συνέβη. Ο δικαστής όμως απέρριψε το αίτημά του, καθώς έκρινε ότι το blog του αστυνομικού ήταν στην ουσία δημοσιογραφικό και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να λειτουργεί στη βάση ανωνυμίας.

Τι σχεδιάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης

ΠΗΓΕΣ από το υπουργείo Δικαιοσύνης διαβεβαιώνουν ότι προς το παρόν δεν σχεδιάζεται καμία πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση για τα blogs. Οπως εξηγούν, σε νομοθετικό επίπεδο δεν προγραμματίζεται καμία αλλαγή στο υπάρχον νομικό πλαίσιο και τονίζουν ότι πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος και να βρεθούν λύσεις οι οποίες θα διασφαλίζουν την ελεύθερη έκφραση της γνώμης μέσω του Διαδικτύου, αλλά και την προστασία των πολιτών από κακόβουλες επιθέσεις. Επίσης αναφέρουν ότι οποιαδήποτε ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει προτού γνωμοδοτήσουν η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και ο Συνήγορος του Πολίτη.

Τι λέει η Google

Εκπρόσωποι της Google αναφέρουν: «Η Googleπαρέχει την τεχνολογική δυνατότητα για τη δημιουργία ενός blog, δηλαδή προσφέρει δωρεάν τολογισμικό. Την πολιτική σχετικά με την ανωνυμία των bloggers προσπαθούμε να την προσαρμόζουμε σε κάθε χώρα. Δηλαδή οι τοπικοί νόμοι υπερισχύουν της πολιτικής της εταιρείας. Για παράδειγμα,έχουμε άλλη πολιτική στην Κίνα και άλλη στην Ελλάδα. Αν υπάρχει εισαγγελική παρέμβαση,συνεργαζόμαστε με τις τοπικές αρχές και, αν διαπιστώσουμε κάτι παράνομο, προσπαθούμε να επέμβουμε» επισημαίνει ο κ. Γ. ΣαλιάρηςΦασσέας, country manager της Google για την Ελλάδα και την Κύπρο. 

Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ | Κυριακή 23 Αυγούστου 2009 από το www.tovima.gr

Διαβάστε Επίσης

Θυμάστε το παιχνίδι Second Life, ο εικονικός κόσμος που επρόκειτο να γίνει εξίσου σημαντικός με τον αληθινό; Με σημερινό πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 84.000 χρήστες, το Second Life αποδεικνύει πόσο βραχύβιες είναι οι μόδες του Ίντερνετ.

Παρότι, όμως, οι ενήλικες μοιάζουν να βαρέθηκαν τους εικονικούς κόσμος, οι σχετικές ιστοσελίδες που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, ενώ πολλές από αυτές βρήκαν και τρόπους να βγάλουν λεφτά.

Στις ΗΠΑ, περισσότερα από 10 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι επισκέπτονται σε καθημερινή βάση δικτυακούς εικονικούς κόσμους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ινστιτούτου μελετών αγοράς eMarketer, που υπολογίζει ότι ο αριθμός αυτός θα φθάσει τα 15 εκατομμύρια μέχρι το 2013. Τον Ιανουάριο, οι έφηβοι μπορούσαν να επισκεφθούν 112 εικονικούς κόσμους, με 81 άλλους στο στάδιο της προετοιμασίας.

Κάθε ένας από αυτούς απευθύνεται σε διαφορετικές ηλικίες και ενδιαφέροντα. Το Club Penguin, ηγέτης του χώρου, εξαγοράσθηκε από την Disney το 2007 για 700 εκατ. δολάρια και επιτρέπει σε παιδιά Δημοτικού να επιλέξουν εικονική προσωπικότητα ως πιγκουΐνοι, να χτίσουν το δικό τους ιγκλού και να παίξουν παιχνίδια. Το Habbo Hotel, με έδρα τη Φινλανδία, είναι ένα παγκόσμιο «στέκι» για νέους που θέλουν να ανακαινίσουν τα δωμάτιά τους, αλλά και να οργανώσουν κοινές δραστηριότητες. Το Gaia Online, με βάση τη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια, προσφέρει παρόμοιες υπηρεσίες και προσελκύει μεγαλύτερους εφήβους, με ενδιαφέρον στα κόμικς «μάνγκα».

Οι δικτυακοί αυτοί κόσμοι δεν έγιναν δημοφιλείς μεταξύ των διαφημιστών, καθώς οι συναλλαγές σε αυτούς γίνονται με εικονικά χρήματα και αφορούν συνήθως τη βελτίωση της δικτυακής εικόνας του χρήστη, γνωστή και ως «άβαταρ». Οι χρήστες του δικτυακού τόπου Gaia Online δαπανούν κάθε μήνα ένα πραγματικό εκατομμύριο δολάρια για να αγοράσουν εικονικά αντικείμενα. Η διαχείριση μίας τέτοια εικονικής οικονομίας δεν είναι, όμως, εύκολη υπόθεση και για το λόγο αυτό η Gaia προσέλαβε οικονομολόγο για να αντιμετωπίσει ζητήματα όπως τον πληθωρισμό και την άνιση κατανομή πλούτου στο δικτυακό κόσμο.

Το σημαντικότερο πρόσκομμα στην οικονομική ανάπτυξη των ψηφιακών κόσμων για παιδιά είναι οι γονείς. Πολλοί από αυτούς δεν θέλουν τα παιδιά τους να κινούνται ανεξέλεγκτα σε εικονικούς κόσμους, θεωρώντας τους υπερβολικά εμπορευματοποιημένους ή επικίνδυνους. Τα παιδιά του Δημοτικού είναι επίσης ιδιαίτερα ευμετάβλητα στις προτιμήσεις τους, δυσχεραίνοντας το έργο αναλυτών και επιχειρηματιών του ψηφιακού χώρου.

ΠΗΓΉ www.kathimerini.gr με στοιχεία από The Economist

ΓΥΡΙΣΤΕ όλο τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη. Νομίζετε ότι θα σας κοστίσει πολύ; Απατάσθε! Διότι πρόκειται για τον πιο φτηνό σε χρήματα και πιο πλούσιο σε εμπειρίες τρόπο να ταξιδέψετε.

Αρκεί να μην έχετε πρόβλημα στο να αποχωριστείτε την ντουλάπα σας και να πάρετε μόνο τα απολύτως απαραίτητα, και να μη φοβάστε να μείνετε σε κάμπινγκ και hostels. Στο www.the-backpacking-site.com θα βρείτε όλα όσα χρειάζεται να ξέρει όποιος ταξιδεύει μόνο με ένα σακίδιο. Τι πρέπει να έχετε μαζί σας, συμβουλές για την ασφάλειά σας, προτεινόμενα καταλύματα που ήδη έχουν χρησιμοποιήσει άλλοι ταξιδιώτες, πληροφορίες για τα μέσα μαζικής μεταφοράς και πολλά ακόμα. Επιλέξτε προορισμό (από τη λίστα δεξιά) και δείτε τα ταξίδια με άλλο μάτι!

Φυσική Ιστορί@

ΚΑΝΤΕ μια διαδικτυακή βόλτα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά μουσεία του κόσμου, στο οποίο «φιλοξενούνται» ζωάκια που δεν έχουμε ξαναδεί. Απολαύστε φωτογραφίες πλασμάτων που ζουν σε απρόσιτα για τον άνθρωπο σημεία, στα σκοτεινά βάθη των θαλασσών, κάτω από το έδαφος, μέσα σε ηφαίστεια κ.λπ. Το Μουσείο φιλοξενεί και προσωρινές εκθέσεις με ζώα σε αιχμαλωσία (!) κάτω από την επίφαση ότι αυτές γίνονται ειδικά για τα παιδιά. Ζωντανά εκθέματα δηλαδή... Μελετήστε απολιθώματα και σπάνια φυτά και μεταλλεύματα και ένα σωρό ακόμα. Ολα, με ένα κλικ στο www.naturalhistorymuseum.org.uk .

Σούπερ γκάτζετ!

ΕΙΣΤΕ υπναράδες και δεν ξυπνάτε με τίποτα; Δοκιμάστε το ξυπνητήρι που όταν χτυπάει αρχίζει και τρέχει πάνω στις ρόδες του και για να το σταματήσετε πρέπει να το πιάσετε πρώτα! Εναλλακτικά μπορείτε να δοκιμάσετε και το ξυπνητήρι βαράκι που για να σταματήσει να χτυπάει πρέπει να το σηκώσετε 30 φορές! (και ξυπνάτε και γυμνάζεστε!) Μήπως θέλετε τον ήλιο και το φεγγάρι σε ένα βάζο; Και αυτό θα το βρείτε. Και τι θα λέγατε για σούπερ θήκες κινητού, μάσκες με ενσωματωμένες φωτογραφικές μηχανές για να βουτάτε στη θάλασσα και να φωτογραφίζετε ό,τι θέλετε χωρίς να κουβαλάτε επιπλέον εξοπλισμό; Αυτά και ένα σωρό ακόμα πρωτότυπα και μοναδικά αντικείμενα θα τα βρείτε στο www.gadgetlife.gr. Εκτός από ιδέες για εσάς, θα βρείτε και δώρα για τους φίλους σας, δώρα που θα ξεφεύγουν σαφώς από τα ίδια και τα ίδια!

 ΜΑΡΙΑ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Τα λέμε σε λίγες μέρες.......

Ονομάζεται «Asante», που σημαίνει «ευχαριστώ» στα σουαχίλι, και είναι το πρώτο αφρικανικό free press περιοδικό στην Αθήνα, γραμμένο στα ελληνικά από μετανάστες δεύτερης γενιάς. Ενα αντι-παράδειγμα για την ξενοφοβία των καιρών μας και ένας «πιλότος» για την ενσωμάτωση των ξεχωριστών περιπτώσεων στην ελληνική κοινωνία.

Οταν πέρυσι το καλοκαίρι η Ολγα μιλούσε για ένα αφρικανικό free press περιοδικό που ετοιμάζουν κάποιοι μετανάστες φίλοι της, τα χαμόγελα ήταν μάλλον συμπάθειας και τα τυπικά «α, τι ωραίο» συγκάλυπταν τις εμπεριστατωμένες προβλέψεις για το σύντομο και γραφικό του εγχειρήματος. Εναν χρόνο μετά, στο μικρό αλλά γεμάτο χρώματα γραφείο των Εξαρχείων οι προβλέψεις καταρρίπτονται και το μάτι πέφτει στα 12 καταπληκτικά εξώφυλλα του «Asante», με τον τόνο στην παραλήγουσα και το «ευχαριστώ» στον τίτλο προς τους αναγνώστες αλλά και όλους τους Ελληνες. 

«Θέλαμε το περιοδικό να είναι η σύνδεση της Ελλάδας με την Αφρική, των παιδιών που έχουν μεγαλώσει ή γεννηθεί εδώ με τον τόπο απ' όπου προέρχονται οι γονείς τους» λέει ο Νικόδημος Κίνιουα Μαϊνά, επικεφαλής ουσιαστικά της προσπάθειας. Γεννήθηκε στην Κένυα και οκτώ χρόνων προσγειωνόταν στην Ελλάδα, την οποία σήμερα αναγνωρίζει ως πατρίδα. Με σπουδές μάρκετινγκ, πατέρα ιερέα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ...; ανορθόδοξες για τον μέσο Ελληνα ανησυχίες, βρέθηκε από την πρώτη Βουλή των Εφήβων το 1995, της οποίας διετέλεσε μέλος, να κυνηγά τη ζωή και να σκέφτεται τη δράση. 

«Η Αφρική είναι όσα γνωρίζουμε: AIDS, φτώχεια, πείνα, δικτατορικά καθεστώτα, εμφύλιες συγκρούσεις. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Είναι και χαμόγελα, χρώματα, αισιοδοξία, πολιτισμός παρά τις δυσκολίες. Μέσα από το "Asante" θέλουμε να αναδείξουμε όλες τις πλευρές της». Επέλεξαν ως γλώσσα του περιοδικού τα ελληνικά, που μιλάνε καλύτερα και από γηγενή διαμαρτυρόμενο στον Αγιο Παντελεήμονα, γράφουν τις σκέψεις τους και σελιδοποιούν την ψυχή τους στις 52 σελίδες κάθε τεύχους. 

Εργαζόμενοι το πρωί σε διάφορες δουλειές, μόνιμες ή του ποδαριού - «ναι, προλαβαίνω την ερώτησή σου: κάποιοι πουλάνε και CD» -, το βράδυ «τσοντάρουν» χρόνο και χρήμα από τα πενιχρά 700 ευρώ τους, στην καλύτερη των περιπτώσεων, για να βγάλουν το «Asante», να γράψουν για το απαρτχάιντ, τις διαδηλώσεις στη Μαδαγασκάρη, την παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και το σεξ στην Αφρική. 

Τα προβλήματα των παιδιών μεταναστών δεύτερης γενιάς δεν τους αφήνουν αδιάφορους. Γεννημένοι στην Ελλάδα, αλλά όχι και έλληνες πολίτες. Παιδιά που έχουν έρθει μέσω προγραμμάτων, της Εκκλησίας, της ελληνικής ιεραποστολής, και όμως βρίσκονται γραφειοκρατικώς κρεμασμένα. Παιδιά που γεννήθηκαν εδώ από μετανάστες γονείς, αλλά δεν έχουν ελληνικό δελτίο ταυτότητας. 

Ο Νικόδημος και ο δίδυμος αδελφός του έκαναν ταυτόχρονα αίτηση για έκδοση ταυτότητας, περίπου το 1994. Του αδελφού του εγκρίθηκε έπειτα από 15 χρόνια, η τύχη της δικής του αγνοείται. Κυκλοφορεί ακόμη με το διαβατήριο ξένης χώρας. «Οποιος ζει τόσα χρόνια στην Ελλάδα και δεν έχει επιλέξει να φύγει είναι πλέον Ελληνας. Κάποιος που γεννήθηκε από έναν εκ των δύο γονιών Ελληνα είναι Ελληνας. Κάποιος που γεννήθηκε στην Ελλάδα είναι Ελληνας. Και όμως, ο πατέρας καλείται να αναγνωρίσει το παιδί στο μαιευτήριο διότι η μητέρα είναι παράνομη. Παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα λαμβάνουν μόνο ληξιαρχική πράξη γεννήσεως και όχι πιστοποιητικό» λένε τα παιδιά του «Asante». Σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται επίσης ότι ζητήθηκε από δημόσιες υπηρεσίες για διάφορες υποχρεώσεις πιστοποιητικό γέννησης από τη χώρα καταγωγής των γονέων τους, παρ' ότι τα παιδιά γεννήθηκαν στην Ελλάδα! 

Τα προβλήματά τους εντοπίζονται κυρίως στο θέμα της γραφειοκρατίας και όχι τόσο στην υποδοχή τους από τον κόσμο. «Οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει την παρουσία μας εδώ, οι Αφρικανοί έρχονται σταθερά από το 1970 και μετά, και επειδή δεν δημιουργούν προβλήματα ήταν πάντα αποδεκτοί» λέει ο Αλί Κουλίμπαλι από το Μάλι, ο οποίος ακόμη θυμάται με συγκίνηση τις πρώτες ημέρες του στην Καβάλα, όταν κανένας ντόπιος δεν τον άφηνε να πληρώνει όπου και αν πήγαινε. Η σημερινή κατάσταση πάντως προβληματίζει και τον ίδιο. «Ούτε εμένα μου αρέσει. Ούτε εγώ μπορώ να κυκλοφορήσω στον Αγιο Παντελεήμονα. Και όταν υπάρχουν προβλήματα με μετανάστες, γνωρίζω ότι ο Αφρικανός θα είναι πρώτος στο στόχαστρο. Είναι αυτός άλλωστε που ξεχωρίζει λόγω χρώματος». 

Στην προσπάθεια συνδράμουν και πολλοί Ελληνες. Ανθρωποι που δεν ξεχωρίζουν τον συνάνθρωπό τους από το χρώμα της επιδερμίδας τους ή τον τόπο καταγωγής τους και που βρήκαν την ιδέα του «Asante» ενδιαφέρουσα. «Η Αφρική ταιριάζει στους Ελληνες» λέει ο Νικόδημος. «Εχουμε παρόμοια ψυχοσύνθεση. Είμαστε εξωστρεφείς, φωνακλάδες, φιλόξενοι, μιλάμε έντονα, εκεί που είμαστε εκνευρισμένοι βάζουμε τα γέλια, τρέχουμε στους δρόμους και οδηγούμε παλαβά. Εντάξει, είμαστε λίγο πιο μαύροι» λέει ο Νικόδημος. «Και ο τίτλος, που σημαίνει "ευχαριστώ" στα σουαχίλι, είναι ο δικός μας τρόπος να ευχαριστήσουμε τη χώρα που μας έχει υποδεχτεί, τους ανθρώπους που μας βοήθησαν, εκείνους που μας διαβάζουν αλλά και όσους αφιερώνουν προσωπικό χρόνο για αυτή την προσπάθεια» συμπληρώνει ο Αλί. 

Το «Asante» ασχολείται προς το παρόν μόνο με τα θέματα των Αφρικανών, διατηρώντας όμως επαφές με άλλες οργανωμένες κοινότητες μεταναστών και σχεδιάζοντας κοινές δράσεις. Το 2007, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών υπολόγιζε σε περίπου 15.000 τους αφρικανούς μετανάστες στην Ελλάδα, αν και στην καταμέτρηση δεν είχαν συμπεριληφθεί και οι μετανάστες δεύτερης γενιάς όπως ο Νικόδημος ή παιδιά που γεννήθηκαν εδώ. 

Στη σύνταξη και στη δημιουργία συμμετέχουν Αφρικανοί όλων των εθνοτήτων, καταρρίπτοντας και τον (τηλεοπτικό) μύθο περί φυλετικών διαφορών μεταξύ ορισμένων κρατών της Μαύρης Ηπείρου. Επεισόδια και εντάσεις μεταξύ Σουδανών και Σομαλών ή άλλων φυλετικών ομάδων δεν έχουν θέση στο «Asante». Αλλωστε και στην Ομόνοια ελάχιστοι εκτιμούν βάσιμα ότι τα επεισόδια προηγούμενων μηνών δημιουργήθηκαν εξαιτίας φυλετικών διαφορών και όχι λόγω διαφορών στη μοιρασιά των στεκιών πώλησης ναρκωτικών ...; 

Εναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του περιοδικού οι στόχοι της ομάδας εξελίσσονται. Αναζητείται ήδη το επόμενο βήμα, με όνειρα πολλά και ιδέες καλές. Για τον Νικόδημο και τον Αλί ένα όνειρο που θα ήθελαν να δουν να πραγματοποιείται με τη συνεργασία της ελληνικής πολιτείας είναι η δημιουργία στο κέντρο της Αθήνας ενός Κέντρου Εξυπηρέτησης Πολιτών για τους αφρικανούς μετανάστες, οι οποίοι θα μπορούν στις γλώσσες τους και δίχως τον φόβο της δημόσιας υπηρεσίας να πληροφορούνται λεπτομέρειες για όσα τους απασχολούν. Επισήμως και ανεπισήμως. Στόχος, ή στοίχημα αν θέλετε, είναι και μια συνέντευξη με τον Γιώργο Καρατζαφέρη. «Εμείς είμαστε ανοιχτοί στον διάλογο» λέει ο Αλί. «Θέλουμε να ακούμε τις γνώμες των άλλων, να τις καταγράφουμε. Ακόμη και τις πιο διαφορετικές. Εκείνοι;». 

Το μεγαλύτερο άγχος τους αυτές τις ημέρες είναι το οικονομικό: «Τα έξοδα βγαίνουν από την τσέπη μας» λέει ο Αλί. «Λειτουργούμε ως ένα κανονικό free press, δεχόμαστε διαφημίσεις, αλλά ακόμη δεν έχουμε πάρει το ...; θάρρος να χτυπάμε πόρτες και να ζητάμε. Δεν μας αρέσει να παρακαλάμε. Δεν είμαστε κακομοίρηδες. Μόνο ό,τι έρθει από φίλους και γνωστούς». Και όχι, δεν μοιράζουν CD μαζί με το περιοδικό ...

 Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 455, σελ. 56-59, 5/07/2009.

Στο μυθιστόρημά του αυτό (που συστήνουμε σε όσους ξέρουν αγγλικά να το διαβάσουν στο πρωτότυπο - είναι εξαιρετική, από τον Ροθ, η χρήση της γλώσσας), λοιπόν, ο Ζούκερμαν, αποφασίζει να εγκαταλείψει για 1 χρόνο περίπου το ήσυχο καταφύγιό του στα βουνά, στα Berkshires, και να επιτρέψει ύστερα από 11 χρόνια στην πολύβουη, και τρομοκρατημένη, μετά τις επιθέσεις της 11/9/2001, Νέα Υόρκη. Το πρώτο πράγμα που τον «χτύπησε» άσχημα, ήταν οι ορδές «των μικρών ηλίθιων θεών», που περιφέρονται παντού, μιλώντας αδιάκοπα στα κινητά τους τηλέφωνα. (Η μετάφραση του υπογράφοντος είναι ελεύθερη και... αυθαίρετη, από την αγγλική έκδοση Vintage):

«ΣΤΑ βουνά όπου ζούσα ώς τώρα, δεν είχαμε λήψη. Και στη μικρή πόλη όπου κατεβαίναμε για τα ψώνια, όπου υπήρχε λήψη, οι άνθρωποι δεν περπατάνε μιλώντας αδιάκριτα στο τηλέφωνο. Θυμάμαι μια Νέα Υόρκη στην οποία οι μόνοι άνθρωποι που ανέβαιναν περπατώντας την Μπρόντγουεϊ, και που φαίνονταν να μιλάνε στον εαυτό τους, ήταν σαλεμένοι, τρελοί. Τι να συνέβη, άραγε, αυτά τα 10 χρόνια και ξαφνικά έχουμε τόσα πολλά να πούμε, που μάλιστα δεν μπορούν να περιμένουν κιόλας;

ΟΠΟΥ περπατούσα, κάποιος θα με πλησίαζε ή θα περπατούσε πίσω μου, μιλώντας στο τηλέφωνό του. Στα αυτοκίνητα μέσα, ώς και οι οδηγοί μιλώντας - το ίδιο και οι ταξιτζήδες. Για κάποιον σαν και μένα, που μπορεί και να περνούσαν μέρες χωρίς να μιλήσει σε ψυχή, αναλογίζομαι τι ήταν εκείνο που, ενώ μέχρι τώρα κρατούσε τους ανθρώπους σε κάποια ισορροπία, ξαφνικά γκρεμίστηκε, κάνοντάς τους να προτιμούν να μιλούν ακατάσχετα στο τηλέφωνο, από το να περπατούν ελεύθερα στους δρόμους, χωρίς να τους «παρακολουθεί» κανείς, και να απολαμβάνουν στιγμές μοναξιάς, αφήνοντας τον εαυτό τους να ενσωματωθεί στη ζωή των δρόμων, ο καθένας με όλα τα ωραία ένστικτά του και να περάσουν από το μυαλό τους, ελεύθερα, οι μυριάδες εκείνες σκέψεις που μπορούν να σου εμπνεύσουν οι δραστηριότητες μιας πόλης.

ΓΙΑ ΜΕΝΑ, όλο αυτό το πράγμα (σ.σ.: οι χιλιάδες να μιλάνε συνεχώς στα κινητά τους), έκανε τους δρόμους να φαίνονται κωμικοί και τους ανθρώπους γελοίους, εξευτελισμένους. Ταυτόχρονα, όμως, φαινόταν και σαν πραγματική τραγωδία. Να καταργείς, μέσω του κινητού, τη φυσιολογική δυνατότητα των ανθρώπων να μην είναι συνεχώς μαζί, έχει οπωσδήποτε δραματική επίδραση στην ψυχοσύνθεσή τους. Το κινητό σε κάνει να είσαι βέβαιος ότι θα βρεις τον άλλον ανά πάσα στιγμή, και αυτό σε ησυχάζει. Εάν τύχει όμως να μην τον βρεις, τότε γίνεσαι ανυπόμονος και θυμωμένος, σαν ένας μικρός, ηλίθιος Θεός. Συνειδητοποίησα δε, ότι η «περιρρέουσα ησυχία», που κάποτε ήταν αυτονόητη στη ζωή μας, εξαφανίστηκε τώρα από παντού -από τα εστιατόρια, τα ασανσέρ, τους δρόμους κ.λπ.- και ότι η απέραντη μοναξιά των ανθρώπων είναι εκείνη που προκάλεσε τελικά αυτή την ατέλειωτη επιθυμία τους να ακούγονται, αλλά και τη συναφή αδιαφορία και έλλειψη σεβασμού τους, προς εκείνους που είναι αναγκασμένοι να τους ακούν».

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Από τη δεκαετία του '60 τα ενιαία θεματολογικά άλμπουμ της μουσικής, που αποκαλούνται Concept, κάνουν κατά καιρούς την παρουσία τους στην επικαιρότητα, απλώνοντας μάλιστα το εύρος των θεμάτων τους σε όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής.

Η δομή που έχουν τα Concept άλμπουμ, ανεξάρτητα αν είναι ορχηστρικά ή περιέχουν στίχους, αναφέρεται σε μία συγκεκριμένη ιστορία ή ένα ενιαίο θέμα, αλλά μπορεί να αφορά κι έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Στα μιούζικαλ, οι ερμηνευτές μοιράζονται τους χαρακτήρες της υπόθεσης και δημιουργούν αυτό που ονομάζουμε συνήθως ροκ όπερα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα Tommy και Quadrophenia των Who και The Wall των Pink Floyd, αλλά και έργα του Andrew Lloyd Weber, όπως το Jesus Christ Superstar.

Τα πρόσφατα παραδείγματα έρχονται από το άλμπουμ Fork In The Road, 33ο για τον ηλικίας 63 ετών Neil Young, στο οποίο ασχολείται με τη Lincoln Continental Convertible, μοντέλο του 1959, που είναι το αγαπημένο του αυτοκίνητο.

Το Hazards Of Love είναι το 5ο άλμπουμ των Decemberists και είναι εμπνευσμένο από το ΕΡ της Anne Briggs, που έχει τον ίδιο τίτλο. Στον δίσκο συμμετέχουν ονόματα όπως οι Shara Worden από τους My Brightest Diamond, ο Jim James από τους My Morning Jacquet και ο Becky Stark των Lavender Diamond.

Από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που διανύουμε είναι το Hazard Of Love· πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που αναπτύσεται με ξεχωριστή ευαισθησία μεταξύ των ερμηνευτών, που ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο, με πιο εντυπωσιακή την Worden στον ρόλο της ζηλιάρας βασίλισσας του δάσους.

Το πρόσφατο άλμπουμ του Graham Coxon, κιθαρίστα των Blur, μας περιγράφει στα 15 τραγούδια του τη ζωή ενός ανθρώπου, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο.

Οι Madness επιστρέφουν με το The Liberty Of Norton Folgate, που είναι μία γεωγραφική και ιστορική προσέγγιση για το Λονδίνο.

Οι Green Day κυκλοφόρησαν και αυτοί άλλο ένα ενιαίο θεματολογικά άλμπουμ, μετά το American Idiot του 2004. Στο 21st Century Breakdown παρακολουθούν, μέσα από τα 17 τραγούδια του, την ιστορία του Christian και της Gloria, σε μια σύγχρονη όπερα που αποτελείται από τρεις πράξεις. Τα τρία μέρη ονομάζονται Heroes And Cons, Charlatans And Saints και Horseshoes And Handgrenades. Παραγωγός στον δίσκο, ο Butch Vig των Garbage, με τον οποίο οι Green Day είχαν συνεργασθεί και στο παρελθόν για το άλμπουμ Dookie.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα Concept άλμπουμ έχουν τις ρίζες τους στα μέσα της δεκαετίας του '30, όταν η τραγουδίστρια Lee Willey κυκλοφόρησε σε 4 δίσκους 78 στροφών 8 τραγούδια που είχαν γραφτεί από έναν και μοναδικό συνθέτη, που σ'αυτή την περίπτωση ήταν πρώτα ο Harold Arlen και ακολούθησαν μετά οι δίσκοι με τραγούδια του Cole Porter, πάλι από την ίδια τραγουδίστρια.

Από τα πρώτα Concept άλμπουμ, με τη σημερινή έννοια, ήταν το Manhattan Tower του Gordon Jenkins, στο οποίο όλα τα τραγούδια αναφέρονταν στο Μανχάταν.

Στη δεκαετία του '50, ο Frank Sinatra θα είναι ο πρώτος που θα κυκλοφορήσει μια σειρά από δίσκους που θα έχουν κάποια συγκεκριμένη ενότητα, όπως το In The Wee Small Hours του 1955, όπου όλα τα τραγούδια ήταν μπαλάντες γραμμένες στο ίδιο ύφος και με στίχους που είχαν σχέση με τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Ο ίδιος θα κυκλοφορήσει το 1956 τα Songs For Swinging Lovers και Swing Time.

Το 1959 η Judy Garland κυκλοφορεί το άλμπουμ The Letter, στο οποίο τραγουδώντας υποδύεται κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Το 1960 ο Ray Charles κυκλοφορεί το The Genius Hit The Road με τραγούδια που αναφέρονται σε διάφορες αμερικανικές πολιτείες, όπως τα Georgia On My Mind, Mississippi Mud, Moonlight In Vermont, California, Here Ι Come κ.ά. Ο ίδιος τραγουδιστής την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το Modern Sounds, με τραγούδια που ανήκαν στον χώρο της μουσικής κάντρι, ξεφεύγοντας έτσι από το ρυθμ εντ μπλούζ που τον είχε αναδείξει και αποτελούσε τη μόνιμη πηγή για το ρεπερτόριό του.

Το 1966 οι Beach Boys θα κυκλοφορήσουν το άλμπουμ Pet Sounds, που το αφηγηματικό ύφος του οδηγούσε στην έννοια του ολοκληρωμένου άλμπουμ, αλλά οι Beatles το 1967 με την κυκλοφορία του Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band θα είναι για μία ακόμα φορά αυτοί που θα πάρουν τα εύσημα για κάτι το πρωτότυπο, αφού αυτός ο δίσκος θα θεωρηθεί το πρώτο Concept άλμπουμ, παρά το γεγονός ότι τα τραγούδια του δεν ήταν συνδεδεμένα μεταξύ τους θεματολογικά, και θα δημιουργήσει μάλιστα την αντίστοιχη λέξη που θα φιλοξενηθεί έκτοτε σε όλα τα σημαντικά λεξικά. Τα ίδια τα μέλη των Beatles κράτησαν αποστάσεις από το να το χαρακτηρίσουν Concept. Την ίδια χρονιά οι Moody Blues κυκλοφορούν το Days Of Future Passed, που θα γνωρίσει σταδιακά μεγάλη επιτυχία, όπως και το 666 των Aphrodite's Child.

Θα ακολουθήσουν αρκετά άλμπουμ από βρετανικά κυρίως συγκροτήματα που θα έχουν ενιαίο θέμα, γνωρίζοντας μάλιστα σημαντική επιτυχία. Οι Who θα κυκλοφορήσουν το Who Sell Out, με αναφορές στο πειρατικό ραδιόφωνο της εποχής, οι Small Faces στη δεύτερη πλευρά του Ogden's Nut Gone Flake θα έχουν συγκεκριμένο τρόπο αφήγησης και θέμα στα τραγούδια τους, κάτι που θα κάνουν και οι Simon και Garfunkel στο άλμπουμ Bookends, όπου ακολουθούν την ιστορία της ζωής ενός παιδιού από μωρό, μέχρι τα γεράματα.

Τη ζωή του Sebastian Sorrow περιγράφουν στο άλμπουμ τους S.F. Sorrow, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1968, οι Pretty Things· έναν χρόνο πριν, οι Nirvana, βρετανικό συγκρότημα της εποχής, παρακολουθούσαν την ιστορία του Simon Simopath δίσκος που αν και δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία, είχε εντυπωσιακή υποδοχή από τους κριτικούς και καταξιώθηκε στο πέρασμα του χρόνου.

Το 1969, σε μία ασυνήθιστη κίνηση για την εποχή, οι Who κυκλοφορούν σε διπλό δίσκο το Tommy, που τα τραγούδια του βασίζονται σε συγκεκριμένη ιστορία, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά. Εντυπωσιακή η υποδοχή του άλμπουμ από κοινό και κριτικούς, όπως και το ανάλογο επίσης διπλό Quadrophenia, που θα κυκλοφορήσει το 1973.

Οι Kinks είναι ένα άλλο συγκρότημα με αρκετά ενιαία σε θέματα άλμπουμ, όπως τα Arthur (1969), Lola Versus Powerman and The Moneygoround Part One (1970), Muswell Hillbillies (1971), Preservation: Act 1 (1973), Preservation: Act Two (1974), Soap Opera (1976) και Schoolboys In Disgrace (1976).

Στη δεκαετία του '70, ο Roger Waters θα εντυπωσιάσει με τις ιστορίες του, που θα κυκλοφορήσουν ως δίσκοι του συγκροτήματός του, τους Pink Floyd, Dark Side Of The Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) και The Wall (1979). Δίσκοι που θα παραμείνουν στην επικαιρότητα για πολλά χρόνια.

Οι Jethro Tull δημιούργησαν μία σειρά από σημαντικά ολοκληρωμένα έργα, όπως τα Aqualung, Thick As Α Brick, Α Passion Play και War Child. Στην ίδια περίοδο ανάλογους δίσκους κυκλοφόρησαν συγκροτήματα όπως οι Yes, Emerson, Lake And Palmer, Genesis, ο Rick Wakeman με το Six Wives Of Henry The VIII και αργότερα το 1984, επηρεασμένο από τον Orwell, ο David Bowie, που έχει ένα από τα σημαντικότερα ολοκληρωμένα άλμπουμ όλων των εποχών, το The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, και ο Marvin Gaye με το What's Going On.

Αργότερα ανάλογο ενιαίο θεματολογικά περιεχόμενο θα έχουν αρκετά από τα άλμπουμ του Alan Parsons, με πρώτο το Tales Of Mystery And Imagination, με τραγούδια βασισμένα σε ιστορίες και ποιήματα του Edgar Alan Poe, και τα Paradise Theatre και Killroy Was Here των Styx.

Από τη δεκαετία του'90 και μετά, εκτός των Green Day, σημαντικά ολοκληρωμένα άλμπουμ κυκλοφόρησαν οι Smashing Pumpkins, τα Mellon Collie and the Infinite Sadness και Machina: Machines Of God, οι Mars Volta με το De-loused In The Commatorium και οι Nine Inch Nails με το Year Zero.

Στη δεκαετία που τελειώνει, ο Sufjan Stevens έχει ήδη ηχογραφήσει 3 ενιαία θεματολογικά άλμπουμ, αλλά χρειάζεται αρκετά ακόμα για να φτάσει τον Johnny Cash, που είχε ξεπεράσει τα 10 στη δεκαετία του '60

Από τον Κώστα Ζουγρή

ΤΑ sites που δίνουν στους γονείς ιδέες και λύσεις για να κρατήσουν τα πιτσιρίκια τους απασχολημένα, τελευταία έχουν μεγάλο σουξέ!

Επειδή λοιπόν υπάρχουν παραγγελιές από γονείς σε... απόγνωση, που θέλουν να έχουν καβάτζα όσο περισσότερες προτάσεις γίνεται για να ικανοποιούν τα εκάστοτε γούστα των μικρών τους αγαπημένων τυράννων, σήμερα σας δίνω το www.activityvillage.co.uk. Βρετανικής εμπνεύσεως, με συμβουλές και παιδαγωγικές ιδέες από δασκάλους και ειδικούς, θα σας λύσει τα χέρια τις δύσκολες καλοκαιρινές μέρες που τα διαολάκια σας δεν απασχολούνται στο σχολείο. Εκτός από ένα σωρό παιχνίδια και κατασκευές που θα βρείτε, έχει και εξαιρετικά ενδιαφέροντα άρθρα για οτιδήποτε αφορά τα παιδιά όλων των ηλικιών. Από πιθανά προβλήματα κοινωνικοποίησης, εγκαύματα καλοκαιρινά, αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές κ.λπ. Κανονικό εγχειρίδιο για γονείς δηλαδή!

Ολα πράσινα!

ΜΙΚΡΕΣ προτάσεις για μεγάλες αλλαγές. Ή αλλιώς, πώς με ελάχιστο κόπο θα πετύχουμε το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Και ποιο είναι αυτό; Η προστασία του πλανήτη από τις κλιματολογικές αλλαγές και τη μόλυνση. Στο www.idealbite.com, ένα αμιγώς οικολογικό site, θα διαβάσετε πώς μπορείτε να βοηθήσετε και εσείς καθημερινά στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής όλων μας. Ψωνίστε έξυπνα, μάθετε να καθαρίζετε οικολογικά, ανακαλύψτε καθαριστικά και γιατροσόφια από τη φύση, ενδιαφερθείτε για την οικιακή κηπουρική και ενημερωθείτε για τις νέες μόδες που προέκυψαν από ανάγκη, αλλά γρήγορα έγιναν αγαπημένες! Πράσινοι γάμοι, πράσινες διακοπές, πράσινα ψώνια, πράσινη γκαρνταρόμπα και πολλά ακόμα!

Ιατρικό site

ΜΙΑ κατηγορία θεμάτων που για κάποιο μυστήριο λόγο γοητεύουν τους Ελληνες είναι αυτά με ιατρικό ενδιαφέρον. Και ειδικά τώρα με τις πανδημίες, τις μυστήριες γρίπες κ.λπ., όλοι μοιάζουν να θέλουν να γίνουν ειδήμονες! Το www.webmd.com παίζει τον ρόλο διαδικτυακού γιατρού και σας ενημερώνει για όλα όσα άπτονται της ιατρικής επιστήμης. Από τα πολύ σοβαρά, μέχρι τα μικρά και καθημερινά που αντιμετωπίζουμε όλοι στο σπίτι και στις διακοπές. Μικροτραυματισμοί, αλλεργίες, πρώτες βοήθειες, αλλά και πώς να προφυλαχτούμε από τη νέα γρίπη, συμβουλές υγιεινής και πολλά ακόμα. Και πάλι, όπως άλλωστε ισχύει και για κάθε ιατρικό site που επισκέπτεστε, να έχετε υπόψη σας ότι σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστά τον οικογενειακό σας γιατρό. Τη δική του συμβουλή πρέπει πρωτίστως να ακολουθείτε σε κάθε σας πρόβλημα, ασχέτως του τι μπορεί εσείς να έχετε διαβάσει.

 ΜΑΡΙΑ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Δικυκλιστές από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου συγκεντρώνονται στο Φάρο της Πορτογαλίας για την 28η ετήσια διεθνή συνάντηση μοτοσυκλετών που γίνεται στην πόλη αυτή μέχρι τις 19 Ιουλίου. Αγώνες ταχύτητας και ακροβατικών, περίπτερα κατασκευαστών από όλο τον κόσμο, συναυλίες κάθε βράδυ και πολύ ποτό... υπό τους ήχους των καρμπιρατέρ.

Υπάρχουν ζώα συνδεδεμένα με την Ελλάδα, όπως η κουκουβάγια της Αθήνας. Δεν ξέρουμε κατά πόσον η Γλαυξ θα μπορούσε να γίνει ατραξιόν, αντάξια με τους ταύρους της Παμπλόνα. Η πόλη της Βόρειας Ισπανίας συγκεντρώνει κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο τουρίστες, που παρακολουθούν τις τριήμερες ταυροδρομίες. Κάθε πρωί στις 8 ξαμολάνε τα ζώα, που διανύουν απόσταση 825 μέτρων μέχρι την αρένα. Χθες στο διάβα τους τραυμάτισαν πέντε θεατές, μέσα σε 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα. 

Δεν θα με στενοχωρούσε ακόμη και αν τραυματίζονταν όλοι οι αιμοδιψείς θεατές. Ετσι όπως προκαλούν τα ζώα, καλά να πάθουν. Κάτι άλλο έχει ενδιαφέρον: πώς κατάφεραν οι τοπικές αρχές να προσελκύσουν αυτόν τον αριθμό επισκεπτών. Λίγο το τσουπινάθο (βεγγαλικά είναι τούτα), λίγο το κρασί, λίγο οι ταύροι, να σου η εισροή συναλλάγματος. Από εκεί θα μπορούσε να πάρει καμιά ιδέα ο υπουργός Τουρισμού κ. Κ. Μαρκόπουλος. Οπως οι Ισπανοί πιάνουν τον ταύρο από το κέρατο, έτσι και εμείς θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε το εμβληματικό πουλί μας. 

O τουρισμός θα ενισχυθεί με πολύ χρήμα. Ολογράφως (για να μη μετράτε τα μηδενικά): ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Ο υπουργός μιλώντας σε τοπικούς άρχοντες Δυτικής ΜακεδονίαςΘράκης είπε ότι θα ενισχύσει τις τουριστικές υποδομές και την τουριστική ανάπτυξη με αυτό το κολοσσιαίο ποσό. Δεν ξέρουμε αν το ρευστό από μόνο του μπορεί να τονώσει τον κλάδο. Πιθανώς να βοηθούσαν οι εναλλακτικές ιδέες. Οι συγκεκριμένοι νομοί, τους οποίους επισκέφθηκε ο κ. Μαρκόπουλος (Δράμα, Καβάλα, Ξάνθη), προσφέρονται για bird watching. Το τι αργυροπελεκάνος, το τι γυπαετός, το τι φλαμίνγκο, είναι θαυμαστό. Εν ολίγοις: τον τουρίστα δεν αρκεί να τον φέρεις, πρέπει να του έχεις και δραστηριότητες. 

Οι Βρετανοί που είναι μανούλες στα τουριστικά, τώρα επενδύουν στα μάγια. Χθες δημοσιεύτηκε μικρή αγγελία που ζητεί μάγισσα, με μισθό 50.000 στερλίνες. Θα εργαστεί στο θεματικό πάρκο Wookey Ηole στο Σόμερσετ και θα έχει όλα τα καθήκοντα μιας Μάτζικ ντε Σπελ. 

Την πρώτη ημέρα κατέθεσαν το βιογραφικό τους εκατό υποψήφιες. Και ασφαλώς η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου. Με τον ίδιο τρόπο μετέτρεψαν σε ενοικιαζόμενα δωμάτια το εξοχικό της Αγκαθα Κρίστι. 

Από το «Four Seasons», στο αντίσκηνο. Ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος θα πάει σε κάμπινγκ της Χαλκιδικής, όπου από χθες ξεκίνησε η συνάντηση του Ρεύματος Νέων Σοσιαλιστών. Ο πρώην βουλευτής θα πάρει μέρος στις εργασίες. Δεν ξέρουμε αν θα συμμετάσχει μόνο στις συζητήσεις ή αν θα κάνει νυχτέρι στην αμμουδιά, ψήνοντας marshmallow στη θράκα, αν θα τραγουδήσει Τζόαν Μπαέζ κάτω από τα αστέρια. 

Μαθαίνουμε πάντως ότι εσχάτως έχει πυκνώσει τις διανυκτερεύσεις στη Θεσσαλονίκη και ορισμένοι ομιλούν για κανονική προεκλογική καμπάνια. Εχει δηλαδή τη βεβαιότητα πως θα είναι υποψήφιος. Το γνωρίζουν αυτό στην Ιπποκράτους; 

Ξεχάστε την ανάπαυλα όσοι σκοπεύατε να πετάξετε το Σαββατοκύριακο. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας αποφάσισαν να μείνετε σπίτι. Οι ξενοδόχοι εξέδωσαν σεμνή ανακοίνωση (αν και από μέσα τους θα σιχτιρίζουν): «Πάγια θέση του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος είναι να μην παρεμβαίνει στις εργασιακές διεκδικήσεις άλλων κλάδων, τις οποίες και σέβεται απολύτως. Ωστόσο, θα επιθυμούσε κατά τη διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης από τα συνδικαλιστικά όργανα των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας να συνυπολογιστεί πολύ σοβαρά το κόστος που θα έχει η πλήρης παράλυση των αεροπορικών μεταφορών για τους χιλιάδες εργαζομένους στον τουρισμό, έναν κλάδο που εδώ και μήνες πλήττεται από τη διεθνή κρίση, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να χαθούν εκατοντάδες θέσεις εργασίας». 

Αν ξεμείνετε στην πρωτεύουσα το γουίκ-εντ, μπορείτε να κάνετε βουτιά στα πεντακάθαρα νερά του Πειραιά. Εντάξει, είπαμε, μην πάτε στο λιμάνι. Τολμήστε στις ακτές, αν έχετε εμπιστοσύνη στις ανακοινώσεις του δήμου. «Υστερα από δειγματοληψία θαλασσινού νερού από τις ακτές κολύμβησης Θεμιστοκλέους, Σκαφάκι, Φρεαττύδας, Βοτσαλάκια, Αφροδίτης, τα αποτελέσματα των εξετασθεισών μικροβιολογικών παραμέτρων βρέθηκαν εντός των ορίων που προβλέπονται από τη Νομοθεσία». Απορία: το νερό στη λεκάνη της τουαλέτας θεωρείται πόσιμο; 

Αρχετυπικές διακοπές είχε στο μυαλό του ο κ. Π. Βλαστός. Στο κελί ονειρευόταν λευκές αμμουδιές. Καμπάρι, ξαπλώστρα, κόπερτον. «Τζιτζίκα μου θα σε πάω στις Σεϋχέλλες» έλεγε από το τηλέφωνο στη σύζυγό του. Γιατί, δηλαδή, ο Ινδικός Ωκεανός είναι καλύτερος από τα Τρίκαλα; Πού να τρέχει... Αφήστε που έπρεπε να μάθει και τα σεσελουά. 

Δεν είναι αυτή εποχή για ταξίδια. Πολλή αρρώστια κυκλοφορεί. Μέρα με τη μέρα οι αριθμοί γίνονται πιο ανησυχητικοί. Οι νεκροί έφτασαν τους 429, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Γρίπης κ. Δ. Αβραμόπουλος. Από Σεπτέμβριο πιθανότατα τα παιδιά να εμβολιάζονται υποχρεωτικά. 

Σε περίπτωση που πάτε προς Ταζ Μαχάλ, μην τυχόν και μεθοκοπήσετε. Πιείτε τσαγάκι, να παραμείνετε ζωντανοί. Στην Ινδία γενικώς είναι επικίνδυνη η κατανάλωση αλκοόλ, αλλά αυτή τη φορά το κακό είναι μεγάλο. Στην πόλη Αχμενταμπάντ της Δυτικής Ινδίας είναι τουλάχιστον 76 νεκροί, ενώ πάνω από εκατό άτομα νοσηλεύονται σε νοσοκομείο της πόλης, λόγω κατανάλωσης νοθευμένων ποτών. 

Η διαδικασία λέγεται «σιωπηλή» ή «γραπτή». 

Με αυτή, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είναι επίσημο ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες υποστηρίζουν την υποψηφιότητα του κ. Μανουέλ Μπαρόζο για δεύτερη θητεία ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής; Η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης και η μάθηση, ως γνωστόν, είναι βαθιά συντηρητική. 

Το Rockwave συμπληρώνει φέτος 13 πολύ πετυχημένα χρόνια -σε αριθμούς και σε μεγέθη είναι μακράν το πιο μεγάλο μουσικό φεστιβάλ (τετραγωνικών, χώρου, εισιτηρίων και εκτοπίσματος καλλιτεχνών)- και το γιορτάζει με ένα καλοκαιρινό τετραήμερο με «δυνατά» ονόματα για όλα τα γούστα. Κυρίως ροκ -νέο, παλιότερο, σκληρό, μέταλ- αλλά και ονόματα που έχουν δοκιμαστεί στις ελληνικές σκηνές και έχουν θριαμβεύσει (δες Moby, Tricky). Μια σειρά ελληνικών ονομάτων δίπλα σε «θηριώδεις» αστέρες της παγκόσμιας μουσικής (συνολικά πάνω από 30) σε δύο stages στο Terravibe, σε μια καταπράσινη περιοχή που θα ζήλευαν πολλά ξένα φεστιβάλ. Αυτές είναι οι επιλογές μας από τις κορυφαίες στιγμές του τετραημέρου. Rock on!

BEST OF THE BEST!

GOGOL BORDELLO

Tσιγγάνικη μουσική με πανκ στοιχεία, βιολί, στοιχεία καμπαρέ, 8 μουσικοί επί σκηνής, η απάντηση της ανατολικής Ευρώπης στην αμερικανική μουσική σκηνή. Έχουν εμφανιστεί με τη Mαντόνα και τα live τους είναι μια εμπειρία.
Εμφανίζονται το Σάββατο 27 Ιουνίου στο Terra Stage

W.A.S.P.

Με περισσότερα από 20 χρόνια πορείας στο χώρο του heavy metal. Στην ουσία, το προσωπικό σχήμα του Blackie Lawless προκαλεί και ενθουσιάζει από το «Animal» («Fuck Like a Βeast») στις αρχές των '80s μέχρι την πρόσφατη ροκ όπερα The Neon God: Part One The Rise και Part Two The Demise. Η θεατρική αλλά πολύ δυναμική rock'n'roll δημιουργία είναι ένα φιλόδοξο και προκλητικό έργο που αφηγείται την τραγική ιστορία ενός αγοριού, το οποίο μεγαλώνοντας αποζητά την αποδοχή του κόσμου και αληθινό νόημα στη ζωή του. Όταν ανακαλύπτει ότι μπορεί να «διαβάζει» και να καθοδηγεί τους ανθρώπους, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα πλήθος πιστών, που τον μετατρέπουν σε ένα «σκοτεινό» Μεσσία του 21^ου αιώνα.
Παίζουν headliners τη Δευτέρα, 29 Ιουνίου, στη Vibe Stage, μετά τους Voivod.

ΜΟΤLEY CRUE

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα το hard rock συγκρότημα απ' το Λος Άντζελες, που οι πωλήσεις του σε άλμπουμ ξεπερνούν τα 80 εκατομμύρια, και το 2006 τιμήθηκε με ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame. Αφού επέζησαν μετά από μακρά περίοδο καταχρήσεων, επιστρέφουν με το νέο τους CD «Saints of Los Angeles», με την πρωταρχική τους σύνθεση, Nikki Sixx, Mick Mars, Tommy Lee και Vince Neil, και άριστες κριτικές. «Οι καλλιτέχνες ορίζουν τι θα γίνει με τη μουσική», λέει ο κιθαρίστας Mick Mars. «Είναι κάτι πολύ ριψοκίνδυνο. Είναι rock'n'roll. Αυτό που εμείς χρειαζόμαστε».
Παίζουν headliners τη Δευτέρα, 29 Ιουνίου, στην Cruefest (Terra) Stage, μετά τους Monster Magnet.

SLIPKNOT

Συμπληρώνουν ήδη 10 χρόνια πολύ πετυχημένης πορείας. Είναι από τα πιο δημοφιλή nu-metal αμερικανικά συγκροτήματα με εκκεντρική εμφάνιση (μάσκες και ολόσωμες εργατικές φόρμες) που έκαναν τα live τους ανεπανάληπτη εμπειρία καθώς και τρία «πολυπλατινένια» άλμπουμ. Το νέο άλμπουμ τους «All Hope Is Gone» τούς βρίσκει αρκετά διαφορετικούς, μακριά από το Λος Άντζελες, και με τη συμμετοχή και των 9 μελών του γκρουπ στις συνθέσεις. «Πάντοτε ήξερα ότι θα πηγαίναμε μπροστά» λέει ο τραγουδιστής Corey Taylor. «Δεν γινόταν να αποτύχει το συγκρότημα. Ποτέ όμως δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα φτάναμε τόσο ψηλά. Ακόμα και σήμερα με συνεπαίρνει το γεγονός ότι κάναμε παγκόσμια επιτυχία από μια τρελή ιδέα».
Παίζουν headliners την Τρίτη 30 Ιουνίου, στην Terra Stage.

SΑΧΟΝ

Αυθεντικός ροκ θρύλος, από τους λιγοστούς της σύγχρονης μέταλ βιομηχανίας. Για τρεις δεκαετίες προκαλούν ρίγη συγκίνησης σε ένα πολυάριθμο κοινό, που τους παρακολουθεί ευλαβικά. Το νέο άλμπουμ τους «Into The Labyrinth», που κυκλοφόρησε στην αρχή της χρονιάς, τούς βρίσκει σε απίστευτη φόρμα. Στην Αθήνα έρχονται αποφασισμένοι να αποδείξουν ότι ακόμα ροκάρουν.
Παίζουν headliners την Τρίτη 30 Ιουνίου, στη Vibe Stage.

THE KILLERS

Από τα νέα και πολύ αγαπητά συγκροτήματα από το Λας Βέγκας, με υποψηφιότητες για Grammy και παρουσία ως headliners σε πολλά μεγάλα φεστιβάλ του κόσμου. Έρχονται στη σωστή στιγμή, μετά από ένα πολύ καλό άλμπουμ, το «Day & Age». «Θέλω να αποτελούμε μια θετική δύναμη. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουμε πολλή αυτοπεποίθηση και είμαστε αλαζόνες, αλλά αυτό προκύπτει από τον ενθουσιασμό» λέει ο Brandon Flowers. H εμφάνισή τους είναι από τις πιο «πολυαναμενόμενες» του φετινού φεστιβάλ.
Παίζουν headliners την Κυριακή 28 Ιουνίου, στην Terra Stage.

DUFFY

To πρώτο άλμπουμ της Rockferry ήταν από τις πιο μεγάλες επιτυχίες του 2008 (και το «Mercy» τεράστια ραδιοφωνική επιτυχία). Ξεπήδησε από το πουθενά και μέσα σε ενάμιση χρόνο από χωριατοπούλα έγινε σούπερ σταρ. Η ιστορία της θυμίζει περιπτώσεις άλλων χρυσών εποχών, σήμερα σχεδόν απίστευτες. Η Duffy είναι η εξαίρεση, στα πόδια της σφάζονται οι εταιρείες, μένει να δούμε τι αξίζει και πάνω στη σκηνή.
Παίζει πριν τους Killers, την Κυριακή 28 Ιουνίου, στην Terra Stage.

DINOSAUR JR.

Από την εποχή του Freak Scene μέχρι σήμερα μπορεί να έχουν αλλάξει τα πάντα και στους ίδιους και γύρω τους. Το μόνο που παραμένει το ίδιο, πάντως, είναι ο ενθουσιασμός και η ένταση του J. Mascis και του Lou Barlow στη σκηνή. Μόλις κυκλοφόρησαν το χορταστικής διάρκειας άλμπουμ τους «Farm» στην Jagjaguar και επιστρέφουν στην Αθήνα να ξεσηκώσουν.
Εμφανίζονται την Κυριακή 28 Ιουνίου στο Terra Stage.

MOBY

Έχουμε χάσει το λογαριασμό από τις πολλές φορές που έχει παίξει στην Αθήνα. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι όλες (μα όλες) τις φορές έχει καταφέρει να συναρπάσει, από την πρώτη φορά στο Rockwave, πριν τη συγκλονιστική εμφάνιση του Iggy Pop (απ' τον οποίο σχεδόν έκλεψε την παράσταση), μέχρι την τελευταία. Έχει πιστό κοινό και είναι πασίγνωστος. Είναι ίσως ο μουσικός με τα περισσότερα μουσικά θέματα σε διαφημίσεις, με τεράστιες επιτυχίες, με φιλανθρωπική δράση και οικολογική συνείδηση και με νέο άλμπουμ, που οι φήμες λένε ότι είναι πολύ καλό. Στην Αθήνα έρχεται με 7μελές γκρουπ μουσικών, κιθάρες και βιολιά. 
Εμφανίζεται το Σάββατο 27 Ιουνίου στην Terra Stage, πριν απ' τους Placebo.

PLACEBO

Με τεράστιο κοινό, νεανικό κυρίως, φίλους κι εχθρούς που λατρεύουν να τους μισούν. Δεν υπάρχει άνθρωπος κάτω των 30 που να μην ξέρει κομμάτια τους, γεμίζουν τους χώρους που εμφανίζονται κάθε χρόνο, στα live τους γίνεται λαϊκό προσκύνημα και είναι λογικό, αφού είναι καλύτερα απ' τους δίσκους τους. Στην επόμενη εμφάνιση είναι πολύ πιθανό να γίνουν επίτιμοι πολίτες της Αθήνας. Έρχονται με νέο ντράμερ και νέο δίσκο και ό,τι κι αν πει κανείς, χαριτολογώντας, αξίζουν...
Εμφανίζονται headliners το Σάββατο 27 Ιουνίου, στην Terra Stage.

TRICKY

Είναι μια ευκαιρία να τον δουν όσοι δεν χώρεσαν την προηγούμενη φορά που ήρθε στο Fuzz, με καθαρό αέρα και με άπλα. Με πολύ καλό δίσκο μετά από καιρό, σε μεγάλα κέφια και με περισσότερο ροκ ήχο στο live. Παίζει καινούργια και παλιά αγαπημένα κομμάτια, η φωνή του έχει γίνει ακόμα πιο βραχνή και, την ώρα που εμφανίζεται, θα ακούγεται ιδανική κάτω απ' τα πεύκα.
Εμφανίζεται headliner την Κυριακή 28 Ιουνίου, στη Vibe Stage.

LINE UP

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ
TERRA STAGE: placebo " moby " gogol bordello " aviv geffen " cabaret " balcan
VIBE STAGE: foals " expatriate " sunny side of the razor " raintear
ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ
TERRA STAGE: the killers " duffy " dinosaur jr " k.bhta " gad.
VIBE STAGE: tricky " eden james " de niro " jamerlalada
ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ
CRUEFEST STAGE (TERRA STAGE): motley crue " monster magnet " arch enemy " lauren harris
VIBE STAGE: w.a.s.p. " voivod " inactive messiah " scar of the sun
ΤΡΙΤΗ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ
TERRA STAGE: slipknot " mastodon " down " kylesa " torche
VIBE STAGE: saxon " lita ford " eden demise " god.fear.none

πηγή www.lifo.gr

Σύμφωνα με στοιχεία που παραχώρησε ευγενικά στο ΜΠΕ ο Κώστας Παππάς από τον Καναδά, στα χρόνια πριν και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο δεν υπήρξαν μεγαλύτερες φωνές από εκείνες των Andrews Sisters, που έγιναν το πρώτο γυναικείο συγκρότημα όλων των εποχών φτάνοντας σε πωλήσεις τα 100 εκατομμύρια δίσκους. Η Maxine-Αγγελική, η Laverne -Σοφία και η Patty-Μαρία Andrews είχαν περισσότερες δικές τους επιτυχίες στα πρώτα 10 top ακόμα και από τον Elvis και τους Beatles.

Κατά τη διάρκεια της 30ετούς καριέρας τους έκαναν περίπου 600 ηχογραφήσεις, έπαιξαν σε 17 ταινίες του Hollywood και κέρδισαν 9 χρυσούς δίσκους. Εμφανίστηκαν σε αναρίθμητα TV και Radio shows, όπως του Abbot and Costello, Lucille Ball show, Bob Hope show, Broadway shows και άλλα. Διέπρεψαν στην εποχή του σουίνγκ, του boogie-boogie το οποίο πρωτοτραγούδισαν εγκαινιάζοντας μια καινούργια μουσική και ένα δικό τους στυλ της Dixieland jazz, επηρεασμένη από το west. Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι αδελφές Ανδρέου τραγούδησαν μαζί με άλλους δημοφιλείς τραγουδιστές και ορχήστρες, όπως με τους Bing Crosby, Danny Kaye, Bob Hope, Carmen Miranda, Dorothy Lamour, Frank Sinatra, και με ορχήστρες όπως τους Glenn Miller, Benny Goodman, Les Paul, Guy Lombardo, Xavier Cougat και άλλους.

Υπήρξαν επίσης πολύ συνδεδεμένες με τους κωμικούς Bud Abbot and Lou Costello με τους οποίους έπαιξαν αρκετά φιλμ, όπως «In the Navy», «Buck Privates», «Hold that Ghost», όπου και τραγούδησαν μερικές από τις μεγάλες τους επιτυχίες (Rum and Coca Cola, Beer Barrel Polka, Ciribiribin, Don't sit Under the Apple tree, Don't Fence me In, Boogie Woogie Bugle Boy, Alexander's Ragtime Band, Tico-Tico Three Caballeros κ.α.).

Κόρες του Έλληνα Πήτερ Ανδρέου και της Νορβηγίδας Όλγα Σόλυ οι τρεις αδελφές γεννήθηκαν στη δεκαετία του 20΄ στην Μινεάπολη της Μινεσότα.. Ο Πήτερ, που διατηρούσε Ελληνικό καφενείο στην πόλη, υπήρξε ένας αυστηρός τυπικός Έλληνας πατέρας. Αντιδρούσε έντονα στην απόφαση των κοριτσιών του να ακολουθήσουν καλλιτεχνική καριέρα, αφού το όνειρό του ήταν να τις δει, πριν κλείσει τα μάτια του, γραμματείς επιχειρήσεων, επάγγελμα που θεωρούσε πιο αξιοπρεπές από εκείνο της τραγουδίστριας.

Η Patty ήταν εκείνη που σε ηλικία 14 ετών το 1932 παρέσυρε τις άλλες δύο στην αναζήτηση της επιτυχίας. Οι ατέρμονες ώρες προετοιμασίας, πολλές φορές χωρίς φαΐ και σε φτηνά ξενοδοχεία, δεν τις πτοεί. Δεν το βάζουν κάτω ακόμα όταν κάποιος παραγωγός, ονόματι Bernie Pollack, προτρέπει την μητέρα τους να πάρει τα κορίτσια στο σπίτι, γιατί «τραγουδούν πολύ δυνατά και κουνιούνται υπερβολικά».

Η τύχη ήταν όμως με το μέρος τους. Βρήκαν δουλειά για ένα μόνο Σάββατο στο Edison Hotel στη Νέα Υόρκη, στην ορχήστρα του Billy Swanson. Εκείνο το βράδυ έτυχε να τις ακούσει στο ραδιόφωνο μέσα στο ταξί ο David Kapp, αδελφός του Jack Kapp, πρόεδρου της νέας δισκογραφικής εταιρίας Decca Records. Ο Jack Kapp έστειλε τον συνεργάτη του Lou Levy στο Edison Hotel και κάλεσε τις αδελφές.

Τελικά οι γονείς των κοριτσιών υπέγραψαν τα συμβόλαια με την Decca, αφού οι κοπέλες ήταν ανήλικες. Το 1937 οι αδελφές έκαναν το μεγάλο τους ντεμπούτο και ως Andrews Sisters έγραψαν ιστορία μέσα σε μια βραδιά, αφού έπεισαν τον Sammy Cahn να ερμηνεύσουν το τραγούδι Βei Mir, που προοριζόταν για την διάσημη Ella Fitzgerald. «Συνέβη κάτι ανεπανάληπτο στην ιστορία της μουσικής», γράφει ο στιχουργός του τραγουδιού Saul Chaplin.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη του 1937. Παίχτηκε 15 φορές στο Ραδιοφωνικό σταθμό την παραμονή του νέου έτους και πριν να βγει ο χρόνος οι πωλήσεις έφτασαν από τις 7.000 δίσκους την Παρασκευή, στις 75.000 την επόμενη Δευτέρα και στις 350.000 σε ένα μήνα. Οι αδελφές ανακάλυψαν ότι το τραγούδι τους έγινε επιτυχία ένα κρύο πρωινό του Γενάρη του 1938, όταν στη 45 street και Broadway avenue η αστυνομία αναγκάστηκε να σταματήσει την κυκλοφορία, αφού έξω από το δισκοπωλείο, που υπήρχε εκεί, γινόταν το αδιαχώρητο από θαυμαστές που ζητούσαν να ακούσουν ξανά και ξανά το Βei Mir.

Την ίδια χρονιά το τραγούδι παίρνει το βραβείο του πιο δημοφιλούς τραγουδιού από την Αμερικανική Επιτροπή Συνθετών και τη διάκριση τιμής της μεγάλης κινηματογραφικής εταιρείας Warner Brothers.

Ιστορική στα μουσικά δρώμενα της Αμερικής θα μείνει και η πρώτη επίσημη παρουσίαση του τραγουδιού από τις Andrews Sisters στο Carnegie Hall με την ορχήστρα του Benny Goodman. Το Bei Mir μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Παίχτηκε και στη Ναζιστική Γερμανία μέχρι που ανακαλύφτηκε ότι οι δημιουργοί ήταν Εβραίοι και απαγορεύτηκε. Από τότε το Τρίο έγινε περιζήτητο. Τραγούδησε στο περίφημο Paramount theater στους 42 δρόμους της Νέας Υόρκης όπου σύμφωνα με το «Newsweek», έκανε καθημερινά, κατά λαϊκή απαίτηση, περισσότερες εμφανίσεις από κάθε άλλο καλλιτέχνη που τραγούδησε εκεί, φτάνοντας στις 13 σε μία ημέρα.

Το 1940 οι αδελφές ήταν τόσο δημοφιλείς που ο μισθός τους έφτανε στα 20.000 δολάρια την εβδομάδα, όταν ένα καινούργιο αυτοκίνητο κόστιζε 500-600 δολάρια και ο μέσος μηνιαίως μισθός ήταν 50 δολάρια. Τα τραγούδια τους έμεναν για 10-20 εβδομάδες στην πρώτη θέση, όσο για το θρυλικό Βei Mir μέχρι το 1950 πούλησε 14 εκατομμύρια δίσκους.

Η οικογένεια Ανδρέου ήταν πολύ δεμένη, με τον αυστηρό Έλληνα πατέρα να κρατάει τα ηνία. Με το θάνατό του το τρίο διαλύθηκε το 1954 για δύο χρόνια. Στο μεταξύ άλλα τρίο είχαν μπει στη μουσική αρένα, αλλά οι αδελφές διέπρεψαν ξανά μέχρι και το 1967, όταν η Laverne πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 55 ετών. Τα χρόνια πέρασαν, οι δύο αδελφές Patty και Maxine εμφανίζονταν σποραδικά μέχρι και το 1990. Η Maxine πέθανε το 1996 και τώρα παρέμεινε ο αρχηγός, η Patty στα 86 χρόνια της, αξιοπρεπής και ευκατάστατη να αναπολεί το παρελθόν.

πηγη www.greeknews

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές

Το 1967 το Σαν Φρανσίσκο ήταν ο παράδεισος των «παιδιών των λουλουδιών». Τριάντα χρόνια αργότερα το ανέμελο πνεύμα τους κατοικεί ακόμη στην περιοχή

Πριν από 30 χρόνια, η διασταύρωση των δρόμων Χάιτ και Ασμπερι στο Σαν Φρανσίσκο ήταν η Μέκκα της χίπικης κουλτούρας: χιλιάδες «παιδιά των λουλουδιών» με ξέπλεκα μαλλιά και ονειροπόλο βλέμμα (άντε και λίγη μαριχουάνα) συγκεντρώνονταν εκεί για να χαλαρώσουν και να λικνιστούν στους ψυχεδελικούς ήχους των αγαπημένων τους συγκροτημάτων. Η Τζάνις Τζόπλιν ήταν μόνιμος κάτοικος της περιοχής και οι Grateful Dead διατηρούσαν το κοινόβιό τους σε ένα τριώροφο βικτωριανό σπίτι της οδού Ασμπερι.

Οι θρύλοι δεν μένουν πια εκεί, η γειτονιά όμως παραμένει φορτισμένη από τη μνήμη τους και διατηρεί μια φευγαλέα και παιχνιδιάρικη διάθεση: νεαρά άτομα αμφιβόλου φύλου με σκουλαρίκια στον αφαλό περιφέρονται νωχελικά εις αναζήτησιν του ιδανικού καπουτσίνο, ενώ φρενιασμένοι σκέιτερς διασχίζουν αστραπιαία τον δρόμο τρομάζοντας τους χαζοχαρούμενους τουρίστες. Η περιοχή χαίρει ποικιλοτρόπως της ευεργετικής επίδρασης του εμπορίου: δυστυχώς, τα παραδοσιακά μαγαζιά των μικροϊδιοκτητών έχουν αρχίσει να εκλείπουν και τον χώρο εκμεταλλεύονται όλο και περισσότερες επιχειρήσεις - γίγαντες, όπως η GAP και η Ben n' Jerry' s.

Πώς ξεκίνησε η όλη ιστορία; Το Σαν Φρανσίσκο συνδύαζε από παλιά τη γραφικότητα με τη λιτότητα και, το πιο σημαντικό, ένα διάχυτο πνεύμα ανεκτικότητας στο «αδοκίμαστο, το απ' αλλού φερμένο» (Ελύτης).

Ο Σπένσερ Ντράιντεν, ντράμερ των Jefferson Airplane, θυμάται: «Στις αρχές του 1966 η οδός Χάιτ ήταν παράδεισος για κάθε μακρυμάλλη. Ηταν μια οικογενειακή υπόθεση ­ καθόλου τουρίστες. Ζούσαν όλοι μαζί και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο». Υπήρχε δωρεάν ιατρική περίθαλψη και δωρεάν συναυλίες στο Γκόλντεν Γκέιτ Παρκ. Καμιά ουτοπία όμως δεν είναι παντοτινή: τον Οκτώβριο του 1966 το LSD διακηρύχθηκε παράνομο και η περιοχή άρχισε να γεμίζει παράσιτα, αδίστακτους ντίλερς που πουλούσαν πιο επικίνδυνες ουσίες, όπως μεθεδρίνη και ηρωίνη. Τον Οκτώβριο του 1967 μια πορεία διαδηλωτών στη Χάιτ θρηνούσε τον «Θάνατο των Χίπις». Μέσα σε δύο χρόνια  όταν οι Rolling Stones έδωσαν τη μοιραία συναυλία τους στο Altamont Speedway  η «μετάλλαξη» της περιοχής είχε ολοκληρωθεί: οι ανέμελοι χίπις μεταμορφώθηκαν σε αξιολύπητους ναρκομανείς, ενώ πολλά καταστήματα και δημοφιλή «στέκια» κατέβασαν τα ρολά.

Το Σαν Φρανσίσκο άργησε να αναρρώσει από τη μεταψυχεδελική παρακμή του. Κατά τη δεκαετία του '70 το ενδιαφέρον της μουσικής βιομηχανίας μετατοπίστηκε στο Λος Αντζελες και η Χάιτ σταδιακά μαράζωσε. Την περίοδο εκείνη ολόκληρος ο Κόλπος είχε ξεχάσει το «χίπικο» παρελθόν του και είχε αγκαλιάσει το πανκ. Παρ' όλο που ξεπρόβαλαν αρκετά νέα «αναρχικά» συγκροτήματα (οι Avengers, οι Offs, οι Negative Trend), η περιοχή ποτέ δεν αποτέλεσε το επίκεντρο των εξελίξεων στον χώρο της πανκ σκηνής. Σιγά σιγά όμως άρχισαν να λειτουργούν όλο και περισσότερα κλαμπ (γκέι και μη) και καταστήματα, τα οποία εμφύσησαν νέα πνοή ζωής. Διάφορα συγκροτήματα με new wave προσανατολισμό (Cure, New Order) «ταρακούνησαν» τη μεταπάνκ νεολαία του Σαν Φρανσίσκο με τις συναυλίες τους. Σύμφωνα με τον κ. Μπρους Λάιαλ, ιδιοκτήτη του καταστήματος δίσκων «Recycled Records»  στην ίδια θέση εδώ και 20 χρόνια:

«Η παράδοση των χίπις μετουσιώθηκε σε ένα μείγμα νοσταλγικού κιτς και αλητείας». Παρ' όλο που ο αριθμός των αστέγων και των ζητιάνων έχει αυξηθεί σε ενοχλητικό βαθμό, η οικονομική δραστηριότητα της περιοχής δεν έχει πληγεί: αντιθέτως, η Χάιτ έχει όλες τις προοπτικές να μετατραπεί σε πόλο τουριστικής έλξης, όπως το Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης ή το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου.

Η ουσιαστικότερη συμβολή της περιοχής στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της χώρας συνίσταται στην εμπύρετη απόπειρα αποκοπής από το κατεστημένο, τον κομφορμισμό και τον καταναλωτισμό της καπιταλιστικής Αμερικής. Με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο οι χίπις του '60 όχι μόνο αμφισβήτησαν την ακαμψία των κοινωνικών ρόλων, τα στερεότυπα των φύλων, τη βία του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά δημιούργησαν και μια ουτοπία απόκληρων ειρηνιστών. Η μετέπειτα αποτυχία του «πειράματος» αυτού μπορεί να αποτελεί αφετηρία πολλών προβληματισμών, η επιρροή της ψυχεδέλειας όμως (ως εκφραστικού μέσου και ως στάσης ζωής) στην εξέλιξη του ροκ αποδεικνύει ότι το «πείραμα» δεν ήταν μάταιο.

πηγη www.tovima.gr

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 

Μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ακούστηκε για πρώτη φορά η λέξη «παγκόσμιο χωριό» από τον Marshall MacLuhan. Η άποψη αυτή έκανε ιδιαίτερη αίσθηση τότε. Στην εποχή μας υπάρχουν δύο αντίθετα φαινόμενα, η ύπαρξη εθνικιστικών κινημάτων και η προσπάθεια οικονομικής ή στρατιωτικής ένωσης διαφόρων κρατών. Πολλοί συγγραφείς μελετούν την ιδέα κάποτε ο πολιτισμός να μην ταυτίζεται με το έθνος αλλά σπάζοντας τα σύνορα να αγκαλιάσει όλη την οικουμένη. Άλλωστε όλοι είμαστε κάτοικοι του πανέμορφου γαλάζιου πλανήτη μας.

Οι άνθρωποι κάθε γωνιάς της Γης με κάθε είδους διασπορά όπως αποικισμούς, εξερευνήσεις και μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα μετέδωσαν τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους παντού. Έχει αλλάξει η αντίληψη ότι οι μετανάστες ήταν το περίσσευμα των οικονομικών αναγκών του κράτους της κοινωνίας του.

Οι διαφορές πολιτισμών π.χ. Αφρικής - Εβραίων επαναπροσδιορίζονται έχοντας υπ' όψη μια άλλη αντίληψη της παγκοσμιοποίησης. Στη Δύση δίνεται μεγάλη σημασία στη σχέση πολιτισμός - έθνος. Αυτό προβάλλεται στην ιστορία στις τέχνες και στα μουσεία.

Ο ορισμός «ταυτότητα της διασποράς» έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες. Παρομοιάζεται σαν μια χαμένη περιοχή. Ο Dubois αναφέρει π.χ. ότι ο Αφρικανός της διασποράς έχει «διπλή συνείδηση». Δύο ψυχές, δύο σκέψεις. Οι σχέσεις Εβραίων και Αφρικανών επηρεάστηκαν από το γεγονός ότι το εμπόριο των νέγρων από την Δυτική ιδίως Αφρική προς την Αμερική γινόταν με Εβραϊκά καράβια. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι στο μέλλον οι φυλές των Εβραίων και Νέγρων κάποτε θα συγχωνευτούν. Το ζητούμενο είναι η εξάλειψη του ρατσισμού και η σύνδεση όλων των πολιτισμών.

Έχει διαπιστωθεί από τη σύγκριση του πολιτισμού των Εβραίων και των Ελλήνων αφ' ενός και των Εβραίων με τους Αφρικανούς αφ' ετέρου ότι υπάρχουν διαφορές όχι μόνων μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών - λαών αλλά και στους ίδιους λαούς της διασποράς. Η ταυτότητα της διασποράς είναι εκείνη που παράγεται και αναπαράγεται από τους ίδιους τους μετανάστες - αποίκους στις σκέψεις και ιδέες. Έτσι πρέπει η ταυτότητα της διασποράς να αναπτυχθεί με άλλη αντίληψη για τις ιδέες και τα πιστεύω βασισμένα όχι μόνο στο παρελθόν αλλά στο παρόν και στο μέλλον.

Μέσα από τις διαφορετικότητες της διασποράς υπάρχει η δυνατότητα να αναδυθεί μια νέα τέχνη που δεν θα βασίζεται μόνο στην προηγούμενη νοσταλγία του πολιτισμού της. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί με την μουσική των Νέγρων που ακούγεται η ίδια στο Κονγκό και στο Μισισιπή. Αξιοπρόσεκτη είναι η ομοιότητα της μουσικής blues, jazz και soul των Αφρικανών - Αμερικανών με τον ήχο της κίνησης και του σφυρίγματος του τραίνου που τους μεταφέρει από Νότια προς Βόρεια. Η κατασκευή των Αμερικανικών σιδηρογραμμών έγινε από Αφρικανούς, Κινέζους, Ιρλανδούς, Ιάπωνες και άλλους μετανάστες. Αυτοί για να ξεπεράσουν τις απάνθρωπες συνθήκες της εργασίας τους τραγουδούσαν. Ο Frederick Dauglass [1] άκουσε στοιχεία αφρικανικών τραγουδιών σε ιρλανδέζικες μπαλάντες.

Η διασπορά έχει κάτι το καινούριο ως τρόπος ζωής και τα μικτογενή σχήματα που αναγκαστικά προκύπτουν παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Το έθνος διασποράς που θα δημιουργηθεί θα προκύψει από τη συμβολή της διαφορετικότητας κάθε λαού από όλες τις ηπείρους. Με το πέρασμα των χρόνων και της αναγκαστικής συμβίωσης μελλοντικά θα αμβλυνθούν οι διαφορές ανάμεσα στα έθνη και τις θρησκείες π.χ. Εβραίοι - Χριστιανοί. Οι ρατσιστικές θεωρίες π.χ. η ναζιστική «περί καθαρότητας του αίματος» θα παραγκωνιστούν από την ανάγκη ειρηνικής και αρμονικής συνύπαρξης όλων των ανθρώπων της διασποράς.

Η πολιτισμική ταυτότητα αναδύθηκε από συγκρούσεις των αποίκων για πολιτικά δικαιώματα με την άρχουσα τάξη των νέων πατρίδων. Οι μετανάστες της Αφρικής είναι παντού, φέρνοντας μαζί τους τον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις τους. Γίνεται πλέον κατανοητό ότι ο καθένας μας πρέπει να είναι ο αληθινός του εαυτός κρατώντας τη μοναδικότητά του. Πρέπει όμως να μοιράζεται από κοινού την ιστορία νιώθοντας ότι είμαστε όλοι «μια ανθρωπότητα».

Οι διάφορες ιστορικές μαρτυρίες μπορούν να μετατρέψουν την εμπειρία σε δύναμη. Στην Αμερική μεταναστεύουν από όλο τον κόσμο άνθρωποι με διαφορετική πολιτισμική κουλτούρα προοριζόμενοι συνήθως να κατοικήσουν μόνιμα. Αυτή η φάση - μετανάστευση των κατοίκων είναι σαν κινηματογραφική ταινία που θα μπορούσε να μοιρασθεί με πάρα πολλές άλλες, δημιουργώντας το «τρίτο σινεμά».

Το κείμενο που ακολουθεί προέκυψε από την έρευνα που έγινε για την ελληνική μετανάστευση τον 19ο και 20ο αιώνα, κυρίως από τις κινημα-τογραφικές ταινίες: «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη, «Γάμος αλά Ελληνικά» της Ν. Βαρντάλος και «Αναπαράσταση» του Θ. Αγγελόπουλου.

Οι θεματικές άξονες αντιστοιχούν σε πέντε θεματικές ενότητες της εργασίας:

1. Μετανάστευση
2. • Αιτίες
   • Αποτελέσματα
   • Χρονική εξέλιξη του φαινομένου
3. Ταξίδι
4. • Προετοιμασία αναχώρησης
   • Υπερωκεάνια
   • Η διάρκεια και οι συνθήκες του ταξιδιού
5. Άφιξη
6. • Σταθμοί ελέγχου
   • Αποβίβαση
   • Διασπορά
7. Η ζωή των μεταναστών
8. • Διαβίωση
   • Επαγγέλματα
9. Πολιτιστική κληρονομιά
10. • Ήθη, έθιμα και παραδόσεις

«Δεν υπάρχει ξερότοπος στο Γκραν Κάνιον, στην παγωμένη άσπρη Αλάσκα, στα πυκνά δάση της Βραζιλίας, στα χαμόσπιτα της Αιθιοπίας που δεν θα βρεις Έλληνα. Κάποιο λυγμό του Καζαντζίδη, κολλημένη η φωτογραφία των Ολυμπιακών, αφίσα διαλυμένη από το χρόνο ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ατελείωτα ταξίδια ο Έλληνας ...;. Ταξίδια ανάγκης, ταξίδια ψυχής» λέει ο Παντελής Βούλγαρης [2].

Μετανάστευση

Η μετανάστευση των Ελλήνων ταυτίζεται σχεδόν με την ιστορία του έθνους και της φυλής.

Από τα ομηρικά χρόνια μέσα στις φλέβες των Ελλήνων ήταν το σύνδρομο του Οδυσσέα. Όποια μορφή κι αν είχε η ελληνική μετανάστευση, ένα πράγμα γνώρισε ο ελληνικός λαός, τον ξεριζωμό. Ταιριάζει διαχρονικά ένας στίχος από την Ομήρου Οδύσσεια σε μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτη. «Έλεος όμως, σου ζητώ. Εσύ είσαι η πρώτη που απαντώ, έτσι φρικτά βασανισμένος. Άλλον δεν ξέρω στους ανθρώπους που κατοικούν αυτή τη γη κι αυτή την πόλη» [3]. (Συνάντηση Οδυσσέα - Ναυσικάς).

Η μεγάλη έξοδος των χιλιάδων νέων ανδρών που άφηνα τη μικρή και φτωχή Ελλάδα ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο συμβαίνει στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι άνθρωποι δεν μεταναστεύουν μόνο για οικονομικούς λόγους (εμφύλιος πόλεμος - πολιτικές διώξεις - οικονομικές κρίσεις). Οι απολύτως φτωχοί δεν μεταναστεύουν - είναι εγκλωβισμένοι στον τόπο τους γιατί 1) η μετακίνηση απαιτεί οικονομικά μέσα, 2) απαιτεί τεχνογνωσία (μέσα διεκπεραίωσης (πρακτορεία, μέσα, χώρα)). Η μεγάλη μάζα των Ελλήνων μεταναστών έχει τώρα τελικό προορισμό υπερπόντιες χώρες: Αμερική, Αφρική και ως ένα βαθμό την Αυστραλία. Ο Ελλαδικός πληθυσμός έχασε μόνο την περίοδο 1896 - 1921 450.000 κατοίκους (πάνω από το 8% του συνολικού πληθυσμού της χώρας). Το ανθρώπινο αυτό δυναμικό ανήκε σε ποσοστό 20% στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό της Ελλάδας (15-4 ετών).

Πολλοί εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες ευθύνονται για την πληθυσμιακή αυτή αιμορραγία.

Εσωτερική παράγοντες: η φτώχεια και η μιζέρια των αγροτικών περιοχών, η ανεξέλεγκτη τοκογλυφία, η δυσβάσταχτη οικονομικά θεσμοθετημένη δουλεία της προίκας, η οξύτατη αντιπαράθεση των ελληνικών και των βουλγαρικών ανταρτικών ομάδων, η οθωμανική κυριαρχία σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής επικράτειας κ.α.

Εξωτερικοί παράγοντες: η αδυναμία της ελληνικής ναυτιλίας να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ατμοπλοΐας, οι κρίσεις του Ανατολικού Ζητήματος, οι πόλεμοι του 1897, 1912 - 1913, 1919 - 1922, ο Εθνικός Διχασμός, τα κύματα των προσφύγων που κατέφθαναν στην Ελλάδα από το 1885 - 1932 από την Ανατολική Ρωμυλία, Θράκη Καύκασο, Κριμαία, Πόντο και κυρίως Μ. Ασία.

Οι εννιά στους δέκα μετανάστες ήταν νέοι άνδρες. Έτσι παρουσιάστηκε οξύτατο πρόβλημα η μεγάλη έλλειψη ελληνίδων γυναικών για γάμο. Οι Αμερικανίδες και οι Αυστραλέζες δεν κάλυπταν αυτή την ανάγκη. Δόθηκε τότε το δικαίωμα να γίνονται προσκλήσεις σε «αρραβωνιαστικιές» με τον όρο ότι όταν αυτές έφταναν στο χώρο προορισμού θα έρχονταν σε γάμο με τον μετανάστη που τις έκανε την πρόσκληση. Μια απλή ανταλλαγή φωτογραφίας, ένα σύντομο γράμμα ήταν αρκετά για τον ξενιτεμένο να καλέσει ένα κορίτσι.

Στις «Νύφες» βλέπουμε επτακόσια κορίτσια από την Ελλάδα, Τουρκία, Ρωσία και Αρμενία να επιβιβάζονται στη Σμύρνη στο υπερωκεάνιο «Κign Alexander» έχοντας δύο πολύτιμα πράγματα μαζί τους: τη φωτογραφία του μελλοντικού τους συζύγου και το νυφικό τους.

Διακρίνουμε καθαρά τη φτώχεια και τη μιζέρια στον τόπο καταγωγής (Σαμοθράκη 1922) της κεντρικής ηρωίδας, της Νίκης. Τα βαριά και μαύρα ρούχα των ανύπαντρων κοριτσιών υποβάλλουν στο θεατή το αίσθημα της ανέχειας και του πένθους. Οι πόλεμοι είχαν αποτέλεσμα την λειψυδρία των περιοχών αυτών. Η προίκα ήταν απαραίτητος και θεμελιακός παράγοντας στην αποκατάσταση των κοριτσιών.

Η οικογένεια επιβάλλει στην Νίκη να δεχθεί να αντικαταστήσει την αδελφή της που μη μπορώντας να προσαρμοσθεί γύρισε άρρωστη στο πατρικό της. Η αποδοχή του καθήκοντος ήταν αδιαπραγμάτευτη. Η ενδεχόμενη άρνηση δεν θα επέφερε μόνο στην ίδια συνέπειες αλλά και σ' όλες τις συγγενικές κοπέλες. Θα αμαυρώνονταν η καλή εικόνα όλης της οικογένειας σε ευρύτερη μορφή. Η Νίκη είναι μια δυναμική ελληνίδα που ξέρει λίγα αγγλικά και είναι ράφτρα. Ο μελλοντικός της σύζυγος είναι κι αυτός ράφτης.

Η κάθε «νύφη» κουβαλάει και μια προσωπική οδυνηρή ιστορία. Η Χαρώ, στενή φίλη της Νίκης στο ταξίδι, ταξιδεύει έχοντας μαζί της εκτός από το νυφικό, την φωτογραφία του συζύγου, το αγαπημένο της λαγούτο και τα γράμματα του αγαπημένου της που βρίσκεται τραυματίας σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Ελλάδα. Η Χαρώ πιέστηκε με σωματική βία (βουρδουλιές στην πλάτη) να παντρευτεί στην εκκλησία εικονικά τον απόντα στον Καναδά σύζυγό της. Ο πατέρας της επέμενε στον γάμο της Χαρώς γιατί έτσι θα μπορούσε να προσκαλέσει τα αδέλφια της στον Καναδά που δεν είχαν αποκατασταθεί οικονομικά.

Οι ορφανές κοπέλες έβρισκαν την μετανάστευση ως μοναδική λύση για τον γάμο τους. Στις «Νύφες» η δ. Καρδάκη είναι συνοδός των κοριτσιών ενός ορφανοτροφείου των Ιωαννίνων με προορισμό τον γάμο τους με συντοπίτες Ηπειρώτες γαμπρούς. Η ίδια δηλώνει ότι κάνει για δέκατη φορά το υπερατλαντικό αυτό ταξίδι για τον ίδιο πάντα σκοπό. Αφήνει να εννοηθεί ότι ξέρει «πολλά» από την όλη αυτή οργάνωση της παράδοσης των «νυφών» στους «γαμπρούς» πέραν του Ατλαντικού.

Μερικές κοπέλες μετανάστευαν μέσω πρακτορείων. Ένας τέτοιος ιδιοκτήτης μεταναστευτικού γραφείου είναι ο 60άρης ζόρικος Γεωργιανός Καραμπουλάτ. Από τις δεκάδες πελάτισσές του προορίζει συνήθως κάποιες ανυπεράσπιστες γυναίκες για «άλλη» απασχόληση - εκπόρνευση. Αυτό αποκαλύπτεται ότι πέντε κοπέλες κατέχουν την ίδια φωτογραφία υποψηφίου γαμπρού. Η 16χρονη Ρωσία Όλγκα πλήρωσε το εισιτήριό της με το πιστοποιητικό παρθενίας της που ζήτησε ο Καραμπουλάτ από τη γιαγιά της. Η Γιελένα μια φοβισμένη Ρωσίδα θυματοποιείται εύκολα και υποτάσσεται στη μοίρα που της επιβάλλει ο Καραμπουλάτ ...;.

Στον «Γάμο αλά Ελληνικά» οι γονείς της ηρωίδας Τούλας μετανάστευσαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο από τη Μύκονο. Τα νησιά αντιμετώπιζαν οξύτατα οικονομικά προβλήματα λόγω της έλλειψης γεωργικού κλήρου. Άλλωστε αργότερα τα νησιά άρχισαν να ασχολούνται με τον επικερδή τουρισμό.

Ο Θ. Αγγελόπουλος στην ταινία «Αναπαράσταση» εστιάζει το βλέμμα του σε μια ξεχασμένη περιοχή (ορεινό χωριό της Ηπείρου) και σχολιάζει το οξύ θέμα των μεταναστών εργατών και της ερήμωσης της υπαίθρου. Ολόκληρα χωριά όπως το αναφερόμενο χωριό ξεκληρίζονται απ' τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος και ο επακόλουθος εμφύλιος κατάστρεψαν της ιδέα και την πραγματικότητα του ελληνικού χωριού.

Η Ευρώπη από χώρος αποστολής μεταναστών, μετατράπηκε σε χώρο υποδοχής. Η μεταπολεμική ενδοευρωπαϊκή μετανάστευση επιζητούσε την άμεση λύση προβλημάτων, που δημιουργήθηκαν από την αυξημένη ζήτηση εργασίας, την οποία είχαν προκαλέσει οι ανθρώπινες απώλειες του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και η χρόνια χαμηλή υπογεννητικότητα. Οι επείγουσες ανάγκες για την ταχύρυθμη ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων οικονομιών των δυτικοευρωπαϊκών χωρών και για την επέκταση της εκβιομηχάνισης του επέβαλλαν την εκμετάλλευση της φτωχής εργατικής δύναμης που πρόσφεραν οι φτωχοί, αγροτικοί κυρίως, πληθυσμοί της Νότιας Ευρώπης και της Μεσογείου.

Το 1961 το 6% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας - και το 18% των μισθωτών - ήταν χωρίς μόνιμη εργασία [4]. Με τη μετανάστευση επιτυγχάνονταν η ελάττωση της κοινωνικής πίεσης που προκαλούσε η αδυναμία της ελληνικής αγοράς να απορροφήσει την υπερπροσφορά εργασίας. Η υπερπροσφορά οφειλόταν στην εσωτερική μετανάστευση λόγω της ασύμφορης γεωργικής απασχόλησης.

Για να υπάρχει οποιαδήποτε μεταναστευτική κίνηση από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής θα πρέπει να ενεργούν πάνω τους δυο ειδών παράγοντες το μοντέλο έλξης - ώθησης (push - pull): 1) παράγοντες που να τους σπρώχνουν να φύγουν (push) και 2) παράγοντες να έλκουν τους ανθρώπους. Τα εμβάσματα των μεταναστών στους συγγενείς τους αποτελούν μεγάλο μέρος του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος. Σε χώρες όπως η Τζαμάικα αποτελούν το 10% του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος. Το ποσό του εμβάσματος είναι υψηλότερο οικονομικής βοήθειας που παίρνουν οι χώρες από διεθνείς οργανισμούς.

Ταξίδι

Τα πλοία της ξενιτιάς ήταν μέχρι το 1960 από δεύτερο χέρι σαπιοκάραβα και αργοτάξιδα θέτοντας έτσι την ασφάλεια και την υγεία των επιβατών σε μεγάλους κινδύνους. Υπεράριθμοι επιβάτες στοιβάζονταν μέσα στα πλοία και κοιμούνταν ακόμα και στο κατάστρωμα. Πλοία των 700 θέσεων έβαζαν μέχρι και 1300 ψυχές.

Στις «Νύφες» παρατηρούμε ότι οι 700 της Γ΄ θέσης νύφες θεωρούνται φορτίο και ζούσαν σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Δεν έχουν προσωπικό χώρο. Άλλωστε οι φτωχοί μετανάστες ποτέ δεν είχαν γευτεί ανέσεις. Η αναχώρηση γινόταν σχεδόν σε πανηγυρική ατμόσφαιρα: το πλοίο να σφυρίζει, τα μαντήλια να ανεμίζουν στην αποβάθρα καθώς ανταλλάσσονται οι τελευταίοι χαιρετισμοί. Έπειτα άρχιζαν τα βάσανα ...;

Κραυγαλέα φαίνεται η διαφορά «ζωής εν πλω» ανάμεσα στην Γ ΄ και στη Α ΄ θέση. Στην Γ΄ θέση οι κοπέλες είναι ασφυκτικά περιορισμένες σ' έναν άθλιο χώρο που μοιάζει με αμπάρι αποσκευών, ενώ η χλιδή του χώρου της Α΄ θέσης δημιουργεί την αίσθηση ότι αποκλείεται αυτοί οι εντελώς διαμετρικοί χώροι να βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Οι πλούσιοι εκεί διασκεδάζουν από ένα θίασο της Μάριον, Αμερικάνας χορεύτριας. Η Μάριον μετά την επίσκεψή της στις αρχαιότητες της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας με εννέα συνομήλικες πλούσιες μαθήτριές της παρουσιάζει τη χορογραφία «Εννέα Μούσες» για τη δεξίωση της Α΄ θέσης.

Ο Νόρμαν Αμερικανός πολεμικός φωτορεπόρτερ στη Μ. Ασία λόγω του ελληνοτουρκικού πολέμου, χάνει τη δουλειά του και επιστρέφει στη χώρα του. Συγκινείται από τις «νύφες» και κάνει εκατοντάδες πορτρέτα. Αφού παίρνει άδεια από τον καπετάνιο τις φωτογραφίζει με τα νυφικά τους. Η σκοτεινή Γ΄ θέση ντύνεται στα λευκά, «σα χιόνι μέσα στο καλοκαίρι» [5].

«Νύφες στο σκοτεινό αμπάρι».

Ο Νόρμαν και η Νίκη σιγά - σιγά γνωρίζονται και ερωτεύονται. Ο κρυφός έρωτάς τους είναι κόντρα στα «πρέπει» της εποχής. Η Νίκη, η Ελληνίδα μετανάστρια δεν έχει άλλη επιλογή από τον Πρόδρομο. Δεν υπάρχει περίπτωση για δεύτερη φορά η οικογένεια της να αθετήσει την υπόσχεση να δώσει μια νύφη.

Η Χαρώ εγκλωβισμένη ανάμεσα στον έρωτά της και στο γάμο της σε αδιέξοδο και λυτρώνεται με την αυτοκτονία αφού αφήνει τη βέρα και τα γράμματα του αγαπημένου της που της διάβαζε η Νίκη. Παίρνει μαζί της μόνο το λαγούτο της ...;

«Τι ξέρουμε γι' αυτός Νίκη; Τη δουλειά τους και τη διεύθυνσ'η τους μόνο. Πώς θα πέσουμε στο κρεβάτι μ' έναν άγνωστο άντρα, Χάρω;».

Παρατηρούμε έντονα τη διαφορετική στάση τεσσάρων γυναικών - νυφών. Η Νίκη ξέρει γράμματα, ραπτομηχανή (εργάζεται στην Α΄ θέση) και λίγα αγγλικά. Συμμετέχει και στο χορό της δεξίωσης της Α΄ θέσης. Είναι η δυναμική γυναίκα του αύριο που με συναισθηματικό κόστος βέβαια (ανεκπλήρωτος έρωτας με τον Νόρμαν) προχωράει μπροστά δυναμικά. Συγκρούεται άμεσα με τον «προστάτη» ορισμένων Ρωσίδων Καραμπουλάτ.

Η ευαίσθητη και συναισθηματική Χαρώ δεν συμβιβάζεται με την σκληρή πραγματικότητα. Άλλωστε η παρουσία του λαγούτου της οριοθετεί τον ιδιαίτερο ψυχισμό της. Έτσι οδηγείται στην αυτοκτονία.

Η 16χρονη Όλγκα ενώ από τον Καραμπουλάτ οδηγείται στην «εκπόρνευση» επαναστατεί. Ερωτεύεται τον νεαρό ναύτη Νικόλα, ανιψιό του καπετάνιου και φεύγουν μαζί όταν αποβιβάζονται. Ο καπετάνιος αντιδρά έντονα στον έρωτα των δύο νέων. Δεν θέλει να τα «χαλάσει» με τον Καραμπουλάτ. Είναι αντιπροσωπευτικός τύπος της έντονα ανδροκρατούμενης κοινωνίας όπου τέτοιες πρωτοβουλίες ήταν ανεπίτρεπτες.

Η Γιελένα γίνεται άβουλο όργανο του οργανωμένου σχεδίου του Καραμπουλάτ και οδηγείται στην εκπόρνευση. Άλλωστε υπάρχουν γυναίκες που εύκολα θυματοποιούνται.

Στο πρώτο τέταρτο του αιώνα στον τομέα της μετανάστευσης η αναλογία ήταν μία γυναίκα προς είκοσι άνδρες. Με τα νέα μέτρα για την είσοδο των γυναικών η αναλογία μέχρι τα χρόνια του μεσοπολέμου 1930 - 1935 άλλαξε θετικά και είχαμε μια γυναίκα προς τρεις άνδρες [6](feminization of migration - εκθήλυνση της μετανάστευσης).

Οι αριθμοί των μεταναστεύσεων μειώθηκαν δραστικά στο διάστημα 1922 - 1940. Η κάθετη πτώση των ελληνικών μεταναστεύσεων προς τις Η.Π.Α. προκλήθηκε από τους περιορισμούς των αμερικανικών αρχών και συγκεκριμένα από την ψήφιση (1921) του πρώτου νόμου για τις λεγόμενες ποσοστώσεις (Quota Act). Η αλλαγή αυτή της ως τότε «open door» μεταναστευτικής πολιτικής μείωσε τον αριθμό των μεταναστών από τις 28.000 το 1921 σε 100 μόνο στο 1924 [7].

Άφιξη

Το πρώτο που αντίκριζαν που έφταναν με πλοία ήταν το άγαλμα της ελευθερίας στο λιμάνι της Ν. Υόρκης. Το σύμβολο της ελπίδας και της ελευθερίας.

Καθώς το πλοίο αγκυροβολούσε ένας στολίσκος από μικρά πλοία το περικύκλωνε. Οι άνδρες της υπηρεσίας Αλλοδαπών και της Δημόσιας Υγείας αφού περνούσαν γρήγορα από τους χώρους της πρώτης και δεύτερης θέσεως επικέντρωναν την προσοχή τους στους επιβάτες της Γ΄ θέσης.

Οι μετανάστες φορτωμένοι με τις αποσκευές τους κατευθύνονται στις βάρκες της υπηρεσίας Αλλοδαπών για να τους μεταφέρουν στο περίφημο Ellis Island για ιατρικό έλεγχο.

Εξέταση στο Έλις Άιλαντ (Αρχείο Άρη Μαλανδράκη) και Αποβίβαση Ελλήνων και Ιταλών Μεταναστών στη Νέα Υόρκη (ιδιωτική συλλογή).

Οι νέες γυναίκες «νύφες» μ' ένα βαρύ φορτίο στην ψυχή, με μια φωτογραφία στο χέρι έψαχναν στην αποβάθρα του λιμανιού για τον σύζυγό τους. Εκεί ο Πρόδρομος, ο γαμπρός της Νίκης την περιμένει μαζί με τους άλλους. Συναντήσεις, ευφορία, απογοήτευση, αποχαιρετισμοί. Η Νίκη αποχαιρετάει τον έρωτά της τον Νόρμαν, συναντάει τον σύζυγό της, τον Πρόδρομο ...;. έχοντας άσπρα τα μαλλιά της σ' ένα βράδυ. Σημείο συμβολικό για την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση ...;. Απότομη και αναγκαστική ωρίμανση στα ασφυκτικά κοινωνικά πλαίσια.

Η ζωή των μεταναστών

Οι γάμοι αυτοί ήταν συνήθως επιτυχημένοι γιατί υπήρχε αυτοδέσμευση και από τις δύο πλευρές, ένας κοινός στόχος. Η Νίκη και ο Πρόδρομος εργάζονται σε οικογενειακή επιχείρηση (ραπτικών) στο Σικάγο. Στην φαίνεται η ριζική αλλαγή στην εμφάνιση της Νίκης. Μοντέρνα ρούχα, χτένισμα και μακιγιάζ. Το άνετο σπίτι τους δεν έχει καμία σχέση με την σχεδόν τρώγλη της στη Σαμοθράκη. Όταν όμως χορεύει σε μια οικογενειακή γιορτή ποτέ δεν γελάει. Είναι πάντα θλιμμένη.

Οι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν σε μεγάλες πόλεις εργάζονταν ως εργάτες σε εργοστάσια, χαλυβουργεία και ως πλανόδιοι πωλητές φρούτων, γλυκών και λουλουδιών. Ασχολήθηκαν με το στίλβωμα των παπουτσιών. Υπήρχαν ολόκληρες επιχειρήσεις Ελλήνων μεταναστών τόσες πολλές που θεωρούνταν συνώνυμες οι λέξεις «λούστρος» και «έλληνας» στις μεγάλες πόλεις της Β. Αμερικής [8].

Αντίθετα με τους άνδρες, οι ελληνίδες μετανάστριες (παντρεμένες ή ανύπαντρες) δεν εργάζονταν έξω από το σπίτι παρά μόνο στην οικογενειακή επιχείρηση όπως η Νίκη στις «Νύφες» και η Τούλα στο «Γάμος αλά Ελληνικά».

Πολιτιστική κληρονομιά

Ο μετανάστης είναι «οριακός άνθρωπος» γιατί είναι αναγκασμένος να κοινωνικοποιηθεί ανάμεσα σε δύο διαφορετικά και ανταγωνιστικά συστήματα με αποτέλεσμα να έχει εσωτερικές συγκρούσεις. Είναι αναγκασμένος να υιοθετεί και να εκδηλώνει διπλή συμπεριφορά ανάλογα με τις περιστάσεις. Επειδή ο μετανάστης συνθλίβεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα ανταγωνιστικά πολιτιστικά μοντέλα ο κοινωνιολόγος Robert Park σημειώνει ότι το οριακό άτομο γίνεται φορέας δημιουργίας και ανανέωσης.

Στην ταινία «Γάμος αλά Ελληνικά» βλέπουμε αυτό το φαινόμενο. Η Τούλα μετανάστρια δεύτερης γενιάς συγκρούεται ανάμεσα στην ανδροκρατούμενη και με έντονα ελληνικά πρότυπα ζωής οικογένειά της και με τον αμερικάνικο τρόπο ζωής - το σήμερα σε σύγκρουση με το χθες.

Το μοναδικό ζητούμενο για την οικογένειά της ήταν ο γάμος με Έλληνα. Ο προορισμός των κοριτσιών των ελλήνων μεταναστών ήταν να παντρευτούν, να αποκτήσουν ελληνόπουλα και να φροντίζουν τον καθένα σ' όλη τη ζωή τους. Τα παιδιά δεν σπούδασαν αλλά εργάζονταν στο εστιατόριο της οικογένειας «Dancing Zorbas». (μολονότι η Τούλα είχε πολύ καλή επίδοση στους υπολογιστές και ο αδελφός της ο Νίκος στη Ζωγραφική). Στο αμερικάνικο σχολείο που πήγαινε η Τούλα είχε πρόβλημα επικοινωνίας και αποδοχής από τις συμμαθήτριές της λόγω διαφορετικής εμφάνισης και διαφορετικών συνηθειών στο φαγητό. Της είχαν δώσει να φάει στο διάλειμμα μουσακά.

Η εξωτερική της εμφάνιση απείχε από το σύγχρονο αμερικάνικο μοντέλο. Ήταν μια εντελώς ξένη με το αμερικάνικο τρόπο νέας γυναίκας.

Το κάθε ελληνικό σπίτι κρύβει μια μικρή Ελλάδα, όχι μόνο ως προς τα ήθη και τα έθιμα αλλά και η ίδια η εσωτερική και εξωτερική διακόσμηση του σπιτιού είναι έντονα ελληνική. Υπάρχουν στο σπίτι της Τούλας αρχαιοελληνικές κολόνες και στο γκαράζ ζωγραφισμένη η ελληνική σημαία.

Για τους Ελληνο-Αμερικανούς η αντίληψη της ισότητας φέρνει πλήγμα στο «ανδρικό γόητρο» και έτσι η έξυπνη και ικανή γυναίκα δε είναι εύκολα αποδεκτή. Η μητέρα λέει στην Τούλα: «ο άνδρας είναι το κεφάλι κι η γυναίκα ο λαιμός. Και αυτή μπορεί να γυρίσει το κεφάλι σ' όποιο σημείο αυτή θέλει» [9]. Οι γονείς για να μετριάσουν αυτές τις συγκρούσεις ωραιοποιούσαν κάθε τι το ελληνικό, έθιμα, πολιτισμός, ιστορία μ' έναν μονότονο τρόπο που κούραζε τα παιδιά τους. Τα παιδιά τους μένουν πίσω λόγω της έλλειψης μοντέλων για μίμηση και πολιτιστικών σημείων αναφοράς.

Έτσι διχάζονται πολιτιστικά και τρέπονται στην κυρίαρχη πολιτιστική νοοτροπία της νέας πατρίδας τους. Άλλωστε τα παιδιά από τη φύση τους έχουν την τάση να εξομοιώνονται συνήθως με το δυνατό και το κυρίαρχο. Δεν έχουν συναισθηματικούς δεσμούς περί της ελληνικότητας των γονιών τους. Πολλές φορές αισθάνονται και κατώτερα από την καταγωγή των γονιών τους.

Έτσι στο «Γάμος αλά Ελληνικά» βλέπουμε την ηρωίδα μας να «επαναστατεί». Σπάει τα δεσμά της οικογενειακής απασχόλησης, πηγαίνει στο κολέγιο και αλλάζει ριζικά την εμφάνισή της. Ερωτεύεται έναν αμερικανό δάσκαλο που ζητούσε μια ξεχωριστή κοπέλα να παντρευτεί. Η πολυπληθής στην ευρύτερη έννοια οικογένειά της αντιδρά έντονα λόγω εθνικότητας, θρησκείας και ιδιαίτερης προτίμησης στο φαγητό. Ο Ίαν είναι καθολικός και χορτοφάγος.

Τελικά ο Ίαν βαπτίζεται ορθόδοξος, γίνεται αποδεκτός και παντρεύονται, ο γάμος τους έχει κραυγαλέα ελληνικό χαρακτήρα, στα προσκλητήρια υπάρχει η ελληνική σημαία.

Το ζευγάρι μετά το γάμο κινείται σε δύο επίπεδα. Η μεν Τούλα θέλει να ξεφύγει από την ασφυκτική παρουσία της θορυβώδους οικογένειάς της και ο Ίαν θέλει να προσεγγίσει την ελληνική κουλτούρα από αγάπη και σεβασμό σ' αυτήν.

Στις Η.Π.Α. υπάρχουν ενενήντα εθνότητες απ' όλον τον κόσμο. Μιλούν διαφορετικές γλώσσες, συγκεντρώνονται σε δικούς τους χώρους, ψυχαγωγούνται και ζούνε με τον δικό τους διαφορετικό τρόπο.

Όλοι όμως πιστεύουν στην ιδέα της Αμερικής, σέβονται και εκτιμούν το δημοκρατικό σύστημα και ακολουθούν σιγά - σιγά τα πολιτιστικά τους πρότυπα και τρόπο ζωής. Η κοινωνιολογία ονομάζει αυτή τη διαδικασία «Ethnic Pot», δηλαδή ένα καζάνι στο οποίο γίνεται η μετάβαση και η ανάμειξη πολιτισμών.

Οι Έλληνες μετανάστες των Η.Π.Α. στην περίοδο του μεσοπολέμου που γεννήθηκαν στο εξωτερικό ενθαρρύνθηκαν να αφομοιωθούν και να γίνουν Αμερικανοί, αποκτώντας και την αμερικανική υπηκοότητα. Οι Έλληνες ανταποκρίθηκαν θετικά σ' αυτή την πολιτική αλλά ο «εξαμερικανισμός» και η απόκτηση της αμερικανικής υπηκοότητας δεν σήμαινε και τη διαγραφή της ελληνικής τους καταγωγής.

Έτσι δημιουργήθηκε η οργάνωση ΑΧΕΠΑ με στόχο την προώθηση του αγνού και αμόλυντου αμερικανισμού των Ελλήνων. Την πολιτική του ΑΧΕΠΑ ανταγωνίστηκε ο ελληνοαμερικανικός Προοδευτικός Σύλλογος - GAPA - που έδινε έμφαση στην ανάγκη διατήρησης της ελληνικής κληρονομιάς. Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία των ελληνοαμερικανών σαν πόλος συσπείρωσης.

Ο πατέρας Gus Portokalos λέει στην οικογένεια του Ίαν στη δεξίωση του γάμου « ...; το όνομά μας Πορτοκάλος προέρχεται από την ελληνική λέξη πορτοκάλι. Η κόρη μου παντρεύεται τον Ίαν Μίλερ που προέρχεται από την ελληνική λέξη μήλο. Έτσι εδώ απόψε εμείς έχουμε μήλο και πορτοκάλι. Εμείς όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά στο τέλος όλοι είμαστε φρούτα.»! [10]

Η Τούλα και ο Ίαν αποκτούν μια κόρη που πηγαίνει σε απογευματινό σχολείο να μάθει ελληνικά. Στο σπίτι μιλούν ελληνικά και αγγλικά.

Από το 1960 και μετά εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της νεοελληνικής Διασποράς εκτεταμένη σε αριθμητικά μεγέθη και σε γεωγραφική έκταση τριτοβάθμια εκπαιδευτική μετανάστευση. (το 1987 καταγράφτηκαν 29.574 φοιτητές του εξωτερικού) [11].

Οι επαναπατρισμοί εξ Αμερικής περιορίστηκαν είτε σε μετανάστες της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς - που δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να ριζώσουν οριστικά είτε στους παραδοσιακούς επαναπατρισμούς των συνταξιούχων ελληνοαμερικανών. Στις ταινίες «Νύφες» και «Γάμος αλά Ελληνικά» δεν υπάρχει ούτε στη σκέψη να γυρίσουν στην Ελλάδα οι μετανάστες. Αυτό φαίνεται όταν ο Νόρμαν ρωτάει τη Νίκη στις «Νύφες» από που είναι και εκείνη απαντάει: «Από ένα μέρος που δε θα ξαναδώ». Ούτε στο «Γάμος αλά Ελληνικά» υπάρχει διάθεση επαναπατρισμού. Έχουν πλήρη συνείδηση ότι εκεί είναι πλέον η ζωή τους. Στο έργο του Θ. Αγγελόπουλου «Αναπαράσταση» ο σύζυγος γυρίζει βαριά άρρωστος από την Γερμανία. Εδώ έχουμε το συχνό φαινόμενο της ανθυγιεινής εργασίας των μεταναστών (ορυχεία, εργοστάσια) που συνδυαζόμενο με το βαρύ κλίμα της Β. Ευρώπης οδηγούν στον κλονισμό της υγείας των μεταναστών.

Στην «Αναπαράσταση» φαίνεται το ξεκλήρισμα του χωριού όταν από μόνο το χωριό λείπουν 280 άνδρες. Λέει ο Θ. Αγγελόπουλος: «τη δεκαετία του 50 πάνω από 500.000 άνθρωποι πήγανε στη Γερμανία, Αμερική και Αυστραλία ως ανειδίκευτοι εργάτες. Έφυγαν οι άντρες, έμειναν πίσω μόνο γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Είναι η αίσθηση πως οι άνθρωποι δεν έχουν πια επαφή με τις ρίζες τους» [12]. Στην ταινία η γυναίκα του μετανάστη σκοτώνει με τον εραστή της τον μετανάστη σύζυγο και τον θάβει στην αυλή της φυτεύοντας κρεμμυδάκια πάνω στον τάφο.

Εδώ η μετανάστευση (πολύχρονη αντρική απουσία) ήταν ένας σημαντικός παράγοντας ώθησης της δημιουργίας από την σύζυγο της παράνομης ερωτικής σχέσης. Αξιοπρόσεκτο είναι το μίσος αυτής της γυναίκας προς τον πεθαμένο μετανάστη άντρα της όταν στη διαπίστωση ότι δεν χωρούσε στο λάκκο πρότεινε να τον κόψουν! Ο εραστής της αντί για απάντηση τη χαστούκισε. Ποιος μπορεί να εξετάσει τις αιτίες που ώθησαν αυτή τη σύζυγο και μητέρα (έχει δυο παιδιά) σαν μια σύγχρονη Κλυταιμνήστρα να διαπράξει ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα.

Ο Θ. Αγγελόπουλος εμπνεύστηκε από ένα πραγματικό γεγονός, ένα φόνο ενός μετανάστη - εργάτη από τη γυναίκα του μόλις επέστρεψε. Τα στοιχεία που οδήγησαν τον Αγγελόπουλο σε ένα πιο πολύ εσωτερικό cinema ήταν η πολιτική αστάθεια που ώθησε σε ανθρώπους στην εξορία, προσφυγιά και μετανάστευση. Για τον Αγγελόπουλο δεν έχει σημασία η υπόθεση της λύσης του μυστηρίου του φόνου αλλά η ύπαιθρος που αιμορραγεί από κατοίκους και που «αφήνει τους φτωχούς να γίνουν ένοχοι» (Goethe).

Γυρισμένο απλά και λιτά με ισχυρή αντίθεση μαύρου και άσπρου η «Αναπαράσταση» είναι ένα στοιχειωμένο και οξύ χρονικό της επιδημικής μετανάστευσης των αγροτικών ελληνικών χωριών στο β΄ μισό του 20ου αιώνα.

Η αφήγηση τύπου φιλμ μέσα στο φιλμ ενισχύει τους περιοριστικούς κύκλους της μετανάστευσης και του αφανισμού της παραδοσιακής οικογένειας που συνεχίζει να ταλανίζει την ελληνική ταυτότητα και η ζωή του χωριού. Ο Αγγελόπουλος αντανακλά το σύγχρονο εθνικό τραύμα των πολιτισμικών ξεριζωμάτων της μαζικής εξόδου του πληθυσμού για αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής έξω από την Ελλάδα.

Βιλιογραφία

1. Χασιώτη: Ελληνική Διασπορά
2. Χατζηιωσήφ: Ιστορία της Ελλάδος του 20ου αιώνα
3. Introduction the multiple viewpoint: diasporic visual cultures
4. Στα βήματα του Οδυσσέα. Γιώργος Σταυράκης

Ηλεκτρονικές Διευθύνσεις:

• http://www.ellisisland.com/index.html
• http://www.rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.del/frontpage
• http://www.filmref.com/directors/dirpages/angelopoulos.html
• http://www.musicolog.com/angelopoulostime.asp
• http://www.gfc.gr/6/64/643/64324.html

Άννα Τσιμπώνη

Το ξέρατε ότι τα ρεκόρ που αφορούν το αλκοόλ έχουν σταματήσει να καταγράφονται στο βιβλίο Guinness εδώ και πολλά χρόνια, κυρίως για αποφυγή μηνύσεων και προσφυγών σε δικαστήρια.

Βρήκα όμως μια ιστοσελίδα στο Internet η οποία παρουσίαζε μερικά από τα ρεκόρ όπως είχαν καταγραφεί στο παρελθόν, αλλά και άλλα τα οποία θεωρούνται ανεπίσημα.

Ας τα δούμε ένα ένα.

Η πιο δυνατή μπύρα

Ο Γερμανός ζυθοποιός Harald Schneider, από τη νότια Γερμανία, παρασκεύασε μια μπύρα που περιείχε 25.4% αλκοόλ (1979).

Η πιο ελαφριά μπύρα 

Το πιο αδύνατο υγρό που πωλήθηκε ως μπύρα ήταν μια γλυκιά ψεύτικη μπύρα από τη Γερμανία ονόματι Colne-Kalk το 1918. Είχε λιγότερο από 0,2% αλκοόλ (1979).

Αγώνας ταχύτητας στην κατανάλωση μπύρας

Ο Steven Petrosino του New Cumberland στην Πενσιλβανία στις 22 Ιουνίου 1977, ήπιε 1 λίτροτης μπύρας σε 1,3 δευτερόλεπτα.

Ομαδικός αγώνας αντοχής στην κατανάλωση μπύρας

Κάποιοι Τσέχοι ήπιαν 2.662 μισόλιτρα μπύρας σε λιγότερο από 17 ώρες. Πίνοντας κατά μέσο όρο πάνω από 156 μπύρες ανά ώρα, ή 2,6 κούπες ανά λεπτό, οι Τσέχοι μπορούν να υποστηρίζουν ότι είναι οι γρηγορότεροι πότες σκυταλοδρομίας στον κόσμο (2004).

Το μεγαλύτερο ποσοστό αλκοόλ στο αίμα

Ένας Λετονός μεσήλικας ήταν αναίσθητος αλλά σε σταθερή κατάσταση μετά από εξέταση αίματος που βρήκε 7,22 μέρη ανά εκατομμύριο (0.7%) από αλκοόλ. Για να καταλάβετε, αναφέρουμε πως ένας συνηθισμένος άνθρωπος θα έκανε εμετό περίπου σε 1,2 μέρη, θα έχανε τη συνείδηση σε 3,0 μέρη και θα σταματούσε να αναπνέει σε επίπεδο περίπου 4,0 μερών ανά εκατομμύριο (2003).

Ο πιο μεγάλος αλκοολικός

Έχει καταγραφεί πως ένας σκληρός πότης που ονομαζόταν Vanhorn (1850 - 1911) κατανάλωνε κατά μέσο όρο περισσότερα από τέσσερα μπουκάλια Ruby Port την ημέρα για 23 χρόνια πριν από το θάνατό του στα 61. Θεωρείται ότι συνολικά κατέβασε στην ζωή του περισσότερα από 35 χιλιάδες μπουκάλια.

Περιοχή με την μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας ανά άτομο

Το έθνος με τη μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας ανά άτομο ήταν Δυτική Γερμανία, με πάνω από 150 λίτρα ανά άτομο το 1976.
Στο βόρειο μέρος της Αυστραλίας, η ετήσια εισαγωγή έχει υπολογιστεί στα 240 λίτρα ανά άτομο (1979).

Το παλαιότερο κρασί

Το παλαιότερο κρασί βρέθηκε από τον Ζακ Κουστό στα συντρίμμια ενός ελληνικού εμπορικού πλοίου που βυθίστηκε στην Μεσόγειο περίπου το 230 Π.Χ. Το κρασί αυτό φυσικά δεν υπάρχει σήμερα αφού το ήπιε ο ίδιος.

Το πιο ακριβό κρασί

Η υψηλότερη τιμή που δόθηκε για ένα μπουκάλι κρασιού οποιουδήποτε μεγέθους είναι €150.000 για ένα Chateau Lafite του 1787, που αγοράστηκε σε μια δημοπρασία του οίκου Christie's στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1985.

Εκτόξευση φελού σε απόσταση

Η μεγαλύτερη απόσταση που διέσχισε ένας φελλός που έχει φύγει από μπουκάλι σαμπάνιας είναι 31 μέτρα στον λόφο La Habra της Καλιφόρνια στις 2 Αυγούστου του 1975. Το ρεκόρ από τον Gary P. Mahan.

Η μεγαλύτερη περίοδος ποτοαπαγόρευσης

Δεν ήταν στο Σικάγο αλλά στην Ισλανδία και διήρκεσε 26 χρόνια, από το 1908 έως το 1934.

Το πιο μεγάλο σε χωρητικότητα μπαρ

Το Mathaser Bayerstrasse 5 στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας έδινε κατά μέσο όρο 100.800 μισόλιτρα ποτήρια μπύρας την ημέρα. Έκανε ανακαίνιση το 1995 και στα τραπέζια του μπορούν από τότε να καθίσουν 5.500 άτομα.

Η πιο μακριά μπάρα 

Η πιο μακριά μπάρα χτίστηκε το 1938 στην Βικτόρια της Αυστραλίας με 100 μέτραμήκος και 27 αντλίες μπύρας (1979).

Πολλά από τα παραπάνω ρεκόρ μπορεί πλέον να έχουν καταρριφθεί. Αν γνωρίζεται κάποιο μεγαλύτερο παρακαλώ αφήστε ένα σχόλιο.

Πηγη www.newsfilter.gr

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 

Στην ελλάδα λέμε ότι οι ταξιτζήδες είναι σαν τους οπαδούς της χέβι μέταλ: Ολοι μοιάζουν μεταξύ τους. Θα σε πάρουν και θα φρενάρουν κάθε τρεις και λίγο (σαν σε ρυθμούς των ντραμς σε ένα τραγούδι χέβι μέταλ για να μη βγούμε από την παρομοίωση) προκειμένου να βρουν κι άλλον έναν ή παραπάνω πελάτες. Θα έχουν το κλασικό πράσινο αρωματικό πευκάκι για αποσμητικό χώρου και θα ακούνε ειδήσεις ή σκυλάδικα στο τέρμα. Επίσης, θα προσπαθήσουν να μάθουν μέχρι και την ομάδα αίματός σας, προκειμένου να περάσουν ευχάριστα την κούρσα

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥ ΖΕΦΗ

Το tabasco είναι η πιο γνωστή παγκοσμίως σάλτσα καυτερής πιπεριάς 
Ασφαλώς έχουμε κι εμείς τις δικές μας καυτερές πιπεριές, οι οποίες κάποτε ήταν ευρέως διαδεδομένες, από την Καρατζόβα, την Αριδαία δηλαδή, στην Κεντρική Μακεδονία, όπου υπάρχει ακόμα και πόλη που ονομάζεται πιπεριά. Επίσης, τις απίστευτα καυτερές πιπεριές που διάφοροι φίλοι φέρνουν από το Άγιον Όρος- προσπαθώ να συγκρατούμαι όταν τις χρησιμοποιώ. Εκτός όμως από την Ελλάδα, υπάρχουν οι καυτερές πιπεριές που ευδοκιμούν στους βάλτους της Λουιζιάνας. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο σαν τη ζυμωμένη, φλογερή γεύση του tabasco, που πήρε το όνομά του από την ομώνυμη ποικιλία πιπεριάς του Μεξικούτο μέγεθός της είναι όσο το μικρό μας δάκτυλο-, η χρήση της οποίας έγινε γνωστή πριν από τον εμφύλιο πόλεμο του Αvery Ιsland, στη Λουιζιάνα. 

Το tabasco είναι αδιαμφισβήτητα η πιο γνωστή παγκοσμίως σάλτσα καυτερής πιπεριάς. Πρόσφατα μάλιστα είχα συνάντηση με τον έβδομης γενιάς απόγονο της διάσημης οικογένειας του Αμερικανικού Νότου που το παρασκευάζει, τον Ρaul ΜcΙlheney, ο οποίος είχε έρθει πρόσφατα εδώ για το ετήσιο συνέδριο μάρκετινγκ της εταιρείας. Συναντηθήκαμε στο «Αstir Palace», είχε μαζί του τον σεφ της εταιρείας του, τον Jason Gronlund, που μόλις είχε δημιουργήσει μια σειρά από ελληνικά πιάτα στα οποία είχε καταφέρει να παντρέψει το μεσογειακό μέτρο με το ήπιο κάψιμο του διάσημου προϊόντος της εταιρείας του. 

Στους Έλληνες το tabasco δεν είναι και τόσο άγνωστο, αφού μέσω των εμπορευματικών οδών έφθασε εδώ γύρω στον 19ο αιώνα- καταναλωνόταν κυρίως στα μπαρ των κρουαζιερόπλοιων. Από το 1967 άρχισε να διατίθεται ευρέως στην αγορά, αν και μέχρι πρόσφατα κυρίως το χρησιμοποιούσαν οι επαγγελματίες της τέχνης της ανάμειξης κοκτέιλ, οι οποίοι παρασκεύαζαν Βloody Μarys. Εκτός της Ελλάδας, το tabasco είναι ένα συνηθισμένο άρτυμα στα μπαρ και κλασικό συνοδευτικό για ωμά θαλασσινά, ιδίως στρείδια. «Ήταν πράγματι το Βloody Μary που έβαλε το tαbasco στον χάρτη» λέει ο κ. ΜcΙlheney. Καθώς οι Αμερικανοί αγκάλιασαν άλλες κουζίνες και εξοικειώθηκαν με την πικάντικη μαγειρική της Ταϊλάνδης, του Βιετνάμ, της Ινδίας και του Μεξικού η σάλτσα αυτή χρησιμοποιήθηκε πολύ. Ο κ. ΜcΙlheney μου είπε επίσης: «Υποπτεύομαι ότι το ίδιο θα γίνει και με τους Έλληνες όσο θα δέχονται επιρροές από την πικάντικη μαγειρική από άλλες περιοχές του κόσμου. Για παράδειγμα, οι Ιάπωνες που είναι εξοικειωμένοι με τα καυτερά, χάρη στο wasabi που καταναλώνουν μαζί με το σούσι, χρησιμοποιούν το tabasco. Μάλιστα έχει τη θέση του σε τουλάχιστον ένα απίθανο μέρος: τις πιτσαρίες». 

Πριν από περίπου 100 χρόνια, η διάσημη αυτή σάλτσα είχε δεχτεί άσχημη κριτική από τουλάχιστον μία συγγραφέα της εποχής, τη Μary Day Winn, η οποία είχε πει: «Το σεξ είναι η σάλτσα tabasco που ένας έφηβος ρίχνει σε κάθε πιάτο στο μενού». Ο Αμερικανός συγγραφέας Ηenry Μiller έλεγε ότι «οι Αμερικανοί μπορούν να τρώνε σκουπίδια, αρκεί να τα περιχύνουν ελεύθερα με κέτσαπ, μουστάρδα, σάλτσα τσίλι, tabasco, πιπέρι καγιέν ή όποιο άλλο άρτυμα καταστρέφει την αρχική γεύση του φαγητού». 

Για μένα, όμως, το tabasco πρόσθετε πάντα γεύση σε ένα πιάτο. Όπως και κάθε μπαχαρικό όμως, πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση. «Είναι πραγματικά ένα συστατικό που ενισχύει τη γεύση» αναφέρει ο σεφ Jason Gronlund. «Πρέπει να το έχουμε ανάμεσα στα μπαχαρικά μας και να το χρησιμοποιούμε όπως θα κάναμε και με μια πρέζα μοσχοκάρυδου». 

Ο σεφ ανακάλυψε ότι το tabasco ταιριάζει θαυμάσια με πολλά ελληνικά υλικά όπως μέλι, στραγγιστό πλήρες γιαούρτι, αρνί και φασόλια. Στο τζατζίκι για παράδειγμα αφαίρεσε τον παραδοσιακό άνηθο και πρόσθεσε δυόσμο- «δρα ως δροσιστικός παράγοντας που εξισορροπεί τις καυτερές σταγόνες του tabasco στη συνταγή» εξηγεί. Έχει δουλέψει μια σάλτσα για τον γύρο, που αποτελεί πρόκληση λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε νερό του μαρουλιού και της απορροφητικής φύσης της πίτας. Η φέτα και το tabasco έχουν μια ιδιαίτερη σχέση», λέει ο κ. Gronlund. «Μπορούμε να δοκιμάσουμε να σφίξουμε το τυρί μέσα σε τουλπάνι αναμειγνύοντάς το με tabasco και πασπαλίζοντάς το σαν άρτυμα πάνω από σαλάτες και σούπες» ή «να το δοκιμάσουμε στη φέτα σαγανάκι» λέει ο κ. ΜcΙlheny, «περιχυμένη με λίγο ελληνικό μέλι». 

Με πιπεριές, ξίδι και αλάτι

Το tabasco είναι μια πικάντικη καυτερή σάλτσα που φτιάχνεται από τις ομώνυμες πιπεριές, ξίδι και αλάτι. Οι καυτερές πιπεριές προέρχονται από το Αvery Ιsland στους βάλτους της Λουιζιάνας Louisiana Βayou αλλά και από διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, της Ονδούρας, της Βενεζουέλας και της Κολομβίας. Συλλέγονται με το χέρι μόλις ωριμάσουν και πάρουν την τέλεια απόχρωση του φωτεινού κόκκινου. 

Κατόπιν τις λειώνουν, ανακατεύουν τον πολτό με λίγο αλάτι από το Avery Ιsland σε ξύλινα βαρέλια από λευκή δρυ, τον αφήνουν να ζυμωθεί και κατόπιν να ωριμάσει για τρία χρόνια. Ένα μέλος της οικογένειας ΜcΙlhenny εγκρίνει τον πολτό της πιπεριάς. Μετά την έγκριση, ο πολτός ανακατεύεται πολλές φορές, προστίθεται δυνατό ξίδι grain και έπειτα από περίπου 4 εβδομάδες, το περιεχόμενο των βαρελιών στραγγίζεται σε λινάτσα, πετιούνται οι φλούδες και οι σπόροι από τις πιπεριές. Κατόπιν ο πολτός που απομένει, εμφιαλώνεται. Είναι η μοναδική αυτή καυτερή και ξιδάτη, ζυμωμένη γεύση που δίνει στη σάλτσα τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Το tabasco δεν παρασκευάζεται μόνο από τις ομώνυμες πιπεριές. Στην Ελλάδα υπάρχει επίσης η πράσινη σάλτσα tabasco, που φτιάχνεται με jalapenos, ενώ στις ΗΠΑ και αλλού οι habaneros και οι chipotlesκαπνιστές jalapenos- γίνονται επίσης σάλτσες. 

Ένα άρθρο της Νταϊάνας Κόχυλα

Επιμέλεια Ανδρέας Δηλές

Το κίνημα των food miles μάς θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να τρώμε ντόπια προϊόντα της εποχής.Τα food miles είναι ένας τρόπος μέτρησης της απόστασης που διανύει το φαγητό μας από το μέρος που παράχθηκε μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας.

Ίσως κάποιοι να το πρόσεξαν, ίσως όχι. Για πρώτη χρονιά, πολλές από τις πιπεριές του φετινού καλοκαιριού δεν είχαν σπόρια -κανείς δεν ξέρει γιατί. Εξαφανίστηκαν κι αυτά μαζί με τα σπόρια των σταφυλιών, τα σπόρια της ντομάτας και τα κουκούτσια των μανταρινιών. Ακολούθησαν κι αυτά τα μήλα που πλέον δεν κιτρινίζουν και τα κεράσια που δεν σαπίζουν. Σε μια εποχή που η τροφή γίνεται όλο και πιο ομογενοποιημένη, η αναζήτηση ντόπιων μη μεταλλαγμένων φρούτων και λαχανικών είναι πιο επίκαιρη από ποτέ και οι καταναλωτικές μας συνήθειες επηρεάζουν το περιβάλλον με τρόπους που ούτε καν φανταζόμαστε. Καταρχάς, το να τρώει φρούτα και λαχανικά της εποχής είναι θέμα κοινής λογικής: ποια η ανάγκη να καταναλώσει κανείς ντομάτες το Φεβρουάριο, που θα είναι εκτός εποχής άρα και θερμοκηπίου; Το θέμα είναι ότι όταν τρώει κανείς κάτι στην εποχή του είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα (γιατί για πιθανότητα πρόκειται) να είναι πιο «φυσικό». Επίσης, καλό είναι να γνωρίζουμε ποια ψάρια πρέπει να καταναλώνουμε και πότε (από Απρίλιο έως Οκτώβριο δεν επιτρέπεται η αλιεία του ξιφία).

Μέσα σε όλα αυτά τα μάλλον απλά επιχειρήματα, επιστρέφει και το επιχείρημα για την ανωτερότητα των ντόπιων προϊόντων. Όχι όμως για τους λόγους που θα νόμιζε κανείς: ανεξάρτητα από το αν είναι καλύτερα τα ελληνικά προϊόντα ή έχουν λιγότερα φυτοφάρμακα, το να αγοράζουμε εισαγόμενα φρούτα και λαχανικά μπορεί σε βάθος χρόνου να είναι καταστροφικό για το περιβάλλον.

Η τροφή ταξιδεύει

Το κίνημα των food miles ξεκίνησε στη Βρετανία τη δεκαετία του '90. Ο όρος δεν υπάρχει καν στην Ελλάδα. Τα food miles είναι ένας τρόπος μέτρησης της απόστασης που διανύει το φαγητό μας από το μέρος που παράχθηκε μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας. Η απόσταση που διανύει η τροφή με αεροπλάνο, νταλίκα αλλά ακόμα και η απόσταση που διανύουμε για να πάμε να ψωνίσουμε στο σούπερ μάρκετ προσμετράται για να βγουν τα food miles κάθε προϊόντος. Ως ιδέα ακούγεται τρελή κι όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι το φαγητό μπορεί να ταξιδέψει και 4.000 χιλιόμετρα για να φτάσει στον καταναλωτή, καταλαβαίνει το αντίκτυπο που μπορεί να έχει αυτό στην αλλαγή του κλίματος. Τα χιλιόμετρα αυτά έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μόνο αν υπολογίσει κανείς το διοξείδιο του άνθρακα που απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα με πτήσεις, διαδρομές, αλλά και το «πακετάρισμα» που χρειάζεται το φαγητό όταν ταξιδεύει μακρινές αποστάσεις, συνειδητοποιεί πόσο ρυπογόνο είναι για το περιβάλλον να καταναλώνει πατάτες Νέας Ζηλανδίας και ντομάτες από την Ολλανδία. Μπορεί το ποσοστό να φαίνεται αμελητέο, το αντίκτυπό του, ωστόσο, στο φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής είναι πελώριο. Εξάλλου, σήμερα, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, αυτό μπορεί να έχει τρομακτικές επιπτώσεις για το περιβάλλον. Όταν, παραδείγματος χάριν, αυξήθηκε η ζήτηση για τη ρόκα στις αρχές του '00 (μια και όλη η Ευρώπη ζούσε στον πυρετό της σαλάτας ρόκα-παρμεζάνα), ήταν τόση η ζήτηση για ρόκα στην αγγλική αγορά, που η Κένυα, ως βασικός προμηθευτής της αγγλικής αγοράς, άρχισε να πλήττεται οικολογικά, αφού η ρόκα χρειάζεται νερό για να αναπτυχθεί και η χώρα πλήττεται ήδη από ξηρασία. Στα αγγλικά σούπερ μάρκετ τα τρόφιμα έχουν ήδη γραμμένα πάνω πόσα food miles έχει διανύσει το προϊόν. Εάν αυτό φαίνεται τρελό για τα ελληνικά δεδομένα, ας θυμηθούμε πόσο εξίσου τρελός μπορεί να φαινόταν ο όρος «βιολογικό προϊόν» στη δεκαετία του '80. Είκοσι χρόνια μετά τα βιολογικά προϊόντα είναι παντού - αν και είναι πραγματικά απορίας άξιον πόσο οικολογικό μπορεί να είναι ένα βιολογικό προϊόν πακεταρισμένο σε πλαστική συσκευασία και εισαγόμενο από την Ιταλία. Πάντως, όταν πριν από 15 χρόνια άνοιξε το κατάστημα με τα βιολογικά τρόφιμα στην οδό Επταχάλκου, στο Θησείο, και ο καταστηματάρχης ενημέρωνε ότι είναι περιορισμένος ο αριθμός των τροφίμων που μπορούσε κανείς να καταναλώσει, φαινόταν γραφικός. Κι όμως, τόσα χρόνια μετά το επιχείρημα μοιάζει πιο ουσιαστικό από ποτέ.

Φρούτα και λαχανικά: Τα τρώμε στην εποχή τους.

Ψάρι: Δεν τρώμε γόνους ούτε και ψάρια μικρότερα από το επιτρεπόμενο.Ειδική μεζούρα υπάρχει στο site της Greenpeace.

Τόννος: Στα δίχτυα που ρίχνουν οι ψαράδες για τον τόννο αιχμαλωτίζονται δελφίνια. Καλύτερα να αποφεύγεται, εκτός κι αν είναι κατεψυγμένος, με σαφή ένδειξη πως είναι φιλικός προς τα δελφίνια.

Ξιφίας: Απαγορεύεται η αλιεία του από αρχές Απριλίου έως τον Οκτώβριο.Δεν τον καταναλώνουμε τους συγκεκριμένους μήνες.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΡΙΒΟΛΗ

ΕΙΝΑΙ προφανές ότι έχει προκύψει πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οπως και του Ευρωκοινοβουλίου. Οταν απέχει το 57% των πολιτών, το μέλλον του κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού το διαχειρίζεται πλέον μια μειοψηφία. Μέσα στην οποία αυξάνονται και πληθύνονται οι ευρωσκεπτικιστές και οι αντιευρωπαϊστές, κυρίως οι ακροδεξιοί - ξενοφοβικοί. Μπροστά τους το ΛΑΟΣ μοιάζει απλή οδοντόκρεμα.

«ΕΞΩ οι ξένοι» ήταν το κεντρικό σύνθημα του ακροδεξιού Γκέερτ Βίλντερς, που πήρε 17% στην Ολλανδία, το ίδιο στην Αυστρία, στη Σλοβακία, στην Ουγγαρία: «Οι Τσιγγάνοι ευθύνονται για την εγκληματικότητα», λένε. «Οι αληθινοί Φινλανδοί» από 0,5% άγγιξαν το 10% και στη Μεγάλη Βρετανία ο νεοφασίστας Γκρίφιν, που εκλέχτηκε πανηγυρικά ευρωβουλευτής, δέχεται για μέλη στο κόμμα του μόνο τους λευκούς. Να φύγουν, λέει, οι ξένοι από την Αγγλία... οικειοθελώς. Καταλαβαίνετε...

Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν τολμάει να το ομολογήσει, αλλά έχει τώρα πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Νίκησαν μεν οι συντηρητικοί, ηττήθηκαν οι σοσιαλιστές - σοσιαλδημοκράτες και η Αριστερά, ισχυροποιήθηκαν οι Πράσινοι Οικολόγοι και ανέρχεται απειλητικά η Ακροδεξιά. Ομως όλα αυτά μαζί και χωριστά είναι μειοψηφικά... Εχουν διαρρηχθεί οι σχέσεις εκπροσώπησης - αντιπροσώπευσης, η πολιτική κοινωνία απομακρύνεται από την κοινωνία των πολιτών. Μπορεί να μην υπάρχουν συγκροτημένες δυνάμεις να εγείρουν σ' αυτή τη φάση θέμα πολιτικής νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ομως αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για τη συνοχή της. Γιατί το αντίπαλο δέος σε μια ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή θα είναι ιδεολογικά και πολιτικά απροσδιόριστο· μια ασύμμετρη απειλή.