Το σπαθί του φόβου

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009 1:06 πμ |


alt


Αίφνης η νύχτα μελάνιασε κι άρχισε να με πνίγει. Μια ασήκωτη πλάκα πίεζε το στήθος και δυσκόλευε την αναπνοή. Πάτησα ενστικτωδώς το γκάζι σα να ,θελα να ξεφύγω από ανελέητο κυνηγητό. Αδικος κόπος: σα να σηκώνεις το χέρι για να εμποδίσεις έναν βράχο που έρχεται κατ' ευθείαν πάνω σου.

Ο πανικός ήταν ζήτημα δευτερολέπτων. Στην είσοδο του «Ευαγγελισμού» όλα ήταν στη θέση τους: οι βαριεστημένοι ταξιτζήδες εν σειρά, το «φαστφουντάδικο» που ξενυχτάει, σιωπηλές παρέες που μπαινόβγαιναν, σεκιουριτάδες και υπάλληλοι του νοσοκομείου, άνθρωποι ξαπλωμένοι στα παγκάκια ή καθισμένοι στα σκαλιά, αυτοκίνητα του ΕΚΑΒ... Πάντα μου άρεσαν τα νοσοκομεία που εφημερεύουν. Είναι μια πολύβουη κυψέλη μες στη νύχτα, μια ρωγμή στην απειλητική επικράτεια του σκότους. Ο,τι πρέπει για όσους δυναστεύονται από λογής δαιμόνια και κολυμπάνε στα θολά νερά του πανικού... Οταν η ευγενέστατη νοσοκόμα ετοίμαζε τα απαραίτητα, ήθελα να της πω για το νοσοκομείο-ρωγμή της νύχτας, να τη ρωτήσω για τα χρόνια της στους θαλάμους κ.τ.λ., αλλά έβαλα γρήγορα φερμουάρ στις σκέψεις μου. Η γυναίκα πνιγόταν στη δουλειά και ,γω κωπηλατούσα στη μικρή μου λιμνοθάλασσα με το βαρκάκι της ασφάλειας που μου παρείχε η παρουσία των γιατρών και η άψογη συμπεριφορά του προσωπικού. Ηταν καλές οι πρώτες εξετάσεις, κι έτσι εξοστρακίστηκε εντελώς εκείνη η καταραμένη αίσθηση που δημιουργείται μόλις μπαίνεις έμφοβος στο νοσοκομείο, αίσθηση που ενισχύεται από κάτι που μοιάζει με ξυραφιά στο δέρμα, όταν αντικρύζεις τους γεμάτους διαδρόμους, θολωμένους από ανήσυχα βλέμματα και ανήμπορα σώματα. Νιώθεις ν' αρρωσταίνεις στον διάδρομο, ακόμη και όταν είσαι απολύτως υγιής. Σα να σου μεταδίδει -και όχι να δημιουργεί- πυρετό, όλο αυτό το ανθρωπολόι που κρέμεται από τα χείλια των περαστικών νοσοκόμων και των γιατρών... Στο προαύλιο, μια παρέα νεαρών Αλβανών κάπνιζε, έκανε αστεία και μιλούσε δυνατά. Πιτσιρίκια, δεκαοχτάρικα. Λες και είχαν έρθει εκδρομή... Λίγο παραπέρα, μια παρέα γύφτων έπαιζε με τις μάσκες που δίνει δωρεάν το νοσοκομείο για τη «μεξικανική γρίπη». Λες και βρισκόταν σε πανηγύρι, παρ' ότι ένας δικός τους φαινόταν να υποφέρει, περιμένοντας υπομονετικά στο φορείο... Δύο σεκιουριτάδες συζητούσαν με κάποιους τραυματιοφορείς για τους κρατούμενους από τον Κορυδαλλό που είχαν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια ελληνοαλβανικής συμπλοκής. Ετσι έλεγαν... Στο παγκάκι, πίσω από την Εκκλησία, δύο νοσοκόμες -μια Ελληνίδα και μια Αλβανίδα- μιλούσαν χαμηλότονα, χαμογελούσαν, μιλούσαν στα κινητά και κάπνιζαν ασταμάτητα... Πλησίαζε η ώρα να επιστρέψω στα ιατρεία για να μου πουν οι γιατροί τα αποτελέσματα των υπολοίπων εξετάσεων. Οι νοσοκόμες πέρασαν από μπροστά μου, αφήνοντας πίσω ένα υπέροχο, ευωδιαστό σύννεφο καπνού. Απέναντι, στο τζάμι, φαινόταν καθαρά η κάφτρα του τσιγάρου που κρατούσε μια κρινοδάχτυλη, η οποία μοιραζόταν με τον καλό της την απόλαυση στα σκαλιά της εισόδου. Τους είχα δει περνώντας... Φτάνοντας στην είσοδο, πρόλαβα να δω στα χέρια ενός Πακιστανού ένα εξαιρετικό πακέτο τσιγάρα -μου θύμισε τα παλιά «Ζιτάν». Και ακριβώς στην είσοδο, καθισμένη στο πλατύσκαλο, μια συμπαθής κυρία -έμοιαζε Γαλλίδα ή σα να βγήκε από τα δώματα του παλιού ΚΚΕ Εσωτερικού- άρχισε να στρίβει τσιγάρο... Παντού ευωδίαζε τσιγάρο, και 'γώ μόλις το είχα διαγράψει διά παντός... Βέβαια, έτσι είχα πει και την πρώτη φορά. Οταν είχα πάρει το σπαθί του φόβου μου και το έκοψα για τέσσερα χρόνια... Ξημέρωνε η τελευταία μέρα του Ιουνίου. Με περίμεναν τα «θολερά λιοπύρια» του Ιουλίου. Χωρίς τσιγάρο. Τη φορά αυτή, το σπαθί του φόβου μου έκοβε και από τις δύο όψεις...


ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ



Ο θάνατος του «τελευταίου αυτοκράτορα»

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009 9:01 μμ |


alt

Το τσιγάρο στην Ελλάδα είναι κάτι σαν τον τελευταίο αυτοκράτορα. Περνάει τις τελευταίες του μεγάλες στιγμές πριν την οριστική του απαγόρευση στους δημόσιους χώρους. Από τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του τσιγάρου, όμως, η Ελλάδα έπαιξε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη βιομηχανία του. Ηδη στις αρχές του 20ου αιώνα οι Ελληνες εξήγαγαν τα καπνά τους στη Γερμανία, την Ολλανδία, την Αίγυπτο. Στον μεσοπόλεμο, όταν πια η καλλιέργεια καπνού έγινε συστηματική σε πολλές γεωργικές περιοχές (Αγρίνιο, Καλαμάτα, Κατερίνη, Ξάνθη κ.α.) χιλιάδες οικογένειες, εκατοντάδες χωριά αλλά και ολόκληρες περιοχές επιβίωσαν χάρη στον καπνό. Αμύθητες περιουσίες δημιουργήθηκαν από ξακουστούς σε όλη τη Μεσόγειο καπνέμπορους, βιομηχανίες κατασκευάστηκαν και συνεργάστηκαν με πολυεθνικές.

Οι τελευταίες είχαν έρθει στην Ελλάδα για να εκμεταλλευτούν το «πράσινο χρυσάφι» και αμέτρητα δισεκατομμύρια δραχμών εισέρευσαν στα ταμεία του ελληνικού κράτους. Αυτή η εξάπλωση της παραγωγής καπνού στην Ελλάδα, παρότι προοριζόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό για τις εξαγωγές, δημιούργησε μια εγχώρια αγορά για τον καπνό. Ετσι, ενώ στην αρχή το τσιγάρο αποτελούσε συνήθεια των εύπορων τάξεων -κι αποκλειστικά αντρική συνήθεια, σιγά-σιγά και ειδικά με την έκρηξη των δύο μεγάλων παγκόσμιων πολέμων το κάπνισμα εξαπλώθηκε και στα πιο λαϊκά στρώματα. Παράλληλα, από τον μεσοπόλεμο και μετά άρχιζαν να καπνίζουν και μερικές γυναίκες.

Το κάπνισμα ως σύμβολο της γυναικείας χειραφέτησης ενσαρκώθηκε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο από τη μεγάλη σταρ του κινηματογράφου Μελίνα Μερκούρη. Η οποία πέρασε το στυλ της χειραφετημένης και της βαμπ παίζοντας το 1955 τη «Στέλλα». Λίγο πιο πριν, το 1952 στην ταινία «Αγνή Του Λιμανιού» κάπνιζαν οι γυναίκες ελευθέρων ηθών, οι «τροτέζες». Με το κάπνισμα οι γυναίκες έκαναν τη δική τους επανάσταση. Με κάθε ρουφηξιά κατακτούσαν όλο και περισσότερο ακόμα ένα πρώην ανδρικό οχυρό.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη μίνι επανάσταση έπαιζαν οι πρωταγωνίστριες του ελληνικού σινεμά, σε μια εποχή που αυτός είχε τη δύναμη της τηλεόρασης: «Ολες οι μεγάλες πρωταγωνίστριες κάπνισαν. Ακόμα και οι μη καπνίστριες. Οπως η Βουγιουκλάκη στο «Δόλωμα». Εκεί υπάρχει η σκηνή που κλέβει τον αναπτήρα του Αλεξανδράκη...» θα μας πει ο Μάκης Δελαπόρτας. Το κάπνισμα στη δεκαετία του '60 θα γίνει σύμβολο της νεανικής επανάστασης. Υπάρχει η χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας ο «Γαμπρός από το Λονδίνο» όπου ο νεαρός πρωταγωνιστής πάει στην τουαλέτα για να καπνίσει και φαίνεται να βγαίνει ο καπνός από την πόρτα της. Οι κυρίες των σαλονιών κάπνιζαν πίπα. Χαρακτηριστική για την ελληνική πραγματικότητα είναι η εικόνα της Ρένας Βλαχοπούλου που κάπνιζε πίπα στη «Χαρτοπαίχτρα».

 

Η εικόνα του καπνού
Για τον άντρα το τσιγάρο αποτέλεσε για ένα μεγάλο διάστημα, ένα βλαβερό, όπως αποδείχθηκε, αξεσουάρ αρρενωπότητας και ανδρισμού. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του σκληροτράχηλου cowboy στη διαφήμιση του Μάλμπορο που διετέλεσε για ένα μεγάλο διάστημα ως η πιο δημοφιλής μάρκα τσιγάρων στην Ελλάδα. Αλλά και για να μην ξεφύγουμε από τον ελληνικό κινηματογράφο, που η ιστορία του αποτελεί τη σελιλόιντ εκδοχή της πραγματικής σχέσης του Ελληνα με το τσιγάρο, χαρακτηριστική εικόνα όπου το κάπνισμα είναι ένα δείγμα μαγκιάς δεν είναι άλλη από αυτή του Παπαμιχαήλ στις «Διπλοπενιές» όπου τραγουδάει τον «Αποχαιρετισμό» του Ξαρχάκου με ένα τσιγάρο στο στόμα.

Χρησιμοποιούμε πολλές εικόνες σχετικές με το κάπνισμα. Και αυτό γιατί επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι αν ο άνθρωπος δεν έβλεπε θα κάπνιζε λιγότερο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καπνιστής περισσότερο από το ίδιο το τσιγάρο καπνίζει την εικόνα του. Κάτι που έχει σχέση και με τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονται ακόμα και τα πακέτα των τσιγάρων. Από τα πιο σκληρά που πουλάνε περισσότερο σε κόκκινα πακέτα, μέχρι τα πιο μαλακά που τα προσφέρουν σε πιο ανοιχτά χρώματα από το γκρι και το γαλάζιο μέχρι το λευκό. Μερικοί αρέσκονταν και στο μαύρο που είχαν μάρκες όπως το «John Players Special». Ενώ το σκούρο πράσινο είχε ταυτιστεί με τη γεύση μέντας που είχε το εν λόγω τσιγάρο.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του '70 μαζί με τις καμπάνες, τις μακριές φαβορίτες και τις ποδοσφαιρικές κόντρες που παίζονταν στους δρόμους μεταξύ αριστερών και δεξιών είχαν αρχίσει τα τσιγάρα να βγαίνουν σε διαφορετικές κατηγορίες. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα «milds» ενώ το κοινό δεν έχει κάνει ακόμα τη μαζική στροφή του προς τα εισαγόμενα ξένα αφού τα «Ασος» εξακολουθούν να καπνίζονται από πολλούς. Τα άφιλτρα τα κάπνιζαν οι πιο σκληροί (μια εικόνα που κράτησε μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90 με τα «Σαντέ»).

Στα τέλη της δεκαετίας επιχειρείται η πρώτη επίθεση εναντίον του καπνίσματος και της σχεδόν αγγελικής, σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα, εικόνας του με την πρώτη εκστρατεία εναντίον του καπνίσματος που γίνεται από τον τότε υπουργό Υγείας κύριο Δοξιάδη. «Ηταν ο πρώτος πολιτικός άνθρωπος ο οποίος διείδε τις επιπτώσεις που είχε η διαδικασία του καπνίσματος στη δημόσια υγεία. Είχε αρχίσει μεγάλη και οργανωμένη τότε καμπάνια που είχε αποτελέσματα. Σταμάτησε γιατί άλλαξε ο υπουργός», θα μας πει ο κύριος Μπεχράκης.

 

Προτιμήσεις και επιδόσεις
Παρά τις δυνατές αντοχές που έδειξε η βιομηχανία καπνίσματος στην Ελλάδα η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα σήμαινε και την εισαγωγή καινούργιων αυστηρών κανονισμών της Ενωσης κατά του καπνίσματος. Ετσι τα τελευταία χρόνια η αντικαπνιστική μάχη έχει ενταθεί. Η νομοθεσία που υπακούει στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς ενσωματώνεται στο ελληνικό δίκαιο και παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί, παρά το ότι βρίσκει ανενημέρωτη την κοινή γνώμη, η πολιτεία δείχνει τη βούληση να την εφαρμόσει.

Για το μεγάλο ραντεβού της 1ης Ιουλίου, της ημερομηνίας ορόσημο για την αντικαπνιστική εκστρατεία στην Ελλάδα, οι επιχειρήσεις θα πρέπει να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα, από την τήρηση της απαγόρευσης, τη σήμανση, μέχρι τη δημιουργία χώρου για κάπνισμα, αν δεν θέλουν να βρεθούν αντιμέτωπες με αγωγές, πρόστιμα και δικαστικές διώξεις. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ήδη οι πρώτες ανάλογες υποθέσεις, αγωγές εργαζομένων για βλάβες που υπέστησαν στο εργασιακό τους περιβάλλον από παθητικό κάπνισμα, βρίσκονται στα δικαστήρια, ορισμένες μάλιστα έχουν τελεσιδικίσει υπέρ των εναγόντων. Παρ' ολ' αυτά κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών ο πληθυσμός των καπνιστών στην Ελλάδα διευρύνθηκε.

Αιτία οι δύο «ομάδες» που ήρθαν να προστεθούν σε εκείνη των ανδρών: οι γυναίκες και οι ανήλικοι. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα θεωρείται η πρώτη χώρα στον κόσμο σε αναλογία καπνιστριών στο γυναικείο πληθυσμό, ενώ πολύ ψηλά βρίσκεται και το ποσοστό των νέων που ξεκινούν το κάπνισμα πριν ενηλικιωθούν. Το Φεβρουάριο του 2006 η εταιρεία Focus, έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία πανελλαδικής έρευνας με τίτλο «Ο Ελληνας και το κάπνισμα».

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 41% των ερωτηθέντων είχαν δηλώσει καπνιστές τουλάχιστον έξι τσιγάρων την ημέρα. Το αντίστοιχο μέσο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου βρίσκεται, στο 30%. Η εξέλιξη του ποσοστού αυτού τη δεκαετία 1995 - 2005, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, καθώς στην αρχή της συγκεκριμένης δεκαετίας το ποσοστό στην Ελλάδα ήταν 39%. Δεν είναι όμως μόνο ότι καπνίζουν πολλοί, πρόβλημα είναι επίσης ότι καπνίζουν πολύ. Σύμφωνα με την έρευνα, οι «σκληροπυρηνικοί» καπνιστές με πάνω από δύο πακέτα τη μέρα ανέρχονται σε 15%, οι «μετριοπαθείς» (20-39 τσιγάρα) σε 38%, οι «ευκαιριακοί» (6 - 19 τσιγάρα) σε 35% και οι «περιστασιακοί» (ως πέντε τσιγάρα τη μέρα) ανέρχονται σε 12%.

Τα τελευταία χρόνια, οι Ελληνες -ειδικά στις ηλικίες 18 έως 34- έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους από τα κλασικά τσιγάρα σε πακέτο, που εξακολουθούν να είναι πρώτα σε κατανάλωση, στα στριφτά. Σύμφωνα με στέλεχος καπνοβιομηχανίας με τον οποίο συζητήσαμε το θέμα, οι λόγοι είναι τρεις: ο οικονομικός (συμφέρει να καπνίζεις στριφτά), ο αρωματικός (ο καπνός είναι εμπλουτισμένος με διάφορα αρώματα) και ο ιατρικός (ο μέσος καπνιστής κάνει λιγότερα τσιγάρα την ημέρα γιατί το χειροποίητο απαιτεί χρόνο).

Ο χύμα καπνός αποτελούσε μέχρι πρόσφατα το 10% του καπνού που καταναλώνουν οι άνδρες και το 5% για τις γυναίκες ενώ οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το ποσοστό αυτό έχει ανέβει κι άλλο. Τα βαριά τσιγάρα (full flavor) αποτελούν το 55% των τσιγάρων του άνδρα και το 37% της γυναίκας, τα light τσιγάρα (ο όρος δεν υφίσταται πλέον, αλλά αντιπροσωπεύει τσιγάρα με περιεκτικότητα πίσσας 6-9 mg) το 23% των τσιγάρων των ανδρών και το 37% των γυναικών, ενώ μονοψήφια ποσοστά καταλαμβάνουν σε γυναίκες και άνδρες τα super light τσιγάρα (4-5 mg πίσσας), τα ultra (2-3 mg) και τα one (1 mg πίσσας).Το ότι επιμένουν οι Ελληνες να καπνίζουν περισσότερο από τους Ευρωπαίους μπορούμε να το αποδώσουμε στην κραταιά θέση της ελληνικής βιομηχανίας τσιγάρων.

 

 

Timeline

 

1909: Εισάγονται οι πρώτες σιγαροποιητικές μηχανές στην Ελλάδα από τους βιομηχάνους Βάρκα και Καραβασίλη.
1913: Ιδρύεται στο Αγρίνιο η Ομόρρυθμος Καπνεμπορική Εταιρεία «Αφοί Παπαστράτου»
1931: Κυκλοφορεί η πρώτη διαφήμιση εταιρείας τσιγάρων στην Ελλάδα.
1939: Αρχίζει η μείωση της κατανάλωσης αρωματικών καπνών. Τα «λαϊκά τσιγάρα» παρά τη νέα φορολογία και την οικονομική κρίση αποκτούν μεγαλύτερο καταναλωτικό κοινό.
1940: Κατασκευάζονται τσιγάρα «AERA» με σκοπό την ενίσχυση του φρονήματος των Ελλήνων στρατιωτών.
1950: Κυκλοφορεί το πρώτο τσιγάρο με φίλτρο
1971: Κυκλοφορεί το πρώτο Marlboro lights
1978: Ο υπουργός υγείας Σπύρος Δοξιάδης, ξεκινά την πρώτη αντικαπνιστική εκστρατεία στην Ελλάδα.
1980: Από τις αρχές της δεκαετίας παρασκευάζονται στην Ελλάδα σχεδόν όλες οι ξένες μάρκες τσιγάρων και παύουν σταδιακά να εισάγονται.
1995: Κυκλοφορεί η μάρκα President σε μια πρωτοποριακή μορφή πακέτου 30 τσιγάρων
1996: Yπερψηφίζεται ο ευρωπαϊκός νόμος για την απαγόρευση της διαφήμισης του καπνίσματος με την ψήφο του τότε Υπουργού υγείας κ. Γείτονα
2003: Η Παπαστράτος ΑΕ γίνεται Philip Morris International.

Η Πολυξένη Νικολοπούλου - Σταμάτη μας είπε: «Δεν πιστεύω στις απαγορεύσεις του καπνίσματος. Περισσότερο πιστεύω στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση σε όλα τα επίπεδα, με αφετηρία το σχολείο. Εκτός από το παθητικό κάπνισμα, το τσιγάρο μολύνει με ουσίες που μένουν στον περιβάλλοντα χώρο και εισπνέονται αργότερα, προκαλώντας έτσι μια μορφή τριτογενούς βλάβης, μετά την πρωτογενή που είναι το κάπνισμα και τη δευτερογενή, το παθητικό»

Το τσιγάρο του μάγκα

«O άντρας με ένα τσιγάρο στο στόμα, έκφραση πικρή και τα μάτια κάτω, στάθηκε στη μέση ακίνητος, σαν για να ισορροπήσει, άνοιξε τα χέρια του φτερούγες, σαν το πονεμένο πουλί, κι άρχισε τις φιγούρες του. Ηταν καλός χορευτής. [...] Mας είχε γράψει στα παπούτσια του, μας αγνοούσε, μας είχε εξαφανίσει. Xόρευε μονάχα για τον εαυτό του [...]».

Ο Μποστ (1918 - 1996) σκιαγραφεί έναν τυπικό ζεϊμπέκη. «Μια νύχτα στον Αιγάλεω». Ερμής, 1998.

Το τσιγάρο του στρατιώτη

«Γιατί; διότι -είπε ίσως ο πατέρας μου-, διότι πρέπει να έχει ο στρατιώτης το τσιγάρο του, το μικρό παιδί την κούνια του κι ο ποιητής τα μανιτάρια του».

Η σύγχρονη ιστορία του τσιγάρου είναι συνυφασμένη με τον στρατό. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το κάπνισμα γνώρισε τεράστια διάδοση ανάμεσα στους στρατιώτες που ένιωθαν ότι το τσιγάρο τους πρόσφερε ενέργεια και αυτοπεποίθηση, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που ξεκινούν το κάπνισμα κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

Τα τσιγάρα πεθαίνουν τραγουδώντας

«Αναψε το τσιγάρο δώσμου φωτιά» από το «Αναψε Τσιγάρο» της Καίτης Γκρέυ σε μουσική Γεράσιμου Κλουβάτου

«...Να 'μουνα αεράκι, καπνός από τσιγάρο» - Από το «Μια βραδιά στο λούκι» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα

«Ή το τσιγάρο ή εγώ» - Νίκος Καρβέλας

«Το ένα χέρι στο τσιγάρο το άλλο χέρι στο μπεγλέρι» - από το «Η Γυναίκα του κεφιού» που τραγούδησε η Μαίρη Χρονοπούλου.

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΘΩΜΗ ΜΕΛΙΔΟΥ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ


Αναλώσιμοι «διάττοντες αστέρες»

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009 9:01 πμ |

alt

Τα reality βλάπτουν σοβαρά την υγεία... των πρωταγωνιστών τους, οδηγώντας συχνά σε νευρικό κλονισμό, κατάθλιψη, ακόμη και σε αυτοκτονία. Αναλώσιμοι «διάττοντες αστέρες» της μιας νύχτας, οι εν λόγω (δι)άσημοι εισέρχονται, στην πλειονότητά τους, στο τηλεοπτικό τοπίο φορτωμένοι εκ των προτέρων με ψυχολογικά «βάρη» για να εξέλθουν από αυτό, μερικούς μήνες μετά, με διαταραχές και τάσεις αυτοκτονίας, οι οποίες έχουν κοστίσει τη ζωή σε 11 άτομα τα τελευταία χρόνια.

Χαρακτηριστική η πρόσφατη περίπτωση της 48χρονης Σκοτσέζας τραγουδίστριας Σούζαν Μπόιλ, η οποία μέσα σε μόλις 2 μήνες αναδύθηκε από την απόλυτη αφάνεια στο επίκεντρο της παγκόσμιας δημοσιότητας για να καταλήξει εν συνεχεία, εσπευσμένα, σε ψυχιατρείο του Λονδίνου. Στις αρχές του περασμένου Απρίλη ήταν μια άνεργη γεροντοκόρη, η οποία δεν είχε φιλήσει ποτέ της άνδρα. Στα μέσα του ιδίου μήνα, μετά την εντυπωσιακή της εμφάνιση στη σκηνή του σόου «Βρετανία Εχεις Ταλέντο», έγινε «το ασχημόπαπο με τη θεϊκή φωνή».

 

Η συνέχεια βρήκε τη Σούζαν να εμφανίζεται δίπλα στην Οπρα και στον Λάρι Κινγκ και να δέχεται πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο να τραγουδήσει για τον Ομπάμα στο πλαίσιο των εορτασμών της 4ης Ιουλίου. Στις 30 Μαΐου, ωστόσο, το «Βρετανία Εχεις Ταλέντο» έριξε αυλαία, με τη Σούζαν να έρχεται... δεύτερη. Την αμέσως επόμενη ημέρα, η 48χρονη εισήχθη «εξαντλημένη συναισθηματικά» στην ψυχιατρική κλινική «Priory» του Λονδίνου.

Μόλις μερικούς μήνες πριν, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, η Πόλα Γκούντσπιντ, αδυνατώντας προφανώς να ανανήψει από το πλήγμα που δέχτηκε όταν αποπέμφθηκε κακήν κακώς από το σόου «American Idol», αυτοκτόνησε μέσα σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο κοντά στην οικία του ειδώλου της, της Πόλα Αμπντούλ, διάσημης τραγουδίστριας και μίας εκ των κριτών του εν λόγω τηλεπαιχνιδιού.

Συνολικά, 11 εμπλεκόμενοι σε reality έχουν αυτοκτονήσει και άλλοι δύο έχουν αποπειραθεί να δώσουν τέλος στη ζωή τους τα τελευταία χρόνια σε ΗΠΑ, Βρετανία, Σουηδία και Ινδία, σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας TheWrap.com.

Οι παραπάνω απώλειες αποτελούν μόνο «την κορυφή του παγόβουνου», καταγγέλλει από τη μεριά του ο δρ Τζέιμι Χούισμαν, επικεφαλής του προγράμματος ψυχολογικής υποστήριξης «AfterTVCARE», μέσω του οποίου έχει περιθάλψει περισσότερους από 800 εκπεσόντες αστέρες reality τα τελευταία 17 χρόνια.

Τους ωθούν στα άκρα. Σύμφωνα με τον Χούισμαν, «το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο», καθώς οι παραγωγοί των εν λόγω σόου «δεν ενδιαφέρονται για τους παίκτες παρά μόνο για τους σπόνσορες, οι οποίοι θέλουν να βλέπουν τους πρωταγωνιστές να τσακώνονται, να καταρρέουν και να κλαίνε».

Οι παραγωγοί φέρονται να ωθούν τους διαγωνιζομένους επίτηδες στα άκρα, συχνά με τραγικές συνέπειες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως πολλοί εκ των συμμετεχόντων έχουν ήδη κάποιο «κουσούρι», το οποίο οι ψυχολόγοι των σόου συνηθίζουν να «παραβλέπουν».

Σύμφωνα με τον Χούισμαν, πρόκειται για ανθρώπους με βαθύτερα ψυχολογικά προβλήματα, εμμονές και χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι οποίοι ζητούν την επιβεβαίωση μέσω μιας υπερ-προβολής. Στην πράξη, ωστόσο, η πίεση είναι πολύ μεγαλύτερη από το αναμενόμενο, ενώ συχνά οι χαρακτήρες «φορτώνονται» ρόλους που δεν έχουν καν επιλέξει.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ


Οι παίκτες σε ριάλιτι είναι εργαζόμενοι

Κάθε άλλο παρά αναλώσιμοι θεωρούνται πλέον οι παίκτες των ριάλιτι στη Γαλλία, μετά την πρωτοποριακή απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας «Cour de Cassation» που έκρινε ότι οι συμμετέχοντες σε ριάλιτι παιχνίδια είναι εργαζόμενοι.

Την περασμένη εβδομάδα το δικαστήριο δικαίωσε 3 παίκτες του γαλλικού «Ile de Tentation» (Νησί του Πειρασμού) του καναλιού TF1, οι οποίοι είχαν προσφύγει στη δικαιοσύνη, διεκδικώντας αποζημίωση με το σκεπτικό ότι η παρουσία τους στο παιχνίδι συνιστούσε κανονική εργασία και μάλιστα σε 24ωρη βάση.

Οι δικαστές έκριναν ότι οι παίκτες δικαιούνταν κανονικά εργασιακά συμβόλαια με όλα τα παρεπόμενα (π.χ. τήρηση του 35ώρου) και επιδίκασαν στον καθένα αποζημίωση ύψους περίπου 11.000 ευρώ. Η αποζημίωση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, 8.176 ευρώ για υπερωρίες και 1.500 ευρώ για παράνομη λύση των συμβολαίων.

Το εν λόγω ριάλιτι σόου τέσταρε την πίστη μεταξύ συντρόφων. Τα ζευγάρια που έπαιρναν μέρος μεταφέρονταν σε ένα τροπικό νησί, όπου τους φλέρταραν άλλοι παίκτες (όπως οι 3 προαναφερόμενοι) με σκοπό να καταφέρουν να χωρίσουν το ζευγάρι.


Είναι δουλειά... 
Παρότι το καθημερινό μενού περιελάμβανε ήλιο, θάλασσα και μασάζ, σε ένα ονειρεμένο σκηνικό, το δικαστήριο έκρινε ότι ακόμη κι αν είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι, δεν παύει να είναι δουλειά. Μάλιστα, το καθοριστικό κριτήριο για την ετυμηγορία ήταν το στοιχείο της «υπαγωγής» μεταξύ εργοδότη και παικτών.

Η απόφαση αναμένεται να προκαλέσει «τσουνάμι» σχετικών προσφυγών από συμμετέχοντες σε άλλα προγράμματα, ενώ, σύμφωνα με τη Liberation, ήδη πάνω από 160 παίκτες έχουν αποφασίσει να κινηθούν δικαστικά. «Οι εταιρείες παραγωγής δεν θα μπορούν πλέον να χειρίζονται τους διαγωνιζομένους όπως έκαναν για χρόνια», δήλωσε ο δικηγόρος των τριών που δικαιώθηκαν.

800 αστέρες σε σόου έχουν δεχτεί ψυχολογική υποστήριξη τα τελευ ταία 17 χρόνια


ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

§                          Πόλα Γκούντσπιντ, ετών 30, ΗΠΑ, αυτοκτόνησε μετά την αποπομπή της από το «American Idol».

§                          Σέριλ Κόσεβιτς, ετών 35, ΗΠΑ, αυτοκτόνησε τον Ιούλιο του 2007 μετά την αποπομπή από το «Pirate Masters».

§                          Νατζάι Τουρπίν, ετών 23, ΗΠΑ, αυτοκτόνησε τον Φεβρουάριο του 2005 στο «Τhe Contender».

§                          Κέλι ΜακΓκι, ΗΠΑ, αυτοκτόνησε τον Μάιο του 2005 μετά την αποβολή της αδελφής της από το «Extreme Makeover».

§                          Μέλανι Μπελ, παραγωγός του σόου «Vegas Elvis», αυτοκτόνησε τον Μάρτιο του 2005.

§                          Τζέιμς Σκοτ Τέριλ, ετών 37, ΗΠΑ, αυτοπυροβολήθηκε τον Ιούνιο του 2008, είχε συμμετάσχει στο «Super nanny».

§                          Νέιθαν Κλάτερ, ετών 26, αυτοκτόνησε τον Οκτώβριο του 2007, μετά το τέλος του «Pa radise Hotel 2».

§                          Σάιμον Φόστερ, ετών 40, Βρετανία, αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 2008, μετά τη συμμετοχή του στο «Wife Swap».

§                          Καρίνα Στίβενσον, ετών 17, Βρετανία, απαγχονίστηκε τον Μάιο του 2005, λίγες ημέρες προτού ξεκινήσει το «Τhe Colony».

§                          Σίνισα Σαβίγια, ετών 34, Σουηδία, έπεσε στις ράγες τρένου τον Ιούλιο του 1997, αφού εκδιώχθηκε από το «Expedition»

§                          Τάνια Σάχα, ετών 21, Ινδία, ήπιε δηλητήριο τον Σεπτέμβριο του 2008, μετά την απόρριψή της από το «Fatafati».



 ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

 επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 


«Δευτέρα Χωρίς Κρέας»

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009 8:01 πμ |

alt


Σπαράγγια στη σχάρα και τάρτα λεμονιού: αυτό είναι το χορτοφαγικό μενού των μουσικών, των ηθοποιών,των συγγραφέων και των καλλιτεχνών που σήμαναν χθες την έναρξη ενός μαζικού κινήματος για τονπεριορισμό της κρεατοφαγίας και την καταπολέμηση με τον τρόπο αυτό της κλιματικής αλλαγής. 

O σερ Πολ Μακάρτνεϊ βρίσκεται μαζί με τις κόρες του, Στέλλα και Μαίρη, πίσω από την πρωτοβουλία «Δευτέρα Χωρίς Κρέας», η οποία έχει στόχο να πείσει τους ανθρώπους να γίνουν χορτοφάγοι μια μέρα την εβδομάδα για να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου που εκπέμπονται από τα βοοειδή, τα οποία είναι από τους πιο σημαντικούς συντελεστές της ανόδου της θερμοκρασίας στον πλανήτη. «Θα πρέπει να νοιαστούμε για την κλιματική αλλαγή, επειδή αν δεν το κάνουμε, θα αφήσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά τους ένα τρομερό χάλι», δήλωσε ο σερ Πολ στον «Ιντιπέντεντ». 

Οι Μακάρτνεϊ συγκέντρωσαν υποστήριξη από τη σοουμπίζνες, την επιστήμη, τις επιχειρήσεις και την οικολογία. Ο τραγουδιστής Κρις Μάρτιν, οι σταρ του Χόλιγουντ Κέβιν Σπέισι και Γούντι Χάρελσον, η ηθοποιός Τζοάνα Λάμλεϊ, ο σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον και η διευθύντρια της «Vogue» Αλεξάντρα Σούλμαν υποστηρίζουν τη «Δευτέρα Χωρίς Κρέας». Ένας άλλος υποστηρικτής, ο σερ Ντέιβιντ Κινγκ, πρώην ανώτατος επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης, δήλωσε: «Τα αποτυπώματα του άνθρακα και του νερού που συνδέονται με την παραγωγή βοδινού κρέατος είναι περίπου 20 φορές μεγαλύτερα από αυτά της παραγωγής καλαμποκιού. Τρώγοντας λιγότερο κρέας βοηθούμε το περιβάλλον». 

Μεγάλες εκτάσεις του τροπικού δάσους του Αμαζονίου καταστρέφονται για να δημιουργηθεί χώρος για κτηνοτροφικά αγροκτήματα και για καλλιέργειες σόγιας για ζωοτροφή. Από τις αγελάδες εκλύονται μεγάλες ποσότητες μεθανίου, το οποίο συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου 21 φορές περισσότερο απ΄ ό,τι το διοξείδιο του άνθρακα. 

Ο χορτοφάγος σερ Πολ δήλωσε: «Πολλοί από μας αισθανόμαστε αδύναμοι μπροστά στις περιβαλλοντικές προκλήσεις και μπορεί να είναι δύσκολο να βρούμε ποιες από όλες τις συμβουλές πρέπει να ακολουθήσουμε για να συνεισφέρουμε σ΄ έναν πιο καθαρό, πιο βιώσιμο και πιο υγιή κόσμο. Μια μέρα χωρίς κρέας την εβδομάδα είναι κάτι που όλοι μπορούμε να κάνουμε, κάτι που στοχεύει στην καρδιά αρκετών σημαντικών πολιτικών, περιβαλλοντικών και ηθικών ζητημάτων ταυτοχρόνως». 

Σύμφωνα με την επίσης χορτοφάγο Στέλλα Μακάρτνεϊ, «είτε τρως κρέας είτε όχι μπορείς να συμμετάσχεις σ΄ αυτή την απόφαση για να περιοριστεί η βιομηχανία του κρέατος που καταστρέφει τους πόρους του πλανήτη μας». Η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μαίρη, χαρακτήρισε την αλλαγή «εφικτό στόχο».


Του Μartin Ηickman

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 



Τα ρεκόρ του αλκοόλ

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009 8:01 πμ |

alt

Το ξέρατε ότι τα ρεκόρ που αφορούν το αλκοόλ έχουν σταματήσει να καταγράφονται στο βιβλίο Guinness εδώ και πολλά χρόνια, κυρίως για αποφυγή μηνύσεων και προσφυγών σε δικαστήρια.

Βρήκα όμως μια ιστοσελίδα στο Internet η οποία παρουσίαζε μερικά από τα ρεκόρ όπως είχαν καταγραφεί στο παρελθόν, αλλά και άλλα τα οποία θεωρούνται ανεπίσημα.

Ας τα δούμε ένα ένα.

Η πιο δυνατή μπύρα

Ο Γερμανός ζυθοποιός Harald Schneider, από τη νότια Γερμανία, παρασκεύασε μια μπύρα που περιείχε 25.4% αλκοόλ (1979).

Η πιο ελαφριά μπύρα 

Το πιο αδύνατο υγρό που πωλήθηκε ως μπύρα ήταν μια γλυκιά ψεύτικη μπύρα από τη Γερμανία ονόματι Colne-Kalk το 1918. Είχε λιγότερο από 0,2% αλκοόλ (1979).

Αγώνας ταχύτητας στην κατανάλωση μπύρας

Ο Steven Petrosino του New Cumberland στην Πενσιλβανία στις 22 Ιουνίου 1977, ήπιε 1 λίτροτης μπύρας σε 1,3 δευτερόλεπτα.

Ομαδικός αγώνας αντοχής στην κατανάλωση μπύρας

Κάποιοι Τσέχοι ήπιαν 2.662 μισόλιτρα μπύρας σε λιγότερο από 17 ώρες. Πίνοντας κατά μέσο όρο πάνω από 156 μπύρες ανά ώρα, ή 2,6 κούπες ανά λεπτό, οι Τσέχοι μπορούν να υποστηρίζουν ότι είναι οι γρηγορότεροι πότες σκυταλοδρομίας στον κόσμο (2004).

Το μεγαλύτερο ποσοστό αλκοόλ στο αίμα

Ένας Λετονός μεσήλικας ήταν αναίσθητος αλλά σε σταθερή κατάσταση μετά από εξέταση αίματος που βρήκε 7,22 μέρη ανά εκατομμύριο (0.7%) από αλκοόλ. Για να καταλάβετε, αναφέρουμε πως ένας συνηθισμένος άνθρωπος θα έκανε εμετό περίπου σε 1,2 μέρη, θα έχανε τη συνείδηση σε 3,0 μέρη και θα σταματούσε να αναπνέει σε επίπεδο περίπου 4,0 μερών ανά εκατομμύριο (2003).

Ο πιο μεγάλος αλκοολικός

Έχει καταγραφεί πως ένας σκληρός πότης που ονομαζόταν Vanhorn (1850 - 1911) κατανάλωνε κατά μέσο όρο περισσότερα από τέσσερα μπουκάλια Ruby Port την ημέρα για 23 χρόνια πριν από το θάνατό του στα 61. Θεωρείται ότι συνολικά κατέβασε στην ζωή του περισσότερα από 35 χιλιάδες μπουκάλια.

Περιοχή με την μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας ανά άτομο

Το έθνος με τη μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας ανά άτομο ήταν Δυτική Γερμανία, με πάνω από 150 λίτρα ανά άτομο το 1976.
Στο βόρειο μέρος της Αυστραλίας, η ετήσια εισαγωγή έχει υπολογιστεί στα
240 λίτρα ανά άτομο (1979).

Το παλαιότερο κρασί

Το παλαιότερο κρασί βρέθηκε από τον Ζακ Κουστό στα συντρίμμια ενός ελληνικού εμπορικού πλοίου που βυθίστηκε στην Μεσόγειο περίπου το 230 Π.Χ. Το κρασί αυτό φυσικά δεν υπάρχει σήμερα αφού το ήπιε ο ίδιος.

Το πιο ακριβό κρασί

Η υψηλότερη τιμή που δόθηκε για ένα μπουκάλι κρασιού οποιουδήποτε μεγέθους είναι €150.000 για ένα Chateau Lafite του 1787, που αγοράστηκε σε μια δημοπρασία του οίκου Christie's στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1985.

Εκτόξευση φελού σε απόσταση

Η μεγαλύτερη απόσταση που διέσχισε ένας φελλός που έχει φύγει από μπουκάλι σαμπάνιας είναι 31 μέτρα στον λόφο La Habra της Καλιφόρνια στις 2 Αυγούστου του 1975. Το ρεκόρ από τον Gary P. Mahan.

Η μεγαλύτερη περίοδος ποτοαπαγόρευσης

Δεν ήταν στο Σικάγο αλλά στην Ισλανδία και διήρκεσε 26 χρόνια, από το 1908 έως το 1934.

Το πιο μεγάλο σε χωρητικότητα μπαρ

Το Mathaser Bayerstrasse 5 στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας έδινε κατά μέσο όρο 100.800 μισόλιτρα ποτήρια μπύρας την ημέρα. Έκανε ανακαίνιση το 1995 και στα τραπέζια του μπορούν από τότε να καθίσουν 5.500 άτομα.

Η πιο μακριά μπάρα 

Η πιο μακριά μπάρα χτίστηκε το 1938 στην Βικτόρια της Αυστραλίας με 100 μέτραμήκος και 27 αντλίες μπύρας (1979).

Πολλά από τα παραπάνω ρεκόρ μπορεί πλέον να έχουν καταρριφθεί. Αν γνωρίζεται κάποιο μεγαλύτερο παρακαλώ αφήστε ένα σχόλιο.



Πηγη www.newsfilter.gr

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 


taxi driver

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009 8:01 πμ |

alt

Στην ελλάδα λέμε ότι οι ταξιτζήδες είναι σαν τους οπαδούς της χέβι μέταλ: Ολοι μοιάζουν μεταξύ τους. Θα σε πάρουν και θα φρενάρουν κάθε τρεις και λίγο (σαν σε ρυθμούς των ντραμς σε ένα τραγούδι χέβι μέταλ για να μη βγούμε από την παρομοίωση) προκειμένου να βρουν κι άλλον έναν ή παραπάνω πελάτες. Θα έχουν το κλασικό πράσινο αρωματικό πευκάκι για αποσμητικό χώρου και θα ακούνε ειδήσεις ή σκυλάδικα στο τέρμα. Επίσης, θα προσπαθήσουν να μάθουν μέχρι και την ομάδα αίματός σας, προκειμένου να περάσουν ευχάριστα την κούρσα

Ολα αυτά σε κάνουν να αναπολείς τους οδηγούς ταξί στο Μπαλί. Εκεί που μπορούσες να κλείσεις έναν οδηγό -με το αυτοκίνητό του, φυσικά- για μια ολόκληρη ημέρα με 20 ευρώ. Ευγενικοί, διακριτικοί και πρόθυμοι, ακόμη κι αν τους προσκαλέσεις να φάνε μαζί σου θα αρνηθούν από διακριτικότητα. Αν επέμενες και τον κερνούσες ένα γεύμα, τότε αυτό αρκούσε για να κάνει πάρτι. Ολα αυτά, βέβαια, είναι το φινάλε της σχέσης που έχει ξεκινήσει με εξαντλητικά παζάρια, απαραίτητη προϋπόθεση για να ξεκινήσει οποιαδήποτε σχέση στην Ανατολή.

Μια βόλτα σε ελληνικό ταξί μπορεί να σε κάνει να νοσταλγήσεις πολλά πράγματα. Ενα από αυτά είναι οι τελευταίες διακοπές στην Ισπανία. Ισως να φταίει ότι το ξένο φαντάζει πάντα πιο γλυκό. Αλλά η συμπεριφορά των οδηγών ταξί στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στη Βαρκελώνη, είναι άψογη. Είναι όσο χρειάζεται κοινωνικοί και κάνουν και χρέη ξεναγού δίνοντας διάφορες πληροφορίες για τον προορισμό σου. Στην Ισπανία κάθε πόλη και κωμόπολη έχει και το δικό της χρώμα ταξί, ενώ οι Ισπανοί οδηγοί δεν παίρνουν κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής επιπλέον επιβάτες. Επίσης, δεν συνηθίζουν να δέχονται φιλοδωρήματα.

Μητροπόλεις του κόσμου
Μία από τις ωραιότερες εμπειρίες που μπορεί να έχει κάποιος σε ταξί είναι η κούρσα με ένα από τα μαύρα ταξί του Λονδίνου. Οι οδηγοί είναι από τους πιο καλά εκπαιδευμένους στον κόσμο. Γνωρίζουν την πόλη άριστα ώστε να σε οδηγήσουν στον προορισμό χωρίς να χρειαστεί να ρωτάνε τους περαστικούς κι αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στις αυστηρές εξετάσεις από τις οποίες περνούν για να πάρουν την άδεια.

Στη Νέα Υόρκη η αγορά των ταξί απελευθερώθηκε εξαιτίας μιας απεργίας που έγινε στην αμερικανική μητρόπολη στα τέλη της δεκαετίας του '90 όταν δήμαρχος ήταν ο Ρούντολφ Τζουλιάνι. Ως συνέπεια ήταν να δοθούν άδειες σε μετανάστες που ουσιαστικά αγνοούσαν τα προάστια της πόλης. Κάπως έτσι ένας οδηγός από την Αϊτή μάς έκανε βόλτες για τρία τέταρτα στο Κουίνς.

«Το πέμπτο στοιχείο»
Αυτό που χαρακτηρίζει τα ταξί στο Χονγκ Κονγκ είναι ότι δεν υπάρχει καμία επαφή με τον οδηγό. Τα ταξί θυμίζουν αυτά που είδαμε στην ταινία «Πέμπτο στοιχείο». Σε υποδέχεται μια φωνή «open door» και σε αποχαιρετά επίσης «close door». Λίγο πριν βάζεις τα λεφτά μέσα σε ένα πορτάκι από πλεξιγκλάς. Κάτι που δεν μοιάζει να έχει σχέση με τα «σεντάν» που υπήρχαν στο Χονγκ Κονγκ του 19ου αιώνα, που ήταν κουβούκλια που μετέφεραν δύο αχθοφόροι, ή τα «ρίκσο», που είχαν εισαγάγει το 1870 από την Ιαπωνία και έγιναν δημοφιλή για πολλά χρόνια. 

Στην ταϊλάνδη οι οδηγοί δεν βάζουν ταξίμετρο. Πρέπει πρώτα να τους το επαναλάβεις τρεις και τέσσερις φορές για να το κάνουν. Πριν ξεκινήσουν, σου λένε σαν ταρίφα της διαδρομής μια τιμή τρεις ή τέσσερις φορές μεγαλύτερη από αυτή που θα έδειχνε το ταξίμετρο - η οποία και πάλι για τα ελληνικά δεδομένα μοιάζει χαμηλή. Παράλληλα, το ταξί τους είναι ένας μικρός ναός, γεμάτος από κρεμασμένα φυλαχτά. Στο δρόμο μπορείς να συναντήσεις τα τρίτροχα «Tuk-tuk» που δεν έχουν, βέβαια, ταξίμετρο και θυμίζουν κινητά μουσεία της ιστορίας των ταξί της χώρας (πρωτοεμφανίστηκαν μεταξύ του 1960 και του 1961).

Σήμερα οι περισσότεροι οδηγοί ταξί στην Ταϊλάνδη χρησιμοποιούν ιαπωνικά αυτοκίνητα τα οποία βάφονται σε διαφορετικά χρώματα -κίτρινο, πράσινο, μπλε, κόκκινο. Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι οι οδηγοί θα σας πάνε σε μαγαζιά από τα οποία εισπράττουν μίζα. Επίσης,αν βρείτε ταξί χωρίς ταξίμετρο, επιβάλλετε να διαπραγματευτείτε εξαρχής την τιμή της διαδρομής (όπως και στο Μπαλί).

1.000 και 1 ταρίφες
Στο Ντουμπάι οι οδηγοί των ταξί κατάγονται συχνά από άλλες αραβικές χώρες ή την Αφρική. Είναι πολύ πιθανό την ώρα που σας πηγαίνουν στον προορισμό σας να μιλάνε συνέχεια στο τηλέφωνο και εξίσου πιθανό να μιλάνε με κάποιον που τους εξηγεί τη διαδρομή. Τα ταξί ανήκουν σε εταιρείες των οποίων το τηλέφωνο μπορείτε να βρείτε στην μπροστινή τους πόρτα και είναι κρεμ ή λευκά με διαφορετικού χρώματος οροφή. Οι οδηγοί τους κάνουν μεγάλες βάρδιες, συνήθως 12ωρες, για πολύ χαμηλούς μισθούς. Ετσι πολλοί από αυτούς επιταχύνουν σαν τρελοί για να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πελάτες μέσα στην ημέρα. Μπορεί να ανακουφιστείτε αν σκεφθείτε ότι στη Βραζιλία είναι χειρότερα. Οταν στο Ντουμπάι υπάρχει κυκλοφοριακή συμφόρηση, οι οδηγοί γίνονται μικροί πρεσβευτές του «απαρτχάιντ», σταματώντας για τους πελάτες που μοιάζουν να έρχονται από δυτικές χώρες και αγνοώντας τους Αραβες ή τους Ασιάτες. Και οι κάτοικοι του Ντουμπάι, μόνιμοι και τουρίστες, που προέρχονται από τον δυτικό κόσμο δεν είναι και λίγοι.

ΤΑΡΙΦΕΣ

Ταϊλάνδη 
Από το αεροδρόμιο Ντον Μουανγκ στην Μπανγκόκ η διαδρομή κοστίζει 50 μπαχτ (€1,07). Η χρέωση για τα δύο πρώτα χιλιόμετρα είναι στα 35 μπαχτ (€0,75) και φτάνει περίπου τα €0,10 ανά χιλιόμετρο.

Ντουμπάι
Περίπου 25 ντιράμ (€5) κοστίζει η διαδρομή από το αεροδρόμιο. Η βασική τους ταρίφα φτάνει τα 3,5 ντιράμ (€0,6). Εν συνεχεία η τιμή της διαδρομής επιβαρύνεται κατά 1,6 ντιράμ (€0,40) ανά χιλιόμετρο.

Λονδίνο
Από το Χίθροου στο κεντρικό Λονδίνο η διαδρομή κοστίζει από 40 ώς 75 λίρες (€45-85). Το 1 μίλι το διασχίζει μέσα σε 5 με 12 λεπτά και κοστίζει περίπου 4,80 με 8,20 λίρες (6 με 9€).

Μαδρίτη
Από το αεροδρόμιο της Μαδρίτης πληρώνεις επιπλέον €5,50. Κάθε χιλιόμετρο κοστίζει €0,98 με τη μονή και €1,15 με τη διπλή ταρίφα. Η σημαία ξεκινάει από τα €2. Γίνεται διπλή μετά τις 22:00.

Νέα Υόρκη
Από το αεροδρόμιο «JFK» στο «Empire State Building» η διαδρομή κοστίζει $45 (€33). Η ταρίφα με το που μπαίνεις στο ταξί ξεκινάει από τα $2,50 (€1,5).Οι αποσκευές δεν χρεώνονται.

Χονγκ-Κονγκ
Οι ταρίφες ξεκινούν από 18 δολάρια Χονγκ Κονγκ (€1,7) για μια απόσταση των δύο χιλιομέτρων στην αστική περιοχή και τα επιπρόσθετα είναι €0,50 ανά αποσκευή και €0,50 για ραντεβού.

Taxi culture

Oι πολιτιστικές δημιουργίες που «σημάδεψαν» τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα ταξί:

  • «Taxi Driver», ταινία, Μάρτιν Σκορτσέζε -1976

  • «Joe le taxi», τραγούδι, Βανέσα Παραντί -1988

  • «Taxi 1», «Taxi 2», «Taxi 3», «Taxi», «Taxi 4», ταινίες, Λουκ Μπεσόν -1998, 2000, 2003, 2004, 2007

  • «Mr Cab Driver», τραγούδι, Λένι Κράβιτζ -1989

  • «A Night On Earth», ταινία, από τον Τζιμ Τζάρμους -1991

  • «Ο Ταξιτζής», τραγούδι, Στράτος Διονυσίου



Θανάσης Διαμαντόπουλος

επιμέλεια Ανδρέας Δηλές 



Οι καλύτερες παραλίες

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009 2:22 πμ |


alt

Αναμφίβολα η ελλάδα έχει τις καλύτερες παραλιες στον κόσμο.
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε πάει κάπου και έχουμε μαγευτεί από κάποια παραλια.
Θα ήταν καλο να αναφέρουμε μια παραλια που έχουμε αγαπήσει και έχουμε ξεχωρίσει.

Εσάς πια είναι οι αγαπημένη σας παραλια;

Ιδου μερικές......


Καρπαθος-Απελλα

Σταρ ακρογιάλι. Ταξιδεύοντας στην ανατολική, απάνεμη πλευρά του Καρπάθιου πελάγους, στο δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Δωδεκανήσου, παίρνετε το δρόμο για τα Απελλα, γεμάτοι περιέργεια για την παραλία που έχει χαρακτηριστεί από τις ωραιότερες στη Μεσόγειο. Οι γύρω γκρεμοί από τα ψηλά καρπαθιώτικα βουνά σμίγουν με τα εξωτικά γαλάζια αλά Σεϊχέλες νερά της καρτ ποστάλ αμμουδιάς.

ͺ Με πλοίο (λιμεναρχείο Καρπάθου, 22450-22227) ή αεροπλάνο (Ο.Α. Καρπάθου, 22450-22150).

 

Κουφονήσια-Φοίνικας

Στον Τροπικό των Μικρών Κυκλάδων. Πάρτε το καΐκι από το λιμάνι στο Πάνω Κουφονήσι για την ξανθιά αμμουδιά του Φοίνικα με το εξωτικό θαλασσόχρωμα. Πλάστε κάστρα στην άμμο εξαιρετικής ποιότητας για γλυπτική, τιμήστε τα μαγειρευτά της ταβέρνας πάνω στο κύμα και γυρίστε περπατώντας στη Χώρα, πλάι στο απόλυτο τιρκουάζ. Must μαγιό και δυνατό αντιηλιακό, παρεό προαιρετικό. 

ͺ  Με Blue Star Ferries (www.bluestarferries.gr

για Κουφονήσια.


Πάρος-Κολυμπήθρες

Βουτιές στη Σελήνη. Λείοι λευκοί βράχοι που αστράφτουν στον ήλιο στήνουν αλλόκοσμο σκηνικό, που θυμίζει σεληνιακό τοπίο, στην παραλία-σήμα κατατεθέν της Πάρου, 12 χλμ. από την Παροικιά. Για να την απολαύσετε σε όλο της το μεγαλείο ελάτε από το απόγευμα και μετά που οι ξαπλώστρες αποσύρονται από την αμμουδιά.

ͺ Με αεροπλάνο (αεροδρόμιο Πάρου, 22840-91257) ή καταμαράν/φέρι από Ραφήνα/Πειραιά (λιμεναρχείο 22840-21240). 


Αμοργός-Αγία Αννα

Απέραντο Γαλάζιο. Είναι αληθινά ή ψηφιακή πραγματικότητα τα σκανδαλιστικά τιρκουάζ νερά της παραλίας που απαθανάτισε στο σελιλόιντ ο Λικ Μπεσόν; Ελάτε στη θέση Καλογερικό για πλάνο-πανοραμίκ του Αιγαίου, όπως στη γαλλική ταινία του '85 που έκανε διάσημη την Αμοργό. Υστερα κατεβείτε το μονοπάτι ως το ακρογιάλι της Αγίας Αννας, με την κουκλίστικη λευκή εκκλησία. Βουτήξτε στα διάφανα γαλαζοπράσινα νερά που δρόσισαν τον Ζαν Ρενό για την απόλυτη grand bleu εμπειρία.

ͺ Με πλοίο από Πειραιά (λιμεναρχείο Αμοργού, 22850-71259). 



Αντίπαξοι-Βουτούμι

Γαλάζια ραψωδία στο Ιόνιο. Ολόλευκα βότσαλα σμιλεμένα από το κύμα, ζαχαρένια άμμος στο βυθό, εκτυφλωτικό θαλασσί και γύρω γύρω πράσινο. Το Βουτούμι δεν είναι απλώς η εξωτική παραλία που κάνει σκόνη την Καραϊβική. Είναι η απόλυτη φαντασίωση του ελληνικού καλοκαιριού, που γίνεται στους Αντίπαξους χειροπιαστή πραγματικότητα. Θα φτάσετε με καΐκι από το λιμάνι του Γάιου στους Παξούς. 

ͺ Με Ι.Χ. Αθήνα-Ηγουμενίτσα (470 χλμ. μέσω Ρίου) και με ferry για Παξούς (λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας 26650-22235).



Κέρκυρα-Χαλικούνας

Wild Νότος. Τριάντα χιλιόμετρα νότια της Κέρκυρας περνάτε το κάστρο Γαρδικιού του 13ου αιώνα και συνεχίζετε στο χωματόδρομο. Ολική επαναφορά σε πριμιτίφ σκηνικό με αμμόλοφους, κέδρους, καλαμιές και χιλιόμετρα χαλκόχρωμης αμμουδιάς σαν να βρίσκεστε σε ερημικό νησί στη μέση του πουθενά. Στην αμμόγλωσσα που εισχωρεί στη θάλασσα, από τη μια η λίμνη Κορισσίων κι από την άλλη το Ιόνιο.

ͺ  Με αεροπλάνο (αεροδρόμιο Κέρκυρας, 26610-89600) ή με ferry από Πάτρα (λιμεναρχείο Πάτρας, 2610-341002). 


Σκιάθος-Λαλάρια 

Βράχοι-γλυπτά. Λες και κάποιο αόρατο χέρι πήρε καλέμι κι έχει σμιλέψει τους λευκούς βράχους στην παραλία-σύμβολο της Σκιάθου. Το καραβάκι από το λιμάνι βάζει πλώρη για το βορρά του νησιού, σλάλομ ανάμεσα στα ξερονήσια Μαραγκό, Ασπρόνησο και Τσουγκριά. Περνάτε τα λημέρια της «Φόνισσας», τη θαλασσινή σπηλιά όπου κρυβόταν από τους Γερμανούς το υποβρύχιο Κατσώνης, και συνεχίζετε για Λαλάρια, το ακρογιάλι με τα στρογγυλά βότσαλα και τα καταγάλανα νερά. Απόλαυση της παραλίας στο μάξιμουμ αν φτάσετε με δικό σας φουσκωτό, ενώ οι τουρίστες των ημερόπλοιων έχουν πάρει πια το δρόμο της επιστροφής και κυρίαρχοι στα Λαλάρια είναι μόνον οι γλάροι.

ͺ  Αεροπορικώς (Ολυμπιακή 24270-22200) ή με φέρι/δελφίνι από Αγιο Κωνσταντίνο ή Βόλο.


Χάλκη-Φτενάγια

Sweet sixteen. Στο νησάκι δυτικά της Ρόδου πάρτε φόρα με ένα σπριντ στην ξύλινη εξέδρα και βουτήξτε σε νερά τόσο διάφανα που η μάσκα είναι περιττή. Στα βραχάκια δίπλα στη χρυσή άμμο κάποιος γουλίζει χταπόδι για ουζομεζέ και στην ταβέρνα-σύρριζα στο κύμα η κυρα-Λευκωσία η χρυσοχέρα ετοιμάζει μαμαδίστικα φαγητά στην κουζίνα. Ο χρόνος σαν να έχει σταματήσει τότε που ήσασταν δεκάξι...

ͺ  Με ΑΝΕΚ (www.anek.gr) το πλοίο φεύγει από Πειραιά στις 18.00 και φτάνει 13.35 την επομένη. 


Σκόπελος-Μηλιά

Λάμψη από Χόλιγουντ... στο «Καλοκαίρι», το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο με το οποίο πρωταγωνίστησε η Σκόπελος στην ταινία «Mamma Mia!», Μπορεί η Μέριλ Στριπ να είχε στήσει το μπαράκι της στην παραλία Καστάνη με το καταπράσινο νησάκι Δασιά απέναντι, αλλά εσείς περάστε δίπλα να ζήσετε τη δική σας χολιγουντιανή ιστορία στο beach bar της θεϊκής ακρογιαλιάς Μηλιά. Μπλε του κοβαλτίου τα νερά, τα πεύκα ολόκληρα να κάνουν βουτιά θυμίζοντάς σου πως είσαι ακόμα Σποράδες, όχι Τζαμάικα.

ͺ  Με φέρι/δελφίνι από Αγιο Κωνσταντίνο ή Βόλο (λιμεναρχείο Σκοπέλου 24240-22180).


Ερείκουσα-Μπραγκίνι

Bellissima! Είναι η φράση που αναφώνησε ο Τζάνι Ανέλι, ο θρυλικός «avvocato» στο τιμόνι της Fiat, όταν αντίκρισε την εξωτική αμμουδιά στην ανατολική ακτή της Ερείκουσας. Υστερα ζήτησε την τιμή για να την αγοράσει. Η παραλία, φυσικά, δεν ήταν για πούλημα κι έτσι έμεινε στη... θέση της για να τη χαρείτε αν βάλετε πλώρη για το βορειότερο από τα Διαπόντια νησιά, πάνω από την Κέρκυρα. 

Σιμιγδαλένια άμμος, ρυτιδιασμένη από τον άνεμο, πατημασιές λαγού και γλάρων, κρινάκια της άμμου, ροζ κύματα από τα θραύσματα κοραλιών και κοχυλιών. 

ͺ  Με πλοίο σε 3 ώρες από το λιμάνι της Κέρκυρας (τηλ. Λιμεναρχείου 26610-40002) ή σε 40 λεπτά από τον Αγιο Στέφανο στη βόρεια Κέρκυρα.


Νίσυρος- Παχιά Αμμος

The Last Frontier. Τελευταίο σύνορο πολιτισμού για όσους ταξιδέψετε στο ηφαιστειογενές νησί της Δωδεκανήσου είναι μια μικρή καντίνα μετά την ακρογιαλιά Λιες. Από δω ξεκινά το στενό δρομάκι σύρριζα στην ακροθαλασσιά και τα ηφαιστειακά βράχια με τέρμα την Παχιά Αμμο, ίσως την πιο φευγάτη παραλία του Αιγαίου. Ψιλό βότσαλο σαν ανακατεμένα μπαχαρικά και παχύ σαν να πατάς βελούδο, διάφανα νερά με αντανακλάσεις στο χρώμα της σκουριάς, free camping δίπλα στο κύμα.

ͺ  Με Blue Star Ferries από Πειραιά (www.bluestarferries.gr) ή αεροπορικώς για Κω  (τηλ. Αεροδρομίου 22420-56000) και συνεχίζετε με ημερόπλοιο από λιμάνι Κω ή Καρδάμαινα  (λιμεναρχείο Νισύρου 22420-31222).



Ένας επισκέπτης απο τους βάλτους της Λουιζιάνας

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009 11:16 πμ |

alt


Το tabasco είναι η πιο γνωστή παγκοσμίως σάλτσα καυτερής πιπεριάς 
Ασφαλώς έχουμε κι εμείς τις δικές μας καυτερές πιπεριές, οι οποίες κάποτε ήταν ευρέως διαδεδομένες, από την Καρατζόβα, την Αριδαία δηλαδή, στην Κεντρική Μακεδονία, όπου υπάρχει ακόμα και πόλη που ονομάζεται πιπεριά. Επίσης, τις απίστευτα καυτερές πιπεριές που διάφοροι φίλοι φέρνουν από το Άγιον Όρος- προσπαθώ να συγκρατούμαι όταν τις χρησιμοποιώ. Εκτός όμως από την Ελλάδα, υπάρχουν οι καυτερές πιπεριές που ευδοκιμούν στους βάλτους της Λουιζιάνας. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο σαν τη ζυμωμένη, φλογερή γεύση του tabasco, που πήρε το όνομά του από την ομώνυμη ποικιλία πιπεριάς του Μεξικούτο μέγεθός της είναι όσο το μικρό μας δάκτυλο-, η χρήση της οποίας έγινε γνωστή πριν από τον εμφύλιο πόλεμο του Αvery Ιsland, στη Λουιζιάνα. 

Το tabasco είναι αδιαμφισβήτητα η πιο γνωστή παγκοσμίως σάλτσα καυτερής πιπεριάς. Πρόσφατα μάλιστα είχα συνάντηση με τον έβδομης γενιάς απόγονο της διάσημης οικογένειας του Αμερικανικού Νότου που το παρασκευάζει, τον Ρaul ΜcΙlheney, ο οποίος είχε έρθει πρόσφατα εδώ για το ετήσιο συνέδριο μάρκετινγκ της εταιρείας. Συναντηθήκαμε στο «Αstir Palace», είχε μαζί του τον σεφ της εταιρείας του, τον Jason Gronlund, που μόλις είχε δημιουργήσει μια σειρά από ελληνικά πιάτα στα οποία είχε καταφέρει να παντρέψει το μεσογειακό μέτρο με το ήπιο κάψιμο του διάσημου προϊόντος της εταιρείας του. 

Στους Έλληνες το tabasco δεν είναι και τόσο άγνωστο, αφού μέσω των εμπορευματικών οδών έφθασε εδώ γύρω στον 19ο αιώνα- καταναλωνόταν κυρίως στα μπαρ των κρουαζιερόπλοιων. Από το 1967 άρχισε να διατίθεται ευρέως στην αγορά, αν και μέχρι πρόσφατα κυρίως το χρησιμοποιούσαν οι επαγγελματίες της τέχνης της ανάμειξης κοκτέιλ, οι οποίοι παρασκεύαζαν Βloody Μarys. Εκτός της Ελλάδας, το tabasco είναι ένα συνηθισμένο άρτυμα στα μπαρ και κλασικό συνοδευτικό για ωμά θαλασσινά, ιδίως στρείδια. «Ήταν πράγματι το Βloody Μary που έβαλε το tαbasco στον χάρτη» λέει ο κ. ΜcΙlheney. Καθώς οι Αμερικανοί αγκάλιασαν άλλες κουζίνες και εξοικειώθηκαν με την πικάντικη μαγειρική της Ταϊλάνδης, του Βιετνάμ, της Ινδίας και του Μεξικού η σάλτσα αυτή χρησιμοποιήθηκε πολύ. Ο κ. ΜcΙlheney μου είπε επίσης: «Υποπτεύομαι ότι το ίδιο θα γίνει και με τους Έλληνες όσο θα δέχονται επιρροές από την πικάντικη μαγειρική από άλλες περιοχές του κόσμου. Για παράδειγμα, οι Ιάπωνες που είναι εξοικειωμένοι με τα καυτερά, χάρη στο wasabi που καταναλώνουν μαζί με το σούσι, χρησιμοποιούν το tabasco. Μάλιστα έχει τη θέση του σε τουλάχιστον ένα απίθανο μέρος: τις πιτσαρίες». 

Πριν από περίπου 100 χρόνια, η διάσημη αυτή σάλτσα είχε δεχτεί άσχημη κριτική από τουλάχιστον μία συγγραφέα της εποχής, τη Μary Day Winn, η οποία είχε πει: «Το σεξ είναι η σάλτσα tabasco που ένας έφηβος ρίχνει σε κάθε πιάτο στο μενού». Ο Αμερικανός συγγραφέας Ηenry Μiller έλεγε ότι «οι Αμερικανοί μπορούν να τρώνε σκουπίδια, αρκεί να τα περιχύνουν ελεύθερα με κέτσαπ, μουστάρδα, σάλτσα τσίλι, tabasco, πιπέρι καγιέν ή όποιο άλλο άρτυμα καταστρέφει την αρχική γεύση του φαγητού». 

Για μένα, όμως, το tabasco πρόσθετε πάντα γεύση σε ένα πιάτο. Όπως και κάθε μπαχαρικό όμως, πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση. «Είναι πραγματικά ένα συστατικό που ενισχύει τη γεύση» αναφέρει ο σεφ Jason Gronlund. «Πρέπει να το έχουμε ανάμεσα στα μπαχαρικά μας και να το χρησιμοποιούμε όπως θα κάναμε και με μια πρέζα μοσχοκάρυδου». 

Ο σεφ ανακάλυψε ότι το tabasco ταιριάζει θαυμάσια με πολλά ελληνικά υλικά όπως μέλι, στραγγιστό πλήρες γιαούρτι, αρνί και φασόλια. Στο τζατζίκι για παράδειγμα αφαίρεσε τον παραδοσιακό άνηθο και πρόσθεσε δυόσμο- «δρα ως δροσιστικός παράγοντας που εξισορροπεί τις καυτερές σταγόνες του tabasco στη συνταγή» εξηγεί. Έχει δουλέψει μια σάλτσα για τον γύρο, που αποτελεί πρόκληση λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε νερό του μαρουλιού και της απορροφητικής φύσης της πίτας. Η φέτα και το tabasco έχουν μια ιδιαίτερη σχέση», λέει ο κ. Gronlund. «Μπορούμε να δοκιμάσουμε να σφίξουμε το τυρί μέσα σε τουλπάνι αναμειγνύοντάς το με tabasco και πασπαλίζοντάς το σαν άρτυμα πάνω από σαλάτες και σούπες» ή «να το δοκιμάσουμε στη φέτα σαγανάκι» λέει ο κ. ΜcΙlheny, «περιχυμένη με λίγο ελληνικό μέλι». 


Με πιπεριές, ξίδι και αλάτι

Το tabasco είναι μια πικάντικη καυτερή σάλτσα που φτιάχνεται από τις ομώνυμες πιπεριές, ξίδι και αλάτι. Οι καυτερές πιπεριές προέρχονται από το Αvery Ιsland στους βάλτους της Λουιζιάνας Louisiana Βayou αλλά και από διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, της Ονδούρας, της Βενεζουέλας και της Κολομβίας. Συλλέγονται με το χέρι μόλις ωριμάσουν και πάρουν την τέλεια απόχρωση του φωτεινού κόκκινου. 

Κατόπιν τις λειώνουν, ανακατεύουν τον πολτό με λίγο αλάτι από το Avery Ιsland σε ξύλινα βαρέλια από λευκή δρυ, τον αφήνουν να ζυμωθεί και κατόπιν να ωριμάσει για τρία χρόνια. Ένα μέλος της οικογένειας ΜcΙlhenny εγκρίνει τον πολτό της πιπεριάς. Μετά την έγκριση, ο πολτός ανακατεύεται πολλές φορές, προστίθεται δυνατό ξίδι grain και έπειτα από περίπου 4 εβδομάδες, το περιεχόμενο των βαρελιών στραγγίζεται σε λινάτσα, πετιούνται οι φλούδες και οι σπόροι από τις πιπεριές. Κατόπιν ο πολτός που απομένει, εμφιαλώνεται. Είναι η μοναδική αυτή καυτερή και ξιδάτη, ζυμωμένη γεύση που δίνει στη σάλτσα τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Το tabasco δεν παρασκευάζεται μόνο από τις ομώνυμες πιπεριές. Στην Ελλάδα υπάρχει επίσης η πράσινη σάλτσα tabasco, που φτιάχνεται με jalapenos, ενώ στις ΗΠΑ και αλλού οι habaneros και οι chipotlesκαπνιστές jalapenos- γίνονται επίσης σάλτσες. 


Ένα άρθρο της Νταϊάνας Κόχυλα


Επιμέλεια Ανδρέας Δηλές



Εγγυημένα αποτελέσματα, πολύ κλάμα και πολύ γέλιο!

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009 1:56 πμ |

alt

Εχω μια φίλη που έκανε το «ελληνικό όνειρο» πραγματικότητα. Πήρε το παραθαλάσσιο νεοκλασικό προικώον της, κάπου στην Πελοπόννησο, και το έκανε εστιατόριο - ουζερί - καφετέρια - μπαράκι - πιτσαρία. Δουλεύει έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους κάθεται, ρεμβάζει και ταξιδεύει. Δηλαδή θα τα έκανε όλα αυτά, αν δεν γκρίνιαζε. Οτι οι δουλειές δεν πάνε καλά, ότι στο χωριό τη σαμποτάρουν, ότι υπάρχει οικονομική κρίση, ότι φταίνε τα κόμματα, ο καιρός, το προσωπικό, οι μύγες, o Δαλάι Λάμα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

Ούτε στιγμή δεν της πέρασε από το μυαλό ότι φταίει η ίδια.

Τα φαγητά της δεν τρώγονται. Ο,τι σερβίρει στο μαγαζί προέρχεται από σκόνες, κονσέρβες και καταψύκτες. Ενα πανέμορφο μέρος πάνω στο κύμα με χαρακτηριστική «ελληνική» κουζίνα, δηλαδή αλλοπρόσαλλη και απαράδεκτη. Προσπαθεί η κοπέλα, λιώνει στη δουλειά, αλλάζει μενού και προσωπικό, αγκομαχάει και άσπρη μέρα δεν είδε επί εννιά χρόνια.

Το ζήτημα είναι ότι η κοπέλα ξύπνησε με έναν εφιάλτη. Πιο συγκεκριμένα τον «Εφιάλτη στην κουζίνα», μια τηλεοπτική εκπομπή που «ανασταίνει» νεκρές επιχειρήσεις εστίασης με τη μέθοδο «σοκ και δέος»... Πάει, δηλαδή, ο σεφ - παρουσιαστής στο εστιατόριο, δοκιμάζει, αγανακτεί, ξεχέζει το σύμπαν και τους μαθαίνει να λειτουργούν, να σερβίρουν και να μαγειρεύουν, από την αρχή.

Οι εστιάτορες κάνουν ουρά για να τους προτιμήσει και να τους «ξευτελίσει» δημοσίως. Διότι κάτι παραπάνω -ίσως μαθαίνουν- αλλά, κυρίως, η επιχείρησή τους διαφημίζεται στην τηλεόραση. Η φίλη μου, πάντως, με έβαλε μέσο για να τη «χώσω» στη λίστα αναμονής!

Τρώμε τέτοιες αηδίες παντού, που κανονικά τα υπουργεία Τουρισμού, Ανάπτυξης, Πολιτισμού, Παιδείας (ίσως και Υγείας) θα έπρεπε να παρασημοφορήσουν -ομού και μετά κανονιοβολισμών- τους δημιουργούς του προγράμματος. Και ποιος ξέρει, να ενισχύσουν και διάφορες διασκευές της αρχικής ιδέας, όπως «Εφιάλτης στο νοσοκομείο», «Εφιάλτης στη ΔΕΚΟ», «Εφιάλτης στο κόμμα σας». Εγγυημένα αποτελέσματα, εξασφαλισμένη τηλεθέαση, πολύ κλάμα και πολύ γέλιο!


 

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη



Το καλοκαίρι των σινεφίλ

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009 12:01 πμ |

alt

Οπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, οι σινεφίλ θα απολαύσουν στους υπαίθριους κινηματογράφους κλασικά φιλμ κορυφαίων σκηνοθετών με αξέχαστους σταρ, σε νέες κόπιες

Μπορεί ο νέος να είναι ωραίος, όμως ο παλιός είναι αλλιώς. Και δη για τους θερινούς κινηματογράφους, που, όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, φροντίζουν να θυμίζουν στο σινεφίλ κοινό μερικά από τα κλασικά «κομμάτια» του παγκόσμιου κινηματογραφικού ρεπερτορίου σε κόπιες πλήρως ανακαινισμένες.

Ο χορός των επανεκδόσεων έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του Μαΐου με δύο ταινίες του Λουκίνο Βισκόντι («Η γοητεία της αμαρτίας» και «Μπελίσιμα»), μια από τις λιγότερο γνωστές του Ινγκμαρ Μπέργκμαν («Στο κατώφλι της ζωής»), την πρώτη του Γούντι Αλεν ως σκηνοθέτη («Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία»), μια αξέχαστη χολιγουντιανή περιπέτεια («Υπόθεση Τόμας Κράουν»), όπως και μια ταιριαστή στο καλοκαιρινό σκηνικό ελληνική παραγωγή του 1986 («Το δένδρο που πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη). Και αναμένεται να κρατήσει γερά μέχρι τουλάχιστον την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου με άλλους 20 περίπου δημοφιλείς ή και σπανιότερους τίτλους περασμένων δεκαετιών.

Πρωταγωνιστικές θέσεις στην εν λόγω λίστα έχουν το αμερικανικό και το γαλλικό σινεμά. Το κλίμα σηκώνει ρομαντζάδες αλά Χόλιγουντ, οπότε ευκαιρία είναι να (ξανα)απολαύσουμε την Αν Μπάνκροφτ να αποπλανεί τον άβγαλτο Ντάστιν Χόφμαν στον «Πρωτάρη» του Μάικ Νίκολς (1967), τους Οντρεϊ Χέπμπορν και Γκρέγκορι Πεκ να ερωτοτροπούν ως πριγκίπισσα και δημοσιογράφος στις «Διακοπές στη Ρώμη» του Γουίλιαμ Γουάιλερ (1953), τον Τζέιμς Στιούαρτ να παθιάζεται με την αινιγματική Κιμ Νόβακ στο θρίλερ «Δεσμώτες του ιλίγγου» του Αλφρεντ Χίτσκοκ (1957) και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ να προκαλεί τον Πολ Νιούμαν ως «Λυσσασμένη γάτα» στην κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς από τον Ρίτσαρντ Μπρουκς (1958).

Το φλερτ περιπλέκεται αξεδιάλυτα στην αξέχαστη κωμωδία πλαστοπροσωπιών του Μπίλι Γουάιλντερ «Μερικοί το προτιμούν καυτό» με τους Μέριλιν Μονρόε, Τζακ Λέμον και Τόνι Κέρτις (1959), το χιούμορ εκτοξεύεται στη σφαίρα του παραλόγου με τα ξεκαρδιστικά «Ο υπναράς» και «Ο Ειρηνοποιός» του Γούντι Αλεν (1973, 1975), ενώ τα πράγματα σοβαρεύουν με το «Αλάτι της γης» του Χέρμπερτ Μπίμπερμαν, ίσως τη διασημότερη αριστερή ταινία του αμερικανικού σινεμά, που «έστειλε» συλλήβδην τους συντελεστές της στη μαύρη λίστα του Μακάρθι το 1953.

Οι γαλλικές
Στις γαλλικές επανεκδόσεις, ο «ασκητής» Ρομπέρ Μπρεσόν έχει τον πρώτο λόγο με τον ερασιτέχνη «Πορτοφολά» του (1959) και το κύκνειο άσμα του «Το χρήμα» (1982), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζαν-Λου Σουλιτζέρ. Στο πεδίο των μεγάλων σκηνοθετών έχουμε ακόμα τον Μαξ Οφίλς με το θρυλικό δράμα «Η πτώση της Λόλα Μοντές» με τη Μαρτίν Καρόλ στον ρόλο μιας αισθησιακής ακροβάτισσας τσίρκου (1955) και την ταινία εποχής του Φρανσουά Τριφό «Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη», το χρονικό ενός ερωτικού τριγώνου στην Ουαλία των αρχών του 20ού αιώνα (1971).

Από τη μεριά τους, οι Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Ανούκ Εμέ μάς θυμίζουν μια από τις διασημότερες ιστορίες αγάπης του ευρωπαϊκού σινεμά με το βραβευμένο με δύο Οσκαρ (ξενόγλωσσο, σεναρίου) «Ενας άντρας, μια γυναίκα» του Κλοντ Λελούς (1966), ενώ το πιο πρόσφατο γαλλικό φιλμ που έχει προγραμματιστεί για επαναπροβολή μέσα στο καλοκαιρινό τρίμηνο είναι η υπερπαραγωγή του Ζαν-Ζακ Ανό «Το όνομα του ρόδου» με τον Σον Κόνερι να ενσαρκώνει τον ρασοφόρο μεσαιωνικό... ντετέκτιβ της λογοτεχνικής πένας του Ουμπέρτο Εκο (1986).

Φυσικά, οι κινηματογραφικές βόλτες σε περασμένους χρόνους θα επεκταθούν και πέρα από τα σύνορα της Γαλλίας και της Αμερικής. Στη Ρωσία, με το ιστορικής σημασίας «ντοκιμαντέρ» της Τζίγκα Βερτόφ «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» (1929). Στη Σουηδία, με δύο ταινίες του Βίλγκοτ Σιόμαν που σφράγισαν τα χρόνια της κοινωνικής αμφισβήτησης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, τα πρωτοφανή τολμηρά στην εποχή τους «Είμαι περίεργη: Κίτρινη» (1967) και «Είμαι περίεργη: Μπλε» (1968). Στην Ιαπωνία, με το εφιαλτικό «Μαύρη βροχή» του Σοέι Ιμαμούρα, πάνω στις δοκιμασίες μιας οικογένειας που επέζησε του πυρηνικού ολέθρου της Χιροσίμα (1989). Στην Ιταλία, με μια από τις πρώτες διεθνείς επιτυχίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, το κοινωνικό μελόδραμα «Η κυρία χωρίς τις καμέλιες» με τη Λουτσία Μποζέ (1953).

Αλλά και στην Ελλάδα, με το αλληγορικό «Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου (1962), που έχει ξαναμονταριστεί για επαναπροβολή από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, και το βιογραφικό δράμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» του Νίκου Τζίμα (1980), με τον Φοίβο Γκικόπουλο στον ρόλο του αγωνιστή της Αριστεράς Νίκου Μπελογιάννη.


ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ

 


Κυνηγώντας ανεμομύλους

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009 3:22 πμ |

alt



Είμαι λίγο ταραγμένος και θυμωμένος, κανονικά δεν θα 'πρεπε να γράψω. Δεν πρέπει να γράφεις δημόσια όταν δεν είσαι ψύχραιμος. Το περιστατικό έγινε Δευτέρα απόγευμα, στο κέντρο της Αθήνας. Στο ταξί φίλοι, συνάδελφοι, η οικογένειά μου. Κατευθύνονται Πειραιώς, Ομόνοια, στροφή Μενάνδρου. Στο φανάρι μποτιλιάρισμα, μπλόκο, ορμάνε στα σταματημένα αυτοκίνητα να κλέψουν ό,τι προλάβουν. Τσάντες, κινητά, τις εισπράξεις. Φωνές, αντίσταση, γροθιές, αίματα. Στο κέντρο της πόλης. Μπλόκα και ληστείες στα αυτοκίνητα στο κέντρο της Αθήνας. Δεν συμβαίνει ούτε στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο. 

Όλες οι εφημερίδες έχουν συχνά ρεπορτάζ. Καταστήματα κλείνουν, οι κάτοικοι μετακομίζουν, κάνουν πορείες, υπογράφουν ψηφίσματα διαμαρτυρίας. Τίποτα. Βδομάδα με τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα η κατάσταση γίνεται χειρότερη, η πόλη έχει κοπεί στα δυο, μεγάλες περιοχές, πρέπει να το αποδεχτούμε, δεν μας ανήκουν, έχουν παραδοθεί στην παρανομία. Η πόλη μας δεν είναι αυτή που ξέραμε. 
Έχω γεννηθεί εδώ, έχω ζήσει εδώ την περισσότερη ζωή μου. Δεν θυμάμαι ποτέ τίποτα να πλησιάζει έστω σ' αυτή την κατάσταση που ζούμε τώρα. Το κέντρο της πόλης εγκληματική ζώνη, εκχωρημένο στο trafficking, το εμπόριο ναρκωτικών, την πορνεία, τις κλοπές. Σκέφτομαι τους δικούς μου ανθρώπους στα αίματα και νιώθω λύσσα. Με τους υπεύθυνους αυτής της παρακμής. 

Συγνώμη, αλλά το ζήτημα ξεπερνάει τις πολιτικές αναλύσεις, τις πολιτικές διαφορές. Είναι θέμα φιλότιμου. Αυτοί οι άνθρωποι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, δήμαρχοι, αρχηγοί της αστυνομίας, δικαστές, δηλαδή κάθε πρωί βάζουν τα κοστούμια τους και πάνε στη δουλειά τους; Γυρνάνε και λένε στα παιδιά τους ότι έκαναν το καθήκον τους; Πώς αντικρίζουν τους γύρω τους;  Έναν ηλεκτρολόγο να φωνάξεις να σου φτιάξει μια βλάβη, αν δεν μπορέσει, θα σου πει συγνώμη ρε φίλε, δεν μπορώ, φώναξε κανέναν άλλο. Αν δεν προλάβουμε εμείς να βγάλουμε μια Πέμπτη την εφημερίδα, θα πούμε συγνώμη, δεν μπορέσαμε, αν δεν μπορέσουμε και τη δεύτερη Πέμπτη, την τρίτη θα πούμε μας συγχωρείτε παιδιά, διαβάστε κανέναν άλλο που μπορεί. Αυτοί δεν έχουν να πουν τίποτα; Κατάντησαν την Αθήνα μια τριτοκοσμική πόλη, η μισή στρατοκρατούμενη με κλούβες και ασπίδες και η άλλη μισή παραδομένη στις μαφίες και δεν έχουν να πουν τίποτα; Τίποτα ρε φίλε; 
Δεν ήθελα να τα γράψω αυτά. Πρέπει να επισημαίνεις τις αιτίες, να βρίσκεις λύσεις, η προσωπική αγανάκτηση εύκολα μπορεί να σε οδηγήσει στο λαϊκισμό. Άνοιξα όμως την τηλεόραση να δω δελτία ειδήσεων, να γράψω για τις εκλογές. Και είδα τις πολιτικές διαφημίσεις, τη συνέντευξη του πρωθυπουργού. Άκουσα για την Υπευθυνότητα, το Χρέος, την Ευθύνη, την Προοπτική, τη Μάχη για να υπηρετήσεις την Πατρίδα. Είδα αυτή την καταγάλανη, υπέροχη, εικονική Ελλάδα που 5,5 χρόνια τώρα οικοδομεί το μέλλον, φροντίζει τους πολίτες της, ευημερεί και προοδεύει σεμνά και ταπεινά. Και ήθελα ένας να φωνάξει, ρε φίλε, μας δουλεύεις κι από πάνω, σε άλλο πλανήτη ζούμε εμείς; 
Σε άλλον. Το πολιτικό σύστημα αυτονομημένο, αναπαράγει τον εαυτό του χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας, χωρίς να το νοιάζει ούτε καν η ανοχή της. 

Αφού έκλεισε η Βουλή και παραγράφηκαν τα σκάνδαλα, όλα τα μη πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται στο σκάνδαλο Ζίμενς δραπετεύουν το ένα μετά το άλλο για καλύτερους τόπους, Γερμανία, Ουρουγουάη και άλλες φιλόξενες χώρες. Αναχωρούν ομαδικά, όλως τυχαίως, αμέσως μετά την παραγραφή για τους πολιτικούς υπεύθυνους. Σε μια βραδινή εκπομπή, πολιτικοί και δημοσιογράφοι συζητάνε το σκάνδαλο. Αναλύουν τα γεγονότα. Η Ουρουγουάη, η λατινοαμερικάνικη Ουρουγουάη, ειδοποίησε για πιθανές μεταφορές μαύρου χρήματος από δω προς τα εκεί. Η Δίωξη της Ουρουγουάης ήξερε. Η Ελλάδα που δικάζει ενάμιση χρόνο τώρα δεν ήξερε. Αλλά παρά την ειδοποίηση, ο ύποπτος διέφυγε στο εξωτερικό. Γίνονται έρευνες. Φταίει ο κλητήρας που μετέφερε το φαξ από το υπουργείο Εξωτερικών στο Δικαιοσύνης; Φταίει η τηλεφωνήτρια; Φταίει που είναι κλειστά τα γραφεία σαββατοκύριακο; Φταίει το τμήμα μεταφράσεων που καθυστέρησε; Θα γίνει ένορκη διοικητική εξέταση και θα μας ανακοινώσουν το πόρισμα. Συζητάνε. Πολιτικοί, εκπρόσωποι κομμάτων, δημοσιογράφοι, μέσα ενημέρωσης, συζητάνε. Φταίει ο κλητήρας; Ο μεταφραστής; Χάλασε το μηχανάκι; Άργησε ο εισαγγελέας; Κάποιος θα φταίει. Αρκεί να μην κατηγορούμε τους θεσμούς. Και ήθελα ένας να φωνάξει, ρε φίλε, ως πότε θα τους δουλεύουμε έτσι κατάμουτρα όλους, αλλά κανείς δεν φώναξε. 
Κι έτσι έγραψα για ένα ταξί και τους δικούς μου ανθρώπους. Και μ' αυτό το ταξί, γωνία Μενάνδρου και Πειραιώς στο μυαλό, θα πάω να ψηφίσω την Κυριακή
.
 

Tου Φώτη Γεωργελέ 
 

Το πικρό fruit punch τού τζόγου.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009 5:45 μμ |

alt


Στην καρότσα του «Ντάτσουν» τής ελληνικής οικονομίας φορτώνονται τελάρα ΅ε επικίνδυνες ΅πανάνες και κερασάκια. 



Οι ΅πανάνες, οι φράουλες και τα κερασάκια φαίνεται πως σύντο΅α θα πάψουν να ε΅φανίζονται ΅όνο ως εποχιακά φρούτα στους πάγκους των λαϊκών αγορών. Επτά χρόνια από τότε που η κυβέρνηση Ση΅ίτη προχώρησε στην καθολική απαγόρευση όλων των ΅ορφών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, η κυβέρνηση Καρα΅ανλή ανοίγει διάπλατη την πόρτα στις ηλεκτρονικές ΅πανάνες και κερασάκια. Τα περίφη΅α «φρουτάκια» είναι έτοι΅α να εισβάλλουν στη ζωή ΅ας, προσφέροντας ΅όνο υποσχέσεις εύκολου κέρδους στους δυστυχείς τζογαδόρους όλων των εισοδη΅άτων (΅α κυρίως των χα΅ηλών). Ο ΅όνος σίγουρα κερδισ΅ένος απ' αυτή την ιστορία θα είναι βέβαια το οικονο΅ικό επιτελείο τής κυβέρνησης, που προσδοκά την εισροή εκατο΅΅υρίων ευρώ στα τα΅εία του από τους φόρους που θα εισπράττει ετησίως...

Όπως συ΅βαίνει, εδώ υπάρχει και ΅ια ευνοϊκή συγκυρία για την κυβέρνηση Καρα΅ανλή. Είναι οι πιέσεις τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που χρόνια τώρα ΅ας κυνηγάει, επικαλού΅ενη το κοινοτικό δίκαιο. 


Πάκ΅αν και φρουτάκια


Στις 26 Οκτωβρίου του 2006 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για την απαγόρευση διεξαγωγής τεχνικών ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε δη΅όσιους ή ιδιωτικούς χώρους που επέβαλε ΅ε το νό΅ο 3037/2002, ο οποίος θεσπίστηκε επί κυβέρνησης Ση΅ίτη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέφυγε στο Δικαστήριο καθώς κατέληξε πως οι διατάξεις τού εν λόγω νό΅ου ήταν ασύ΅βατες ΅ε τις απαιτήσεις τού Κοινοτικού Δικαίου. Ύστερα από ένα χρόνο, η κυβέρνηση δεν είχε προχωρήσει σε κα΅ία κίνηση για την κατάργηση των διατάξεων που ήταν αντίθετες προς το Κοινοτικό Δίκαιο, ΅ε αποτέλεσ΅α η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προσφύγει για δεύτερη φορά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για ΅η εφαρ΅ογή τής απόφασης του 2006. Εκτός αυτού, αποφασίστηκε η επιβολή εφάπαξ προστί΅ου 3.500.000 ευρώ, το οποίο έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα ανεξαρτήτως από την απόφαση που θα λα΅βάνονταν από το Δικαστήριο, ενώ ταυτόχρονα η Επιτροπή εισηγήθηκε την επιβολή προστί΅ου ύψους 31.798 ευρώ την η΅έρα, το οποίο η χώρα ΅ας θα κληθεί να πληρώσει αναδρο΅ικά από την η΅έρα τής πρώτης απόφασης (26/10/2006) αν καταδικαστεί για δεύτερη φορά. 


Η Ελλάδα, από την πλευρά της, υποστήριξε πως τα τεχνικά ηλεκτρονικά παιχνίδια ΅ετατρέπονται εύκολα σε τυχερά, τα οποία είναι υπεύθυνα για τη δη΅ιουργία σοβαρών κοινωνικών προβλη΅άτων, αλλά, βασιζό΅ενη στην αιτιολογία τής Επιτροπής πως δεν είναι δυνατό να επιβληθεί ΅ια καθολική απαγόρευση για την κυκλοφορία υπηρεσιών ή αγαθών, εκτός βέβαια απ' τα καζίνο, ακό΅η κι αν πρόκειται για ηλεκτρονικά παιχνίδια, άνοιξε ουσιαστικά τον δρό΅ο στα «φρουτάκια». 


Βέβαια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ΅ε τον όρο ηλεκτρονικά, ηλεκτρικά, ηλεκτρο΅ηχανικά παιχνίδια δεν εννοεί αποκλειστικά τα «φρουτάκια» ή τα τυχερά παιχνίδια, αλλά και παιχνίδια, όπως για παράδειγ΅α το Tetris και το Pacman. 

Ανίκανο, ώς το 2002, να πατάξει ΅ε άλλο τρόπο τους κουλοχέρηδες, σή΅ερα το ελληνικό κράτος, στην απελπισία του να βρει έσοδα, βρίσκει πρόσχη΅α για να νο΅ι΅οποιήσει όλα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ΅αζί και τα τυχερά. 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι σαφής, αφού ΅εταξύ άλλων αναφέρει: «Η Επιτροπή θεωρεί ότι η ελληνική νο΅οθεσία είναι δυσανάλογη, στον βαθ΅ό που ισχύει όχι ΅όνο για τον εξοπλισ΅ό (΅ηχανή΅ατα ΅ε κέρ΅ατα) και για τα τυχερά παιχνίδια που ενδέχεται να προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή, αλλά επίσης και για παιχνίδια εντελώς διαφορετικής φύσεως, τα οποία δεν αποτελούν, αφ' εαυτών, πηγή ιδιαίτερης αναστάτωσης όσον αφορά τη δη΅όσια τάξη ή την προστασία των καταναλωτών».


Δεν είναι άγνωστο ότι ο Έλληνας έχει ΅ια σαφή ροπή προς τον τζόγο και την προσδοκία τού εύκολου κέρδους που αυτός υπόσχεται.

Το 2007 ΅όνο στα καζίνα τζογάρα΅ε 9 δισεκατο΅΅ύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 3,4% του ΑΕΠ. Η χώρα ΅ας βρίσκεται στη δεύτερη θέση τής παγκόσ΅ιας κατάταξης σύ΅φωνα ΅ε την κατά κεφαλήν δαπάνη για τα τυχερά παιχνίδια. 


Αν υπολογίσου΅ε και τον ανεπίση΅ο τζόγο από τα παράνο΅α τυχερά παιχνίδια -περισσότερα από 6 δισεκατο΅΅ύρια ευρώ- τότε καταλήγου΅ε πως η αξία τής συγκεκρι΅ένης αγοράς ξεπερνά το ποσό των 15 δισεκατο΅΅υρίων ευρώ. 

Αυτά τα νού΅ερα έχουν κατά νου στο υπουργείο Οικονο΅ικών και ΅αζί ΅ε την Επιτροπή Ρύθ΅ισης Τυχερών Παιγνίων προωθούν την επαναλειτουργία ηλεκτρικών παιχνιδιών σε 16.000 ση΅εία στην Ελλάδα, στοχεύοντας στην αύξηση της αγοράς τού τζόγου στα 20 δισεκατο΅΅ύρια ευρώ. 


Το ισπανικό ΅οντέλο


Τα τυχερά παιχνίδια νο΅ι΅οποιήθηκαν στην Ισπανία το 1981 και σή΅ερα λειτουργούν σε ολόκληρη τη χώρα τής Ιβηρικής χερσονήσου κάπου 250.000 ΅ηχανή΅ατα. Το ισπανικό ΅οντέλο επιτρέπει τα «φρουτάκια» σε ειδικούς χώρους, έχοντας χα΅ηλό όριο στοιχή΅ατος (50 ή 20 λεπτά) ΅ε την ΅εγαλύτερη επιστροφή στον παίκτη να φτάνει τα 50 ευρώ. Βέβαια, τα πράγ΅ατα δεν είναι ακριβώς έτσι, από τη στιγ΅ή που η ταχύτητα του παιχνιδιού είναι τέτοια που κάποιος ΅πορεί να παίξει (να τζογάρει, ΅ε άλλα λόγια) ΅έχρι και 360 παιχνίδια το ΅ισάωρο. 

Δυνητικά, ΅ε άλλα λόγια, ΅πορεί να χάσει ΅έχρι και 180 ευρώ ΅έσα σε ΅ισή ώρα (360χ0.50 λεπτά).

Τα «φρουτάκια» αποτελούν βασική πηγή εσόδων για το ισπανικό κράτος, καθώς συνεισφέρουν 11 δισεκατο΅΅ύρια ευρώ ετησίως, τη στιγ΅ή που τα έσοδα από τα καζίνα ΅όλις και ΅ετά βίας φτάνουν τα 2 δισεκατο΅΅ύρια ευρώ.


Η αγελάδα και ο διάβολος


Στην άλλη άκρη τής γης ένας ελληνοαυστραλός ανεξάρτητος γερουσιαστής, ο Νικ Ξενοφών, εδώ και δώδεκα χρόνια αγωνίζεται κατά των ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών (pokies). Από την περίοδο που κατείχε ΅ια θέση στα έδρανα της Πολιτειακής Βουλής τής Νότιας Αυστραλίας ΅έχρι σή΅ερα, κυνηγά, όπως είπε ο ίδιος στον πρώτο του λόγο στη Γερουσία, «τον εθισ΅ό τής κυβέρνησης ΅ε τα τυχερά παιχνίδια, από τα οποία λα΅βάνει ΅ε τη ΅ορφή φόρων περίπου 4 δισεκατο΅΅ύρια δολάρια κάθε χρόνο». Προκαλώντας αρκετές φορές ΅ε τη συ΅περιφορά του και τα λεγό΅ενά του, δεν δίστασε να ε΅φανιστεί ΅ε ΅ια αγελάδα στο Κοινοβούλιο της Αδελαΐδας και να πει «ο τζόγος είναι η αγελάδα που αρ΅έγουν οι πολιτείες και η κυβέρνηση δεν τολ΅ά να τις αποκόψει». 

Σύ΅φωνα ΅ε τα επίση΅α στοιχεία, σε κάθε γωνιά στο κέντρο τού Σίδνεϊ υπάρχει και ένας χώρος ΅ε τυχερά παιχνίδια. Με 2.000 άδειες λειτουργίας και ΅ε 11.000 περίπου ΅ηχανή΅ατα, το κέντρο τής πόλης είναι ένας ΅ικρός φορολογικός παράδεισος για την αυστραλιανή κυβέρνηση και τόπος δυστυχίας και καταστροφής για τους φτωχούς τζογαδόρους.


Το Σίδνεϊ είναι η πόλη ΅ε τους περισσότερους κατά κεφαλήν κουλοχέρηδες σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Παραδοσιακές ΅πιραρίες έχουν αντικαταστήσει τα πλατό που ΅έχρι πριν από λίγα χρόνια φιλοξενούσαν τα ροκ γκρουπάκια της χώρας ΅ε α΅έτρητες ουρές κουλοχέρηδων, αλλοιώνοντας τον πολιτισ΅ικό χαρακτήρα τής αυστραλιανής ΅εγαλούπολης.


Αναπόφευκτα η εύκολη πρόσβαση δη΅ιουργεί νέες γενιές τζογαδόρων. Χιλιάδες είναι οι εργαζό΅ενοι που «τσι΅πάνε» καθη΅ερινά και στη διάρκεια του παραδοσιακού ΅εση΅εριανού διαλεί΅΅ατος (lunch time), αντί για ένα σάντουϊτς, κρατούν στο χέρι το κου΅πί ενός κουλοχέρη.


Πρωταγωνιστές σε αυτό το κακό παιχνίδι και οι έλληνες ο΅ογενείς. Είναι κοινό ΅υστικό ΅άλιστα, ότι στα καζίνο και τους υπόλοιπους χώρους τού τζόγου τής Αυστραλίας, οι... επίση΅ες γλώσσες είναι τα ελληνικά και τα κινεζικά.

Είναι γνωστό ότι ολόκληρες συντάξεις χάνονται ΅έσα σε ένα απόγευ΅α. Και αυτό είναι απόγευ΅α Πέ΅πτης. Οι συντάξεις στη Μελβούρνη καταβάλλονται κάθε δεύτερη Πέ΅πτη. Δεν είναι λίγοι οι συ΅πατριώτες ΅ας και ο΅ογενείς που ΅ε την είσπραξη σπεύδουν α΅έσως στους κουλοχέρηδες του Πρέστον, του Μπουλίν, του Κό΅πουργκ και του Σίτι. Μέσα σε λίγες ώρες τα έχουν χάσει όλα.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της πολιτείας τής Τασ΅ανίας, όπου τα τυχερά παιχνίδια επιτρέπονται από το 1997. Εκτι΅άται πως ΅όνο για την περίοδο 2004-2005 ο τζόγος ξεπέρασε τα 2 δισεκατο΅΅ύρια δολάρια, ποσό αστρονο΅ικό αν σκεφτεί κανείς πως οι κάτοικοί της είναι ΅όλις 500.000. Στην Τασ΅ανία ΅άλιστα, η Green Team, ΅ια ο΅άδα ευαισθητοποιη΅ένων ανθρώπων, ΅άχεται για να επιτρέψει η κυβέρνηση την εκπόνηση ΅ιας ΅ελέτης από ανεξάρτητους επιστή΅ονες, όπου θα επιση΅αίνονται τα προβλή΅ατα που δη΅ιουργεί ο τζόγος και θα περιγράφει το προφίλ τού εθισ΅ένου. 


Σύ΅φωνα ΅ε έρευνα των πανεπιστη΅ίων Calgary του Καναδά και San Paulo της Βραζιλίας, η εξάρτηση από τον τζόγο είναι κατά πολύ ισχυρότερη από αυτήν του αλκοόλ. Η διαφορά ΅εταξύ τους είναι πως η ένταση του τζόγου δη΅ιουργεί στους παίκτες την αίσθηση ευφορίας, αντίθετα ΅ε το αλκοόλ που καταπραΰνει το συναίσθη΅α της κατάθλιψης. 


galera.gr




«Oι πέντε μικροί Βέγγοι»

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009 8:01 πμ |

alt


Οχι Σάββατο, όχι ακόμα! Χρειάζομαι επειγόντως μία μέρα παραπάνω μέσα στην εβδομάδα. Με πέντε εργάσιμες δεν «βγαίνω». Ενα οκτάωρο δουλειά, συν τις υποχρεώσεις του σπιτιού, συν τις απαραίτητες προμήθειες, γραφειοκρατικές διαδικασίες, ουρές, πληρωμές και λοιπές εκκρεμότητες. Πάντα κάτι περιμένει, πάντα αναβάλλεται για αύριο... Ξεκινάς να κάνεις μια δουλειά και δεν ξέρεις πόσες δουλειές κρύβει μέσα της. Στη Ρωσία έχει μπάμπουσκες. Εδώ έχει Βέγγους. Μικροί Βέγγοι που μέσα τους κρύβουν έναν άλλο Βέγγο, που εγκυμονεί έναν άλλο Βέγγο, μέχρι το βεγγάκι-μασκότ. Την έξτρα «δουλειά» που προκύπτει και σε πετάει εντελώς εκτός εβδομαδιαίου προγράμματος.

Δείτε με να ανεμίζω τη λίστα που χρειάζομαι για να επανεκδώσω την άδεια οδήγησής μου. Δεν με πειράζουν τα χαρτιά, σοβαρό έγγραφο είναι, δεν βγαίνει κουτουρού. Με πειράζει η τιμωρία. Στην ουρά για παράβολα επί τριάντα νούμερα αναμονής της τράπεζας. Δεν προλάβαινα. Ξαναπήγα την άλλη μέρα... Περίμενα, πλήρωσα, τα πήρα. Εξήντα ευρώ. Χρειαζόμουν άλλα εννιά ευρώ από Δημόσιο Ταμείο. Δεν πρόλαβα. Πήγα την άλλη μέρα: Τρέχα Εφορία. Στάσου στο ταμείο.

«Α, χρειάζεστε και παραστατικό». Ανέβα στα παραστατικά. Περίμενε. Πάρε το παραστατικό. Ξανακατέβα στο ταμείο. Περίμενε. Εννιά ευρώ. Ενα χαρτί, εννιά σκατο-ευρώ, μισή μέρα από τη ζωή μου.

Δεν έχω μισή μέρα. Εχω πέντε μέτωπα ανοιχτά, τη φορολογική μου δήλωση μισοτελειωμένη, γιατί ένα χαρτί που χρειάζομαι για να υποβάλω παραθερίζει σε μια επιχείρηση στον Ελαιώνα. Για να πάω στον Ελαιώνα και να πάρω το χαρτί, χρειάζομαι άλλη μισή μέρα. Δεν την έχω. Η μέρα τελειώνει. Οι υπηρεσίες, τα μαγαζιά, οι δουλειές κλείνουν, και τίποτα δεν έκλεισε, τίποτα δεν έγινε ολόκληρο. Αναβάλλεται για αύριο.

Μόνιμα εκτεθειμένη, μόνιμα ένοχη, μόνιμα καθυστερημένη.

Γι αυτό σας λέω, χρειάζομαι ένα εικοσιτετράωρο... Να τελειώσω τα ξεκρέμαστα, να μαζέψω τα ασυμμάζευτα, να πληρώσω τα απλήρωτα.

Υπάρχει κανένα κόμμα που να μπορεί να μου την υποσχεθεί; Θα γίνω αμέσως οπαδός του...

 

 

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη

 


«Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν»

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009 8:46 μμ |


alt

Ακμαίος στα 85 χρόνια του, ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας στοχαστής κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του και παραχωρεί μια σπάνια συνέντευξη.

 

Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση ...; συνέντευξη.

«Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον φιλόσοφο, απαντά: «Μιλάω πάντα για στοχαστές και όχι για φιλοσόφους. Και η αλήθεια είναι μια πάρα πολύ προβληματική έννοια. Βλέπω την αλήθεια σαν κυρίαρχη μορφή μιας περιπλάνησης. Αμα η περιπλάνηση παίρνει μορφή και περιεχόμενο και συγκροτεί και συγκροτείται, δίνει μια μορφή της αλήθειας. Αλλά η αλήθεια υπακούει στην περιπλάνηση, και όχι το αντίθετο».

Τέλος των ιδεολογιών;

Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ.

Με ποια χαρακτηριστικά;

Εχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.

Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;

Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ.

Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.

Επικυρίαρχη η τεχνική;

Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί ...;

Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;

Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.

Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση.

Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της.

Τι είναι ο Θεός;

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας;

Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.

Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;

Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

Ποια η ελπίδα, η απελπισία σας;

Ελπίδα και απελπισία είναι αντιμετωπίσεις σχετικές, στενές. Είναι και μένουν ψυχολογικές, άρα περιορισμένες.

Ο,τι ψυχολογικό, περιορίζει;

Οι ψυχικές δυνάμεις σπρώχνουν τη σκέψη. Το ψυχικό όμως, που γίνεται ψυχολογικό, είναι εμπόδιο. Παραδείγματος χάριν, ο ναρκισσισμός σαν το αποκορύφωμα του ψυχολογισμού είναι κάτι που όλα τα αναχαιτίζει, τα συρρικνώνει.

Κάποιες στιγμές δεν νιώσατε ναρκισσισμό, ματαιοδοξία ...;

Τα θεωρώ ευτελή, αλλά αναγκαία. Συγκροτούν κι αυτά την ολότητα και κανείς δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια. Αν θέλει να κρατήσει τα χέρια του εντελώς καθαρά, δεν θα έχει χέρια. Ο άνθρωπος παίρνει μέρος σε αυτή την απογύμνωση, δεν είναι ποτέ έξω απ' ό,τι γίνεται.

Πώς εισπράττετε την αναγνώριση;

Αναμφισβήτητα με ικανοποίηση και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι είμαι αδιάφορος, έστω κι αν τα κίνητρά της δεν με ικανοποιούν πάντοτε. Το καινούργιο βιβλίο μου θα ήθελα να πουληθεί, να συζητηθεί, να αρέσει. Αλλά η αγωνία είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

Γιατί εκδίδετε βιβλία;

Νομίζω πως είναι τα βιβλία μου εκείνα που μου επιβάλλονται.

Αν τα αφήνατε ως χειρόγραφα στο συρτάρι σας;

Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο ον. Δεν είναι ανεξάρτητος, είναι στοιχείο του κόσμου. Κάθε πράγμα θέλει να λεχθεί, να φανεί. Και η μετριότητα και η βλακεία. Και γι' αυτό έχουν κι αυτά το χώρο τους.

Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία;

Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.

Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

Η έλλειψη του παιχνιδιού.

Το παιχνίδι ...;

Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

Τι είναι ο χρόνος;

Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε» ...;

Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.

Η μη πραγματοποίησή τους ...;

Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.

Θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Οτι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως ...;

Τι είναι ο έρωτας;

Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον.

Τι είναι για σας το θηλυκό;

Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.

Επαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας;

Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.

Ο θάνατος;

Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.

Τον φοβάστε;

Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.

Οι περισσότεροι φοβούνται.

Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.

Μεγαλύτερος φόβος σας;

Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.

Πώς θα νικηθεί ο φόβος;

Με τη συμφιλίωση μαζί του.

Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική. Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στη φύση, στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη.

Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει;

Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Ολον.

Με τι όπλα;

Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες...

Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε;

Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα. Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές.

Αυταπάτη αθανασίας;

Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας, πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο.

Εχω μια πικρή αίσθηση από όσα λέτε για τον κόσμο.

Πικρή, γιατί κρατάμε χιλιάδων χρόνων πίκρα. Γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνα, το καλό του Χριστιανισμού, ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός παραγωγός ...; Η ανθρωπότητα έχει υποστεί χιλιάδων χρόνων κηρύγματα που την περιορίζουν ολοένα και πιο πολύ.

Υπάρχει σήμερα κρίση;

Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Γιατί οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως;

Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Ομως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογικό άνοιγμα.

Για ποιον πολιτισμό θα μιλούσατε σήμερα;

Η εποχή μας είναι η εποχή του μυθολογικο-τεχνολογικού πολιτισμού που κρύβει το βαθύτερό του κίνητρο.

Με ποια εργαλεία θα μπορούσαμε να «εξανθρωπιστούμε»;

Με τα εργαλεία προχωρούμε, όπως λένε (προς τα πού;), αλλά αυτά δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας, η οποία είναι εγκλωβισμένη στην τεράστια δύναμη που προέρχεται από τη συνάντηση της φύσης με την τεχνική.

Η μεγαλύτερη χαρά;

Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας.

Το μεγαλύτερο όραμα;

Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια.

Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι;

Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω.

Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία;

Εχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό.

Αυτοδυναμία;

Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο.

Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας;

Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Οταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται ...; Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο.

Η σύγχρονη Ελλάδα;

Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.

Πώς θα ανακαλύψουν οι Ελληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»;

Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό;

Είναι εφικτή η Δημοκρατία;

Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει.

Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα;

Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά.

Τι σας έχει πάρει;

Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει.

Οι τιμές που σας κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια τι συναισθήματα σας γεννούν;

Ευχάριστα. Θα επιθυμούσα όμως και μια πιο ζωντανή συζήτηση, στοχαστική και παραγωγική, με τους πανεπιστημιακούς.

Σκεφτήκατε ότι μπορεί να σας τιμούν και να μη σας έχουν διαβάσει;

Πολλά πράγματα δεν χρειάζεται να έχουν διαβαστεί. Μπορεί να διαπερνάνε την ατμόσφαιρα.

Εσείς διαψεύδετε την κατάρα των Ελλήνων να μην αναγνωρίζουν ζώντες δημιουργούς.

Στην Ελλάδα υπάρχει μεμψιμοιρία και δυσκολία αν δεν προηγηθεί μια αναγνώριση από τα έξω. Εξω είναι πιο πολιτικά θεσμισμένα τα πράγματα. Αλλά και υπάρχουν πράγματα που περιμένουν ακόμα το μέλλον τους.

Πιστεύετε ότι έχετε αμειφθεί;

Και ναι και όχι. Αν όμως ήταν πλήρης η αναγνώριση, θα σήμαινε ότι θα επιπέδωνε και το ειπωμένο.

H τέχνη αποτιμάται σε χρήμα. Η σκέψη;

Υπάρχει προσωπική σχέση με το έργο τέχνης. Η σκέψη έχει μία σχέση με το όλον. Μπορεί να αποτιμηθεί ένα έργο. Το όλον όμως;

Τι θα λέγατε σε έναν νέο φιλόσοφο;

Να ανοιχτεί στη σκέψη, στα κείμενα και στο κίνημα της σκέψης, στην ποίηση που διατρέχει κάθε τέχνη και να ζήσει και να πει αυτό που τον εμψυχώνει και τον συνθλίβει ατομικά και κοινωνικά.

Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο;

Να κρατήσει, όσο γίνεται, έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία.

Θερμές ευχαριστίες στην, και συνάδελφο δημοσιογράφο, Κατερίνα Δασκαλάκη, σύντροφο του Κώστα Αξελού τα τελευταία τριάντα χρόνια, για τις μύριες διευκολύνσεις ώστε η συνέντευξη αυτή να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.

Ο βίος του σε 283 λέξεις

> Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά. H εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε.

> Στα δεκαεπτάμισι χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, υποστηρίζοντας ότι «ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε». Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. Οπως ήταν φυσικό, η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του.

> Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ -διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα- επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο «Ματαρόα» μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, τη Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους, με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο.

> Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη, όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956 ώς το 1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις Editions de Minuit, στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του.

> Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ, τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών.

Ο Σαρτρ τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό.

> Εχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά), που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες.

>Τον Απρίλιο θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Belles Lettres το καινούργιο βιβλίο του με τίτλο «Αυτό που επέρχεται».

 

 

Πηγή: Περιοδικό «Κ»


«Το Παράδοξο της Μειούμενης Γυναικείας Ευτυχίας»

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009 9:48 πμ |


alt

Τα τελευταία 40 χρόνια οι γυναίκες έχουν κατακτήσει πολλά οχυρά. Η γυναίκα του 2009 έχει σε σύγκριση με τη γυναίκα της δεκαετίας του 1970 καλύτερη μόρφωση, καλύτερο μισθό, μεγαλύτερη σεξουαλική και αναπαραγωγική ελευθερία, σαφώς μεγαλύτερη δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Γιατί λοιπόν δεν είναι περισσότερο ευτυχισμένη; Γιατί είναι συχνά λιγότερο ευτυχισμένη; 

«Το Παράδοξο της Μειούμενης Γυναικείας Ευτυχίας». Αυτός είναι ο τίτλος της έκθεσης που δημοσίευσαν πρόσφατα δύο επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, οι Μπέτσι Στίβενσον και Τζάστιν Γούλφερς. Μελετώντας πολυάριθμες κοινωνικές έρευνες που έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ και 12 ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ικανοποίηση που νιώθουν οι γυναίκες για τη ζωή τους δεν συμβαδίζει με τις προόδους στις κοινωνικές συνθήκες και τις υλικές ανέσεις. Στις ΗΠΑ, η γυναικεία ευτυχία έχει μειωθεί «τόσο απόλυτα όσο και συγκριτικά με εκείνη των ανδρών»: ενώ τη δεκαετία του 1970, οι γυναίκες δήλωναν σαφώς πιο ευτυχισμένες από τους άνδρες, τώρα για πρώτη φορά τα επίπεδα της ευτυχίας τους είναι ελαφρώς χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών. Στην Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, άνδρες και γυναίκες δηλώνουν σήμερα ελαφρώς πιο ευτυχείς- η ευτυχία των γυναικών, ωστόσο, μειώθηκε συγκριτικά με εκείνη των ανδρών, με άλλα λόγια τα επίπεδα ευτυχίας των ανδρών αυξήθηκαν σαφώς περισσότερο. Τι φταίει λοιπόν για αυτήν την τάση; Η «διπλοβάρδια»;
Η θεωρία της «διπλής βάρδιας» θέλει τις γυναίκες να λυγίζουν κάτω από την πίεση της δουλειάς τους έξω από το σπίτι, σε συνδυασμό με τη «διπλοβάρδια» μέσα στο σπίτι. Όπως επισημαίνουν ωστόσο οι Στίβενσον και Γούλφερς, οι έρευνες δείχνουν πως οι συνολικές ώρες εργασίας (εντός και εκτός σπιτιού) ανδρών και γυναικών έχουν μειωθεί από το 1965: πράγματι, οι ώρες εργασίας των γυναικών έξω από το σπίτι έχουν αυξηθεί, οι ώρες που αφιερώνουν στο σπίτι όμως έχουν μειωθεί· ταυτόχρονα, «οι άνδρες εργάζονται σήμερα λιγότερες ώρες εκτός σπιτιού και περισσότερες μέσα στο σπίτι». 

Η ψαλίδα των μισθών;
Μπορεί η ψαλίδα των αμοιβών ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες να έχει κλείσει, είναι όμως ακόμα παρούσα. Και οι έρευνες δείχνουν πως τα χρήματα παίζουν ρόλο στην ευτυχία: οι ευκατάστατοι είναι πιο ευτυχείς από τους πολύ φτωχούς. Από τη στιγμή όμως που τα χρήματα αρκούν για την κάλυψη των βασικών αναγκών, η διαφορά μειώνεται. Επομένως; Όπως επισημαίνει στους «Sunday Τimes» η Κάρεν Πάιπ, καθηγήτρια Εξελικτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χέρτφορντσαϊρ, «οι γυναίκες μεγαλώνουν έτσι ώστε να θέλουν να ευχαριστούν τους άλλους. Δεν θέλουν να δείχνουν άπληστες. Όταν λοιπόν αναγκάζονται να υιοθετήσουν μια δυναμική στάση απέναντι στο χρήμα- διεκδικώντας αυτά που τους αξίζουνπολλές βιώνουν μια εσωτερική σύγκρουση». 

Οικογενειακά προβλήματα;
Η αύξηση που παρουσιάζουν τα ποσοστά των διαζυγίων και της συγκατοίκησης χωρίς γάμο είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα επίπεδα ευτυχίας των γυναικών. Μήπως λοιπόν παίζει σημαντικό ρόλο; Αν έπαιζε, απαντούν οι ερευνητές, θα βρίσκαμε περισσότερη δυστυχία στις μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους και τις διαζευγμένες. Όμως η συγκριτική μείωση της γυναικείας ευτυχίας «είναι άσχετη με την ηλικία και την οικογενειακή κατάσταση». Περισσότερη ειλικρίνεια; 

Υπάρχει η πιθανότητα οι γυναίκες να είναι απλώς περισσότερο ειλικρινείς όσον αφορά την ικανοποίηση που νιώθουν για τη ζωή τους από ό,τι ήταν παλαιότερα. Όπως σημειώνουν οι Στίβενσον και Γούλφερς, «οι γυναίκες μπορεί να νιώθουν σήμερα πιο άνετα να ομολογήσουν την αλήθεια, να ξεφουσκώνουν δηλαδή τις φουσκωμένες απαντήσεις που έδιναν παλαιότερα». 

Όλα αυτά μαζί συν την πίεση;
«Η κυρίαρχη θεωρία», επισημαίνει ο Άντριου Όσβαλντ, «είναι πως οι ζωές των γυναικών έχουν γίνει πολύ πιο περίπλοκες από πολλές απόψεις, ενώ οι άνδρες καλούνται να ισορροπήσουν λιγότερες μπάλες στον αέρα». «Η πίεση είναι πολύ μεγαλύτερη, από παντού», συμφωνεί η καθηγήτρια Εξελικτικής Ψυχολογίας Κάρεν Πάιπ. «Προσπαθούμε να έχουμε και καριέρα και οικογένεια και καλή εμφάνιση. Ίσως προσπαθώντας να τα έχουμε όλα, νιώθουμε ότι θέσαμε στον εαυτό μας έναν αδύνατο στόχο». 

Μήπως τίποτε από όλα αυτά;
Όπως επισημαίνει στην «Guardian» η Σάντι Ντόιλ, ένα από τα αρχέγονα επιχειρήματα των πολέμιων του φεμινισμού είναι πως οι επιπλέον ελευθερίες που προσέφερε στις γυναίκες η πρόοδος του φεμινιστικού κινήματος θα αποδειχθούν τελικά καταστροφικές για τις ζωές των γυναικών... Με μια πιο προσεκτική ματιά, επισημαίνει η Ντόιλ, διαπιστώνει κανείς πως σήμερα άνδρες και γυναίκες βιώνουν παρόμοια επίπεδα ευτυχίας: «Με άλλα λόγια, καθώς γυναίκες και άνδρες έγιναν περισσότερο ισότιμοι, οι υποκειμενικές τους εμπειρίες από τη ζωή έγιναν και αυτές περισσότερο... ισότιμες. Και αυτό είναι όλο». 

 

Κίττυ Ξενάκη

 


«Παραλίες» και «ταράτσες»

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009 8:43 μμ |

alt


Οι πισίνες της πόλης και οι κοντινές παραλίες είναι έτοιμες να υποδεχθούν τα αλαλάζοντα και σχεδόν θερμόπληκτα πλήθη των Αθηνών.


Οι παραλίες 


ΑΚΤΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜEΝΗΣ
H χαρά του Αθηναίου, περίπου 30 λεπτά από το κέντρο. Προσφέρει τα πάντα: μπαρ, εστιατόρια, καφέ και χώρους γυμναστικής.

ΛΙΜΝΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ 
Εδώ είναι το βασίλειο του χειμερινού κολυμβητή, χάρη στη ζεστή θερμοκρασία του νερού κυρίως. Όμορφη θέα, ξαπλώστρες, σαν να έχεις διακτινιστεί σε άλλα μέρη. Με καφέ και μονάδα υδροθεραπείας.

ΑΣΤΕΡΑΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
Όλα τα αστέρια έρχονται εδώ, αφού έχουν πλήθος επιλογών, αν και ακριβών. Θαλάσσιο σκι, τζετ-σκι, ιστιοπλοΐα και windsurfing, εξαιρετικό μπαρ και εγκαταστάσεις, αλλά και πρατήριο Τύπου.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΛΙΜΟΥ
Τόσο κοντά στα γραφεία, όπου η πόλη αναστενάζει τις μέρες του καύσωνα. Οργανωμένη, με ξαπλώστρες που προσφέρονται δωρεάν τις καθημερινές.

AΣΤΕΡΙΑ ΓΥΦΑΔΑΣ
Bασιλέως Γεωργίου, Γλυφάδα, 210 8945676
Παραλία με αμμουδιά, 20 χλμ. από την Αθήνα. Έχει γήπεδα βόλεϊ, ποδοσφαίρου και θαλάσσιο πάρκο. Πληρώνεις είσοδο και πάρκινγκ. Εδώ βρίσκεται και το Akanthus, για φαγητό, και το Balux, για ποτό. 

ΒΑΡΚΙΖΑ
Παλιά αμμουδερή σταρ του αθηναϊκού καλοκαιριού, που τη βλέπαμε ασπρόμαυρη στις ελληνικές ταινίες του '60. Προσφέρει δυνατότητες για μίνι ποδόσφαιρο, παιδική χαρά, μπαρ, εστιατόριο αλλά και Σταθμό Πρώτων Βοηθειών και ναυαγοσωστική μονάδα.

YABANAKI
Aκτή Bάρκιζας, Bάρκιζα, 210 8972414. www.yabanaki.gr 
Πληρώνεις €6 τις καθημερινές και €7 τα Σαββατοκύριακα και παίρνεις δωρεάν πάρκινγκ. Υπάρχει και έκπτωση για τους φοιτητές. Φαγητό στο Yaouzaki και στο Yafagaki και ποτό στο BeachMe ή στο afros Pool Bar.

ΒΟΥΛΑ Α' και Β'
Aλκυονίδων, Bούλα, 210 8959632. www.thalassea.gr
Οι δημοφιλείς των καλοκαιριών. Διαθέτουν μπαρ, εστιατόριο, αποδυτήρια, γήπεδα beach volley και ποδοσφαίρου και νεροτσουλήθρες, ενώ προσφέρουν και τη δυνατότητα για θαλάσσια σπορ. Κάθε μέρα η είσοδος κοστίζει €5,5 (Δευτέρα-Παρασκευή) και €6,5 (Σάββατο-Κυριακή-αργίες), προσφέροντας δωρεάν πάρκινγκ, ομπρέλες και ξαπλώστρες. 

GRANDBEACH CLUB
Καλοκαιρινό παραλήρημα με κύμα δραστηριότητων και προσφορών στην πλαζ του Grand Resort «Λαγονήσι». Η κοσμοπολίτικη πλαζ στο 40ο χλμ. της λεωφόρου Αθηνών-Σουνίου έχει beach bars, τζελατερία, εστιατόρια με την επιμέλεια του σεφ Μπαξεβάνη, πισίνα, προσφέρει γήπεδα τένις, beach volley, ποδοσφαίρου 5x5, wifi Ιnternet κ.ά. Η ατομική κάρτα μέλους κοστίζει €290, η κάρτα για δύο άτομα €390 ευρώ και η οικογενειακή (μέχρι πέντε μέλη) €450 ευρώ.

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ
Ελεύθερη παραλία, με αμμουδιά. Περιβάλλεται από εστιατόρια και ταβέρνες για μια ολοκληρωμένη εκδρομική εξόρμηση. Ευτυχώς, η Αττική Οδός έχει κάνει ευκολότερη την πρόσβαση.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ
Βρίσκεται στην περιοχή της Λούτσας, απέχει 32 χλμ. από το κέντρο και διαθέτει μπαρ και ιστιοσανίδες όταν ανεβαίνουν τα μποφόρ.

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ-ΩΡΩΠΟΣ
Μεγάλη οργανωμένη παραλία με βότσαλα και δένδρα για σκιά, περίπου 60 χλμ. από την Αθήνα. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχετε όλες τις ευκολίες σε φαγητό και διασκέδαση.

ΑΝΑΒΥΣΣΟΣ
Η παραλία μπροστά από το ξενοδοχείο Eden. Από τις πιο οργανωμένες, διαθέτει παιδική χαρά, αίθουσα ψυχαγωγίας και γήπεδο beach volley, με μηχανισμό που καταβρέχει την άμμο, όταν ζεσταθεί πολύ. Επίσης, υπάρχει και η τεράστια αλλά ρηχή παραλία στην Ανάβυσσο.

ΖΟΥΜΠΕΡΙ
Στο δρόμο για τη Νέα Μάκρη, στρίβετε στα 35 περίπου χιλιόμετρα από την Αθήνα. Μαζεύει πολύ κόσμο και διαθέτει γήπεδα ποδοσφαίρου, beach volley αλλά και δυνατότητα για θαλάσσια σπορ.

ΚΑΚΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ
Βρίσκεται στην Κερατέα και είναι μια χαρά παραλία, με ξαπλώστρες, ομπρέλες και όλα τα σχετικά. Διαθέτει και εστιατόριο.

ΛΑΓΟΝΗΣΙ
Στα 35 χλμ. από την Αθήνα, με αμμουδιά και οργανωμένη. Από τις πιο ακριβές παραλίες, με στάθμευση που χρεώνεται.

ΜΑΡΙΚΕΣ
Παραλία με αμμουδιά στη Ραφήνα με μπαρ και γήπεδο volley. Απέχει 32 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας. 

ΜΑΥΡΟ ΛΙΘΑΡΙ
Μετά την Ανάβυσσο. Με δύο μπαράκια και mainstream μουσικές.

ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ
Οργανωμένη πλαζ με όλα τα κομφόρ. Ομπρέλες, ξαπλώστρες, ντουζιέρες, εξέδρες κολυμβητών. 

ΚΑΡΑΒΙ
Λ. Ποσειδώνος, Mαραθώνας, 22940 55950. www.karavi.gr 
Οργανωμένη παραλία με δυνατότητα για θαλάσσια σπορ, με γήπεδα ποδοσφαίρου και βόλεϊ, εδώ σκάει κάθε Σαββατοκύριακο όλος ο καλός ο κόσμος. Αν είστε κλειστός τύπος, καλύτερα να την αποφύγετε.

Δημοτικές Πισίνες


ΟΑΚΑ 
210 6868435
Aνοιχτή για το κοινό από Δευτέρα ως Παρασκευή, από 09:00 έως 20:00, και το Σάββατο από 09:00 έως 14:00. Η εγγραφή κοστίζει €30, η ημέρα €5 και οι 13 χρήσεις €50.

ΕΘΝΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΛΙΣΙΩΝ
Ταξίλου 42, 210 7780252   
Ανοιχτή πισίνα 50 μέτρων. Η εγγραφή κοστίζει €10 (6 για τους φοιτητές), οι 12 φορές €25, οι 20 φορές €30, και ο μήνας €35. Το ημερήσιο εισιτήριο είναι 4 ευρώ.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ, ΓΟΥΔΗ
Γ. Παπανδρέου & Κανελλοπούλου, 210 7771990   
Ανοιχτή πισίνα 50 μέτρων. Κοστίζει €5 τη φορά ή €40 το μήνα. 

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΚΟΛΟΚΥΝΘΟΥΣ
Λεάνδρου και Ιφιγενείας, Κολωνός, 210 5153725, 210 5153726 
Κλειστή πισίνα 23 μέτρων. Οι 15 φορές κοστίζουν €25 και οι 30 μέρες €40.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΑΛΙΜΟΥ 
Λεωφόρος Ποσειδώνος, στάση Δαβάκη, 210 9813192 και 210 9843247 
Ανοιχτή πισίνα 50 μέτρων. Για τους δημότες Αλίμου η εγγραφή κοστίζει €15, οι 14 φορές €35 και η ώρα €4. Για τους υπόλοιπους η έγγραφη κοστίζει €25, οι 14 φορές €55 και η ώρα €8 ευρώ. Κλειστά τον Αύγουστο. 

ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ
Μαυρομματαίων 26, Αθήνα, 210 8834408   
Κλειστή πισίνα 33 μέτρων. Η εγγραφή κοστίζει €20, η ώρα €7 τις καθημερινές και €5,50 τα Σαββατοκύριακα.  

ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ
Αγωνιστών Στρατοπέδου και Λ. Καβάλας, 210 5819601 
Ανοιχτή πισίνα 50 μέτρων. Η εγγραφή κοστίζει €20 και ο μήνας €25.  

ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ 
Λ. Πεντέλης 150, 210 6819350 
Κλειστή πισίνα 25 μέτρων. Η εγγραφή κοστίζει €20 και ο μήνας €30. Ειδικές τιμές για φοιτητές. 

Α.Κ. «Α. ΤΡΙΤΣΗΣ», ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΓΚΡΑΒΑΣ
Πασσώβ 10, 210 2282714   
Κλειστή πισίνα 25 μέτρων. Κοστίζει €5 η φορά, €25 για 15 φορές, €40 το μήνα. Για τους φοιτητές και τους φαντάρους είναι μισή η τιμή για το 15θημερο και το μήνα.

CHECK UP! Πριν γραφτείτε σε μία πισίνα, ενημερωθείτε για τις ιατρικές εξετάσεις που πρέπει να κάνετε.

Βουτιές στο κέντρο της πόλης


FRESH
Σοφοκλέους 26, 210 5248511
Στο πιο απρόσμενο σημείο, στην καρδιά του υπέροχου κτήνους που είναι η Αθήνα, βρίσκουμε την κομψή πισίνα του Fresh. Βρίσκεται στον 9ο όροφο, είναι επισκέψιμη από τις 10 το πρωί ως το ηλιοβασίλεμα και κοστίζει €20 (συμπεριλαμβάνεται πετσέτα, ποτό, ξαπλώστρα).

HILTON
Bασιλίσσης Σοφίας 46, 210 7281000
Ο κλασικός κοσμοπολιτισμός βουτάει (παραδοσιακά) εδώ. Λειτουργεί από τις 9 το πρωί ως τις 7 το απόγευμα. Μέχρι να τελειώσει ο Μάης, οι τιμές είναι €25 το άτομο τις καθημερινές και €45 το Σαββατοκύριακο. Από τον Ιούνιο το κόστος είναι €35 ευρώ για τις καθημερινές και €55 για το Σαββατοκύριακο. Εννοείται πως προσφέρονται πετσέτες, ξαπλώστρες και ομπρέλες.

SAINT GEORGE LUCABETTUS CITY HOTEL 
Kλεομένους 2, Κολωνάκι, 210 7290711-19
Οι ράθυμες μέρες του Κολωνακίου κάνουν αναπάντεχα δελεαστική την πισίνα του ξενοδοχείου. Δευτέρα και Τρίτη λειτουργεί από τις 10 το πρωί ως τις 6 και τις υπόλοιπες μέρες από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα. Η τιμή είναι €32 και περιλαμβάνει πετσέτα, ξαπλώστρα, ομπρέλα και τον καφέ ή το αναψυκτικό σας.

ATHENS IMPERIAL
Αχιλλέως 1, Αθήνα, 210 5201600
Πάνω από την πλατεία Καραϊσκάκη, η πισίνα του Athens Imperial είναι μια ευχάριστη αστική έκπληξη. Στην τιμή των €25 περιλαμβάνονται αναψυκτικό και ξαπλώστρες.


πηγη www.lifo.gr

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΑΚΗΣ ΤΣΕΒΗΣ


Έχουμε «πήξει»

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009 5:08 μμ |

alt

Πάνω από τέσσερα σπίτια έχει αλλάξει στη ζωή του - και όλα ήταν στην ίδια συνοικία. Για το συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ελλάδας, η Κυψέλη, είναι το χωριό του. «Είναι ο χώρος όπου θα κυκλοφορούσα άνετα με τις πιζάμες μου», λέει χαρακτηριστικά, καθώς περπατάμε πάνω στα στενά πεζοδρόμια και περνάμε με δυσκολία ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

«Το πιο εντυπωσιακό στην Κυψέλη είναι το πόσο έχει αλλάξει μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, ιδιαίτερα ως προς τον κόσμο που την κατοικεί», επισημαίνει. «Οταν ήμουν παιδάκι, τη δεκαετία του '70, είχα μια χυμώδη νταντά που με πήγαινε βόλτα και της σφύριζαν οι εργάτες από τα γιαπιά, οι οποίοι ήταν Ελληνες. Οταν είχαν έξοδο οι φοιτητές της τότε Σχολής Ευελπίδων, έμπαιναν σε κάτι μικροσκοπικά υπόγεια διαμερίσματα και έκαναν παρέα -για να το θέσω κομψά- με κάτι υπηρέτριες, οι οποίες ήταν Ελληνίδες. Οι μόνοι ξένοι που υπήρχαν εκείνη την εποχή ήταν οι φοιτητές της Σχολής, που τους είχε φέρει η χούντα, επειδή είχε πολύ καλές σχέσεις με τα αφρικανικά κράτη. Γι' αυτό και λένε ότι ο πιο διάσημος κάτοικος της Κυψέλης, μετά τον Κωνσταντίνο Κανάρη, ήταν ...; ο Καντάφι. Σήμερα η μεσαία τάξη που την κατοικούσε έχει πάει στα προάστια και εδώ ζουν πια μετανάστες».

Τον ενοχλεί αυτό; «Καθόλου», απαντά. «Απλώς η περιοχή έχει πήξει, δεν αντέχει άλλο κόσμο. Παρ' όλο που η Κυψέλη έχει απορροφήσει τους περισσότερους μετανάστες, δεν πρέπει να αποσύρουμε την εμπιστοσύνη μας. Και από ...; γαλαζοαίματους να είχε πήξει, πάλι θα με ενοχλούσε, γιατί οι άνθρωποι δεν περνούν καλά, έχουν χαθεί οι αντικειμενικές δυνατότητες να ευχαριστηθείς την Κυψέλη».

Είμαστε στην οδό Δροσοπούλου και περνάμε από την πολυκατοικία όπου ο Χρήστος Χωμενίδης έμενε μέχρι τα δεκαπέντε του. «Ο μπαμπάς μου ήταν δικηγόρος και μέναμε στον έκτο όροφο. Στον τέταρτο έμενε ένας εφοπλιστής, στο δεύτερο ένας λογιστής και στο ισόγειο ένας κουρέας. Ολη η ταξική διαστρωμάτωση μιας κοινωνίας φαινόταν σε μια πολυκατοικία. Τώρα οι συνοικίες είναι των φτωχών και των πλουσίων. Αυτό καταργεί την έννοια της κοινωνίας, δεν υπάρχει ζύμωση. 

Στον Πανελλήνιο

Βλέπω πιτσιρίκια που είναι γεννημένα στα βόρεια ή στα νότια προάστια και δεν έχουν κατέβει ποτέ στην Ομόνοια. Εμένα με πήγαινε η μαμά μου στο χασάπη, στο μανάβη, στον μπακάλη, είχα μια τριβή κοινωνική. Φοβούμαι ότι αυτό διαλύθηκε», σχολιάζει ο συγγραφέας. Μπαίνουμε στις εγκαταστάσεις του Πανελληνίου στην Ευελπίδων. Περνάμε από το γήπεδο μπάσκετ του συλλόγου, χαζεύουμε τα κύπελλα και τις φωτογραφίες στους τοίχους και βγαίνουμε στην καφετέρια. «Κάποτε είχα έρθει να γυμναστώ εδώ, αλλά τελικά κατέληξα σε ένα ιδιωτικό γυμναστήριο», λέει. Βγαίνοντας από την έξοδο του κολυμβητηρίου, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα υπέροχο παρατημένο νεοκλασικό στη Μαυρομματαίων. «Αυτό το σπίτι ήταν πάντα έτσι, δεν έχω δει κανέναν να ζει εδώ όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που θυμάμαι ήταν κάτι τεράστιες χελώνες στον κήπο».Πιάνουμε κουβέντα για την αισθητική της Αθήνας. «Μα πού υπάρχει άραγε; Στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Δεν είμαι από εκείνους που αφορίζουν συνεχώς την αισθητική της πόλης. Υπάρχουν κάποιες ρηξικέλευθες αντιλήψεις που λένε ότι πρέπει να γκρεμιστεί όλη η Κυψέλη. Δεν ξέρω αν πρέπει να γίνει αυτό. Τα πεζοδρόμια πρέπει να μεγαλώσουν. Κατά τ' άλλα, πιστεύω ότι η Αθήνα σήμερα είναι πολύ πιο βιώσιμη. Τις δεκαετίες του '70 και του '80 η ατμοσφαιρική ρύπανση ήταν αφόρητη». 

Τελευταία μας στάση η πλατεία Αγίου Γεωργίου, ελάχιστα γνωστή στους πολλούς. «Κοιτάξτε ένα παλιό μπακάλικο, ελάχιστα έχουν απομείνει», σχολιάζει ο Χρήστος Χωμενίδης. «Δεν σκοπεύω να υμνήσω την Κυψέλη. Οι αναμνήσεις μού αρέσουν. Οπως λέει και ο Καβάφης, "έχει αισθηματοποιηθεί για μένα". Και επίσης θα έπρεπε να είναι δήμος. Αν γίνει, τότε θα γίνω δήμαρχος», λέει γελώντας.

Γολγοθάς για τα ΑμεΑ


Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει κανείς στην Κυψέλη; «Το πάρκινγκ είναι τραγικό», απαντά ο Χρήστος Χωμενίδης. «Ζούσα κάποτε στην Κολιάτσου και περίμενα μια φίλη και δεν μπορούσε με τίποτα να παρκάρει. Τελικά, πήρα τα ποτά και τα ήπιαμε στο αυτοκίνητο». Τι άλλο τον ενοχλεί; «Η στάση της Πολιτείας απέναντι στα ΑμεΑ. Είχα βρεθεί στην Αϊόβα της Αμερικής και έβλεπα συνέχεια στο δρόμο ανθρώπους με καροτσάκια και αναρωτιόμουν: "Μα είναι η πόλη των αναπήρων;". "Οχι", μου λένε, "είναι η πόλη στην οποία οι ανάπηροι μπορούν να κυκλοφορήσουν". Στην Αθήνα, αν κάποιος έχει ειδικές ανάγκες, την πάτησε. Ακόμη και τις ειδικές πλάκες για τους τυφλούς τις τοποθέτησαν λανθασμένα στο πεζοδρόμιο. Αν τις ακολουθούσε ένας τυφλός, θα σκοτωνόταν. Για να κινηθείς πρέπει να είσαι ενήλικας, αρτιμελής και να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά».


ΤΖΟΥΜΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑ

Η Κυψέλη δεν αντέχει άλλο κόσμο

www.e-tipos.com




Δυό ποτήρια την ημέρα «cola» βλάπτουν

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009 5:03 μμ |

alt

Η υπερκατανάλωση ποτών τύπου κόλα είναι ενδεχομένως βλαβερή για τα νεφρά, σύμφωνα με τα στοιχεία νέας έρευνας.

Η κατανάλωση περισσότερων των δυο τέτοιων ποτών ημερησίως διπλασίασε τις πιθανότητες εμφάνισης χρόνιας νεφρικής νόσου, στην έρευνα της Dr. Dale Sandler και των συνεργατών της από την Βόρεια Καρολίνα. Στην έρευνα δεν φάνηκε αυξημένος κίνδυνος από άλλα ανθρακούχα ποτά. Η ερευνήτρια δήλωσε πως υπάρχει κάτι στα ποτά τύπου κόλα που φαίνεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για χρόνιες νόσους των νεφρών.

Δεν πιστεύει ότι ευθύνεται η καφεΐνη ούτε η ζάχαρη. Ο πιθανός ένοχος φαίνεται πως είναι το φωσφορικό οξύ, που δίνει στην κόλα τη χαρακτηριστική της γεύση, ενώ αποτελεί και συντηρητικό. Σε άλλα αναψυκτικά χρησιμοποιείται κιτρικό οξύ. Η έκθεση σε υψηλά επίπεδα φωσφορικών έχει συνδεθεί με οξείες και μακρόχρονες βλάβες στα νεφρά καθώς και πέτρες στη χολή.

Οι ερευνητές συμβουλεύουν τους ανθρώπους που πάσχουν από ασθένεια των νεφρών να αποφεύγουν τις κόλα και τροφές με υψηλά επίπεδα φωσφορικών όπως το κρέας. Η ερευνητική ομάδα ζήτησε από 465 ανθρώπους που είχαν διαγνωστεί πρόσφατα με ασθένεια των νεφρών και 467 υγιείς, τους οποίους ταίριαξαν στην ηλικία, το φύλο, και τη φυλή, σχετικά με τους τύπους των αναψυκτικών που έπιναν και τις ποσότητες που κατανάλωναν.

Όσοι έπιναν δυο ή περισσότερα ποτά τύπου κόλα καθημερινά είχαν κατά 2,3 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για νόσο των νεφρών. Ο κίνδυνος ήταν ο ίδιος και για την κόλα διαίτης. Ωστόσο όσοι έπιναν δυο ή περισσότερα ανθρακούχα αναψυκτικά διαφορετικού τύπου καθημερινά, δεν εμφάνιζαν αυξημένο κίνδυνο.

Η ερευνήτρια θεωρεί ότι χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα πριν συσταθεί η μείωση της κατανάλωσης κόλα, αν και το μέτρο είναι πάντα καλό, καταλήγει η ερευνήτρια. Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό 'Epidemiology'.

Η υπερκατανάλωση ποτών τύπου κόλα είναι ενδεχομένως βλαβερή για τα νεφρά, σύμφωνα με τα στοιχεία νέας έρευνας.





πηγη www.iatronet.gr



Όλα στο βωμό

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009 9:00 μμ |

alt

Η μόνιμη απορία σας τον τελευταίο χρόνο είναι «γιατί περισσεύουν τόσες μέρες, όταν τα χρήματα του μήνα έχουν τελειώσει;». Οι τράπεζες σας τηλεφωνούν πιο συχνά από ό,τι η μητέρα σας, το στεγαστικό δάνειο έχει να δει δόση από τότε που πήρατε το δώρο των Χριστουγέννων και το αυτοκίνητο -από το οποίο έχετε αποπληρώσει μόνο τον μπροστά προφυλακτήρα- είναι έτοιμο να γυρίσει μόνο του στην αντιπροσωπία. Είστε ταπί μα όχι ψύχραιμοι; Ο Alpha αναλαμβάνει να δώσει ένα χέρι βοηθείας σε όσους αντιμετωπίζουν την πιο σκληρή πλευρά της οικονομικής κρίσης. Πώς; Στέλνοντας έναν οικονομικό διευθυντή στο σπίτι σας. Πρόκειται για το ριάλιτι του RTL «Help! I'm broke» (Βοήθεια, είμαι άφραγκος) που θα ενταχθεί στο πρόγραμμα του σταθμού την προσεχή σεζόν. 


Οικογένειες που βιώνουν οικονομικό αδιέξοδο, λόγω ανεργίας, μείωσης αποδοχών, και διαρκώς αυξανόμενων χρεών, δηλώνουν συμμετοχή. Ο εξειδικευμένος οικονομικός σύμβουλος της εκπομπής αναλαμβάνει να γίνει ο οικογενειακός τους «γιατρός ...; τσέπης». Επισκέπτεται τα σπίτια, παίρνει στα χέρια του λογαριασμούς, υποθήκες, δάνεια, αποδείξεις σούπερ μάρκετ και εκκαθαριστικά, συζητά με όλα τα μέλη, μαθαίνει τα πάντα για τα έξοδα, τις συνήθειες αλλά και τις θυσίες που προτίθεται καθένας να κάνει. Θα χρειαστεί να πουλήσει ο μπαμπάς το αγαπημένο του αυτοκίνητο; Θα μείνουν τα παιδιά χωρίς κινητά τηλέφωνα; Θα κόψει το γυμναστήριο η μαμά; Ποιοι τρόποι υπάρχουν για να εξοικονομηθούν χρήματα; Οι υπεύθυνοι του Alpha αναζητούν τον άνθρωπο με το ρόλο-κλειδί για το φιλόδοξο real life documentary που προορίζεται για πρεμιέρα στις αρχές του 2010. 


Εφιάλτης στα ξενοδοχεία


Παράλληλα, εκτός από τα νοικοκυριά αλλά και τα εστιατόρια, που «διασώζονται» μέσω της εκπομπής «Εφιάλτης στην κουζίνα», ο Alpha θα αναλάβει από την προσεχή σεζόν να αποτρέψει το ...; λουκέτο και στα ξενοδοχεία με το παρόμοιας φιλοσοφίας ριάλιτι «Hotel inspector». Ενας έμπειρος ξενοδόχος κάνει ...; check-in σε επιχειρήσεις διαμονής -πανσιόν, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μεγάλες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και ξενώνες- που κινδυνεύουν να κλείσουν και αναζητά τα αίτια της αποτυχίας. Τι φταίει; Το ίδιο το προϊόν, οι τιμές; Αφού επιθεωρεί όλο το προσωπικό και τις προσφερόμενες υπηρεσίες, προτείνει αλλαγές που θα κάνουν το καμπανάκι στη ρεσεψιόν να χτυπήσει ξανά. 


Αγρότες μόνοι ψάχνουν ...;


Περισσότεροι από 250 αγρότες στο μεταξύ έχουν δηλώσει συμμετοχή στο έτερο ριάλιτι του Alpha «Αγρότης μόνος ψάχνει». Η επιλογή των υποψηφίων για το παιχνίδι ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες και στις 17 Ιουνίου το κανάλι θα προβάλλει το πρώτο επεισόδιο, κατά το οποίο ένας ένας οι εργένηδες αγρότες θα συστηθούν στο γυναικείο κοινό. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού όλες οι ενδιαφερόμενες θα μπορούν να στέλνουν γράμματα στον εκλεκτό της καρδιάς τους. Μέσω αυτών, οι υποψήφιοι για ...; ζευγάρωμα θα διαλέξουν τις γυναίκες που θέλουν να γνωρίσουν και τα ραντεβού θα κλειστούν για το φθινόπωρο, οπότε θα αρχίσει η προβολή της εκπομπής. 


- Κατά πάσα πιθανότητα, στις αρχές Ιουνίου θα κάνουν πρεμιέρα και το «Ten» με την Εμυ Λιβανίου αλλά και το «Chart show» με τη Ναταλία Γερμανού.



Μια μπάλα κρέμας από άλλες εποχές.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009 9:01 πμ |

alt

Τα ψυγεία των παγωτών άρχισαν να βουίζουν, ουρές σχηματίζονται έξω από τις τζελατερίες. Aκολουθούμε τις διευθύνσεις αλλά και τις τάσεις του παγωτού.

Η αλήθεια είναι πως το παγωτό κερδίζει τελευταία έδαφος, περνώντας σε άλλες εποχές. Οι τζελατερίες αλλά και τα παραδοσιακά στέκια έχουν κόσμο όλο το χρόνο, τα εστιατόρια το έχουν πλέον καθιερώσει στις λίστες των επιδορπίων. Αλλωστε, το παγωτό ταιριάζει με μια παραδοσιακή καρυδόπιτα όπως και το καϊμάκι σε ένα λιμπιστικό εκμέκ. Οι σεφ εμπνέονται από τον παγωμένο γλυκό πειρασμό και δημιουργούν ελκυστικά επιδόρπια με δημιουργική προσέγγιση. Ο Χρύσανθος Καραμολέγκος στο εστιατόριο του Ντομάτα, στη Sani Χαλκιδικής, σερβίρει παγωτό Αλάσκα, που είναι μπάλα κρέμας με γέμιση ντοματίνια, καλυμμένο με μαρέγκα φλαμπέ και δίπλα γλυκό ντομάτα. Ο σεφ Γιάννης Λουκάκος στο εστιατόριο του «Ψωμί και αλάτι» σερβίρει μια πιο παιχνιδιάρικη εκδοχή του παγωτού παρφέ, καλυμμένο με παγωμένη σοκολάτα σε μορφή γλειφιτζουριού. Ενώ η Nestle φέρνει στα ψυγεία της μεταξύ άλλων το MAXIBON Pops που είναι μπουκίτσες παγωτού!

Η φετινή τάση στα παγωτά, όπως όλα δείχνουν, είναι ρετρό. Ακολουθήστε τις «διευθύνσεις» των παγωτών της πόλης, ανακαλύψτε και δοκιμάστε παλιές και νέες γεύσεις.

FRESH

Τα παγωτά του φημισμένου ζαχαροπλαστείου για τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν βασίζονται σε κλασικές και αγαπημένες γεύσεις. Οι γαλλικές και ελληνικές αγνές πρώτες ύλες πρωταγωνιστούν στις νέες γεύσεις. Καϊμάκι από φρέσκο πρόβειο γάλα με εκμέκ και κανέλα. Παρφέ κρέμα από φρέσκια παραδοσιακή κρέμα με κεράσι και φρεσκοτριμμένο αμύγδαλο, παρφέ σοκολάτας με αμύγδαλο και δύο είδη σοκολάτας. Ξεχωριστό είναι και το σορμπέ καρπούζι από φρεσκοκομμένο καρπούζι και φιστίκι-φράουλα.

ΚΑΝΑΚΗΣ, Ν Φιλαδέλφεια

Έγινε διάσημος για το καϊμάκι του. Η παραδοσιακή συνταγή του συνοδεύεται με εκμέκ για μεγαλύτερη γευστική απόλαυση. Υπάρχουν όμως και πιο μοντέρνες παγωτοαπολαύσεις, όπως ο συνδυασμός σοκολάτα με πορτοκάλι.

ΧΑΡΑ, στην Πατησίων

Η χαρά του παγωτού μικρών και μεγάλων. Ενα κλασικό ζαχαροπλαστείο, που με τη μεγάλη ποικιλία των παγωτών του έχουν μεγαλώσει γενιές. Παγωτά πληθωρικά, με πολλές και διαφορετικές γεύσεις. Την παράσταση κλέβει το παγωτό Σικάγο με παρφέ σοκολάτα.

ΒΑΡΣΟΣ, στην Κηφισιά

Κρατά τα σκήπτρα με τη σταθερή ποιότητα και αξία από το 1892. Παγωτό από πρόβειο γάλα, παραδοσιακό, που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές. Τα φρούτα εποχής συμμετέχουν, επίσης, σε πολλά λαχταριστά παγωτά που φιγουράρουν στο ψυγείο του.

HAAGEN-DAZS

Δεν χρειάζεται συστάσεις η γνωστή αλυσίδα παγωτών με τις εξαιρετικές γεύσεις που δαιμονίζουν, όπως το strawberry cheese cake με ολόκληρα κομμάτια φράουλας.

ΓΙΩΡΓΟΣ, στη Ν. Σμύρνη

Με πολίτικη ιστορία δεκαετιών, φημίζεται για το πληθωρικό εκμέκ καϊμάκι, βασισμένο στην παραδοσιακή πολίτικη συνταγή.

ΠΑΠΑΤΣΑΚΩΝΑΣ, στη Γλυφάδα

Ο παππούς έθεσε σε εφαρμογή την παραδοσιακή συνταγή του στο παγωτό καϊμάκι με μαστίχα Χίου, που καλά κρατεί και σήμερα. Θα δοκιμάσεις όμως και παγωτό φιστίκι και παγωτό με γεύση καραμέλας.

ΠΑΥΛΙΔΗΣ, στην Κατεχάκη

Επιμένει στη γοητεία των παραδοσιακεών γεύσεων, με πρωταγωνιστή πάντα το παγωτό καϊμάκι.

ΔΩΔΩΝΗ

Αποτελεί σταθερή αξία, μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες παγωτού. Γεύσεις κλασικές αλλά και προχωρημένες. Γεύσεις πληθωρικές αλλά και λάιτ, όπως το εξαιρετικό παγωτό γιαούρτι. Ανεπανάληπτο το σορμπέ μάνγκο.

ΣΤΑΝΗ, στον Πειραιά

Εδώ μιλάμε για παράδοση πολλών χρόνων, με πρωταγωνιστή το μαστιχωτό παγωτό καϊμάκι, που σερβίρει σε ποτήρι γαρνιρισμένο με μπόλικο γλυκό βύσσινο αλλά και δυνατό εκμέκ καϊμάκι.

ΑΝΕΜΩΝΗ, στη Γλυφάδα

Το ψυγείο των παγωτών εντυπωσιάζει με τη μεγάλη του ποικιλία. Ενα ζαχαροπλαστείο που προσφέρει τα δικά του παγωτά αλλά και εξαιρετικά σορμπέ με ωραία υφή και καλά υλικά. Μεγάλη ποικιλία σε γεύσεις φρούτων και σοκολάτας.

LA CIGALE, στην Ερυθραία

Δίνει εμφαση στο παγωτό παρφέ που είναι ντελικάτο και με πλούσια γεύση. Απόλαυση χωρίς ενοχές.

ZILLION'S, στη Ν. Ερυθραία

Με μια μεγάλη ποικιλία χειροποίητων παγωτών που συναρπάζουν.

ΤΟΥΛΑ, στο Παγκράτι

Ένα ζαχαροπλαστείο με πολίτικη καταγωγή από το 1960 και διάσημο όχι μόνο για το μαστιχωτό καϊμάκι του αλλά και για το παγωτό μουστάρδα. Ενα ιδιαίτερο παγωτό που λάνσαρε το 1967 και έχει την αποκλειστικότητα στη συνταγή.

ΡΑΒΑΝΗΣ, στην Αγ. Μαρίνα, Ηλιούπολη

Τα παγωτά του από πρόβειο γάλα κουβαλούν τη φήμη τους από το χωριό Μουσουνίτσα στα Βαρδούσια. Παγωτό αληθινό που μυρίζει γάλα, όπως αυτό που τρώγαμε παιδιά. Παίζει και σε παγωτά με γεύση σοκολάτα, φράουλα και βανίλια.

ΚΑΥΑΚ, στην Κηφισιά

Δίνει το δικό της τόνο στα μοντέρνα παγωτά, με απροσδόκητες γεύσεις και φροντίζει να αναεώνει την ευφάνταστη ποικιλία της. Στην καινούργια γκάμα των παγωτών της φιγουράρει το σορμπέ κασίς, δροσερό, γλυκόξινο, με ανάλαφρη υφή και αιθέρια γεύση. Τα βρίσκεις και σε διάφορα ζαχαροπλαστεία.

ΠΑΓΩΤΟΜΑΝΙΑ  

Ξεκίνησε από του Ψυρρή και έχει σήμερα αλυσίδα με 12 μαγαζιά στην Αθήνα: Παγωτά φρέσκα παρατίθενται σε λαχταριστά «βουνά» στις βιτρίνες των ψυγείων. Έκρηξη χρωμάτων και μια πληθώρα γεύσεων.

BEN & JERRY'S

Το θρυλικό cult παγωτό ήρθε πρόσφατα και στην Ελλάδα, με μαγαζιά στο Allou Fun Park, στα Ster Cinemas Ιλίου και στα Ster Cinemas Μακεδονίας (Θεσσαλονίκη). Τα Ben & Jerry's με τεράστια κομμάτια σοκολάτας, μπισκότου, καραμέλας, άφθονο γάλα και πλούσια κρέμα έχουν φτιάξει την πιο φανατική σχολή στην Αμερική, την Αγγλία και πρόσφατα στην Ευρώπη.

PATAGONIA, στο Παγκράτι

Εντυπωσιάζει με την τεράστια ποικιλία εξήντα, τουλάχιστον, διαφορετικών παγωμένων γλυκών γεύσεων.

AQUA MARINA, στη Βουλιαγμένη

Κοσμοσυρροή στα τραπεζάκια του όχι μόνο για τη θέα στη θάλασσα αλλά και για το «κολασμένο» παγωτό σικάγο με παρφέ σοκολάτα, σαντιγί, σιρόπι σοκολάτας και καβουρντισμένα αμύγδαλα.


«γυμνή ποδηλατοδρομία»

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009 4:01 μμ |

alt


«Θα βγούμε από τα ρούχα μας», είπαν και το 'καναν. «Ηρθε η ώρα να βάλουμε ένα στοπ στην άσεμνη έκθεση των ανθρώπων και του πλανήτη στα αυτοκίνητα και τη ρύπανση που δημιουργούν», αναφέρουν οι διοργανωτές της 2ης Διεθνούς Γυμνής Ποδηλατοδρομίας, που γίνεται στη Θεσσαλονίκη, όπως και πέρυσι.

Πρόκειται για ένα διεθνές κίνημα που ξεκίνησε από το Βανκούβερ του Καναδά.

Γυμνά κορμιά στην υπηρεσία του περιβάλλοντος της Θεσσαλονίκης θα βγουν έξω στους δρόμους της την Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 8 το βράδυ, για να διατρανώσουν τη βούλησή τους, όπως τονίζουν, να πάψει να είναι η πιο μολυσμένη πόλη σε μικροσωματίδια στην Ευρώπη.


www.enet.gr

O πόνος των άλλων είναι πάντα γλυκός.....

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009 11:01 μμ |


alt

Η Φάρα Φόσετ (στη μεγάλη φωτογραφία ελάχιστα θυμίζει τον πρώην Αγγελο του Τσάρλι) αγκαλιάζει τον γιο της Ρέντμοντ O΄ Νιλ (επάνω) που αλυσοδεμένος - καθ΄ ότι έγκλειστος για κατοχή ναρκωτικών- την επισκέφθηκε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Σκηνές όπως αυτή (κάτω) προβλήθηκαν στο ντοκυμαντέρ «Η ιστορία της Φάρα» που συγκέντρωσε 9 εκατομμύρια τηλεθεατές, αφού ο πόνος των άλλων είναι πάντα γλυκός...

Ρεαλισμός ή μακάβριο θέαμα; Οι «Νew Υork Τimes» μίλησαν για «τρομακτικές» σκηνές και το «Εntertainment Weekly» για κάτι που ήταν «πότε σχεδόν ανυπόφορο και πότε σαγηνευτικό». Οπως και να έχουν τα πράγματα, γεγονός παραμένει ότι 9 εκατομμύρια αμερικανοί τηλεθεατές καθηλώθηκαν στους δέκτες τους την Παρασκευή 15 Μαΐου για να παρακολουθήσουν το 90λεπτο τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ του ΝΒC « Η ιστορία της Φάρα» που αφηγείται τον αγώνα της 62χρονης Φάρα Φόσετ ενάντια στον καρκίνο, έναν αγώνα που πλησιάζει στο τέλος του. Το επί της ουσίας νεκρώσιμο τηλεοπτικό σίριαλ αποδείχτηκε τόσο δημοφιλές όσο η πρωταγωνίστριά του δεν υπήρξε ποτέ- εξαιρουμένης της θρυλικής εποχής των «Αγγέλων του Τσάρλι». 

Πραγματικά, η Φαρα-φρενίτιδα μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο καθώς η ηθοποιός σβήνει. Και ήταν η θυσία των περίφημων μαλλιών της στον βωμό της χημειοθεραπείας την οποία η Φάρα Φόσετ αποφάσισε να καταγράψει, μεταξύ άλλων, στο αμφιλεγόμενο ντοκυμαντέρ. Αρχικά οι γιατροί της ηθοποιού που διέγνωσαν ότι πάσχει από καρκίνο του παχέως εντέρου και του πρωκτού το 2006 για να εξαπλωθεί στο συκώτι το 2007 αποφάσισαν να αποφύγουν θεραπεία που θα οδηγούσε στην απώλεια των μαλλιών της. Αλλά όταν μέθοδοι ίασης, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Γερμανία, δεν έφεραν αποτελέσματα, η Φάρα Φόσετ δεν είχε επιλογή. Η εν λόγω σκηνή του ντοκυμαντέρ απαθανατίζει την ηθοποιό να χάνει τούφες-τούφες τα μαλλιά της χτενίζοντάς τα και εν συνεχεία να χρησιμοποιεί ξυράφι για να απαλλαγεί από τα υπόλοιπα. Μια ακόμη πολυσυζητημένη σκηνή είναι εκείνη στην οποία ο 24χρονος γιος της, Ρέντμοντ Ο΄ Νιλ, που συνελήφθη τον περασμένο Απρίλιο για κατοχή ναρκωτικών, επισκέπτεται τη μητέρα του- που μόλις τον αναγνωρίζει- στο νοσοκομείο έχοντας πάρει άδεια φορώντας στολή φυλακισμένου και αλυσίδες στους αστραγάλους. Μαθήματα θάρρους σε όσους καλούνται να αντιμετωπίσουν τέτοιες οριακές στη ζωή του ανθρώπου στιγμές ή βορά και του τελευταίου ίχνους ανθρώπινης αξιοπρέπειας στη θεαματικότητα; 

«Οταν ξεκινήσαμε να παρακολουθούμε το ντοκυμαντέρ την Παρασκευή το βράδυ είχε πολύ χαμηλό σφυγμό» ανέφερε στη δημοφιλή εκπομπή «Τoday Show in Αmerica» την περασμένη Δευτέρα ο επί 30 χρόνια σύντροφος της Φόσετ Ράιαν Ο΄ Νιλ. («Στην πορεία συνέχισε να ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο. Ηταν θαυμάσιο...». Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ο΄ Νιλ, η ασθενής είχε το κουράγιο να ρωτήσει για τη θεαματικότητα της εκπομπής. «Της είπα "πήγαμε πολύ καλά χθες βράδυ" και με ρώτησε: "Ποια είναι τα νούμερα;", κάνοντάς με να γελάσω που είχε τη συγκεκριμένη έκφραση στον νου της». Επειτα από όλα αυτά είναι δυνατόν να μην υπάρξει συνέχεια; Ο Ράιαν Ο΄ Νιλ ανέφερε ότι το φιλμ είναι μια πρώτη δόση από άλλα, εξίσου σοκαριστικά, ντοκυμαντέρ σχετικά με τη ζωή της Φάρα Φόσετ. «Δεν έχουμε σταματήσει να κινηματογραφούμε και σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε και ένα δεύτερο μέρος σύντομα». 

Στο σίριαλ της... αξιοποίησης των οδυνηρών προσωπικών στιγμών της Φάρα Φόσετ (για την οποία, σημειωτέον, έχει συστηθεί ως και ειδικό φαν κλαμπ της συγκεκριμένης περιόδου της ζωής της) συμβαίνουν και μηνύσεις. Συγκεκριμένα, μήνυση άσκησε ο τηλεοπτικός παραγωγός Γκρεγκ Νέβιους, που ισχυρίζεται ότι συνεργάστηκε με την ηθοποιό ως το 2006- όταν μεταξύ άλλων ο Ράιαν Ο΄ Νιλ, η φίλη της Φόσετ Αλάνα Στιούαρτ και ο μάνατζέρ της Ρίτσαρντ Φράνσις ανακατεύτηκαν σε μια συμφωνία που ο ίδιος είχε κάνει μαζί της το 2004 να καταγράψουν τη ζωή της με τον τίτλο «Κυνηγώντας τη Φάρα». Ο Νέβιους ισχυρίζεται ότι το αρχικό όραμα της Φάρα Φόσετ να καταγράψει τα προβλήματα του συστήματος περίθαλψης των ΗΠΑ εγκαταλείφθηκε για χάρη της «Ιστορίας της Φάρα». Ο ίδιος, επίσης, επιτέθηκε στους παραγωγούς του ντοκυμαντέρ για το ότι πρόβαλαν τις σκηνές με τον γιο της να την επισκέπτεται αλυσοδεμένος, αναφέροντας ότι η ίδια είχε εκδηλώσει την επιθυμία της να αφήσει εκτός τηλεοπτικών δεκτών τον προβληματικό Ρέντμοντ Ο΄ Νιλ. Ο Ράιαν Ο ΄Νιλ και η Αλάνα Στιούαρτ αντέκρουσαν τις αξιώσεις του Νέβιους, ενώ δεν παρέλειψαν να τον κριτικάρουν για το ότι έκανε «μακάβριες» κατηγορίες και για το ότι προέβη σε δικαστικές ενέργειες σε μια περίοδο δοκιμασίας της ηθοποιού. 
Για το ότι η πένθιμη ιστορία ενός δικού τους ανθρώπου μετατράπηκε με δική τους πρωτοβουλία σε γιορτή για τα τηλεοπτικά νούμερα είναι ένα άλλο θέμα. 


της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ 



Οι καλύτερες ταινίες της ζωής μας

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009 2:22 μμ |

alt

Ο κινηματογράφος συνεχίζει να είναι η πιο δημοφιλής τέχνη των ημερών μας.


Οι ιστορίες που διηγείται διαδίδονται αμέσως σε όλο τον κόσμο. Οι μύθοι που διακινεί είναι οι πιο στέρεοι και πιο διαρκείς μύθοι των καιρών μας. Το σταρ σίστεμ γεννήθηκε με τον κινηματογράφο. Οι μοιραίες γυναίκες των φιλμ συνεχίζουν να μιλούν στο ομαδικό υποσυνείδητο της ανδρικής φαντασίας κι οι ωραίοι άντρες τους να αναστατώνουν τους γυναικείους πληθυσμούς. Οι προϋπολογισμοί των κινηματογραφικών παραγωγών (έστω, των πιο ακριβών) συχνά αγγίζουν μυθικά ποσά. Και η απήχηση που έχουν τα επιτυχημένα έργα ξεπερνούν την εποχή τους.

Ποια όμως είναι τα πιο επιτυχημένα έργα από καταβολής κινηματογράφου; Ποιες είναι οι 100 ταινίες αναφοράς που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ιδανική ταινιοθήκη; Άραγε, οι 100 ταινίες που συναρπάζουν τους Έλληνες θεατές αποκλίνουν από εκείνες που θαυμάζουν οι Γάλλοι ή οι Αμερικανοί; Και πώς μπορεί κανείς να καταρτίσει έναν τέτοιο κατάλογο, εξασφαλίζοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντιπροσωπευτικότητα και αντικειμενικότητα;

Στις παραπάνω ερωτήσεις απαντά η μέθοδος που χρησιμοποιήσαμε. Κατ' αρχάς, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε σε ένα κοινό κατά τεκμήριον «ειδικών», αυτών που εργάζονται στην κινηματογραφική παραγωγή στην Ελλάδα. Στους κινηματογραφιστές. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, όταν λέμε «κινηματογραφιστές», συμπεριλαμβάνουμε, εκτός από τους σκηνοθέτες, και τους διευθυντές φωτογραφίας, τους τεχνικούς, τους σεναριογράφους και τους μουσικούς που γράφουν για ταινίες - λαμβάνοντας, δηλαδή, υπόψη ότι ο κινηματογράφος είναι συλλογική υπόθεση των ανθρώπων που εργάζονται γι' αυτόν.

Καταρτίζοντας τον κατάλογο των ειδικών στους οποίους απευθυνθήκαμε, προσπαθήσαμε να εκπροσωπηθούν όλες οι γενιές, όλες οι ειδικότητες, όλες οι κινηματογραφικές κουλτούρες - δεν δώσαμε έμφαση μόνο σε όσους εκτιμούν ότι «κάνουν τέχνη», αλλά θεωρήσαμε εξίσου ενδιαφέρουσα τη γνώμη και εκείνων που εργάζονται στο οπτικοακουστικό θέαμα, χωρίς υποχρεωτικά καλλιτεχνικά προαπαιτούμενα. Υπολογίσαμε, φυσικά, ότι κάποιοι απ' όσους προσεγγίσαμε θα αρνηθούν να απαντήσουν - ευτυχώς, υπήρξε αντιπροσωπευτικότητα και στην απόρριψη. Από τους ερωτώμενους ζητήσαμε ένα προσωπικό «Top 10», όπου η πρώτη ταινία της λίστας βαθμολογείται με 10 βαθμούς, η δεύτερη με 9, η τρίτη με 8 κ.λπ. Και εξαιρέσαμε τους κριτικούς επειδή έχουν την ευκαιρία να λένε πάντα τη γνώμη τους - ε, ας τη στερηθούν μια φορά.

Φυσικά, ο δικός μας κριτικός έχει άλλα προνόμια. Ο Δημήτρης Δανίκας κλήθηκε να σχολιάσει τα αποτελέσματα της έρευνας. Για όσους διαφωνούν με τα συμπεράσματά του ή έχουν αντιρρήσεις για τις λίστες που προέκυψαν από την έρευνά μας, ας μην ξεχνούν ότι στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα παιχνίδι. Καθρέφτης του συλλογικού γούστου σε μια δεδομένη στιγμή. Η τελική λίστα δεν θα είναι ίδια ακόμα κι αν ρωτήσουμε τους ίδιους ανθρώπους σε μια διαφορετική φάση του χρόνου - ακόμα κι αν το μαζικό γούστο δεν έχει μεταβληθεί ριζικά. Ούτως ή άλλως, το τελικό αποτέλεσμα είναι στην κρίση σας - και τουλάχιστον ως προς τις μεγάλες ταινίες δεν απέχει πολύ από τις αντίστοιχες λίστες που καταρτίζονται με ερωτηματολόγια σε ειδικούς σε άλλες χώρες του δυτικού κόσμου.

Στη φωτογραφία: Ο Όρσον Ουέλς στην ταινία του «Πολίτης Κέιν» που ψηφίστηκε πιο δημοφιλής ταινία από τους Έλληνες κινηματογραφιστές που συμμετείχαν στην έρευνα.

 

1. «Πολίτης Κέιν» (1942) του Όρσον Γουέλς / 107

2. «Αποκάλυψη τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 74

3. «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 60

4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 56

5. «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 55

6. «Ραν» (1985) του Ακίρα Κουροσάβα / 51

7. «Blade runner» (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 48

8. «Οκτώμισι» (1963) του Φεντερίκο Φελίνι / 45

9. «Ο Λόγος» (1955) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 44

10. «Φάνι και Αλέξανδρος» (1982) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 39

11. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν / 38

12. «Η λεωφόρος της Δύσεως» (1950) του Μπίλι Γουάιλντερ / 37

13. «Amarcord» (1973) του Φεντερίκο Φελίνι / 35

14. «Θίασος» (1974) του Θόδωρου Αγγελόπουλου / 33

-«Στάλκερ» (1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 33

16. «Ο ψεύτης ήλιος» (1994) του Νικίτα Μιχάλκοφ / 32

17. «Αταλάντη» (1934) του Ζαν Βιγκό / 30

18. «Γατόπαρδος» (1963) του Λουκίνο Βισκόντι / 27

19. «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (1971) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 26

20. «Vertigo. Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ / 24

21. «Η θυσία» (1986) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 23

22. «Ευδοκία» (1974) του Αλέξη Δαμιανού / 22

23. «Ο καθρέφτης» (1974) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 21

-«Οργισμένο είδωλο» (1980) του Μάρτιν Σκορσέζε / 21

25. «Η έβδομη σφραγίδα» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 20

-«Επάγγελμα ρεπόρτερ» (1975) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 20

-«400 χτυπήματα» (1959) του Φρανσουά Τριφό / 20

-«Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 20

-«Η φωλιά του κούκου» (1975) του Μίλος Φόρμαν / 20

-«La strada» (1954) του Φεντερίκο Φελίνι / 20

31. «Γερτρούδη» (1964) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 19

32. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» (1948) του Βιτόριο ντε Σίκα / 18

33. «Ταξιτζής» (1976) του Μάρτιν Σκορσέζε / 17

-«Ουγκέτσου Μονογκατάρι» (1953) του Κένζι Μιζογκούτσι / 17

-«Νοσταλγία» (1983) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 17

36. «Τα φτερά του έρωτα» (1987) του Βιμ Βέντερς / 16

-«Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» (2000) του Ντάρεν Αρονόφσκι / 16

-«Blow up» (1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 16

-«1900» (1976) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 16

-«Λόρενς της Αραβίας» (1962) του Ντέιβιντ Λιν / 16

-«Salo - 120 μέρες στα Σόδομα» (1975) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 16

-«Au hazard Balthasar» (1966) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 16

43. «Ο θρόνος του αίματος» (1957) του Ακίρα Κουροσάβα / 15

-«Ο πόλεμος των κουμπιών» (1962) του Ιβ Ρομπέρ / 15

-«Η επιστροφή» (2003) του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ / 15

46. «Η αυγή» (1927) του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου / 14

-«Μυστικά και ψέματα» (1996) του Μάικ Λι / 14

-«Chinatown» (1974) του Ρομάν Πολάνσκι / 14

-«Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του» (1971) του Ντάλτον Τράμπο / 14

50. «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) του Ελίας Καζάν / 13

-«Ο στρατηγός» (1927) του Μπάστερ Κίτον / 13

-«Η φλόγα που τρεμοσβήνει» (1963) του Λουί Μαλ / 13

-«Umberto D.» (1952) του Βιτόριο ντε Σίκα / 13

-«Σταυρωμένοι εραστές» (1954) του Κένζι Μιζογκούτσι / 13

55. «Ο ένοικος» (1976) του Ρομάν Πολάνσκι / 12

-«Χιροσίμα, αγάπη μου» (1959) του Αλέν Ρενέ / 12

-«Οι ζωές των άλλων» (2006) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ / 12

58. «Μπεν Χουρ» (1959) του Γουίλιαμ Γουάιλερ / 11

-«Slamdog millionaire» (2009) τουΝτάνιΜπόιλ / 11

60. «Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα / 10

-«Άγριες φράουλες» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκαν / 10

-«Χρυσοθήρας» (1925) του Τσάρλι Τσάπλιν / 10

-«12 πίθηκοι» (1995) του Τέρι Γκίλιαμ / 10

-«Σιωπή» (1963) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 10

-«Ο τρίτος άνθρωπος» (1949) του Κάρολ Ριντ / 10

-«Θέλμα και Λουίζ» (1991) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 10

-«Τζίλντα» (1946) του Τσαρλς Βίντορ / 10

-«Ένα αγρίμι στην πόλη» (1969) του Φρανσουά Τριφό / 10

-«2046» (2004) του Γουόνγκ Καρ Βάι / 10

-«Δεκάλογος» (1989-90) του Κριστόφ Κισλόφσκι / 10

-«Μπάρι Λίντον» (1975) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 10

-«Μετά τα μεσάνυχτα» (1985) του Μάρτιν Σκορσέζε / 10

-«Ταξίδι στο Τόκιο» (1953) του Γιασουχίρο Όζου / 10

74. «Η περιφρόνηση» (1963) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9

-«Το χαμίνι» (1921) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9

-«Ζαν ντ' Αρκ» (1927) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 9

-«Πέτρινα χρόνια» (1988) του Παντελή Βούλγαρη / 9

-«Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 9

-«One week» (2008) του Τομ Κλάιν / 9

-«Σατυρικόν» (1969) του Φεντερίκο Φελίνι / 9

-«Μοντέρνοι καιροί» (1936) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9

-«Χωρίς ήλιο» (1982) του Κρις Μαρκέρ / 9

-«Αλφαβίλ» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9

84. «Ψυχώ» (1960) του Άφρεντ Χίτσκοκ / 8

-«Οδός Μαλχόλαντ» (2001) του Ντέιβιντ Λιντς / 8

-«Μαθήματα πιάνου» (1993) της Τζέιν Κάμπιον / 8

-«Πρόσωπα (1968) του Τζον Κασσαβέτη / 8

-«SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (1964) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 8

-«Νύχτες της Καμπίρια» (1957) του Φεντερίκο Φελίνι / 8

-«Οι νύφες» (2004) του Παντελή Βούλγαρη / 8

-«Crash» (1996) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ / 8

-«Ο τρελός Πιερό» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8

-«Φάλσταφ, καμπάνες τα μεσάνυχτα» (1971) του Όρσον Γουέλς / 8

-«Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» (1938) του Φρανκ Κάπρα / 8

-«Το πέρασμα του χρόνου» (1975) του Βιμ Βέντερς / 8

-«Μ» (1931) του Φριτς Λανγκ / 8

-«Persona» (1966) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 8

-«Διψασμένος για ηδονή» («In a lonely place») (1950) του Νίκολας Ρεγκ / 8

-«Ζιλ και Τζιμ» (1961) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8

-«Ο πορτοφολάς» (1959) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 8

-«Αμελί» (2001) του Ζαν-Πιερ Ζενέ / 8

-«Η καταδίωξη» (1966) του Άρθουρ Πεν / 8

-«Αγάπα με αν τολμάς» (2003) του Γιαν Σαμιέλ / 8

-«Η δεύτερη πνοή» (2007) του Αλέν Κορνό / 8

-«Η δασκάλα του πιάνου» (2001) του Μίκαελ Χάνεκε / 8

-«Match point» (2005) του Γούντι Άλεν /8


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΡΑΚΟΥ

ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ: ΕΛΙΝΑ ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ, ΑΝΝΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ


«Μικρή μαριονέτα φτιαγμένη από πεύκο, άνοιξε τα κοιμισμένα μάτια σου »

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009 8:01 πμ |


alt

«Μικρή μαριονέτα φτιαγμένη από πεύκο, άνοιξε τα κοιμισμέναμάτια σου και το δώρο της ζωής είναι δικό σου» προστάζει μια αιθέρια, γαλάζια νεράιδα στον «Πινόκιο», τη δεύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους του Γουόλτ Ντίσνεϊ. Ο Γρύλος, φορώντας τα καλά του, κοιτάζει την κούκλα να ανοίγει δύο καταγάλανα μάτια και αναφωνεί: «Και τι δεν καταφέρνουν να κάνουν τη σήμερον ημέρα!» - ίσως ένας πέρα ως πέρα δίκαιος αυτοθαυμασμός του Γουόλτ. Η 70ή επέτειος από την πρώτη προβολή αυτού του απαράμιλλης ομορφιάς, φανταστικής ατμόσφαιρας και εξαιρετικά προωθημένων τεχνικών χαρακτηριστικών (για την εποχή του) έργου γιορτάζεται με τη μετατροπή του «Πινόκιο» σε ψηφιακή μορφή και την επίσημη κυκλοφορία του, τόσο σε DVD όσο και σε Βlu-ray, σε έκδοση «Ρlatinum» (πλατινένια). 

Το υπόστρωμα της ιστορίας της ξύλινης μαριονέτας που απέκτησε ψυχή μοιράζεται τα χαρακτηριστικά του ηθικού προστάγματος, του κυνισμού αλλά και του βαθύτερου ουμανιστικού μηνύματος που συναντάμε στα παιδικά παραμύθια της βικτωριανής εποχής. Βασίζεται στο βιβλίο που έγραψε ο ιταλός συγγραφέας 
Κάρλο Κολόντι το 1883, ένα αλληγορικό παραμύθι βαθιά ειρωνικό για την ειμαρμένη και την ανθρώπινη συνθήκη, το οποίο ο ιταλός φιλόσοφος Μπενεντέτο Κρότσε επέμενε ότι έπρεπε να αναγνωστεί από κάθε καλλιεργημένο άνθρωπο. «Το ξύλο από το οποίο σκαλίστηκε ο Πινόκιο είναι η ίδια η ανθρωπότητα» έλεγε χαρακτηριστικά. Ο Πινόκιο προδίδει τον πατέρα του, σκοτώνει τον Γρύλο (για να πάψει να του αποκαλύπτει ενοχλητικές αλήθειες), «φλερτάρει» διαρκώς με τον θάνατο. «Είμαι και εγώ νεκρή. (...) Περιμένω το φέρετρο που θα έρθει να με πάρει»λέει η νεράιδα στη ζωντανή κούκλα. 

Σ την ταινία, πάλι, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ απάλυνε τα πεισιθάνατα χαρακτηριστικά του παραμυθιού τονίζοντας τα φαντασμαγορικά στοιχεία- για παράδειγμα, μια υπερφυσική φάλαινα-τέρας-, σχεδιάζοντας πιο «αγαθά» τις διάφορες φιγούρες, όπως τη νεράιδα ή το χρυσόψαρο Κλέο, και δίνοντας στο μαγαζί του Τζεπέτο όψη παιδικού δωματίου. Αφαίρεσε, με άλλα λόγια, το ζόφος του πρωτότυπου κειμένου και εμπλούτισε την ταινία του με περισσότερο φως. 

«Και τι δεν μπορούμε να καταφέρουμε τη σήμερον ημέρα!» θα έλεγε, αν ζούσε, ο Ντίσνεϊ. Ωστόσο οι τεχνολογικές καινοτομίες που εκείνος εισήγαγε το 1940 ήταν που πιστοποίησαν τη μεγαλοφυΐα του αλλά και το παθιασμένο όραμά του. Καταβάλλοντας πολύ κόπο, κατάφερε εντυπωσιακά τράβελινγκ (κίνηση της μηχανής) κινώντας μια κάμερα μέσα σε ένα τεράστιο σύστημα από πολ λαπλά διάφανα φύλλα σελιλόιντ πάνω στα οποία σχεδιάστηκε διαφορετικό περιβάλλον ή φόντο. Και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά πλαστικό. 

Η «Χιονάτη και οι επτά νάνοι» (1937), η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, είχε σπάσει τα ταμεία. Αντιθέτως, ο Πινόκιο... ίσως είπε πολλά ψέματα και τιμωρήθηκε σκληρά: η μεγάλη επένδυση δεν αποσβέστηκε. Το στούντιο μάλιστα χρειάστηκε να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό με ενέσεις εκατομμυρίων δολαρίων. Πολλοί κριτικοί σημείωσαν ότι το κοινό δεν μπορούσε να χωνέψει τις σκοτεινές πλευρές του φιλμ. Κάπως έτσι τα ανάλαφρα «Ταξίδια του Γκιούλιβερ» του Ντέιβ Φλάισερ (είχαν προλάβει να βγουν στις αίθουσες τα Χριστούγεννα του 1939) κέρδισαν κατά κράτος στα ταμεία τον «Πινόκιο», που «έπλεε» από τον έναν εφιάλτη στον επόμενο. Αλλωστε ο πόλεμος είχε αρχίσει να μαυρίζει τις καρδιές των ανθρώπων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού... 

Με την ψηφιοποίηση του «Πινόκιο» πιθανόν να χάνονται οι υπέροχες αποχρώσεις και φωτοσκιάσεις του αυθεντικού φιλμ. Δεν θα μπορούσαμε όμως να μη χαιρετίσουμε την επανέκδοση αυτής της εξαίσιας, διαχρονικής παραβολής για την ανθρώπινη ειμαρμένη, με στόχο τους σημερινούς αλλά και τους μελλοντικούς θεατές. 

Με τη φωνή ενός «καουμπόι»
Η φωνή του Πινόκιο και το ανθρώπινο «μοντέλο» στο οποίο βασίστηκε η φιγούρα του ανήκαν στον Ντίκι Τζόουνς, ηθοποιό που εμφανιζόταν σε πολλά γουέστερν εκείνης της εποχής. Οπως αποκαλύπτει ο ίδιος στο έγκριτο αγγλικό κινηματογραφικό περιοδικό «Sight & Sound», οι σχεδιαστές ζητούσαν από τους ηθοποιούς που θα «δάνειζαν» τις φωνές τους στους χάρτινους ήρωες να φορέσουν τα ανάλογα κοστούμια και να παίξουν κανονικά την κάθε σκηνή. Μια μικροσκοπική κάμερα κατέγραφε τις λεπτομέρειες στο στόμα και στο πιγούνι του ηθοποιού και οι ελάχιστες αυτές εκφράσεις μεταφέρονταν με ακρίβεια σε κάθε καρέ. Η ιδέα ήταν του Ντίσνεϊ, η υλοποίησή της όμως έγινε εφικτή χάρη στους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους που δούλεψαν σαν εργατικές μέλισσες σε κάθε στάδιο της ταινίας. 



ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΦΕΡΜΟΥ 




Ίσως αυτή η μέρα να μην έρθει ποτέ.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009 10:20 μμ |

alt


Θαυμάζω τους νέους που μπορούν να ακούνε μουσική κάνοντας τόσα πράγματα ταυτόχρονα και μάλιστα με τον ήχο βυσματωμένο στ΄ αυτιά, να μη χάνεται ούτε ίχνος ντεσιμπέλ στο περιβάλλον. 


Κυκλοφορούν πραγματικά απαθείς, ενώ μαίνονται οι ορχήστρες απευθείας στον εγκέφαλο, και το βλέμμα τους χάνεται κάπου στο άπειρο καθώς περπατάνε ή τρέχουν στον δρόμο, διαβάζουν ή μαγειρεύουν στο σπίτι, κάθονται στα λεωφορεία ή απλώς κρατιούνται από τις χειρολαβές. 

Τα καλώδια από τα αυτιά τους πηγαίνουν κατ΄ ευθείαν στις μικροσκοπικές συσκευές παραγωγής ήχου που τις στερεώνουν σε τιράντες και τσεπάκια, κι είναι τόσο μικρές που θυμίζουν βηματοδότες. Καμιά φορά τους κοιτάζω αφηρημένη κι έχω την εντύπωση ότι το έχουν σκάσει από νοσοκομείο μαζί με τους ορούς, αλλά μετά συνέρχομαι και ξανά απορώ πώς μπορούν να αφομοιώνουν τόση μουσική χωρίς την ανάγκη να ξοδέψουν λίγη τραγουδώντας κι εκείνοι, μουρμουρίζοντας, χορεύοντας λιγάκι ή έστω χαμογελώντας. 

Ίσως είναι μια νέα γονιδιακή εξέλιξη που δεν παρακολουθήσαμε εμείς της παλιάς τεχνολογίας, οι οποίοι συχνά ανταποκρινόμαστε σε έναν σκοπό και όλο τον σφυρίζουμε και τον ψιλοτραγουδάμε, τον αφήνουμε να κολλήσει στο μυαλό, να κινεί τα μέλη ανεξέλεγκτος, να υποβάλλει ιδέες έμμονες, ερωτικές, αναρχικές, ανατρεπτικές, όλο τέτοιες υποβάλλουν τα τραγούδια, να θέλει να εκφράσει τον εαυτό του μέσα από μας, σαν ιός. Συνηθίζαμε να τραγουδάμε με παρέες τα καλοκαιρινά βράδια, μπορούσαμε να παράγουμε μουσική, λιγότερη από όση καταναλώναμε μεν, όμως αρκετή για να μας κρατάει σε κάποια ισορροπία, αλλά γιατί να χρειάζεται οπωσδήποτε να τραγουδάει κάποια στιγμή αυτός που επί πολλές ώρες ακούει μουσική;

 Ίσως η μέρα που τα νεανικά μουσικά σφουγγάρια θα πλημμυρίσουν τους δρόμους χορεύοντας και τραγουδώντας, τινάζοντας τρελά από μέσα τους τη μουσική που θα τους έχει πλημμυρίσει, να μην έρθει ποτέ. 


Της Άννας Δαμιανίδη



Η αφρόκρεμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής τζαζ στο Γκάζι

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009 1:28 πμ |

alt

Το ετήσιο ραντεβού του με την τζαζ ανανεώνει και εφέτος ο Δήμος Αθηναίων. Το 9ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ θα πραγματοποιηθεί για μία ακόμη χρονιά στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και οι προσδοκίες είναι ιδιαιτέρως υψηλές αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναμένεται τα σχήματα που θα εμφανισθούν να τα δουν περίπου 45.000 μουσικόφιλοι. Για πέντε ημέρες, από τις 27 ως και τις 31 Μαΐου, 14 σημαντικά συγκροτήματα από ισάριθμες χώρες της Ευρώπης θα δώσουν το στίγμα της ευρωπαϊκής τζαζ μέσα από το κλασικό τζαζ τραγούδι, τη φλαμένκο-τζαζ, την κρουστή πολυμορφία, τις επιρροές από τη σκανδιναβική φολκ, τη τζαζ-ροκ, τον φωνητικό αυτοσχεδιασμό και τη μεγάλη παράδοση της κεντροευρωπαϊκής τζαζ. Ενδεικτικά: 

Πιανίστας αριστούχος της φημισμένης μουσικής σχολής Βerklee της Βοστώνης, ο Δανός
Μπένι Τσόους αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του τραγουδιστή από νεαρή ηλικία. Η φωνή του τον έκανε να ξεχωρίσει και, αφού έζησε στις ΗΠΑ για περίπου έξι χρόνια, επέστρεψε στη Δανία, όπου άρχισε παράλληλα να γράφει τραγούδια. Στις συνθέσεις του αναμειγνύει τζαζ, σόουλ και ποπ δημιουργώντας απαλή, ζεστή μουσική που ταιριάζει στην κλασική crooner φωνή του καθιερώνοντας ένα στυλ που τον φέρνει κοντά στη σύγχρονη vocal jazz. 

Η  
Αντζελα Τρεντλ ξεκίνησε

Ο Γιάννης Κασσέτας, ένας από τους πιο σημαντικούς νέους σαξοφωνίστες αλλά και συνθέτες της ελληνικής τζαζ σκηνής, θα παίξει μαζί με τους Funk Wizards στις 28 του μήνα

την πορεία της παίζοντας βιολί και πιάνο. Η δημιουργία του γκρουπ Μosaik το 2007 την έβαλε στον μουσικό χάρτη. Οι συνθέσεις της, κινούμενες σε ένα δημιουργικό πλαίσιο, σε συνδυασμό με τη φρεσκάδα και την καθαρότητα της φωνής της, αναδεικνύουν το συγκρότημα ως ένα από τα καλύτερα σύγχρονα τζαζ σύνολα της αυστριακής μουσικής σκηνής. 

Το πρόγραμμα που παρουσιάζει το ντουέτο Νordic Sounds βασίζεται στη σκανδιναβική φολκ μουσική μέσα από μια σύγχρονη αντίληψη. Μαζί τους στις 28 Μαΐου και ο ντράμερ
Τέουν Βέρμπρουγκεν, ένας μουσικός που εξερευνεί κάθε πιθανή κατεύθυνση προς νέους ήχους. 

Ο 
Γιάννης Κασσέτας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς νέους σαξοφωνίστες της ελληνικής τζαζ σκηνής αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρων συνθέτης, όπως αποδεικνύεται από το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο «Τhe truth about the alien invasion in Εgypt». 

Οι Jerez-Τexas είναι τρεις εξαιρετικοί μουσικοί που συνδυάζουν το πάθος του φλαμένκο, την ένταση της τζαζ και τη μαγεία της κλασικής μουσικής. 

Το τρίο της Κάιζα Κούλμαλα είναι ένα καινούργιο σχήμα της πλούσιας φινλανδικής τζαζ σκηνής. 

Τέλος, η 
Μίριαμ Μπέιλ, με όπλα μια εντυπωσιακή παρουσία και μια υπέροχη φωνή, έχει καθιερωθεί ως ξεχωριστή παρουσία στην καλλιτεχνική σκηνή της Τσεχίας. 

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Τετάρτη 27/5 21.00:Βig Βand του Δήμου Αθηναίων 22.00:Μπένι Τσόους (Δανία) 

23.00:Αντζελα Τρεντλ και Μosaik (Αυστρία) 

Πέμπτη 28/5 21.00:Νordic Sounds (Εσθονία) 

22.00:Τέουν Βέρμπουγκεν (Βέλγιο) 

23.00:Γιάννης Κασσέτας και Τhe Funk Wizards (Ελλάδα) 

Παρασκευή 29/5 21.00:Jerez-Τexas (Ισπανία) 

22.00:Wired Ρaradise (Ολλανδία) 

23.00:Μάρκο ντι Τζενάρο και Luca Velotti Duo (Ιταλία) 

Σάββατο 30/5 21.00:Κaisa Κulmala Τrio (Φινλανδία) 

22.00:Μiriam Βayle Βand (Τσεχία) 

23.00:Μaria Joao Quartet (Πορτογαλία) 

Κυριακή 31/5 21.00:Τhe David Κollar Βand (Σλοβακία) 

22.00:Μaxime Βender Group (Λουξεμβούργο) 

23.00:Αved-Fenyvesi Quartet (Ουγγαρία) 


Του Σάκη Δημητρακόπουλου 





Δεν χωνεύει την τροφή που της προσφέρουν....... αλλά χορεύει.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009 8:01 πμ |

alt

Ο "Sakis" σαραντάρισε, οι «Ρουβίτσες» καβατζάρισαν τα 45 κι εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου καλά. Αυτή η Ελλάδα του ξανθού οραματισμού καταθέτει τα όπλα, με τα σύμβολά της να ξεφτίζουν στις μοσχοβίτικες αρένες ή στις ψυχιατρικές κλινικές, αληθινά ράκη. Αργά το βράδυ της Παρασκευής, πίσω από το σταθμό Λαρίσης, στο παλιό ταχυδρομείο, σύμβολο της μάχης των Δεκεμβριανών, των παλιών και όχι των προσφάτων, η «Μεταξού» υποδέχεται τον κόσμο της. 

Μία μικρή ορχήστρα με ακορντεόν, ο Μανώλης ο Χάρος να καμαρώνει την κόρη του, ο μικρός θίασος που ανέβασε την «Κάρμεν» σε πλήρη σύνθεση, μια μεγάλη παρέα από τα παλιά και πολλοί νέοι, καλλιτέχνες, φοιτητές, κ.α. Ήταν πια περασμένη η ώρα όταν κάποια κοπέλα αρχίζει να τραγουδά μία άρια. Με τα χέρια δεμένα πάνω στην ποδιά της, σεμνή, ντροπαλή. Νεκρική σιγή. Ξαφνικά, κάπου μέσα από το σοκάκι ακούγεται μία αντρική φωνή, «σκάσε μωρή». Η κραυγή σκίζει την απόλυτη ησυχία. Η κοπέλα συνεχίζει απτόητη. Κρεσέντο. Τελειώνει την άριά της και όλη η αυλή όρθια χειροκροτεί. Ήταν μία σκηνή από τον Σπαθάρη, με λίγο ιταλικό κινηματογράφο του Ντε Σίκα και κάτι από ελληνικό σινεμά στα τέλη της δεκαετίας του '50. Η φωνή από το σοκάκι δεν ξανακούστηκε. Ο Φύσσας έμεινε να κοιτά σαν άγαλμα, άφωνος, γιατί η σκηνή ήταν εξωπραγματική. Δεν την ήξερε την ταβέρνα και αυτό καταγράφεται στα αρνητικά ενός αθηνογράφου. Το ομολόγησε, άλλωστε. Ούτε κανείς μας την ήξερε. Ο Μιχάλης τραγούδησε τον «Καϊκτζή», αφιέρωση στους Ρωμιούς της παρέας. Κάπου εκεί στα σοκάκια της οδού Κωνσταντινουπόλεως, μακριά από το θόρυβο και το ριμέικ στο Γκάζι, χωρίς φρουρούς αλλά με αρώματα, η άλλη Ελλαδίτσα, αυτή που εργάζεται, σκέπτεται, μοχθεί και ψάχνεται, σφίγγει τα δόντια αλλά χαμογελά, καταπίνει με δυσκολία τον κόμπο στο λαιμό αλλά τραγουδά, δεν χωνεύει την τροφή που της προσφέρουν αλλά χορεύει.


Η Ντόρα και το δάχτυλο

«Μου υποσχέθηκε πριν από ένα μήνα το δαχτυλίδι και με πούλησε. Θα του φάω το δάχτυλο». Ο δημοσιογράφος με κοιτά στα μάτια. «Ναι ...; αυτή ήταν η φράση της Ντόρας και άρα καταλαβαίνεις τι έχει να γίνει». Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την παρούσα κατάσταση στη Νέα Δημοκρατία. Εγώ δεν πιστεύω πως η Ντόρα εκστόμισε μια τέτοια φράση. Συνήθως είναι ακόμη σκληρότερη στις εκφράσεις της. Άλλωστε θα ήταν υπερβολικό να σκεφτεί κανείς ότι τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης επιδίδονται στην ανθρωποφαγία. Όχι. Απλώς έχουν συνηθίσει στις ανθρωποθυσίες. Πόσο μάλλον τώρα, που ιερομάντεις της Ρηγίλλης έπαψαν να παράγουν θετικές ενοράσεις. Παλιά, το θυμούνται οι περισσότεροι, η ελίτ του ιερομαντείου, ο Λούλης, ο Ρουσόπουλος, παρήγαγαν έργο. Το έλεγαν «επικοινωνιακή πολιτική». Τώρα, στάχτη και μπούρμπερη. Κανείς δεν είπε στον Καραμανλή να παραστεί στην υπογραφή του σχεδίου του αγωγού "South Stream", όπου ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι χαμογελούσαν στο φακό και ...; στους Αμερικάνους. Όταν το κατάλαβαν στο Μαξίμου ήταν πια αργά. Ο Καραμανλής προτίμησε να βρίσκεται στο Ζάππειο για την παρουσίαση του ευρωθιάσου του κόμματος. Η κατασκευή του "South Stream" με ελληνική συμμετοχή είναι η μοναδική άλλωστε επιτυχία της πενταετούς πρωθυπουργικής θητείας του Κ. Καραμανλή. Το αγνόησε. Οι ιερομάντεις του Μαξίμου «έμειναν» από καύσιμα. Κανείς δεν γνωρίζει αν η Ντόρα πραγματοποιήσει την απειλή της. Το μεγάλο φαγοπότι της διαδοχής, ωστόσο, έχει πραγματικά αρχίσει. Στο Ζάππειο παρατηρήθηκαν «ηχηρές» απουσίες. Ακόμη και ο Άρης προτίμησε να μην παραστεί. Για τον Σουφλιά, ούτε λόγος. Το «πλοίο» έχει μπατάρει για τα καλά και το πλήρωμα ψάχνει ήδη να μπαρκάρει με άλλο σκάφος. Στη Ρηγίλλης μοιράζουν σωσίβια, λένε οι κακές γλώσσες.


Ο Πάγκαλος επιτίθεται 

Στον Περισσό ζώστηκαν τα άρματα και κρατούν σκοπιά με το όπλο παρά πόδα. «Όταν ακούς το ΚΚΕ να επιτίθεται στα μικρά κόμματα, όταν βλέπεις την Παπαρήγα να τα βάζει με τους Οικολόγους και να τους χαρακτηρίζει δεξιούς και δεκανίκι του συστήματος, το κόμμα έχει πρόβλημα». Και πώς να μην έχει; Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ποσοστά λίγο πάνω από το 6%. Το ΚΚΕ παρουσιάζεται αδύναμο και ενδεχομένως να απολέσει την τρίτη θέση. Είναι και ο Πάγκαλος, που δεν έχει το θεό του. Επαναφέρει την υπόθεση «Γερμανός». Καταγγέλλει τη Γραμματέα του Κόμματος. Μιλά για επιχειρηματική συνεννόηση μεταξύ ΚΚΕ και Νέας Δημοκρατίας για την εξαγορά της «Γερμανός» από τον ΟΤΕ. Ισχυρίζεται πως πρόκειται για σκάνδαλο. Θέτει εαυτόν ο Πάγκαλος στη διάθεση της Δικαιοσύνης. Δέχεται να αρθεί η βουλευτική του ασυλία. Το πράγμα σοβαρεύει. Τα θεμέλια του «Γαλάζιου Σφυροδρέπανου» τρίζουν. Αυτό δεν είναι προεκλογικό κλίμα. Αυτό είναι ρωμαϊκή αρένα. Ο Πάγκαλος, σε ρόλο Σπάρτακου, αφυπνίζει τα ζόμπι της Ιστορίας. Τι έγινε, ρε σύντροφοι; «Πάνω απ' όλα τάξις και ηθική» έλεγε ο Αυλωνίτης. Τα μεγάλα μυστικά δεν αντέχουν στο χρόνο, το είχε πει και ο φον Κανάρης. Το έργο ενός κατασκόπου στην Ιαπωνία είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί κανείς δεν μιλά. Η αξιοπιστία της πληροφορίας στην Ελλάδα είναι μία πολύπλοκη υπόθεση, διότι απλά όλοι ανοίγουν το στόμα τους. 


Οδός Ιπποκράτους

Αν στη Νέα Δημοκρατία «φόρεσαν τα καλά τους» και παρουσίασαν ένα ευρωψηφοδέλτιο με τις καλύτερες εφεδρείες της Δεξιάς, στο ΠΑΣΟΚ κοίταξαν στον καθρέφτη τον εαυτό τους, έσκυψαν στις εσωτερικές τους ισορροπίες και υπέκυψαν στη διαχειριστική λογική τους. Μια το λάδι... μια το ξύδι. Μία του Βενιζέλου για να μη φωνάζει και οι άλλοι του προέδρου για να μην γκρινιάζει. Το ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ είναι «απολιτίκ», με καλά και χρυσά παιδιά, καλούς επιστήμονες, αλλά το στίγμα είναι ωχρό. Σχεδόν αδύναμο. Η κοινωνία ανέμενε ένα νευρώδες ξέσπασμα, μία κραυγή-στίγμα που θα τη διαμόρφωνε η σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου ενός κόμματος που διεκδικεί την εξουσία εδώ και τώρα, και που υπόσχεται την «Αλλαγή». Στη ρωμαϊκή αρένα του πολιτικού σκηνικού χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Εκτός αν οι εφεδρείες δεν επαρκούν. Εκτός αν τα καύσιμα της Σοσιαλδημοκρατίας έχουν στερέψει. 


Οι αναποφάσιστοι 

«Έστω ...; να διαχωρίσει το Κράτος από την Εκκλησία. Μόνον αυτό αρκεί. Θα καταγραφεί στην Ιστορία». Ο Δημήτρης μονολογούσε κατευθυνόμενος προς τις γραμμές του τρένου. Ο Δημήτρης ήταν ΚΚΕ, όταν το αίμα του έβραζε. Μετά γύρισε αριστερότερα. Τώρα, μεγάλος πια, χρειάζεται πολιτικό στίγμα για να επιλέξει. Σαν τον Δημήτρη υπάρχουν χιλιάδες πολιτικοποιημένοι άνθρωποι που έζησαν το χωνευτήρι της Μεταπολίτευσης, μέτρησαν και μετρήθηκαν και μετά σίγησαν ή υπνωτίστηκαν, και τώρα σιγά σιγά βαριανασαίνουν γιατί «κάτι πρέπει να γίνει». Ζητούν λύσεις κι όχι κουβέντες. Χρειάζονται αποδείξεις κι όχι επίδειξη ψευδο-οραμάτων. «Θα στείλει άραγε το παπαδαριό στις Εκκλησίες και τα μοναστήρια του, όπου ανήκει;» ρωτά ο Δημήτρης και απαντά μόνος του. «Φοβάμαι πως ούτε αυτό, το τόσο αυτονόητα αναγκαίο... δεν πρόκειται να κάνει. Τότε γιατί να τον ψηφίσω;»  


Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Τέσσερεις «πραγματικές» εμπειρίες

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009 8:01 πμ |

alt


«Να σας βοηθήσω;», είπα ευγενικά στη γηραιά, προφανώς ντόπια κυρία που προσπαθούσε να ανέβει τις σκάλες. Κάτι μεταξύ Margaret Thatcher και Agatha Christie, στο πιο γλυκό της, ήταν από μόνη της μια εικόνα τόσο αρχετυπική που σχεδόν καταντούσε too good to be true. Καρό καμπαρντίνα, καρό παντελόνι καμπάνα, ολίγον περασμένης εποχής, καρό τσάντα για τα ψώνια, καρό μαντίλι στα μαλλιά. Και ναι, όλα της γνωστής εγγλέζικης μάρκας που έχει θρέψει γενιές και γενιές. «Εδώ είμαστε», σκέφτηκα, «αυτή κάτι θα ξέρει» και την ακολούθησα στο μαγαζί που έψαχνα, το γνωστό «λαδάδικο» Oliviers & Company, στην Elisabeth Street, στο Mayfair. Τα O&CO προσφέρουν στα καταπληκτικά αρχειοθετημένα ξύλινα ράφια τους και στα μεγάλα σακιά με τους φρέσκους καρπούς μια μεγάλη ποικιλία από 8 ελαιοπαραγωγικές περιοχές, μεταξύ των οποίων η Ουρουγουάη και η Κροατία. Και ενώ στιγμιαία με έπιασε μια κάποια εθνική (ψευδο)υπερηφάνεια και πίστη ότι ΕΜΕΙΣ φτιάχνουμε το καλύτερο λάδι στον κόσμο, δεν δίστασα και, στην προτροπή του καλοσυνάτου υπεύθυνου, φέρθηκα ως πολίτης του κόσμου και άνοιξα ένα μπουκάλι με ιταλικό λάδι από ελιές Paranzana. Καλό! Λίγη ώρα αργότερα έφευγα φορτωμένος με διάφορα καλούδια: Από χαριτωμένες συσκευασίες με ψαράκια στις ετικέτες -σήμα ότι το λάδι συνοδεύει ωραιότατα τα προϊόντα της θάλασσας- μέχρι υπέροχα ξίδια και καλαμπαλίκια για να ομορφύνω την κουζίνα μου. H γηραιά κυρία ήταν ακόμα μέσα και είχε κάνει και τις παρέες της. Νομίζω πως μιλούσαν για τον καιρό...

Oliviers & Company, 114 Ebury Street, στη γωνία με Elisabeth Street, www.oliviers-co.com

«The Chocolate Society.
Η καλύτερη ζεστή σοκολάτα στο Λονδίνο». Οταν κάποιος εκ φύσεως συγκρατημένος και χαμηλού προφίλ Αγγλος προβαίνει σε μια τόσο βαρυσήμαντη δήλωση, το λιγότερο που πρέπει να κάνεις είναι να μπεις και να δοκιμάσεις. Αυτό άλλωστε κάνουν πολλοί από το 1991, που συστήθηκε αυτή η εταιρεία που προωθεί την κατανάλωση, την απόλαυση, τη «διάγνωση» της ποιοτικής σοκολάτας. Αυτό έκανα κι εγώ, που με την ανακάλυψη της δικής μου «Γηραιάς Αλβιώνας» άρχισα ακολουθώντας συμβουλές να εξερευνώ τα διαμαντάκια της περιοχής. Σοκολατομανείς όλου του κόσμου ενωθείτε! Εδώ είναι το ασφαλές μέρος για να παραδεχτείτε αυτή σας την αδυναμία. Η γνωστή και αγαπημένη γαλλική φίρμα Valrhona πρωτοστατεί, ενώ άλλες λιχουδιές όπως τρούφες σαμπάνιας, πορτοκαλόφλουδες βουτηγμένες σε σοκολάτα, νουγκατίνες από την Προβηγκία αλλά και τα οικεία μας λουκούμια -Turkish delights, όπως είναι γνωστά εδώ- προσπαθούν να κλέψουν την παράσταση. Και επειδή πλέον ζούμε σε έναν διευρυμένο κόσμο, με μια συνδρομή περίπου 150 λιρών μπορεί ο καθένας να χαίρεται τα προϊόντα στο σπίτι του. Βροντοφωνάζοντας: «Είμαι ο Γιώργος και είμαι σοκολατομανής!»

The Chocolate Society, 36 Elisabeth Street, www.chocolate.co.uk

Θυμάμαι ακόμα τη γιαγιά μου την Αργυρή. Δεν εννοούσε να βγει από το σπίτι της, ακόμα και για να πάει στην τότε ΕΒΓΑ της γειτονιάς, χωρίς να έχει απαραιτήτως μαζί της τρία ουσιώδη αξεσουάρ: Τα γάντια της, την τσάντα της και το καπέλο της. Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο πως μια «καπελοφορούσα» θα γινόταν τουλάχιστον αντικείμενο χλευασμού σε μια της έξοδο σε αθηναϊκό, ιδίως, δρόμο, για να μη σας πω για έναν άνδρα, ο οποίος φαίνεται πως το μόνο που περίμενε σε όλη του τη ζωή μετά το απολυτήριο του στρατού είναι να είναι «ασκεπής». Κρίμα! Αυτά, βεβαίως, διόλου δεν αφορούν τον Philip Treacy, ήδη πολυκάτοχο του British Accessory Designer of the Year. Με υψηλές συνεργασίες στο βιογραφικό του (όπως Chanel, Versace και Valentino), ο σχεδιαστής θεωρείται ο «γκουρού» του καπέλου. Κι αν σε μια επίσκεψη στο μαγαζί του, εδώ, στην Elisabeth Street, δεν μείνετε ευχαριστημένοι με εκείνο το συρμάτινο περίεργο κατασκεύασμα με τα μπλε φτερά από μαραμπού και τους δύο γλόμπους που κρέμονται από την πετονιά, μην ανησυχείτε. Η δημιουργία είναι ανεξέλεγκτη όπως και η φαντασία. Και ο συγκεκριμένος δημιουργός είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμος να εμπνευστεί κάτι ειδικά για εσάς.

Philip Treacy, 69 Elisabeth Street, www.philiptreacy.co.uk

Οι μυρωδιές είχαν κατακλύσει μαζί με τον δρόμο και τη μύτη μου. Τέτοια λεπτότητα στο άρωμα του βουτύρου, τέτοια ανάλαφρη αίσθηση ζύμης, τέτοια ζαλιστική θύμηση Παρισιού ξέρω πολύ καλά ότι έχω συναντήσει μόνο στις βόλτες μου στην πόλη του φωτός, όταν η δοκιμή ενός κρουασάν καθίσταται εμπειρία ζωής. Και, μάλιστα, ξέρω πολύ καλά και το μέρος όπου πάντα βρίσκω κάτι τέτοιο. Εδώ όμως η λαγωνική μου μύτη δεν με γελά. Εδώ κάτι μυρίζει οπωσδήποτε... Poilane! Mais oui! Το λονδρέζικο ξαδερφάκι του πιο διάσημου φούρνου στο Παρίσι φιγουράρει στο νούμερο 46. Και οι περίοικοι μπορούν επιτέλους να χαίρονται, πέρα από τα «βαρετά» scones, ίσως ένα από τα πιο νόστιμα γαλλικά κληροδοτήματα στον κόσμο και να αναφωνούν εν χορώ «O la la!». Μπορεί ο ιδρυτής του παλαιού φουρνάρικου να μας άφησε χρόνους, η παράδοσή του όμως καλά κρατεί. Οπως και ο σεβασμός στις αρχές που αυτός έθεσε. Τα καλύτερα υλικά έρχονται κατευθείαν από τη γενέτειρά τους για να μπορεί να αποδοθεί αυτή η ιδιαίτερη γαλλική essence, η ρεπλίκα του αυθεντικού φούρνου του παρισινού μαγαζιού, ενός φούρνου που ακόμα καίει ξύλα (!), εντυπωσιάζει, οι πίνακες στους τοίχους είναι από Γάλλους καλλιτέχνες, οι οποίοι κάποτε ζωγράφιζαν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί! Sans voir!

Poilane, 46 Elisabeth Street, www.poilane.com  




Ο Γιώργος Καράμπελλας είναι Creative Director του A JE NE SAIS QUOI/BESPOKE 
www.ajenesasiquoi.gr




«Δώστε μας πίσω την πόλη μας»

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009 0:22 πμ |

alt

«Δώστε μας πίσω την πόλη μας». Το σύνθημα - οδηγός της πρόσφατης συγκέντρωσης διαμαρτυρίας δεκάδων συλλογικοτήτων που ζουν και δρουν στην καρδιά της πόλης μοιάζει να είναι μόνο η αρχή. Η σταυροφορία για τη διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας έχει ήδη αρχίσει.

Η εγκατάλειψή του είναι αργή και σχεδόν πάντα σιωπηρή. Οι γειτονιές του -από τον Κεραμεικό ως τα Εξάρχεια και από την Ακαδημία Πλάτωνος ως το Κουκάκι- ζουν κάτω από την απαξίωση των αστικών δομών και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, την εκδίωξη των κατοίκων, τη μαζική προώθηση της νυχτερινής διασκέδασης και τελικά τη δημιουργία μιας αποθήκης ανθρώπων (αναξιοπαθούντων και μη) όπως στο παλαιό Εφετείο. «Ο χαρακτήρας του κέντρου έχει αρχίσει να αλλάζει από τη δεκαετία του '50. Εκτοτε του φερόμαστε βάναυσα. Τα προβλήματα επιταχύνθηκαν από τη δεκαετία του '80 οπότε οι χρήσεις που του αποδόθηκαν ήταν μεταξύ τους ασύνδετες. Για παράδειγμα, όταν διώκεται η κατοικία ή οι εμπορικές χρήσεις από την Αθηνάς και του Ψυρρή είναι αναμενόμενο ότι στον έρημο τόπο θα βρουν χώρο να αναπτυχθούν δυσάρεστα κοινωνικά φαινόμενα», εξηγεί η καθηγήτρια Πολεοδομίας στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Σοφία Αυγερινού.

Την ώρα που τα ποσοστά κατοίκησης του κέντρου είναι εξαιρετικά χαμηλά -αγγίζουν το 3-4%- αυξάνεται η εισροή μεταναστών, τροφοδοτώντας έτσι την αστικοποίηση. Οι φωνές για αλλοίωση του κοινωνικού ιστού της πόλης πληθαίνουν. «Αυτό είναι ρατσιστικό επιχείρημα. Τη στιγμή που δεν παρέχονται οι αναγκαίες υπηρεσίες στους μετανάστες είναι φυσικό να μην ευνοείται η εγκατάσταση άλλων κοινωνικών κατηγοριών στο κέντρο, άρα και η συνύπαρξη», επισημαίνει ο διευθυντής του Εθνικού Παρατηρητηρίου κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας, Μίλτος Παύλου. Το μίγμα της υποβάθμισης γίνεται εκρηκτικό αν σε αυτό προστεθεί ο γερασμένος και παραμελημένος κτιριακός ιστός, η δραματική έλλειψη ελεύθερων χώρων και η χαμηλή ποιότητα της δημόσιας σφαίρας.


Η ομοφωνία για την ανάγκη αντίδρασης (και κυρίως δράσης) ξεκινάει από τους πολίτες αλλά προσφάτως δεν περιορίζεται σε αυτούς. Ο άτυπος διακομματικός διάλογος που έχει ανοίξει προσφέρει προτάσεις για την επιτακτική ανάταξη του ιστορικού πυρήνα της πόλης. Το σχέδιο που πρόκειται να καταθέσει άμεσα στη Βουλή ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ και εισηγητής Πολιτισμού Κώστας Καρτάλης εισηγείται τη δημιουργία ενός «Κοινωνικού και Οικονομικού σχεδίου Ξενοκράτη», το οποίο θα εστιάσει στο τρίπτυχο πολεοδομική και αρχιτεκτονική προστασία, δημιουργία ενός εκτεταμένου αρχαιολογικού πάρκου, διάσωση ελεύθερων χώρων. «Βασικός στόχος ωστόσο είναι η επανακατοίκηση του κέντρου. Ακολουθώντας αυτή την τακτική ευρωπαϊκές πόλεις με αντίστοιχα προβλήματα κέρδισαν το στοίχημα».

Πολιτική βούληση

Από την πλευρά της Ν.Δ. η Φωτεινή Πιπιλή επισημαίνει πως η σωτηρία του ιστορικού κέντρου είναι «θέμα πολιτικής βούλησης. Αυτή τη στιγμή πέντε υπουργεία και δύο φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν λόγο για το κέντρο. Μόνο αν ξεπεραστεί η αχαλίνωτη γραφειοκρατία θα δοθεί λύση». Η ίδια προτείνει τη διαμόρφωση ενός ελκυστικού σκηνικού στο εσωτερικό της πόλης όπου δεν θα χωράει το περιθώριο. «Να επιστρέψουν εκεί κάτοικοι με επιδοτούμενο πρόγραμμα -και αυτομάτως θα ανθίσει το εμπόριο- τα δημόσια κτίρια που μαραζώνουν να στεγάσουν οργανισμούς και υπηρεσίες, να μεταφερθεί ο ΟΚΑΝΑ σε νοσοκομειακές μονάδες, να ολοκληρωθεί επιτέλους η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων». Οι ερωτήσεις της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Αννας Φιλίνη στους αρμόδιους υπουργούς για τον φαύλο κύκλο της υποβάθμισης έχουν άμεσους υπαινιγμούς για «τις χρήσεις γης που πρέπει να στραφούν προς την κατοικία και τις συγγενικές προς αυτήν λειτουργίες· σχολεία για παράδειγμα».

Η Νομαρχία Αθηνών, που έχει χαρακτηρίσει την υπάρχουσα κατάσταση «βόμβα δημόσιας ασφαλείας», εισηγείται διά της αντινομάρχου Χαράς Κεφαλίδου «την ίδρυση ενός οργανισμού διαχείρισης του ιστορικού κέντρου -χωρίς γραφειοκρατικά βαρίδια- στα πρότυπα του Αθήνα 2004» ενώ ο Δήμος Αθηναίων, όπως δηλώνει ο αντιδήμαρχος Χρόνης Ακριτίδης, εκτιμά ότι «η αντιμετώπιση των προβλημάτων ανά γειτονιά θα είναι πιο αποτελεσματική».

Ολοι αντιτίθενται σε πρακτικές καταστολής που, όπως επισημαίνει και ο κ. Παύλου, «είναι ατελέσφορες. Οι άνθρωποι δεν είναι παγκάκια ή βαλίτσες για να τους μεταφέρεις. Ακόμα λοιπόν κι αν απωθηθούν θα χρειαστεί να ζήσουν κάπου αλλού. Οφείλουμε, λοιπόν, να ξεκινήσουμε από τα δικαιώματά τους». Με δεδομένο ότι μια ζώσα πόλη είναι η πόλη όπου η αλλαγή είναι αποδεκτή, η καθηγήτρια κ. Αυγερινού βλέπει το μέλλον της ιστορικής Αθήνας στην ποικιλομορφία. «Προτείνουμε μικτές χρήσεις: ενίσχυση της κατοικίας, επιστροφή στις βιοτεχνικές δραστηριότητες με τις οποίες είναι ιστορικά συνδεδεμένο το κέντρο. Φυσικά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η προστασία του κτιριακού πλούτου και η αναβάθμιση των αρχαιολογικών και ελεύθερων χώρων».

alt

Η ιστορία

- Ψυρρή: λαϊκή γειτονιά το ύφος της οποίας διαμόρφωναν οι βιοτεχνικές δραστηριότητες, μια παράδοση που η περιοχή είχε διατηρήσει από την αρχαιότητα.

- Κεραμεικός (Μεταξουργείο): ζωντανή εργατική συνοικία με φτωχικά σπίτια σε διώροφη διάταξη που παρήκμασε μεταπολεμικά.

- Γκάζι: Εργατική γειτονιά, η σύνθεση της οποίας αποτελούνταν κυρίως από υπαλλήλους του εργοστάσιου φωταερίου. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 την περιοχή κατοικούν και μουσουλμάνοι της Βόρειας Ελλάδας.

- Βοτανικός: ένα από τα πιο εύφορα κομμάτια της παλιάς πόλης, μοιρασμένο στη βιομηχανική ανάπτυξη και την ήπια κατοίκηση από λαϊκά στρώματα.

- Ακαδημία Πλάτωνος: βιομηχανικό τοπίο η οικιστική διαμόρφωση του οποίου έρχεται μεταπολεμικά και υπό συνθήκες αναρχίας.

- Εξάρχεια: καταφύγιο της διανόησης και του πνευματικού κόσμου, χώρος εγκατάστασης μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων με νεοκλασικίζουσα αρχιτεκτονική.

- Κυψέλη: δημιούργημα της δεκαετίας του '50 με αμιγή αστικά χαρακτηριστικά, πυκνή δόμηση που προωθείται σταδιακά από το '60.

- Πλάκα: γειτονιά παραδοσιακής κατοικίας ο χαρακτήρας της οποίας αλλοιώνεται κατά τη μετατροπή της σε διασκεδαστήριο από τη δεκαετία του '60.

- Αγιος Παντελεήμονας: δυναμική μεσοαστική γειτονιά που παρασύρεται από την οικοδομική ανάπτυξη της δεκαετίας του '60.

Με τη συνεργασία της ερευνήτριας Αρτεμης Σκουμπουρδή



ΧΑΡΑΜΗ ΣΤΕΛΛΑ


«Σκοπός μου είναι να πεθάνω απένταρος»

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009 3:43 μμ |


alt

Ένας άντρας από την Μεγάλη Βρετανία θέλει να πουλήσει το ξενοδοχείο του αξίας 18 εκατομμυρίων ευρώ και να το δωρίσει σε μια φιλανθρωπική οργάνωση για τον καρκίνο επειδή η σύζυγος του κατάφερε και επέζησε της επάρατης νόσου! 
Ο κύριος Brian Burnie το 1993 αγόρασε το Doxford Hall Hotel στην περιοχή Chathill και το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο αριστοκρατικά θέρετρα της περιοχής. 

Λίγο πριν κλείσει τα 65 έτη ανακοίνωσε πως σκοπεύει να πουλήσει την περιουσία του και να δωρίσει όλα τα χρήματα σε φιλανθρωπική οργάνωση που ασχολείται με τον καρκίνο! 

«Σκοπός μου είναι να πεθάνω απένταρος. Σε αυτό τον κόσμο ερχόμαστε με τίποτα και πρέπει να φεύγουμε με τίποτα,» είπε ο κύριος Brian Burnie. 

Ο κύριος Brian Burnie θα μετακομίσει σε ένα μικρότερο σπίτι μαζί με την 60-χρονη σύζυγο του, Shirley, που επέζησε μετά την διάγνωση για καρκίνο του μαστού. 

Με τα χρήματα από την πώληση θα χρηματοδοτήσει το φιλανθρωπικό ίδρυμα για να κατασκευάσει μια κλινική για καρκινοπαθείς αλλά και για την αγορά οχημάτων που θα μεταφέρουν τους άρρωστους στα διάφορα νοσοκομεία. 

«Αυτή θα είναι η κληρονομιά μου. Οι λογιστές μου με θεωρούν τρελό. Θα ήθελα και άλλοι άνθρωποι να ακολουθήσουν το δρόμο μου,» πρόσθεσε ο μεγαλόκαρδος άντρας.

Μιχάλης Μπακ


Φτιάξε το δικό σου ραδιόφωνο

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009 1:15 πμ |

alt


Συνδυασμός «έξυπνου» διαδικτυακού juke box και social networking υπηρεσίας, ο ιντερνετικός ραδιοφωνικός σταθμός Jango (www.jango.com) προσφέρει μουσική μετά κοινωνικής δικτυώσεως. Εκεί, λοιπόν, που ο ιστοχώρος Pandora συναντά το MySpace και ο Last.fm το Facebook, στέκεται η δωρεάν υπηρεσία Jango, εφοδιασμένη με μια καλά ενημερωμένη δεξαμενή τραγουδιών, ένα καθαρό interface και ποικίλες networking ανέσεις.

Εύκολος στη χρήση ο εν λόγω σταθμός, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στον Ιστό στα τέλη του 2007, έρχεται να αναβαθμιστεί στις προτιμήσεις πολλών κυβερ νοναυτών, ενισχυμένος από τα «λάθη» του κυρίαρχου στον χώρο του streaming internet radio, Last.fm, ο οποίος άρχισε σχετικά πρόσφατα να χρεώνει για τις υπηρεσίες του.

Ο Jango, η on line κοινότητα η οποία δέχεται κάθε μήνα περισσότερους από 6 εκατ. μεμονωμένους επισκέπτες, επιτρέπει στον κάθε χρήστη να δημιουργεί εύκολα, γρήγορα και δωρεάν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της αρε σκείας του (ουσια στικά, πρόκ ειται για playlists με δικές του μουσι­κές επιλογές) και να δικτυώνεται με άλ λους κυβερ νοναύτες οι οποίοι έχουν πα ρό μοια με αυτόν γούστα.

Ο κάθε χρήστης καλείται, αφού πρώτα εγγραφεί δωρεάν στην υπη ρεσία, να προχωρήσει στη σύσταση ενός δικού του σταθμού («station»), δηλαδή ενός streaming ρα διο φωνικού προ γράμματος αποτε λού μενου από απε­ριόριστες αριθ μητικά συνθέσεις καλλι τεχνών που ο ίδιος επιλέγει. Πώς γίνεται αυτό; Απλά, ο χρήστης πληκτρολογεί το όνομα ενός μουσικού της αρεσκείας του. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει δουλειά ο Jango, ο οποίος ανταποκρινόμενος αυτόματα στο εκάστοτε αίτημα ξεκινά «παίζοντας» κάποια γνωστή επιτυχία του εν λόγω καλλιτέχνη για να συνεχίσει το πρόγραμμα με μια σειρά από μουσικές συνθέσεις παρόμοιου ύφους.

Ενόσω ακούει, ο ακροατής είναι σε θέση να εξατομικεύει το «πρόγραμμα» βαθμολογώντας κάθε τραγούδι (μεταξύ τριών επιλογών: «δεν μου αρέσει», «μου αρέσει», «το λατρεύω»). Ο ακροατής δύναται να δημιουργεί όσους νέους σταθμούς επιθυμεί (μέσω της επιλογής «create new station»), να διαμορφώνει («edit station») τα playlists των ήδη υπαρχόντων προγραμμάτων (προσθέτοντας και αφαιρώντας καλλιτέχνες, προκρίνοντας συγκεκριμένα τραγούδια έναντι άλλων), καθώς και να τα βαφτίζει με δικής του έμπνευσης ονόματα.

Η λύση 
Οι τελευταίες εξελίξεις θέλουν τον Jango να μπαίνει δυναμικά στο «παιχνίδι» της on line ραδιοφωνίας, ως εναλλακτική λύση και χώρος υποδοχής όσων εγκαταλείπουν τον Last.fm, ο οποίος πλέον «εκπέμπει» δωρεάν (μόνο για τα εγγεγραμμένα μέλη του) μέχρι 30 τραγούδια (όποιος θέλει κάτι παραπάνω, καλείται να καταβάλλει συνδρομή ύψους τριών δολαρίων μηνιαίως).

Ο ακρο ατής μπορεί να δημιουργεί όσους νέους σταθμούς επιθυμεί και να διαμορ φώνει τα playlists των ήδη υπαρχόντων προγραμμάτων (προσθέτοντας και αφαιρώ ντας καλλιτέχ νες και προ κρίνοντας συγκεκριμένα τραγούδια έναντι άλλων).

ΚΑΙ ΣΕ ΡΟΛΟ ON LINE ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΟ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ 
Ο Jango, σε ρόλο on line μουσικής εγκυκλοπαίδειας, διατηρεί ξεχωριστές ιστοσελίδες για κάθε μουσικό σχήμα (εμπλουτισμένες με οπτικοακουστικό υλικό και βιογραφικά στοιχεία). Παράλληλα, μέσω της υπηρεσίας «Jango Airplay» δίνει τη δυνατότητα σε ανερχόμενους ερμηνευτές να προωθούν τα τραγούδια τους, ως παρεμβολές στα playlists ατόμων στα οποία η υπηρεσία εικάζει ότι αυτά θα αρέσουν (έναντι 30 δολαρίων, αγοράζεις 1.000 τέτοιες παρεμβολές).

«Χτίστε» το προφίλ σας με κριτήρια μουσικά 
Ο κάθε χρήστης στον Jango διατηρεί το δικό του προφίλ το οποίο έχει τη δυνατότητα να διανθίζει με πληροφορίες προσωπικού χαρακτήρα καθώς και φωτογραφίες. Σε αντίθεση με άλλες υπηρεσίες ωστόσο, η δικτύωση εδώ γίνεται με κριτήρια καθαρά μουσικά. Πιο συγκεκριμένα, ανάλογα με το τραγούδι που ακούγεται κάθε στιγμή, εναλλάσσονται στην οθόνη ως εικονίδια τα άλλα μέλη της Jango κοινότητας (οι επονομαζόμενοι «like-minds») στα γούστα των οποίων ταιριάζει αυτό περισσότερο, ενώ κάτω από τα εν λόγω εικονίδια φιγουράρουν τα τραγούδια που ακούνε οι συγκεκριμένοι χρήστες εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Κλικάροντας πάνω στα εν λόγω πρόσωπα, ο ακροατής αποκτά πρόσβαση στα προφίλ τους και συντονίζεται στους δικούς τους σταθ μούς. Ο Jango επιτρέπει στους εγγεγραμμένους ακροατές του να αλληλεπιδρούν αναρτώντας σχόλια ο ένας στο προφίλ του άλλου και ανταλλάσσοντας e-mails, ευχαριστίες («thank you's»), καθώς και λακωνικούς χαιρετισμούς με την ονομασία «shouts» (πρόκειται για κάτι ανάλογο των Facebook-ικών «pokes»).



Γιώργου Σκαφιδά




Επιχείρηση «συναστρία»

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009 1:01 μμ |

alt


Καλημέρα, φωνούλα μου γλυκιά.


Είναι εφιαλτικό να ξαναβλέπω την Πασοκαρία ν' αναμασά πεπαλαιωμένα, τη Νουδιά, τρελό παιδί χαρά γεμάτο, και να κουνάνε ούλοι τσι κουδουνίστρες των εκλογών. Μια μαλακία περιφερόμενη εν μέσων πρεμιερώνε.

Στην Ευρώπη μάς λένε τελειωμένους κι εσύ, φωνούλα μου, παραμένεις ακάθεκτη, δεν σε τρομάζει ο κουρνιαχτός.

Χτες βράδυ -παγωνιά, ερημιά γύρω- καληνυχτίζαμε τους ηρωικούς θεατές μας, που ώρες-ώρες εκπλήσσομαι, πίστεψέ με, που τους βλέπω σαν το μελίσσι να μαζεύονται από το παραθυράκι του καμαρινιού - σε μια ώρα που όλοι γκρινιάζουνε ότι δεν έχουν κόσμο ...; μια Κυριακή αποκριάς με πολύ κρύο! Δόξα τω Θεώ κάποιο χέρι αγάπης μάς διαλέγει κάθε χρόνο κι αναρωτιέμαι, μη σας φανεί παράξενο, τι ν' αυτό που κρατάει τη σχέση με τους θεατές μας σταθερή κι ανερχόμενη μια δεκαετία τώρα σ' αυτά τα δρώμενα με θέμα; Η δουλειά! 
Πήγα στο ρεπό στην Κύπρο για τις «Νεφέλες» με τον Μαστοράκη στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου επειδή το ήθελε ο Βαρνάβας (Κυριαζής) -όλοι μας κρατάμε από τον Κουν- κι είδαμε τα κορίτσια μας που θα κάμουν τις «Νεφέλες» μας. Ταλέντο παντού. Πανέτοιμες οι Κυπριωτοπούλες, δυνατές και με τέλειες φωνές ...; Θαύμα φαγητό θα γίνει! 

Ομορφιά .....Υπάρχουν γειτονιές με δίπατα σπίτια και κήπους.

Περπατάς και είναι άνοιξη, και το ψιλόβροχο δεν σ' ενοχλεί ...; «Ωραία περνάτε ...; και με αριστερή κυβέρνηση!». Τη ρίχνω στον ταξιτζή που με πάει αεροδρόμιο. «Δε βαριέστε, οι πρώτοι που τον παλεύουνε τον αρχηγό είναι τα συνεργαζόμενα κόμματα» είναι η απάντηση ...;
Ξέρεις, ο καλλιτέχνης ...; σε μια τέτοια ώρα που ο Σάκης πάει Γιουροβίζιον, μ' ένα παντελώς τίποτα τραγούδι, μ' ένα κακοφωτισμένο πάνελ επιτροπής και με τις απελπισμένες αφές Μαγγίρα με καούκες να κάνουνε τσι νόστιμες, την ώρα που η Ευρώπη απαντά με Άντριου Λόιντ Βέμπερ και Πατρίσια Κάας, σε μια ώρα που την κάνει ο Παλαιοκώωω ...; από Κορυδαλλό ...; «με την άνεσή σας, μετρ ...; μα πού βρίσκετε τα ελικόπτερα;». «Μια γυναίκα» λέει η τελεψώραση «από Ιτέα - Άμφισσα - Κορυδαλλό - υπερπολυτελή τζιπ κ.λπ., κ.λπ.» ...; Ξέρεις, ο καλλιτέχνης τα χάνει! Βυθίζομαι στην παρτιτούρα μπας και έρθει καμιά έμπνευση πρωτοπόρα! Να τον εκτονώνουμε το θυμό λέει η Αδριανή. Αριστούργημα.

Μα πού ζούμε, μάγκες και κούκλες μου, χιόνια παντού κι αυτά χωρίς χαρά, τελικά, τι να σου τάξω να χαρείς, φωνούλα μου; Είμαι μέσα και σου γράφω για την άνοιξη, για τα ελεύθερα πνεύματα, για τη ζωή στην εξοχή, για τα νιάτα που δεν έχουν όνειρα ...;
Επιτέλους. Δεν Υπάρχει Κυρίαρχο Ρεύμα.

Ο γλύκας μου, ο Ανδρουλάκης, μου χαρίζει το βιβλίο του «Είσαι έτοιμος για επανάσταση;». «Τι δουλειά έχετε, εσύ και η Μαρία, στο Πασόκ;» του λέω, γελάει, χαμογελάει ..... Κάτι τελικά δεν καταλαβαίνω, ότι η πολιτική είναι επάγγελμα! Ωραία, τότε αφού οι μετρήσεις θέλουν Πασόκ και Καραμανλή αρχηγό, τι να πω, ρε μωρά;

Γιατί δεν επιχειρείτε μια Συναστρία; Π.χ. να αγοράσει Καραμανλή το Πασόκ! Να πάθει κι ένα μπορνιόκο η παλαιοβλαχοδεξιά; Άσε δε, μην κάνεις το λάθος να ρωτήσεις κάτω απ' το τραπέζι γνώμη εξέχοντος πασόκου για άλλον εξέχοντα πασόκο! Ένας έρωτας να πω; Μια σύμπνοια; Μια ενωτική αγάπη; Νομίζω να δοκιμαστούν ανταλλαγές στα 2 κόμματα εξουσίας, έτσι όπως γίναμε, να ξέρω κι εγώ ο πανάθλιος ψηφοφόρος με ποιο σόι θα με συμφέρει να πάω .....να κάνω τη σκατοδουλίτσα μου.

Γιατί; Όλα γίνονται!

Απ' την άλλη, αυτή η επιμονή των μετρήσεων κάτι δείχνει, ε; Δεν δείχνει; Θα το πω κι ας τ' ακούσουν όσοι αντέχουν. Αν αυτός ο λυγμός δεν χτυπήσει τα σωθικά να γίνει δάκρυα ή κραυγή γι' αυτό που δεν ζούμε πια, φωνούλες μου, δεν μας βλέπω καθόλου, μα καθόλου καλά! Τα σπίτια μας μέσα! Ψηφίζω Καίτη Ντάλη που ομολογεί ότι το πιο μεγάλο αμάρτημα είναι να σ' απατούν και να μην το ξέρεις! Φίλοι μιλάνε για το πένθος των ζωντανών αποχωρισμών. Η άνοιξη φέτος θα πληγώσει τους απροετοίμαστους. 


Σας φιλώ, μωρά μου! Σταμ 

 


Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ




Ζωντανοί - νεκροί.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009 1:51 πμ |

alt


Η λέξη «κέφι» μού κάνει σεβεντίλα. Δεκαετία του 70 κι ακόμα πιο πίσω. 

Το αντιλαμβανόμουν σαν την ανάγκη μιας ολόκληρης γενιάς να ρίξει πέντε φάσκελα στην κακομοιριά, τη φτώχεια, τα βάσανα του πολέμου και των εθνικών σπαραγμών, και να το ρίξει ελαφρώς στην τρελή. Εύρισκες το «κέφι» στα σπίτια με τα αυτοσχέδια πάρτι, στις κοσμικές ταβέρνες, στα νεανικά στέκια και στα αστικά μπουζουκομάγαζα.

Αν δεν το είχα προλάβει στην εποχή του, θα νόμιζα ότι το ελληνικό «κέφι» είναι ένας αστικός μύθος. Ελα όμως που πρόλαβα το αληθινό κέφι: το έζησα μέσα από τη ζωή των γονιών μου και των κολλητών τους φίλων, οι οποίοι καμιά διάθεση δεν είχαν να αποχαιρετήσουν τη γελαστή πλευρά της ζωής επειδή απλώς σαραντάριζαν ή πενηντάριζαν.

Ανοιγαν και έκλειναν μαγαζιά, λυσσούσαν στις εκδρομές και τις πλάκες, ξενυχτούσαν, έπιναν και αλήτευαν θορυβωδώς, ενώ το πρωί επέστρεφαν στις επαγγελματικές και οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Σήμερα αυτό εμείς (και οι νεότεροι) το λέμε «κραιπάλη» και ντρεπόμαστε λίγο για το κατάντημά μας. Ασε που ορκιζόμαστε ότι δεν θα το επαναλάβουμε για μήνες, διότι η κραιπάλη σε κουρελιάζει, ενώ το κέφι σε ανεβάζει..

Χρησιμοποιούμε τη λέξη «κέφι» σαν παλιομοδίτικο όρο, ελαφρώς ειρωνικά: «Τρελό κέφι», λέμε, περιγράφοντας μια ακατανόητη κουλτουριάρικη εκδήλωση όπου όλοι σέρνονται με ύφος περισπούδαστο, φρικτά ρούχα και κατεβασμένα μούτρα. Κανείς δεν πια μιλάει για «βράδια με κέφι», εκτός κι αν θέλει να τον περάσουν για απολίθωμα από την προ-προπερασμένη δεκαετία, σχολιαστή Καρνάβαλου, ή ακόμα χειρότερα, για τηλεοπτικό πανελίστα-κοσμικογράφο.

Λένε ότι τα στυλ, οι μόδες, ακόμα και οι λέξεις κάνουν κύκλους και ξαναγυρίζουν. Δεν πιστεύω όμως ότι θα ξαναμπεί ποτέ στη ζωή, αλλά και τη γλώσσα μας το «κέφι», όπως συνηθίζαμε κάποτε να το εννοούμε. 

Σημειώστε το σαν ένα ακόμα «μείον» στον κατάλογο των λέξεων που έχασαν το νόημά τους.


Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη


* αφιερωμένο στο νεοέλληνα.........






Τέλος για πάντα...... τα αυτοκίνητα

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009 9:58 μμ |


alt

Πρωτοπόροι της πράσινης οικονομίας, οι κάτοικοι του Φάουμπαν, αριστοκρατικού προαστίου του Φράιμπουργκ στη Γερμανία, εγκατέλειψαν για πάντα τα αυτοκίνητα. Κινούνται με τα πόδια και με ποδήλατα ως το τραμ που είναι το μόνο μέσο που τους συνδέει με την πόλη. 

Στους δρόμους του Φάουμπαν δύσκολα θα συναντήσει κανείς αυτοκίνητα. Οχι μόνο δεν κυκλοφορούν στους δρόμους, αλλά έχουν εξοστρακιστεί σχεδόν ολοκληρωτικά από το ήσυχο προάστιο, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. 

Εκτός από τις κεντρικές αρτηρίες, σε κανέναν άλλον δρόμο δεν επιτρέπεται η κυκλοφορία οχημάτων. Τα σπίτια δεν έχουν γκαράζ. Για δημόσιους χώρους στάθμευσης ούτε λόγος. Εχουν και αυτοί εξοριστεί στα όρια του δήμου, στο μόνο μέρος όπου μπορεί κανείς να αγοράσει σπίτι με γκαράζ έναντι 30.000 ευρώ. Οι περισσότεροι κάτοικοι δεν διαθέτουν κανένα μεταφορικό μέσο, αφού τους είναι σχεδόν άχρηστο. Το τραμ και τα υπόλοιπα μέσα μαζικής μεταφοράς εξυπηρετούν τις ανάγκες τους, ενώ το ποδήλατο έχει την τιμητική του. 

«Οταν είχα αυτοκίνητο ήμουν συνεχώς σε ένταση, ενώ τώρα είμαι πολύ πιο χαρούμενη»λέει η Χέιντρουν Βάλτερ, που όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι πούλησε το αυτοκίνητό της και μετακόμισε στο Φάουμπαν. Εδώ μπορεί να εξασφαλίσει μια καλύτερη ποιότητα ζωής για τα δύο παιδιά της που παίζουν στους καταπράσινους δρόμους χωρίς τον κίνδυνο να τα χτυπήσει κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο. Οι περισσότεροι κάτοικοι προσαρμόζουν στα ποδήλατά τους ειδικά καροτσάκια προκειμένου να μεταφέρονται οικογενειακώς σε οποιοδήποτε σημείο θέλουν. 

Α λλωστε οι αποστάσεις είναι πολύ πιο μικρές απ΄ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη. Τα σπίτια βρίσκονται πολύ κοντά στα σχολεία, στα καταστήματα και στα δημόσια κτίρια. Οσο για τις μεγάλες αποστάσεις εκτός του αστικού ιστού, αυτές γίνονται με τη χρήση κοινόχρηστων αυτοκινήτων. 

Οταν μια οικογένεια θέλει κάνει μια εκδρομή το Σαββατοκύριακο ή όταν μια παρέα αποφασίσει να πάει για λίγες ημέρες σε κάποιο από τα χιονοδρομικά κέντρα της Γερμανίας ή της Ελβετίας δεν έχει παρά να απευθυνθεί στον σύλλογο ενοικίασης αυτοκινήτων που έχει δημιουργηθεί στην πόλη ή να χρησιμοποιήσει κάποιο όχημα που έχει αγοράσει από κοινού με τους γείτονές του. 

Ολα αυτά αποτελούν μέρος του λεγόμενου «έξυπνου σχεδιασμού» (smart planning). Είναι μια νέα αντίληψη για τον πολεοδομικό σχεδιασμό που εφαρμόζεται πιλοτικά από το 2006 στο προάστιο των 5.500 

κατοίκων και έχει ήδη βρει μιμητές σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ. 

Το Φάουμπαν έχει όλα τα στοιχεία μιας «πράσινης πόλης» αφού τα συγκροτήματα των κατοικιών και των καταστημάτων έχουν μόλις τέσσερις ή πέντε ορόφους, ενώ η κατασκευή από ξύλο και μέταλλο περιορίζει δραστικά τις ανάγκες σε καύσιμα για τη θέρμανση των κτιρίων, αυξάνοντας την ενεργειακή τους απόδοση. 


(ΤΗΕ ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS/ ΜΑRΤΙΝ SΡΕCΗΤ)




Σε ροζ διεξόδους.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009 8:01 πμ |

alt

Μ΄ ένα Αρλεκιν ξεχνιούνται. Η θεαματική αύξηση των πωλήσεων ρομαντικών μυθιστορημάτων στις ΗΠΑ αποδεικνύει ότι το αμερικανικό όνειρο αναζητεί ροζ διεξόδους για να ξεφύγει από τον εφιάλτη της κρίσης

Πολυτέλεια ή αναγκαιότητα; Το δαιμόνιο αναγνωστικό κοινό των ΗΠΑ μοιάζει να βρήκε το αντίδοτο στην οικονομική κρίση. Και το όνομα αυτού, Αρλεκιν. Μπορεί στη χώρα μας «ο βασιλιάς της ρομαντικής νουβέλας» να ανήκει στο γραφικό παρελθόν μας, με τα συγκεκριμένα βιβλιαράκια τσέπης να στοιβάζονται πλέον σε παλαιοπωλεία της οδού Ιπποκράτους ή της πλατείας Αβησσυνίας, στην Αμερική όμως ζουν μεγάλες δόξες και έχουν να ευχαριστήσουν την οικονομική κρίση γι΄ αυτή τους τη νεκρανάσταση. Στα δυσοίωνα σενάρια της οικονομικής κρίσης οι αμερικανοί αναγνώστες αντιτάσσουν τις θυελλώδεις ιστορίες αγάπης που καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια σε αίσιο τέλος. Και αν οι ευαίσθητες νουβέλες είναι, ως γνωστόν, γένους θηλυκού, το ισχυρό φύλο δεν στρέφεται σε βιβλία που αναλύουν την οικονομική κρίση αλλά σε... ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, με εκείνες που έχουν ως κεντρικούς ήρωες αιμοσταγή βαμπίρ να θριαμβεύουν στις λίστες των εφετινών μπεστ σέλερ. Τελικά ποτέ δεν ξέρεις ποια ευαίσθητη πλευρά σου θα χτυπήσει η κρίση...Ανεβασμένα έσοδα
Μεγάλες στιγμές ζουν λοιπόν οι εκδόσεις Αρλεκιν, με τα έσοδά τους να έχουν ανεβεί κατά 32% σε σύγκριση με τις περυσινές πωλήσεις. Και ενώ η ζήτηση για άλλες κατηγορίες βιβλίων θεωρείται κάτι παραπάνω από χλιαρή από τη στιγμή που μπήκε το 2009, η κατηγορία «romance» ανέβηκε κατά 7%, χωρίς να έχει γνωρίσει σημαντική ύφεση τα προηγούμενα χρόνια, όπως σημειώνει με υπερηφάνεια η Ντόνα Χέιζ εκ μέρους της Αρλεκιν. Και συμπληρώνει:«Το ροζ ταιριάζει στην κρίση». Οπως λοιπόν σε παλαιότερες περιόδους οικονομικής ύφεσης το «Οσα παίρνει ο άνεμος» τηςΜάργκαρετ Μίτσελ είχε σπάσει κάθε ρεκόρ πωλήσεων, έτσι και τώρα, όσο πυκνώνουν τα σύννεφα πάνω από το μέλλον μας τόσο φουντώνει το πάθος για έρωτες δίχως αύριο, που όμως κόντρα στο ρεύμα καταφέρνουν να βγουν θριαμβευτές. 

Σε πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε άλλωστε για λογαριασμό του οίκου Αρλεκιν οι περισσότερες αναγνώστριες απαντούν ότι«δεδομένης της γενικής κατατονίας και σκοτεινιάς που επικρατεί πλέον στην καθημερινότητά μας εξαιτίας της κρίσης,το να διαβάζεις ερωτικές ιστορίες με χάπι εντ είναι ένα είδος ανακούφισης» . Παρόμοιες ανάγκες απόδρασης ικανοποιούν για το ανδρικό αναγνωστικό κοινό των ΗΠΑ βιβλία επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστές βαμπίρ, βρικόλακες, λυκανθρώπους και άλλα αλλόκοτα πλάσματα. Ξορκίζοντας λοιπόν τον φόβο της κρίσης με γερές δόσεις μεταφυσικού τρόμου, οι αμερικανοί αναγνώστες δεν αφήνουν τη θρυλική σειρά βιβλίων της Στέφανι Μάγερ «Λυκόφως» να παλιώσει πάνω στα ράφια και επιπλέον βρήκαν άξιους συνεχιστές της στα αντίστοιχα «Ηouse of Νine» των Π. Σ. Καστ και Κριστίν Καστ. 

Κερδοφόρα επιχείρηση
Μία άλλη εξήγηση που δίνουν στο συγκεκριμένο φαινόμενο της «ροζ άνθησης» οι εκδότες που πρασινίζουν από τη ζήλια τους βλέποντας τις πωλήσεις τέτοιου είδους βιβλίων να εκτοξεύονται στα ύψη είναι ότι πρόκειται για το πιο φανατικό και πιστό κοινό αναγνωστών:«Είναι το είδος των αναγνωστών που θα "κολλήσουν" σε μια συγκεκριμένη σειρά ή συγγραφέα με το που θα νιώσουν ότι τους αφορά»εξηγεί ο Λιέιτ Στέλικ εκ μέρους των ΗarperCollins Ρublishers. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι ρομαντικές νουβέλες αποδεικνύονται τόσο κερδοφόρα επιχείρηση ακόμη και σε τέτοιες περιόδους κρίσης αφού πωλούνται ως είδος πρώτης ανάγκης στα σουπερμάρκετ, σε σταντ που βρίσκονται λίγο πιο πέρα από τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά. Εύπεπτα, ευχάριστα αλλά και φθηνά, κυκλοφορούν με μαλακό εξώφυλλο σε μέγεθος τσέπης και δεν κοστίζουν περισσότερο από 7,99 δολάρια, την ίδια στιγμή που τα «σοβαρά» βιβλία πωλούνται από 12 δολάρια και πάνω. Οι ρομαντικές νουβέλες πωλούνται επίσης σε πολυκαταστήματα-μαμούθ, όπως τα Κmart και Wal-Μart, όπου, σύμφωνα με έρευνες, οι πελάτες τείνουν να κάνουν αυθόρμητες αγορές. 

Ανοίγματα επιβίωσης
Ενα άλλο γνώρισμα των «ρομαντικών αναγνωστών» είναι το ότι αγοράζουν βιβλία με το... κιλό, φτάνοντας ίσως και σε πέντε-έξι την εβδομάδα, σε αντίθεση με τους υπολοίπους. Εξυπνα ανοίγματα επιβίωσης έκαναν εκδοτικοί οίκοι όπως η Νew Αmerican Library, παρακλάδι της Ρenguin Group USΑ: παντρεύοντας τα δύο δημοφιλέστερα είδη βιβλίων αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, εξέδωσε αποκλειστικά σε μαλακό εξώφυλλο έξι ρομαντικές νουβέλες με βρικόλακες. Αυτό θα πει επιχειρηματικό δαιμόνιο! 

Ο χάρτινος ρομαντισμός δεν άφησε ασυγκίνητους όμως ούτε τους αναγνώστες που προτιμούν το Διαδίκτυο. Και ενώ οι περισσότεροι εκδότες παραπονιούνται ότι μόλις το 1% των πωλήσεών τους προέρχεται από τα λεγόμενα e-books, και σε αυτή την περίπτωση η Αρλεκιν μπορεί να καυχάται ότι το 3,4% των πωλήσεών της είναι ιντερνετικό.«Οι αναγνώστες ρομαντικών μυθιστορημάτων είναι οι πιο λαίμαργοι από όλους. Η δυνατότητα να "κατεβάσουν" ένα βιβλίο και να το διαβάσουν εκείνη ακριβώς τη στιγμήείναι πιο σημαντική γι΄ αυτούςπαρά για οποιουσδήποτε άλλους»παρατηρεί ο Στιβ Πέντεργκραστ, επικεφαλής υπηρεσιών του Διαδικτύου. 

Ηλεκτρονική εκδοχή
Η καλπάζουσα επιτυχία της ηλεκτρονικής εκδοχής των «ρομάντσων» άλλωστε έκανε λιλιπούτειους ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους όπως οι Εllora΄s Cave, Samhain Ρublishing και Ravenous Romance να ξεθαρρέψουν και να κάνουν την εμφάνισή τους στο διαδικτυακό παζάρι. Η εισαγωγή τους στο Ιnternet τούς επιτρέπει να πωλούν τα βιβλία τους ακόμη φθηνότερα (4,99 δολάρια), «όσο δηλαδή κοστίζει ένα φανταχτερό ρόφημα στα Starbucks» σημειώνει η Λόρι Πέρκινς, υπογράφοντας το εισαγωγικό σημείωμα της σειράς με ερωτικές νουβέλες που κυκλοφορούν ως e-books από τη Ravenous Romance.«Και ποιος δεν θα ήθελε ένα βιβλίο σε αυτή την τιμή;» σχολιάζει, αφήνοντας βέβαια ασχολίαστο το υπερφίαλο περιεχόμενο των «φτηνών» βιβλίων. 

Στη γοητεία των ρομαντικών μυθιστορημάτων φαίνεται ότι υποκύπτουν και οι δημόσιες βιβλιοθήκες. Οπως παρατηρεί η Ρόμπιν Μπράντφορντ εκ μέρους της Ιndi anapolisΜarion County Ρublic Library, η ζήτηση για «ρομαντικούς τίτλους» έχει ανεβεί κατακόρυφα. Οπως λέει χαρακτηριστικά, η λίστα των επίδοξων δανειστών ενός αντιτύπου του βιβλίου «Νaughty intentions» («Ατακτες προθέσεις») της Λόρα Λι, δημοφιλούς συγγραφέως τέτοιου είδους έργων, έχει φτάσει τους 69, ενώ πέρυσι δεν ξεπερνούσε τους 20. Και συνεχίζει:«Από τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν έχουν πλέον το αστρονομικό εισόδημαπροτιμούν να δανειστούν ένα βιβλίο κάποιου συγγραφέα που δεν γνωρίζουναπό το να ρισκάρουν να αγοράσουν κάτι που τελικά δεν θα τους ευχαριστήσει,ακόμη και αν αυτό το κάτι κοστίζει μόλις 8 δολάρια». 

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άλλοι αμερικανοί αναγνώστες, τόσο φανατικοί των ρομαντικών ιστοριών, που δεν διστάζουν να ξοδέψουν ακόμη και 100 δολάρια μια στο τόσο προκειμένου να προμηθευτούν δακρύβρεχτα παραμύθια ενηλίκων:«Θα μπορούσα να απαρνηθώ το μανικιούρ και το πεντικιούρ,ποτέ όμως τα βιβλία.Στη λίστα των προτεραιοτήτων μουαυτά έρχονται πρώτα»γράφει στο blog της η αθεράπευτα ρομαντική αναγνώστρια από την Ατλάντα Ανμαρί Αντερσον. Σε μια εποχή τόσο δυσοίωνη που μας κάνει να υπολογίζουμε με πρωτοφανή μιζέρια το κάθε μας ευρώ, οι Αμερικανοί εφοδιάζονται ανώδυνα βιβλία με τον ίδιο τρόπο που θα γέμιζαν τα καρότσια τους κονσέρβες εν όψει μιας πυρηνικής καταστροφής. 

Φυσικά το φαινόμενο να πασπαλίζεται το αμερικανικό όνειρο με μπόλικες δόσεις γλυκανάλατων αναγνωσμάτων δεν είναι τωρινό. Συγγραφείς μπεστ σέλερ τέτοιου είδους όπως η Τζούντιθ Κραντς, η περιουσία της οποίας κάνει ακόμη και τη μαμά του Χάρι Πότερ Τζόαν Κ. Ρόουλινγκ να φαντάζει φτωχή πλην τίμια, δεν χρειάζεται να ξαναγράψουν ούτε μία λέξη στη ζωή τους. Η απειλή της κρίσης είναι απλώς ένα πρώτης τάξεως άλλοθι για τις- όσα παίρνει ο άνεμος- επιλογές των αμερικανών αναγνωστών. 

Μπορεί στη χώρα μας τα παλαίμαχα Αρλεκιν να κιτρινίζουν στα ράφια των παλαιοπωλείων και να είναι πλέον συνδεδεμένα με άλλες εποχές, υπάρχουν ωστόσο άξιοι συνεχιστές της «ροζ κουλτούρας»: «Το σταυροδρόμι των ψυχών» της Χρυσηίδας Δημουλίδου, π.χ., κυκλοφόρησε προσφάτως σε 40.000(!) αντίτυπα από την πρώτη κιόλας έκδοση και ήδη φιγουράρει στη λίστα των μπεστ σέλερ. Μπορεί η επέλαση των αισθηματικών μυθιστορημάτων να μην είναι τόσο σαρωτική στην Ελλάδα όσο στις ΗΠΑ, αλλά το να επενδύσει ένας σημαντικός εκδοτικός οίκος τόσα αντίτυπα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε σημαίνει πως έχει τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να μείνουν στο ράφι. 



της ΑΣΤΕΡΟΠΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ



Σάββατο σήμερα.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009 8:01 πμ |

alt

Σάββατο σήμερα.

Οι επόμενες ημέρες λέει ότι θα είναι ηλιόλουστες. 

Η πόλη μας περιμένει στα όμορφα, λες από άλλη εποχή φερμένα στο 2009, στενά σοκάκια της, κάτι αδιαόρατα απλά θυμήζει γειτονία, η κυράδες των σπιτιών θα βγούν - περιμένεις - όπου να 'ναι να καθήσουν στα ξύλινα σκαμπό τους με το σιδερένιο τραπέζι στην μέση για να ακουμπάνε τον καφέ τους, ίσως άλλες να καθαρίζουν τα φασολάκια για το φαγητό της επόμενης ημέρας και θα μιλάνε για κάθε λογής νέο. 

Οι αμαξάδες έχουν χαθεί, ζουν μόνο μες στην φαντασία όμως ο όμορφος καλπασμός έχει χωθεί μέσα στο πλακόστρωτο το ακούς αν κάνεις λίγη ησυχία. 

Ο κουλουράς σε περιμένει υπομονετικά κάθε πρωί, τι υπέροχη αίσθηση αφήνει στο στόμα και την ψυχή το κουλούρι το πρωί!

Τελικά ασήμαντα καθημερινά πράγματα είναι αυτά που σου ανοίγουν την πόρτα στην γαλήνη, την νοσταλγία που μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή. 

Αυτές και άλλες βέβαια εικόνες είναι που μπορείς να δεις ή να βρεις στην Αθήνα μια πόλη που την έχουν καταντήσει άσχημη, όμως είναι πανέμορφη στα δικά μας μάτια γιατί είναι η δική μας πόλη. 

Ώρα για βόλτα λοιπόν με τον Αττικό ήλιο να λούζει τον Παρθενώνα, το Θησείο, την Πλάκα, και εμάς που για ακόμα μια φορά θα περπατήσουμε πάνω από τα βήματα άλλων αρχαίων βημάτων που σχημάτησαν τους πρώτους δρόμους.......




Καλημέρα.



    


Τα μπακάλικα της Αθήνας.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009 1:09 πμ |

alt


Χωρίς Ζήκο, βερεσέ και τεφτέρια, τα νέας κοπής γκουρμέ παντοπωλεία, με όχημα την ποιότητα και φόρα από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, επαναφέρουν τη χαμένη αίσθηση της γεύσης και χωρίς να σας κλέβουν στο ζύγι.

 

Χώροι μικροί, με πολλά ράφια για τα καλούδια που πουλάνε: εδώδιμα, αποικιακά, αλίπαστα. Τα εδωδιμοπωλεία, εκείνα τα οποία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 είχαν σύνθετα ονόματα, όπως οινοπαντοπωλείο ή οπωροπαντοπωλείο, δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό. Ή πουλήθηκαν ή έκλεισαν, αφού δεν υπήρχαν πρόθυμοι κληρονόμοι. Ως πελάτες στριμωχτήκαμε στα μεγάλα καταστήματα, σαν σε shops in a shop, για να ψωνίσουμε κρέατα, λαχανικά, τυριά, μανταλάκια και γλάστρες. Χάσαμε την αυθεντική γεύση, την κωδικοποιήσαμε με βάση την τιμή. Σπρώχνουμε ανώνυμοι και ανενόχλητοι καροτσάκια που τα γεμίζουμε ωραίες ταμπέλες και χημικά. Ούτε εδώδιμα, ούτε αποικιακά. Όταν τα διατροφικά σκάνδαλα άρχισαν να γίνονται πρωτοσέλιδα, αναρωτηθήκαμε για την προέλευση των προϊόντων που βάζουμε στο σπίτι μας. Όσοι από μας δεν έχουμε χωριό για να προμηθευτούμε λάδι και τυριά, βρήκαμε τα μπακάλικα. Ξανά. 
Όχι μόνο επειδή τα ελληνικά γκουρμέ αγαθά, όπως το σύγκλινο Μάνης, ο καβουρμάς, το αυγοτάραχο, η σφέλα, το κατίκι, ακόμη και το σταμναγκάθι, έγιναν αναπόσπαστες πρώτες ύλες των μοδάτων εστιατορίων, αλλά και επειδή στα μπακάλικα ξέρεις σε ποιον να απευθυνθείς στην περίπτωση που το τυρί που αγόρασες είναι σκάρτο. «Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις αυτόν που σου πουλάει, να τον εμπιστεύεσαι. Να ξέρεις πως όταν σου πουλάει φρέσκα αυγά, είναι πράγματι φρέσκα» μου λέει η Αθηνά Βαβουράκη, υπάλληλος στο βιολογικό μπακάλικο Mesogaia, το οποίο λειτουργεί περίπου 10 χρόνια στη οδό Νίκης. «Δεν γίνεται να κοροϊδέψεις τους πελάτες σου» αναφέρει ο Μιράν, ο εγγονός του αλλαντοποιού που έφτιαξε το κατάστημά του στην Ευριπίδου το 1922. «Μεγαλώνουμε μαζί τους, τρεις γενιές τώρα. Γνωρίζουμε ποια προϊόντα επιλέγουν για το καθημερινό τραπέζι τους και ποια για ένα επίσημο τραπέζι». Στα περισσότερα μπακάλικα, παραδοσιακά και νεο-γκουρμέ παντοπωλεία, οι πελάτες είναι χαλαροί. Συζητάνε, κάνουν degustation, σπάνε πλάκα. Οι μπακάληδες τρατάρουν μεζέδες, ανοίγουν συζήτηση, και οι πελάτες συμμετέχουν στο τσιμπολόι και την κουβέντα. Δεν κόβουν χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας, δεν αποσπούνται από ψηφιακούς ήχους άπειρων ταμειακών μηχανών που τιμολογούν ταυτόχρονα, δεν είναι ανώνυμοι. Θα δεις να ψωνίζουν πολλά νέα ζευγάρια, πολλοί εργένηδες και εργένισσες, μεγάλης ηλικίας καταναλωτές, οι οποίοι δεν διαπραγματεύονται την ποιότητα και τη γεύση που έχουν συνηθίσει. Όπως στο ευρωπαϊκής αισθητικής παντοπωλείο Αφοί Βασιλόπουλοι της οδού Σταδίου, στο κέντρο της Αθήνας. «Τα Σάββατα έρχονται πελάτες από όλη την Αθήνα, είναι σαν γιορτή». Ο διευθυντής του, Παναγιώτης Μαστοράκος, μου εξηγεί: «Οι πελάτες έχουν καλή διάθεση, νιώθουν ότι προσφέρουν στην οικογένειά τους». Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα Εξάρχεια: η λαϊκή της Καλλιδρομίου, δρώμενο από μόνη της, πλαισιώνει πελάτες, φίλους και γαστρίμαργους στο Θυμάρι του Στρέφη. 
Ο Δημήτρης Κουκάς είναι ιδιοκτήτης του τρίτης γενιάς ομώνυμου μπακάλικου στη οδό Πατησίων. Γνωρίζει τους πελάτες με το μικρό τους όνομα, τους απευθύνεται σε πληθυντικό ευγενείας, τους περιποιείται. «Υποδεικνύουμε στους  Έλληνες παραγωγούς τη διαδικασία και τις πρώτες ύλες περισσότερο από 80 χρόνια. Να μη χρησιμοποιούν χημικά, να είναι συγκεκριμένα τα λιπαρά και οι αναλογίες των υλικών. Επίσης συνεργαζόμαστε με ιταλικά αλλαντοποιεία, με προϊόντα σχεδόν χειροποίητα, και ζητάμε να μας καπνίσουν το χοιρινό με συγκεκριμένο ξύλο» μου λέει περήφανα. Γευσιγνώστες και καλοφαγάδες, οι ιδιοκτήτες δοκιμάζουν πριν πουλήσουν. «Θα απορρίψουμε 20 κατσικίσια τυριά πριν επιλέξουμε αυτό που θα πουλήσουμε» αναφέρει η Βασιλική Στάγια. «Κι αν κάποιος προμηθευτής αλλοιώσει την ποιότητα, δεν θα ξανασυνεργαστεί μαζί μας» αποφαίνεται ο Παναγιώτης Μαστοράκος. 
Αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να πληρώνει κάποιος την εμπιστοσύνη και την αγνότητα. «Δεν είναι πολυτέλεια να προσέχεις την υγεία σου» λέει ο Δημήτρης Κουκάς. Η Αθηνά δίνει μια άλλη διάσταση, αναφερόμενη στα νέας κοπής και αμφιβόλου ποιότητας φθηνά σούπερ μάρκετ: «Είναι θέμα φιλοσοφίας. Θα αγοράσουν ετοιματζίδικη ρώσικη σαλάτα ή ψεύτικο κέικ αντί να το φτιάξουν μόνοι τους. Θα είναι πιο φτηνό και θα έχεις βάλει και τα παιδιά σε μια γλυκιά διαδικασία». Η Βασιλική Στάγια, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου σε γειτονιά των Αμπελοκήπων, απαντά πως «δεν μπορούν να συγκριθούν οι τιμές δύο διαφορετικών προϊόντων: μια φέτα ευρείας παραγωγής με τη φέτα που παράγει ένας μικρός παραγωγός». «Στο κάτω κάτω, ζουν και κάποιες οικογένειες παραγωγών» τονίζει η Αθηνά, υπογραμμίζοντας την ηθική και ανθρώπινη πλευρά μιας επιχείρησης που δεν χρησιμοποιεί αεροπλάνα για τη μεταφορά των εμπορευμάτων της, εμπιστεύεται οικοτεχνικές παραγωγικές μονάδες, δίνει ψωμί στην περιφέρεια, αγοράζει πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα. 

Το παντοπωλείο της Βασιλικής Στάγια ξεκίνησε ως παραδοσιακό τυράδικο το 1977. «Η οικονομική κρίση δεν μας έχει επηρεάσει. Τη ζήσαμε παλιότερα, με την έκρηξη των σούπερ μάρκετ». Σήμερα, οι πελάτες εμπιστεύονται την ποιότητα των προϊόντων. Τα περισσότερα είναι από ελληνικούς συνεταιρισμούς, διότι «δεν θα σε κοροϊδέψουν, δεν θα νοθέψουν». Ψωνίζοντας από ένα τέτοιο κατάστημα αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές της εποχής: «Δεν θα βρεις γίγαντες ή κουκιά το καλοκαίρι» συνεχίζει η Βασιλική Στάγια. Αλλάζει η εποχή στα ράφια, ακολουθείται η λαϊκή παράδοση: θα βρεις βακαλάο για την Κυριακή των Βαΐων, γιαούρτι για το τζατζίκι του πασχαλιάτικου τραπεζιού, τσάι για τους χειμωνιάτικους μήνες. Σε εκείνα τα ράφια είναι γραμμένη η ιστορία γενιών, η εμπειρία τους, κι αυτό δεν μπορείς να το απαξιώσεις. «Υπάρχουν καταστήματα στο Παρίσι τα οποία αναγράφουν στην πινακίδα τους: "fondιe en 1787". Δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για την ιστορία, τη γνώση που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά» μου λέει ο Δημήτρης Κουκάς κι έχει δίκιο. Ακριβώς δίπλα από το κατάστημά του απλώνεται ένα φαστφουντάδικο. Πελάτες του είναι πιτσιρικάδες, συνηθισμένοι να αναγνωρίζουν μόνο το άρωμα του βατόμουρου, του σμέουρου ή του ροδάκινου. Χωρίς αρχείο γεύσεων. Δεν γνώρισαν το Πάνθεον ή το Σελέκτ, μπακάλικα περασμένων δεκαετιών τα οποία δεν υπάρχουν πλέον. Αγνοούν, φαίνεται, ότι η γεύση αποτελεί το προνόμιο του καθένα μας. Μπορεί να ακούσουν ό,τι θέλουν οι άλλοι, να μυρίσουν ανεξέλεγκτα οσμές ή να δουν τις χειρότερες εικόνες που θα πονέσουν τα μάτια τους, θα φάνε όμως μόνο ό,τι επιλέγουν οι ίδιοι. Η γεύση είναι η πιο εκλεκτική των αισθήσεων. Ένας μπακάλης θα την κανακέψει, προσφέροντας προϊόντα με ονομασία προέλευσης. Pop, σαν να λέμε. 

 

Ελληνικά Παραδοσιακά Προϊόντα 
στο Κολωνάκι 
Νέα άφιξη στην πόλη
Μεγάλη ποικιλία τυριών και αλλαντικών, βουτήματα, λάδι, λουκούμια, ηδύποτα και προϊόντα από κάθε γωνιά της Ελλάδας - και Κρήτη. 
Καρνεάδου 2, Κολωνάκι, 210 7226.918 

Μιράν
Charcuterie από την Πόλη
Παστουρμάς και σουτζούκι δικής τους παραγωγής
Παλαιωμένο αυγοτάραχο Μεσολογγίου
Βουβαλίσιος καβουρμάς Κερκίνης
Ευριπίδου 45, Αθήνα, 210 3217.187


Mesogaia
Λογικά και βιολογικά
Γλυκός τραχανάς «Γιαμ» από την Αγριά Λάρισας
Κοζανίτικη βιολογική στριφτόπιτα
Ψιλές φακές Φαρσάλων
Νίκης 52, Αθήνα, 210 3229.146

Το θυμάρι του Στρέφη 
Γαστριμαργικός χάρτης Ελλάδος
Κατσικίσιο βιολογικό τυράκι 
Ξύδι από λευκό κρασί (Αγρόκτημα Καραμπαμπάς)
Σφέλα Μεσσηνίας 
Καλλιδρομίου 51Α, Εξάρχεια, 210 3300.384

Παντοπωλείον «Κουκάς»
Με αέρα παλιάς Αθήνας 
Βούτυρο γάλακτος
Γραβιέρα
Μαλακή πρόβεια φέτα 
Πατησίων 104, Αθήνα, 210 8212.522

Παντοπωλείο Βασιλικής Στάγια 
Ο αυθεντικός τρόπος
Φασόλια Καστοριάς
Φέτα πικάντικη Παρνασσού
Γραβιέρα Ταϋγέτου
Λουίζης Ριανκούρ 24, Αμπελόκηποι, 210 6444.618

 

Delicatessen Αφοί Βασιλόπουλοι
Σαν βερολινέζικο ντέλι
Βιολογικό λάδι Vinolio Creta
Γάλα και τυριά Νάξου
Αρμυλόγαλο Σάμου
Σταδίου 19, Αθήνα, 210 3222.405 


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ


Ένα σχέδιο για τη διαχείριση των απορριμμάτων, φιλικό προς το περιβάλλον.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009 11:27 πμ |

alt


Ενα εναλλακτικό σχέδιο για τη διαχείριση των απορριμμάτων, φιλικό προς το περιβάλλον και ρεαλιστικό στην εφαρμογή του, προτείνουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Greenpeace, WWF, Μεσόγειος SOS και η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, προκειμένου να δοθεί λύση στο πρόβλημα των σκουπιδιών στις πόλεις. Ενα μοντέλο που δημιουργεί 11.000 νέες θέσεις εργασίας και η υλοποίησή του προβλέπεται να απαιτήσει επενδύσεις ύψους 275 εκατομμυρίων ευρώ την επόμενη πενταετία.

Με την εφαρμογή του συστήματος υπολογίζεται ότι ύστερα από 15 χρόνια στους Χώρους Υγιεινής Ταφής Υπολειμμάτων θα καταλήγει μόνο το 10-15% των σημερινών απορριμμάτων.

 

Οι εκπρόσωποι των οργανώσεων υποστηρίζουν πως το προτεινόμενο μοντέλο «είναι πολύ πιο οικονομικό σε επενδυτικό και λειτουργικό κόστος σε σχέση με άλλες τεχνολογικές επιλογές που περιλαμβάνουν και τη θερμική επεξεργασία», ενώ «απαντά με τον καλύτερο τρόπο στις νομικές υποχρεώσεις της χώρας μας απέναντι στην ΕΕ σχετικά με τη διαχείριση των απορριμμάτων».

Παράλληλα, τονίζουν πως όσοι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν υιοθετήσει έστω και εν μέρει το σχετικό μοντέλο, όπως ο Δήμος Ελευσίνας τα τελευταία 5 χρόνια, βλέπουν σημαντική μείωση των απορριμμάτων τους και του κόστους διαχείρισής τους ανά τόνο. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν χθες οι τέσσερις μη κυβερνητικές οργανώσεις παρουσίασαν το στρατηγικό μοντέλο που βασίζεται στον κεντρικό άξονα Επαναχρησιμοποίηση - Κομποστοποίηση - Ανακύκλωση και ακολουθεί δέκα βήματα:

Πρόληψη
Προτείνεται να επιτευχθεί με την υιοθέτηση από την πολιτεία δύο θεσμικών προτάσεων που θεωρούνται αυτονόητες στην ΕΕ: α) να πληρώνουμε δημοτικά τέλη όχι ανάλογα με το εμβαδόν της κατοικίας μας αλλά με βάση την ποσότητα των απορριμμάτων που παράγουμε, ώστε να ισχύσει η αρχή της ανταποδοτικότητας και β) το ίδιο να ισχύσει και για τα τέλη τελικής διάθεσης που πληρώνουν οι OTA.

Επαναχρησιμοποίηση
Ανάληψη πρωτοβουλιών από την πολιτεία, την τοπική αυτοδιοίκηση και τον ιδιωτικό τομέα για επαναχρησιμοποίηση ηλεκτρικών συσκευών, παλαιών επίπλων, ρούχων και συσκευασιών.

Οικιακή κομποστοποίηση
Τα οικιακά οργανικά αποτελούν το 35-50% των απορριμμάτων και μπορούν εύκολα να κομποστοποιηθούν στις κατοικίες μας. Με έναν ειδικό κάδο σε κάθε νοικοκυριό μπορεί να παράγεται κομπόστ (λίπασμα) από τα οικιακά οργανικά και να χρησιμοποιείται στους κήπους και στις γλάστρες.

Διαλογή στην πηγή των απορριμμάτων με 4 κάδους
Ο πρώτος κάδος να περιλαμβάνει το χαρτί, ο δεύτερος όλα τα υπόλοιπα ανακυκλώσιμα υλικά, ο τρίτος όσα υλικά δεν αξιοποιούνται για οικιακή κομποστοποίηση και ο τέταρτος όσα θα οδηγηθούν τελικά σε Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων.

Ελαχιστοποίηση υπολειμμάτων
Εφόσον εφαρμοστεί το μοντέλο των 4 κάδων στα Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών θα οδηγείται τελικά το 20-25% των σημερινών ποσοτήτων. Οι ελάχιστες ποσότητες υπολειμμάτων που θα προκύπτουν από τα ΚΔΑΥ μπορούν να χρησιμοποιούνται ως εναλλακτικό καύσιμο σε τσιμεντάδικα ή μονάδες παραγωγής ενέργειας.

Βελτιστοποίηση της υπάρχουσας εναλλακτικής διαχείρισης και επέκτασή της σε άλλα υλικά
Εφαρμογή συστημάτων εναλλακτικής διαχείρισης υλικών για τα οποία σήμερα δεν προβλέπεται, όπως ληγμένα φάρμακα, έπιπλα, ρουχισμός και αλλαγές στα σημερινά συστήματα ανακύκλωσης.

Δημιουργία Διαδημοτικών Κέντρων Ανακύκλωσης σε όλη την Ελλάδα
Κάθε κέντρο θα πρέπει να εξυπηρετεί 100.000 κατοίκους στην περιφέρεια και μέχρι 200.000 κατοίκους στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι δημότες θα μεταφέρουν μόνοι τους τα υλικά στα Κέντρα.

Αποφυγή της θερμικής επεξεργασίας, όπως καύση, πυρόλυση, αεριοποίηση λόγω του υψηλού κόστους, των περιβαλλοντικών προβλημάτων και την παρεμπόδιση της ανακύκλωσης.

Δημιουργία Μονάδων Κομποστοποίησης για οικιακά οργανικά και «πράσινα» υλικά των ΟΤΑ, όπως κλαδέματα.

Επένδυση στην ενημέρωση

 

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΟΒΒΑ  

 


πηγή: το σούπερμαρκετ της γειτονιάς μου

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009 0:57 πμ |

alt

Εδώ και λίγες μέρες, η  «Δέλτα» μείωσε την αξία 1 λίτρου φρέσκου γάλακτος στο 1 €. Η εταιρία προχώρησε σ΄ αυτή την κίνηση νιώθοντας, μεταξύ άλλων,  την πίεση από την «Αγνό», τα εισαγόμενα από την Αυστρία και τα γάλατα "own label" (= της κάθε αλυσίδας), που κέρδιζαν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.   
Πρόκειται για φυσικό -και καλοδεχούμενο- επακόλουθο του υγιούς ανταγωνισμού που αναπτύσσεται στα σούπερ μάρκετ, όποτε δεν υπάρχουν καρτέλ που να κανονίζουν τις τιμές. 
Είναι πολύ πιθανό ότι θ΄ ακολουθήσουν κι άλλες μεγάλες εταρίες, αν δε θέλουν να  πέσουν οι πωλήσεις τους. Κερδισμένος φυσικά, ο καταναλωτής. Το ίδιο ισχύει και στην τηλεφωνία και σε κάθε άλλον από τους (μετρημένους) τομείς στην ημι-σοσιαλιστική οικονομία μας, στους οποίους ισχύει πραγματικά ο ελεύθερος ανταγωνισμός. Τράπεζες; Οικοδομικά υλικά; Υπεραστικές μεταφορές; Ηλεκτρικό ρεύμα; Ακτοπλοϊα;

Ελάτε τώρα, μην τα θέλετε όλα δικά σας. Πάρτε γάλα τώρα που μπορείτε- και βλέπουμε.


πηγή AV latest





«καλού κακού» φορέστε κράνος

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009 12:01 πμ |

alt


Υπάρχει περίπτωση να μυρίζει τα κεφάλια των ταξιτζήδων για να δει αν είναι άλουστα; Θα ψάξει για λίγδα στα δερμάτινα καθίσματα ή θα αερίσει τα οχήματα να φύγει η τσιγαρίλα; Πώς αλλιώς θα ελέγξει την καθαριότητα ο κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης; Δεν αστειευόμαστε: ο υπουργός Μεταφορών αποφάσισε να πληρώνουμε τα διπλά υπό τον όρο να βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες. Το επικέντρωσε: καθαριότητα και καλή συμπεριφορά. Μάλιστα όρισε ως ελεγκτές τις αστυνομικές, τελωνειακές και λιμενικές αρχές. Καθώς όμως δεν υπάρχει περίπτωση να πάει ένας λιμενικός στο ταξί και να πει στον οδηγό «για να δω τα νυχάκια», θεωρούμε ότι ο κ. Στυλιανίδης παραδόθηκε άνευ όρων στους αυτοκινητιστές. Προς επίρρωσιν της άποψης ο υπουργός επιμένει στη χρήση κάποιων λεωφορειολωρίδων από τα ταξί, τη στιγμή που οι συγκοινωνιολόγοι έχουν πέσει πάνω του να τον φάνε. 


Αν πιάσουμε ένα ένα τα σημεία της συμφωνίας του κ. Στυλιανίδη με τους ταξιτζήδες, βλέπουμε ότι τους κάνει όλα τα χατίρια, χωρίς ανταλλάγματα, σε βάρος των πολιτών. Η επιφυλακτική στάση για τις λεωφορειολωρίδες καταδεικνύει ότι ο υπουργός αγνοεί τη μελέτη που έγινε στη Θεσσαλονίκη το 2007 (ή παριστάνει τον ανενημέρωτο, που είναι χειρότερο). Εδώ και δύο χρόνια είναι γνωστό τοις πάσι (πλην του πολιτικά αρμοδίου) ότι τα ταξί, όταν μπαινοβγαίνουν στην προνομιακή λωρίδα, ρίχνουν την ταχύτητα των λεωφορείων στο μισό. Από τον ρυθμό χελώνας των 12 χιλιομέτρων την ώρα πέφτουν στα 6, οπότε κάλλιο ποδαράτο, που κάνει καλό στην καρδιά. Χμμμ. Αν αρχίσουμε το βάδην στην Αλεξάνδρας ή στην Πατησίων, παίζουμε με την υγεία μας. Αυτά τα καταραμένα αιωρούμενα σωματίδια κάνουν πάρτι στον αέρα. Για να μη σας μείνει η περιέργεια, τα πετρελαιοκίνητα ταξί ευθύνονται για την ύπαρξή τους στο 25%. 


Ερευνες, έρευνες, έρευνες. Δεν λέμε και τίποτε καινούργιο για τα ταξί. Εχουμε βαρεθεί τις εμπεριστατωμένες καταγραφές για τις σφήνες, για τα ξαφνικά φρεναρίσματα και γενικώς για μια οδική συμπεριφορά που μόνο επαγγελματική δεν είναι. Ως σώφρων ο υπουργός δεν έπρεπε να απαιτεί «επαγγελματική συμπε ριφορά» από έναν κλάδο όπου ανθεί η παρανομία, με την ανοχή όλων. 


Αν τύχει πάντως και μπει σε ταξί ο κ. Στυλιανίδης καλού κακού να φορέσει κράνος. Εκτός αν νιώθει ασφαλής με το δεδομένο ότι ένας στους έξι οδηγούς κυκλοφορεί στους δρόμους χωρίς τα απαραίτητα δημόσια έγγραφα (δίπλωμα οδήγησης, ειδική άδεια). Προτού εισέλθει σε ταξί (λέμε τώρα...), ας κάνει κάστινγκ στους οδηγούς: φαίνεται με το μάτι αν είναι υπερήλικοι. Ενας στους δέκα είναι άνω των 70 ετών και παρανόμως έχει εφοδιαστεί με νόμιμη άδεια. Ολα αυτά δεν προκύπτουν από καταγγελίες υστερικών πολιτών ούτε μεταφέρουν εντυπώσεις. Πρόκειται για εφετινή καταγραφή του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, που έκανε έρευνα σε 1.500 ταξί του Λεκανοπεδίου. 


Σε όλα αυτά τα χάλια κάναμε τα στραβά μάτια γιατί μας βόλευε. Το ταξί ήταν τσάμπα. Χαλάλι αν στριμωχνόμασταν στο ρυπαρό πίσω κάθισμα, ακούγοντας στο ραδιόφωνο κάποιον εκκλησιαστικό σταθμό (νέα μόδα τούτο), χαλάλι αν η διαδρομή πήγαινε σαν τον τρελό λαγό. Χαλάλι τα 3 ευρώ, δεν είναι να τα σκέφτεται κανείς. Ωστόσο σε περίοδο κρίσης να αυξάνονται τα κόμιστρα 100% πάει πολύ. Ο κ. Στυλιανίδης και σε αυτό έκανε δήθεν κόνξες. Θα τα πάρουν τα λεφτά, αν συμμορφωθούν, αν δεν βάζουν δεύτερο πελάτη, αν δεν επιλέγουν διαδρομές, αν φέρονται σαν αρσακειάδες. Προς τι όλα τούτα; Λένε ότι οι κυβερνήσεις ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν τους οδηγούς ταξί για δημαγωγικούς λόγους. Ολη μέρα στο τιμόνι πιάνουν στο μπούρου μπούρου τους επιβάτες και θα τους πείσουν να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία. Αυτές οι ιδέες θυμίζουν δεξιούρες της δεκαετίας του ΄70. Αλλωστε ο κ. Στυλιανίδης μπορεί να κάνει, έστω εκ των υστέρων, τον εξής υπολογισμό: θα έχει 28.000 ταξιτζήδες στην επικράτεια που ίσως τον στηρίζουν. Πόσους εχθρούς δημιούργησε με τα νέα μέτρα; 


Στην Αθήνα κυκλοφορούν περίπου 15.000 ταξί. Δουλεύουν περί τις 16 ώρες ημερησίως. Εξυπηρετούν περίπου τρεις πελάτες την ώρα. Για τις 720.000 κούρσες της πρωτεύουσας ο κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης θα ακούει ισάριθμα μπινελίκια καθημερινά. Ευτυχώς για εκείνον, πολιτεύεται στη Ροδόπη.........



Λωρη Κεζα



Η λίστα με τα δέκα «faux pas»

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009 7:01 πμ |

alt

Μπορεί τα ήθη να έχουν αλλάξει και η συμπεριφορά των ανθρώπων σε σχέση με το μακρινό παρελθόν να απλοποιήθηκε, όμως οι καλοί τρόποι παραμένουν απαιτητοί, κυρίως στην αρχή των γνωριμιών, σύμφωνα με έρευνα διαδικτυακής εταιρίας. Αυτό που δημιουργεί τη χειρότερη των εντυπώσεων είναι η αντιμετώπιση των σερβιτόρων με αγένεια. (Πραγματικά άσχημο, σε ιδιωτικό ή επαγγελματικό, πρώτο ή εκατοστό πρώτο ραντεβού ...;).


Σε δημοσκόπηση που διεξήγαγε η www.onepoll.com απάντησαν 3.000 άνθρωποι, το 63% των οποίων δήλωσε ότι δεν ανέχεται όσους κουνούν το δάχτυλο ή μιλούν ανάγωγα στο σερβιτόρο. Στη δεύτερη θέση, ως δείγμα πως το άτομο απέναντί τους είναι ...; άξεστο, κατατάχθηκε η ασύστολη προσθήκη αλατιού στο φαγητό, πριν καν δοκιμαστεί!


Σχεδόν οι μισοί ενήλικες είπαν ότι μισούν εκείνους που σκαλίζουν τα δόντια με τα δάχτυλα, αντί με τις ταγμένες στο σκοπό αυτό οδοντογλυφίδες. Περίπου 46% εκνευρίζεται όταν βλέπει τον απέναντι να ...; γλείφει το μαχαίρι. Τέλος, το 38% θεωρεί αδιανόητο το ρούφηγμα της σούπας από τους συνδαιτυμόνες με το γνωστό ήχο «σλουρπ» (εξ ου και οι ερωτηθέντες, στην αγγλική γλώσσα, χρησιμοποίησαν το νεολογισμό slurping).


Η λίστα με τα δέκα «faux pas» («δεν πρέπει»), όπως διαμορφώθηκε μετά τη δημοσκόπηση, απαγορεύει: 

1) χειρονομίες και κάθε σκαιό φέρσιμο προς σερβιτόρους, 

2) «πνίξιμο» του φαγητού στο αλάτι, 

3) μεθύσι, 

4) γενναίο καθάρισμα του πιάτου όπου δεν μένει ψίχουλο, 

5) ρέψιμο, 

6) σκάλισμα των δοντιών με τα νύχια, 

7) γυάλισμα του μαχαιριού ...; με τη γλώσσα, 

8) ρούφηγμα της σούπας κατά τρόπο ώστε να ακούγεται απαίσια, 

9) συζήτηση γύρω από το σεξ ή διάφορες σωματικές λειτουργίες και 

10) αναχώρηση χωρίς φιλοδώρημα στο σερβιτόρο (τα περί καιρών ύφεσης δεν συνιστούν δικαιολογία). 


Η φρέσκια λίστα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως update του κλασικού «σαβουάρ βιβρ». «Πρόκειται για στοιχειώδεις κανόνες που πρέπει όλοι να τηρούμε όταν τρώμε έξω», σχολίασε εκπρόσωπος της εταιρίας και πρόσθεσε ότι «ασφαλώς δεν περιλαμβάνονται στο μενού ρέψιμο και άλλες αισχρότητες».



Μαρία Παπαδημητρίου


Η αντεπίθεση του προφυλακτικού

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009 1:10 μμ |

alt

Το περιοδικό The Lancet, ένα από τα πιο έγκυρα ιατρικά έντυπα παγκοσμίως, κατηγόρησε τον Πάπα Βενέδικτο XVI ότι τα σχόλιά του για τη χρήση προφυλακτικού διαστρεβλώνουν την επιστήμη.

Αναφέρει ότι οι πρόσφατες δηλώσεις του Πάπα ότι τα προφυλακτικά επιδεινώνουν το πρόβλημα του AIDS, είναι εξαιρετικά ανακριβείς και θα μπορούσαν να έχουν καταστρεπτικές συνέπειες.

Ο Πάπας δήλωσε ότι η «σκληρή επιδημία» πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσω της αποχής και της συζυγικής πίστης και όχι με τη χρήση προφυλακτικού.

Μιλώντας κατά την πρώτη του επίσκεψη στην Αφρική, ο Πάπας ανέφερε ότι το AIDS είναι «μία τραγωδία που δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τα χρήματα μόνο, ότι δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη διανομή προφυλακτικών τα οποία μπορεί να κάνουν πιο έντονο το πρόβλημα». Και συνέχισε ότι «η παραδοσιακή διδασκαλία της Εκκλησίας έχει αποδειχθεί ο μόνος ασφαλής τρόπος για να αποτραπεί η διάδοση του HIV/AIDS».

Η επίθεση του Lancet ήταν ιδιαίτερα οξεία. Σύμφωνα με το περιοδικό, ο Πάπας «διαστρέβλωσε δημοσίως επιστημονικές αποδείξεις για να προωθήσει το καθολικό δόγμα πάνω στο θέμα». Και επισημαίνει ότι το προφυλακτικό από λάτεξ είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί ο ρυθμός μετάδοσης του ιού του AIDS. «Το αν το σφάλμα του Πάπα οφειλόταν στην άγνοια ή σε μία προμελετημένη προσπάθεια να χειραγωγήσει την επιστήμη προκειμένου να υποστηρίξει την καθολική ιδεολογία, είναι ασαφές».

Το επιστημονικό έντυπο καλεί το Βατικανό να προχωρήσει σε ανάκληση της δήλωσης. «Όταν οποιοδήποτε άτομο με επιρροή, είτε θρησκευτική είτε πολιτική προσωπικότητα, κάνει μια λανθασμένη επιστημονική δήλωση που θα μπορούσε να αποβεί καταστρεπτική για την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να ανακαλεί ή να διορθώνει τη δημόσια μαρτυρία», σημειώνει. «Οτιδήποτε λιγότερο από τον Πάπα Βενέδικτο θα ήταν μια τεραστίων διαστάσεων επιζήμια ενέργεια για τους υπερασπιστές της δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένων πολλών χιλιάδων καθολικών που εργάζονται ακούραστα για να προλάβουν την εξάπλωση του HIV/AIDS παγκοσμίως».



πηγη www.menshealth.gr

alt

Τα μπακάλικα της αγάπης

Σάββατο, 2 Μαΐου 2009 2:21 πμ |

bal_3.jpg.jpg
Τα μπακάλικα της αγάπης ξεφυτρώνουν σε όλη την επικράτεια. Στον Τύρναβο της Λάρισας ξεκίνησε αυτές τις ημέρες να λειτουργεί ένα νέο κατάστημα που θα εφοδιάζει δωρεάν τους απόρους της περιοχής. Φρέσκα τρόφιμα, απορρυπαντικά, ρούχα, είδη οικιακού εξοπλισμού, παιχνίδια: όλα φρεσκότατα, καινούργια, του κουτιού, προσφέρονται από τους επιχειρηματίες της περιοχής. Τέτοια «κοινωνικά παντοπωλεία» (όπως κωδικά αναφέρονται) λειτουργούν στη Σταυρούπολη της Ξάνθης, στο Ηράκλειο Κρήτης, στον Πειραιά και στην Αθήνα, που εγκαινίασε πρώτη κατάστημα με αγαθά για χάρισμα, επί της οδού Σοφοκλέους. Ο δήμαρχος κ. Νικήτας Κακλαμάνηςπιθανότατα να μην είχε φανταστεί την απήχηση της ιδέας, όταν στο πρόσφατο πλην όμως ευκατάστατο παρελθόν διάλεγε τα κονσερβοκούτια των πτωχών. Αλλωστε τότε η κρίση δεν είχε χτυπήσει την πόρτα μας και τίποτε δεν μας έκανε να φανταστούμε ότι θα επιστρέφαμε δυναμικά στα εκκλησιαστικά συσσίτια και στη μεταπολεμική ελεημοσύνη. 

Το πρώτο κοινωνικό παντοπωλείο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ομίλου Carrefour Μαρινόπουλος, σε συνεργασία με το Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, τον Δεκέμβριο του 2007. Ασφαλώς και ήμασταν επιφυλακτικοί. Νομίζαμε ότι βρέθηκε τρόπος να ξεφορτωθούν τα ληγμένα και να κάνουν δωρεάν διαφήμιση. Νομίζαμε ότι βρέθηκαν ευρωπαϊκά κονδύλια που, εκτός από την αγορά χαρτιού υγείας και σπαγκέτι απόρων, θα επέτρεπαν στους ευεργέτες κάποιο παράλληλο όφελος. Η πρωτοβουλία έκρυβε λίγο παραπάνω καλοσύνη και θετική εμπειρία. Οι γάλλοι σουπερμπακαλόγατοι έφεραν μαζί με την ποικιλία των τυροκομικών το σύγχρονο έθος. Από τη δεκαετία του ΄90 λειτουργούσε στην πατρίδα τους δίκτυο από κοινωνικά παντοπωλεία όπου οι οικογένειες με οικονομικές δυσκολίες ψώνιζαν με έκπτωση 80% τα βασικά προϊόντα. Η πρωτοβουλία αποδίδεται στην οργάνωση «Ρour agir contre toute exclusion» («Αντίδραση σε κάθε αποκλεισμό») η οποία ενισχύθηκε κατά πολύ από τη συγκεκριμένη αλυσίδα σουπερμάρκετ. 

Το σύστημα, που πάνω- κάτω είναι το ίδιο παντού, εφαρμόζεται ως εξής: οι καταγεγραμμένοι ως φτωχοί έχουν μια κάρτα που τους επιτρέπει να πηγαίνουν στα καταστήματα και να διαλέγουν προϊόντα, μέχρις ενός ποσού. Ενδεικτικά, είναι 300 ευρώ τον μήνα, για οικογένεια. Σε κάποιες περιοχές πηγαίνει ένα αυτοκίνητο τις προμήθειες στα σπίτια των φτωχών. Μήπως όλα αυτά θυμίζουν τα βιβλιάρια απόρων κορασίδων της Φρειδερίκης και την ελεημοσύνη που λατρεύουν οι διάφορες σύζυγοι που έχουν βαρεθεί τον πλούσιο γάμο τους; Αυτή η πλευρά υπάρχει πάντοτε όταν βοηθάμε τους αδυνάτους χωρίς διακριτικότητα. Πλην όμως υπάρχει μια άλλη πτυχή, που αλλάζει τα δεδομένα. Τα κοινωνικά παντοπωλεία δεν υιοθετούν επί μακρόν τις οικογένειες των απόρων. Προσφέρουν ανακούφιση προκαθορισμένου χρονικού ορίου, συνήθως έξι μηνών. Αλίμονο αν το κράτος, μέσα από τους δήμους, παγίωνε μια νέα τάξη άεργων ευεργετηθέντων. Κατά το πρότυπο της Carrefour, γίνεται προσπάθεια να βρεθούν θέσεις εργασίας για όσους έχουν ανάγκη βοήθειας: δεν ενθαρρύνεται η επαιτεία. Στη Γαλλία, στα κοινωνικά παντοπωλεία, οι άποροι είχαν τη δυνατότητα να αφήσουν ένα βιογραφικό τους. Και για να μη μετατοπίζεται η ευθύνη, τα περιώνυμα σουπερμάρκετ πρότειναν θέσεις εργασίας μέσα στη δική τους επιχείρηση. Σε αυτό το πνεύμα ο Δήμος Τυρνάβου έλαβε την απόφαση να προσλάβει 25 άτομα ως μόνιμο προσωπικό, σε μια εποχή όπου οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης προσανατολίζονται σε άλλο μοντέλο εργασιακών σχέσεων (αυτό που πατάει τον εργαζόμενο στον λαιμό). 

Υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στην αγαθοεργία της Φρειδερίκης και στις πρωτοβουλίες του Νικήτα Κακλαμάνη; Και οι δύο δουλεύουν για το μέλλον των αναξιοπαθούντων: ευκολότερο παρόν, καλύτερο μέλλον. Λίγο ψωμάκι και μια ανάσα ανακούφισης. Οσο όμως και αν ακούγεται παράξενο, οι πρωτοβουλίες των κατά τόπους δημάρχων που φροντίζουν τους φτωχούς έχουν πιο δεξιά απόχρωση από τις αγαθοεργίες του Στέμματος. Κι αυτό γιατί η ελεημοσύνη της Φρειδερίκης εγγράφεται ιδεολογικά στη χριστιανική πίστη. Η ίδια εκπροσωπούσε το κράτος και ως κράτος έκανε τις διευκολύνσεις. Οι αποφάσεις των τοπικών αρχόντων είναι φιλελεύθερης πολιτικής και βασίζονται στην ευελιξία του Κεφαλαίου. Η πρωτοβουλία και το μέγεθος της ελεημοσύνης αφήνονται στα χέρια των προυχόντων. Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμη είναι να φτιαχτεί ένα ταμείο πρόνοιας με κονδύλια των εμπόρων- το οποίο θα λανσάρουν κοινωνικά κάποιοι αιρετοί. Ανάποδοι καιροί... 



Λωρη Κεζα  www.tovima.gr




Το περπάτημα στα αθηναϊκά πεζοδρόμια

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009 0:59 πμ |

alt

Το περπάτημα στα αθηναϊκά πεζοδρόμια έχει εξελιχτεί σε μάχη σώμα με σώμα με τους ντελιβεράδες επί μοτοσυκλετών. Με το κουτί του φαγητού στην μπαγκαζιέρα να εξέχει απειλητικά στα πλάγια, τρέχουν ανάποδα, σκαρφαλώνουν παντού, περνάνε πάντα με κόκκινο, τίποτα δεν τους σταματά, τίποτα δεν τους καθυστερεί. Πρέπει να παραδώσουν το φαγητό ζεστό, είναι σπιτικό φαγητό, μην το κοιτάτε έτσι σαβανωμένο στα χαρτιά και στα πλαστικά, στα σακουλάκια και στις θερμοφόρες. Είναι τα υποκατάστατα της μάνας στη σκληρή μας εποχή οι άνθρωποι αυτοί, κι όπως οι μανάδες είναι κι αυτοί κακοπληρωμένοι, δουλεύουν σε σκληρές συνθήκες, δυσκολεύονται να συνδικαλιστούν και τα δίνουν όλα μόνο και μόνο για να δημιουργούν μια πλαστή πραγματικότητα. Φαγητό σπιτικό μέσα από το πλαστικό κουτί που έχει διασχίσει μαγειρεμένο τη μισή Αθήνα με τις σάλτσες να σουρώνουν στο τελείωμα της συσκευασίας. Απελευθερώνονται οι μανούλες από την υποχρέωση να ετοιμάζουν ανά πάσα στιγμή επαρκή γεύματα, δημιουργείται όμως στη θέση τους μια στρατιά απροστάτευτων εργαζομένων που ζουν επικινδύνως και διαδίδουν την επικινδυνότητα στο πέρασμά τους προς πάσα κατεύθυνση. Το φαΐ να φτάσει ζεστό και γαία πυρί μειχθήτω. Δεν υπάρχει κόκκινο φανάρι, δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα, δεν υπάρχουν απαγορευτικά σήματα, δεν υπάρχει τίποτα μπροστά στην ανάγκη να εμφανιστεί εγκαίρως η πίτσα στο τραπέζι (συνήθως στο χαμηλό τραπεζάκι της τηλεόρασης). Ανάποδα στις λωρίδες, πίσω από τρόλεϊ, από λεωφορεία, όλα τα κάνουν, μόνο στα δέντρα δεν έχουν ανέβει ακόμα, αλλά υπομονή. Θα το καταφέρουν κι αυτό. 


Δείχνουμε όμως όλοι κατανόηση. Α, δουλεύουν οι άνθρωποι! Έχουμε αξίες: την οικογενειακή συγκέντρωσηή αποκέντρωση- που πρέπει να τραφεί. Κάνουμε γρήγορα στην μπάντα να περάσει το ιερό φαγητό και δεν μας κόβεται η όρεξη. 


ΤηςΆννας Δαμιανίδη



xariseto.gr

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009 4:09 πμ |

alt

Οι γεμάτες από ρούχα ντουλάπες, τα σκορπισμένα παιδικά παιχνίδια, τα στοιβαγμένα παλιά βιβλία και cds στα ράφια, καθώς επίσης και πολλά ακόμη αχρησιμοποίητα αντικείμενα αποτελούν, συνήθως, «πονοκέφαλο» για τους περισσότερους. Και όλοι, όταν δεν τα έχουν πλέον ανάγκη, ψάχνουν έναν τρόπο να τα ξεφορτωθούν.

Τώρα, υπάρχει λύση! Το ιντερνετικό παζάρι... Μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας, xariseto.gr, ένα site με απώτερο σκοπό την ανακύκλωση και την αμοιβαία βοήθεια, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσφέρουν δωρεάν πράγματα που δεν τα έχουν ανάγκη, αλλά και να ζητήσουν άλλα που τους είναι χρήσιμα. Γι' αυτό, όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι του xariseto, τίποτα δεν πρέπει να πετιέται στους κάδους των σκουπιδιών.

Καθημερινά, δεκάδες πολίτες είτε χαρίζουν είτε ζητούν διάφορα αντικείμενα μέσω της συγκεκριμένης ιστοσελίδας, η χρήση της οποίας είναι δωρεάν.

Συγκεκριμένα, χαρίζονται από λούτρινα αρκουδάκια, φλοκάτες, καλύμματα καθισμάτων αυτοκινήτου, εικονίτσες έως όργανα κοιλιακών, κρεβάτια εκστρατείας και μπαστούνια του γκολφ, ενώ οι περισσότεροι ζητούν από οθόνες υπολογιστών, αναπηρικά καροτσάκια, καρεκλάκια αυτοκινήτου, χαλασμένα πλυντήρια έως μπουζούκια, ενυδρεία και περιοδικά μίκι μάους.

Η όλη ιδέα του ιντερνετικού παζαριού ξεκίνησε από τις οικολογικές ανησυχίες τεσσάρων φίλων από τη Θεσσαλονίκη.

«Η σελίδα έχει συμπληρώσει έναν χρόνο ζωής και ήδη υπάρχουν περισσότερα από 3.500 εγγεγραμμένα μέλη. Η απήχηση του κόσμου ήταν μεγαλύτερη από αυτή που περιμέναμε. Εμείς ξεκινήσαμε την ιδέα επιφυλακτικά, όμως τα πράγματα πήγαν καλύτερα από ό,τι ελπίζαμε. Για να «ζωντανέψει» η ιδέα χρειάστηκαν ελάχιστα χρήματα και αρκετός προσωπικός χρόνος», δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η Γεωργία Δημούδη, μέλος της διαδικτυακής κοινότητας xariseto.gr.

Από τις πιο ξεχωριστές αγγελίες, όπως ανέφερε η Γεωργία, ήταν το ...γάλα που μοίρασε ένα μέλος. «Πριν από περίπου ένα μήνα πήγε κάποιος στο Σύνταγμα, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι κτηνοτρόφοι, οι οποίοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις τιμές μοίραζαν γάλα. Πήρε αρκετά μπουκάλια και μέσω αγγελίας τα μοίρασε δωρεάν».

Χαριστικό παζάρι στη Θεσσαλονίκη

Σε μια προσπάθεια διάδοσης της ιδέας, «Μην το πετάς, χάρισε το...», διοργανώνεται το Σάββατο, 9 Μαΐου, χαριστικό παζάρι στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Όσα αντικείμενα δεν χρησιμοποιούνται θα στηθούν σε υπαίθριους πάγκους, από τις 4 το απόγευμα και θα χαριστούν σε όποιον το έχει ανάγκη.

Το χαριστικό παζάρι πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν ό,τι τους φανεί χρήσιμο, χωρίς να δώσουν χρήματα, απλά με την προϋπόθεση πως θα το χρησιμοποιήσουν.

«Η ανταπόκριση του κόσμου είναι ήδη μεγάλη. Ακόμη και ηλικιωμένοι που δεν έχουν πρόσβαση στο internet μας έχουν τηλεφωνήσει για να ρωτήσουν πως μπορούν να φέρουν πράγματα στο παζάρι», πρόσθεσε η Γεωργία Δημούδη.

Τα ρούχα που δεν θα βρουν ιδιοκτήτη στο πλαίσιο της εκδήλωσης, θα διατεθούν σε γηροκομεία, ιδρύματα και εκκλησίες της Θεσσαλονίκης, που τα έχουν ανάγκη.

Οι διοργανωτές σκέφτονται μάλιστα το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουν ανάλογο παζάρι τον Οκτώβριο και στην Αθήνα.



ΑΠΕ - ΜΠΕ   www.e-tipos.com




«Ποτέ την Κυριακή »

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009 2:31 πμ |

alt

Επιτρέπεται να σηκώνουμε τα μπατζάκια και να βρέχουμε τα ποδάρια στη θάλασσα; Και αν επιτρέπεται, πόσο θα μας το χρεώσει ο κ.Αντώνης Μπέζας; Το μόνο που δεν σκέφτηκε ο υφυπουργός Οικονομικών είναι να φορολογήσει τα μακροβούτια (τώρα, βέβαια, του δίνουμε ιδέες και θα τα βρούμε μπροστά μας). Σύμφωνα με απόφαση που ελήφθη από κοινού με τον υφυπουργό Εσωτερικών κ. Θ.Νάκο , εφεξής όπου υπάρχει φύκι, θα υπάρχει και εισιτήριο. 

Οι παραλίες της επικράτειας, 14.000 χιλιόμετρα, παραχωρούνται στους δήμους για εκμετάλλευση: είθε να καρφωθούν ολούθε τα αλεξήλια, να απλωθούν ξαπλώστρες, δημοτικοί καμπινέδες και πάγκοι για κοκτέιλ. Γιατί, τι νομίζατε; Μόνο για μπάνια θα πηγαίνετε στην ακρογιαλιά; Η απόφαση είναι πονηρή και βασίζεται στην εξής διαπίστωση επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στις αμμουδιές: όσο περισσότερα μπαρ υπάρχουν σε μια ακτή, τόσο αυξάνεται η κατανάλωση. Οι παραλίες λοιπόν μετατρέπονται σε ολοήμερα κέντρα διασκέδασης. 

Εφέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη λειτουργία της πρώτης οργανωμένης παραλίας, στον «Αστέρα» της Βουλιαγμένης. Δεν ξέρουμε αν ο κ. Μπέζας έχει γνώση της επετείου και λόγω αυτής αποφάσισε να χρεώσει την πρόσβαση στις περιοχές των υδάτων (εκτός από τις ακρογιαλιές παραχωρεί στους δήμους τις λίμνες και τους ποταμούς). Το βέβαιον είναι ότι αποφάσισε να εκμεταλλευτεί κάθε σπιθαμή γης μήπως και καλοπιάσει τους τοπικούς άρχοντες. Οι δήμοι, με τις αποφάσεις του υπουργείου Οικονομίας, έχουν διαφυγόντα κέρδη. Τους μείωσαν στο 0,5% το «τέλος του 2%» (από τα ξενοδοχεία, τα μπαρ, τα εστιατόρια). Για να έχουμε μια εικόνα, για τον Δήμο Αθηναίων σημαίνει ότι θα χαθούν 14 εκατομμύρια τον χρόνο. Επίσης χάθηκε ένα δημοτικό έσοδο, από τη σμίκρυνση των τελών αγοράς αυτοκινήτων. Για να ρεφάρουν οι δήμαρχοι μπορούν να ενοικιάζουν ομπρέλες στις παραλίες και στους ποταμούς (με πιο αδικημένο από όλους τον κ.Ν
ικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έχει ως μοναδική επιλογή να κάνει αμμουδιά τις όχθες του Κηφισού, όπως έκανε στον Σηκουάνα ο Μπερτράν Ντελανοέ). 

Οι ξαπλώστρες είναι χρυσοφόρες. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από την Ανατολική Αττική, από την πλαζ Αυλακίου την οποία εκμεταλλεύε ται ο Δήμος Μαρκόπουλου. Ανοίγει αχάραγα για τους συνταξιούχους και κλείνει με τη δύση του ήλιου, κόβοντας εισιτήρια υπερδιπλάσια της χωρητικότητάς της (3.500 άτομα). Υπολογίστε 6 ευρώ για την είσοδο, άλλα τόσα για τα παρελκόμενα (νερά, καφέδες, παγωτά, μπίρες). Ας το δούμε συνολικά. Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, πέρυσι στις αμμουδιές της Αττικής ξοδεύτηκαν περισσότερα από 30 εκατ. ευρώ. Οι οργανωμένες παραλίες εφέτος θα πολλαπλασιαστούν και μαζί με αυτές τα χρήματα στον δημόσιο κουμπαρά. Από τα θαλασσινά κέρδη, το 20% πηγαίνει υπέρ του κράτους. Ο κ. Μπέζας μάλλον έκανε μπίνγκο με την απόφαση να παραχωρήσει τις ακτές. Είναι όλοι ευχαριστημένοι- και δεν αναφερόμαστε στους τοπικούς παράγοντες. Ο κόσμος τη γουστάρει την ξαπλώστρα (ενώ εκείνοι που κρεμιούνται στα κάγκελα του Αγίου Κοσμά απαιτώντας δωρεάν πρόσβαση στην ακτή, είναι οι γραφικοί της υπόθεσης). 

Η νεοελληνική νοοτροπία απαιτεί παρκάρισμα ακριβώς έξω από την ακρογιαλιά, αν όχι πάνω στην πετσέτα. Και κατανάλωση. Στη θάλασσα πάμε να φάμε και να πιούμε, όχι για να κολυμπήσουμε. Στη θάλασσα πάμε για να ακούσουμε DJ, όχι τους παφλασμούς των κυμάτων και τέτοιες αηδίες. Για όσους αμφισβητούν: στη Βάρκιζα λειτουργούσε το 2003 πλαζ από την Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης. Είχε εισιτήριο 3 ευρώ και δεχόταν 80.000 επισκέπτες. Την επόμενη χρονιά η ακτή εξελίχθη στο δημοφιλές Υabanaki. Το εισιτήριο αυξήθηκε στα 5,5 ευρώ, η ακτή γέμισε ξύλινα decks, αναρίθμητους χώρους εστίασης και ξεφαντώματος. Στο νερό αυξήθηκαν τα σκι, τα κανό, τα ποδήλατα. Μουσικές στο τέρμα. Δηλαδή η παραλία δεν ήταν πια παραλία, ήταν βρεγμένο κέντρο διασκέδασης. Προτού αρχίσουν τους εξορκισμούς οι οικολόγοι, το πλήθος απάντησε με την παρουσία του: 200.000 επισκέπτες. 

Συμπέρασμα: ο κ. Μπέζας βγάζει λεφτά συμπλέοντας με τα κοινά ήθη. Σε λίγα χρόνια θα μιλάμε στα παιδιά μας για την εποχή που τσαλαβουτούσαμε στη θάλασσα χωρίς να περάσουμε από ταμείο. Η εικόνα θα είναι τόσο παράξενη όσο η εναρκτήρια σκηνή στο, όπου η Μελίνα τρέχει βγάζοντας τα ρούχα, για να βουτήξει στα νερά του λιμανιού του Πειραιά. 


alt
Λωρη Κεζα Παρασκευή 24 Απριλίου 2009









Μπροστά σε σακούλες σκουπιδιών..... ξαναστήνει τη ζωή του.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009 2:47 πμ |

alt

Μπροστά σε σακούλες σκουπιδιών, ο Παντελής ξαναστήνει τη ζωή του. Από χαρτί. Τα τσαλακωμένα φύλλα χαρτιού περνάνε ρυθμικά από τα χέρια του ακριβώς όπως οι αναμνήσεις από το μυαλό του.Από τότε που εργαζόταν ως ξενοδοχοϋπάλληλος σε πεντάστερα ξενοδοχεία της πόλης μέχρι τη στιγμή που έγινε ένοικος στα παρτέρια της πλατείας Συντάγματος. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, είναι ικανοποιημένος που «ζει με αξιοπρέπεια», θα πει, στριφογυρίζοντας νωχελικά το τσιγάρο στα δάχτυλά του. Ο Παντελής είναι ένας από τους δέκα αστέγους που απασχολούνται στο Εργαστήριο Ανακύκλωσης Χαρτιού της ΜΚΟ «Κλίμακα».

Κάτω από τις γραμμές του τρένου, με τις νταλίκες να ξυρίζουν τον αέρα της Ορφέως, έντεκα ένοικοι του ξενώνα αστέγων της «Κλίμακας» συλλέγουν χαρτί που τους προμηθεύουν υπουργεία, ΔΕΚΟ και ιδιώτες, το διαχωρίζουν σε ποιότητες και στη συνέχεια το προωθούν στην αθηναϊκή αγορά για πώληση. Για την «Κλίμακα», ο απολογισμός μιας μέρας φτάνει έως και τρεις τόνους χαρτιού· για τον Παντελή είναι μια ακόμα μέρα «που δούλεψε το μυαλό του». «Δουλεύοντας κρατιέμαι ζωντανός.Παραμένω άνθρωπος, ούτε κλέφτης ούτε αλήτης του δρόμου», συμπληρώνει ο Συμεών, μετανάστης από τη Βουλγαρία και άστεγος εδώ και τέσσερα χρόνια. Και οι δύο αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, ενώ τους παρέχεται τροφή και στέγη από την «Κλίμακα». Και οι δύο ονειρεύονται την επόμενη δουλειά τους. «Το εργαστήρι είναι ένα βήμα επανένταξης αλλά και σταδιακής αυτονόμησης. Ενα προστατευμένο περιβάλλον για να μπουν αυτοί οι άνθρωποι σε διαδικασία παραγωγής αλλά και να εξοικειωθούν με την προοπτική μιας καλύτερης ζωής», εξηγεί ο Ανάργυρος Δημόπουλος, γενικός διευθυντής του κοινωνικού συνεταιρισμού «Κλίμαξ Plus».

Στην άλλη πλευρά της Κωνσταντινουπόλεως, δίπλα στα μπαράκια του πολύβοου πεζόδρομου της Βουτάδων, λειτουργεί ένα άλλο τμήμα του εργαστηρίου, αυτό της καλλιτεχνικής επεξεργασίας. Χέρια ψυχικά ασθενών, χέρια ανθρώπων που κάποτε προσπάθησαν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους σήμερα τη βάφουν με ζωηρές νερομπογιές. Ευχετήριες κάρτες και διακοσμητικά αντικείμενα προκύπτουν καθημερινά από την πολτοποίηση, την αφυδάτωση και, τέλος, τη ζωγραφική του χαρτιού. Διαδικασίες για τις οποίες ευθύνονται 13 φιλοξενούμενοι των ξενώνων ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης της «Κλίμακας», οι οποίοι έχουν δημιουργήσει περισσότερα από 7.000 μικρά καλλιτεχνήματα. «Ξέρεις, εδώ δεν αισθάνομαι ξεχωριστή· αισθάνομαι μέλος αυτής της κοινωνίας», λέει η Ελένη, ένοικος του οικοτροφείου τα τελευταία δύο χρόνια. «Το βλέπω σαν δουλειά, γίνομαι χρήσιμη».

Κάθε πρωί και για τέσσερις περίπου ώρες, οι φιλοξενούμενοι των ψυχιατρικών δομών κάνουν ένα καινούργιο βήμα προς τη ζωή που κάποτε έχασαν. «Στα νοσοκομειακά ιδρύματα δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να επανενταχθούν. Η δράση αυτή συνδυάζει τη θεραπευτική προσέγγιση με την κοινωνική ενεργοποίηση», παρεμβαίνει η Δήμητρα Τερζάκη, υπεύθυνη του καλλιτεχνικού εργαστηρίου από το 2002, οπότε και εγκαινιάστηκε. Τα πρωινά στο εργαστήρι είναι η ώρα της ημέρας που ο Βαγγέλης «ξορκίζει τους φόβους του». Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που σταμάτησε να μπαινοβγαίνει σε νοσηλευτικές μονάδες της Αθήνας και το καλλιτεχνικό εργαστήρι είναι η πρώτη του απασχόληση από τη στιγμή που έπαψε να εργάζεται σε υπηρεσία του Δημοσίου. «Η διαδικασία αυτή με βοηθάει να είμαι κοινωνικός, να είμαι αυτός που ήμουν». Γιατί όχι και να δημιουργήσει -σε μια πιο ισότιμη βάση- τη χαμένη του ταυτότητα στην κοινωνία της πόλης.

Ο στόχος των Κοινωνικών Συνεταιρισμών

Το Εργαστήριο Ανακύκλωσης Χαρτιού της «Κλίμακας» είναι ένας από τους Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς Περιορισμένης Ευθύνης (ΚΟΙΣΠΕ) της πόλης, που στόχο έχουν την προώθηση της απασχόλησης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, οι οποίες αντιμετωπίζουν δυσκολίες ως προς την πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας. «Συνυπάρχουν, πειθαρχούν και δημιουργούν κάποιες προϋποθέσεις για να βρουν αργότερα δουλειά», εξηγεί η κοινωνική λειτουργός στον ξενώνα αστέγων της «Κλίμακας» Νικολέττα Κυράνα.

Η περίπτωση ενός αστέγου που μετά τη θητεία του στο εργαστήρι του Κεραμεικού εξασφάλισε δικό του σπίτι και μόνιμη απασχόληση είναι μάλλον και η μοναδική. «Το να προσφέρουμε εργασία σε έναν άστεγο σημαίνει πως από εδώ και στο εξής θα ξυπνάει κάθε πρωί και θα έχει χρήματα να διαχειριστεί. Αυτή, όμως, είναι μόνο μία διαδικασία προετοιμασίας. Μετά τι ακολουθεί;», αναρωτιέται η κ. Κυράνα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα -όπου η απάντηση στο ερώτημα είναι «τίποτα»-, η προνοιακή πολιτική πολλών ευρωπαϊκών χωρών προϋποθέτει μετά το στάδιο της εκπαίδευσης την επιχορήγηση μόνιμων θέσεων απασχόλησης για τα μέλη ευπαθών ομάδων.

Στο βαθμό, πάντως, που ένας ΚΟΙΣΠΕ μπορεί να εξελίξει τις δράσεις του για την επαγγελματική αποκατάσταση και την οικονομική ενίσχυση των αστέγων, η «Κλίμακα» πρόκειται τους επόμενους μήνες να δημιουργήσει ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, όπου και θα ανοίξουν θέσεις εργασίας για τους ενοίκους του ξενώνα της.



ΧΑΡΑΜΗ ΣΤΕΛΛΑ



Το μεγάλο θύμα ;

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009 9:01 πμ |

alt

Και φέτος, το νησί γέμισε κόσμο. Από χτες επιστρέφουμε... Παίρνουμε μαζί μας βαλίτσες, αρώματα κι αναμνήσεις, το πλοίο σαλπάρει, φεύγουμε. Αφήνουμε πίσω μας σκουπίδια. Βουνά από πλαστικά μπουκάλια (το νερό εδώ δεν είναι πόσιμο). Αναψυκτικά, άδεια κρασιά, πλαστικές σακούλες, κιλά ολόκληρα χαρτί από εφημερίδες και περιοδικά.

Ολο αυτό πολλαπλασιάστε το επί δέκα και είκοσι χιλιάδες κι έχετε μια πρόχειρη σούμα για το τι σκουπίδι μαζεύεται σε ένα τουριστικό νησί της χώρας μας κάθε σεζόν. Απορρίμματα ανακυκλώσιμα που αφήνονται να σαπίσουν και να καούν στις τοπικές χωματερές, δηλητηριάζοντας αυτούς τους μικρούτσικους παραδείσους του κόσμου, τις πατρίδες της καρδιάς μας.

Η λέξη «ανακύκλωση» είναι άγνωστη στις ελληνικές νησιωτικές κοινότητες. Οχι μόνο δεν την επιδοτεί κανείς, αλλά είναι ξένη σαν έννοια, σαν συνήθεια. Μοναχά σε δυο - τρία μεγάλα ελληνικά νησιά έχει μπει, έστω και σαν μελλοντικό σχέδιο, στο μυαλό των τοπικών υπευθύνων.

Οπουδήποτε αλλού θεωρείται κάτι μυστηριώδες και εξωτικό, που το κάνουν μόνο οι «χαζο-ευρωπαίοι» στα σπίτια τους. Οι ίδιοι χαζο-ευρωπαίοι, που πληρώνουν πρόστιμο στη χώρα τους όταν τους ξεφεύγει στη σκουπιδοσακούλα έστω κι ένα ανακυκλώσιμο κεσεδάκι γιαούρτι, κοιτάζουν τους κάδους μας και τρελαίνονται: Φύρδην μίγδην πλαστικά, αποτσίγαρα, χάρτινες και γυάλινες συσκευασίες, μπαγιάτικα ψωμιά, φαγιά και φλούδια. Τα τελευταία, μάλιστα, θα μπορούσαν, με ελάχιστη οργάνωση, να χρησιμοποιηθούν ως κομπόστ, αντί για τα χημικά λιπάσματα που ξεφορτώνουν με τους τόνους τα πλοία για να ανθίσουν τα τοπικά περιβόλια. Ο απόλυτος παραλογισμός.

Το πλοίο αναχωρεί, το νησί αδειάζει. Παίρνουμε μαζί τις αναμνήσεις, τα αρώματα της άνοιξης, τα πασχαλινά φιλιά. Αφήνουμε πίσω μας λίγα ψωρολεφτά που θα εξατμιστούν σε μία εβδομάδα και άπειρα σιχαμένα σκουπίδια που για πέντε γενιές θα αφήνουν τα τοξικά τους υπολείμματα στα χωράφια, τα νερά και τους κήπους.

Κάποιος σ' αυτήν τη συμφωνία είναι το μεγάλο θύμα, αλλά ποιος ακριβώς;


Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη


Στην αυλή του Γιακουμή, με wi fi και γιασεμί.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009 0:47 πμ |


alt

Δεν τίθεται αμφιβολία, όλοι προτιμάμε το Μανχάταν από την αυλή του Γιακουμή και τα μακαρόν είναι πρώτη επιλογή μπροστά στο ραβανί της Μάρως της Σμυρνιάς. Αλλά, τόσα χρόνια στο Μπιντέ, ορκίζομαι στα μάτια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ (που πάντα μου φαινόταν καλοραμμένος), ουδέποτε συνάντησα Αθηναίο που να ήταν κομψότερος με κοστούμι παρά με φουστανέλα. Ακόμα και όλοι αυτοί που διαγκωνίζονται στην Κουρσεβέλ, με μια κοντή φούστα, θα ήσαν καλύτεροι. Και κάπως πιο σέξι.

Η Αθήνα από ψηλά μοιάζει, ούτως ή άλλως, στην Τεχεράνη. Όλα τα τελευταία έργα υποδομής (ήτοι, η πρεμούρα της Ολυμπιάδας) αντί να την εκσυγχρονίσουν επέτειναν τη σύγχυση. Και δημιούργησαν ένα στυλ που φτάνει από την αυλή του Γιακουμή στο Μανχάταν απευθείας - δίχως αναβαθμούς και συνέχεια: ένας ουρμπανισμός τραβεστί, δίκην μοντερνιάς, που αφήνει τα κόπρανά του σαν ζαχαρωτά εδώ κι εκεί, ενώ οι μαζορέτες της προόδου με γκασμάδες έχουν βγει και γκρεμίζουν αυλές, φούρνους και μυρωμένες πηγάδες (με μουριές, όπου πάνω τους γλυκές καραγκούνες κάνουν κούνια).

Για να είμαι ειλικρινής, ευχαρίστως θα ξερίζωνα το αγιόκλημα και τα γιασεμιά από τα τραγούδια του Κηλαηδόνη. Στη θεωρία. Διότι στην πράξη δεν έχω πολλά περιθώρια επιλογής. Όντως, τα ποιητικά ταγάρια, με την υπερβολή τους και τα νοσταλγικά κολλήματά τους, επιθυμούν να καθηλώσουν την πόλη στο νηπιακό βαυαρικό στάδιο, με τα ακροκέραμα. Αλλά, και ο αντίλογος του Κωνσταντινίδη δεν είδα να γεννά σχολή και καρπούς - πέρα από σκόρπια δείγματα που προκαλούν έκσταση στον Ρηγόπουλο. Υπήρξαν και καλές περιπτώσεις που προσπάθησαν να συγκεράσουν αυτά που η αρχιτεκτονική μας ασυνέχεια έκανε εχθρούς αντί φίλους (π.χ. ο Κρόκος, οι.......) - άλλα έμειναν περιπτώσεις ορφανές. Και τέλος ήρθε η περικεφαλαία του Καλατράβα ή του Μπότα. Ωραία πράγματα, εντελώς «κουλά» μέσα στην Αθήνα, που έκλαιγε η κακομοίρα γιατί είχε μείνει χήρα.

Υπάρχει ένα σπουδαίο φιλμ που περιγράφει την κατάστασή μας. ΤοΜνήμες Υπανάπτυξης του Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα. Περιγράφει την αμηχανία ενός αστού συγγραφέα στην Αβάνα αμέσως μετά την άνοδο του Κάστρο. Τα σύμβολα της ηδονιστικής εποχής του Μπατίστα είναι ερείπια, και η δυτική πρόοδος κόβεται από τη ρίζα ως ιδεολογικός εχθρός. Τι κάνει εκείνος που αγαπάει την τριτοκοσμική πόλη του; Μένει άπραγος στην αυλή του Γιακουμή, ή ανακαλύπτει (όπως το «Μοnocle» και παλιότερα το «Wallpaper») πάνω στον Τρίτο Κόσμο τις εικονίτσες που παπαγαλίζουν το μοντερνισμό; Γελάω πραγματικά όταν βλέπω κομμάτια αυτών των περιοδικών για μέρη και ανθρώπους που ξέρω: είναι τόσο αυτιστική και δεδομένη η προσέγγισή τους, που, βγάζοντας από τη μύγα ξίγκι, πάντα ανακαλύπτουν ένα μικρό ντιζάιν παραδεισο, ακόμα και στον οντά της Κωνσταντίνας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σάχλα από το να κάνεις τον προχωρημένο σε ένα υπανάπτυκτο (ή αναπτυσσόμενο) κράτος. Καλυτέρα, μάλιστα, να σέρνεσαι στα παλιά που ξέρεις από το να πιθηκίζεις τα νέα που αγνοείς.

Γι' αυτό και παρ' ότι πραγματικά βαριέμαι τη γλαρωμένη καλλιέπεια της εμμηνόπαυσης (που πάει πακέτο με την γκρανγκινιολική άνοδο του έντεχνου τραγουδιού), βρίσκω κι εγώ πιο δυνατή τη λαϊκή Αθήνα από τη τρέντι - μη σου πω κι ένα καρτούτσο θα το έπινα, κάτω από τα ωραία γκράφιτι που έκανε ο εγγονός του Νώντα, του ταβερνιάρη. Αν έχει και ωραίο φεγγάρι, θα πω κι ένα τραγούδι του Γούναρη, που είναι για 'μένα κάτι σαν Νικ Κέιβ στις Τζιτζιφιές.

Γι αυτό παλιοαναγνώστη, μη βριζεις τη γυμνη κοπέλα (ή κοπελιά). Έλα να ανταμωσουμε στην δροσερη αυλή, που πιανει και wi-fi από το μαλάκα δίπλα.



ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ



Θα ’ρθουν καλύτερες μέρες, γιατί εμείς θέλουμε να τις ζήσουμε καλύτερες.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009 0:40 πμ |

alt

Μόλις φτάνουν αυτές οι μέρες, όταν πλησιάζει το Πάσχα, όλα αλλάζουν σ' αυτή τη μαγική χώρα. Μπορεί να βρέχει ακόμα, αλλά είναι ζεστή βροχή, με ήλιο. Οι μέρες μεγαλώνουν, συνηθίζουμε το φως, σουρουπώνει αργά, με φως μέχρι το βράδυ. Μπορεί να είναι το φως. Άπλετο, εκτυφλωτικό, που διώχνει τα σκοτάδια. Μπορεί να είναι η ζέστη. 

Τα ρούχα γίνονται πιο ελαφρά, τα σώματα γίνονται πιο ελαφριά, πιο όμορφα, πιο διαθέσιμα. Μόλις φτάνουν αυτές οι μέρες, οι κάτοικοι της μαγικής χώρας το ξέρουν. Αρχίζει το «καλό» εξάμηνο. 


Απ' τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων ακούγονται πάλι μουσικές. Τα πεζοδρόμια γεμίζουν τραπεζάκια, καφέδες, κόσμο. Νυχτερινές βόλτες. Εκδρομές του σαββατοκύριακου. Τα «Σε είδα» αλλάζουν διαδρομές. Την είδε σ' ένα δελφίνι, πήγαινε Πάρο, φορούσε πράσινη φούστα, αυτός ήταν με τους φίλους του, κοιτάχτηκαν. Η διάθεση αλλάζει. Τελειώνει ο χειμώνας της μοναξιάς. Εκατομμύρια άνθρωποι αυτής της πόλης κοιμούνται στα κρεβάτια δίπλα-δίπλα, τους χωρίζουν οι λεπτοί τοίχοι των διαμερισμάτων. Αρχίζει η άνοιξη, οι κάτοικοι της πόλης βγαίνουν έξω, θέλουν να συναντήσουν τους διπλανούς τους. 

Αλλάζει η ώρα, αλλάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Έχουμε μία κερδισμένη ώρα κάθε μέρα, δεν πρέπει να τη σπαταλήσουμε. Πρέπει να την ξοδέψουμε με χάρη, με κομψότητα, με πάθος για να την κερδίσουμε, να τη θυμόμαστε. Έχουμε μια ώρα επιπλέον για να λύσουμε καλύτερα, με πιο σωστό τρόπο, τα προβλήματα που μας άφησε ο χειμώνας.


Οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις σαν κι αυτή που ζούμε μοιράζουν ξανά τις ευκαιρίες σε ανθρώπους, σε κοινωνικά στρώματα, σε επιχειρήσεις, σε κόμματα, σε χώρες, σε ηπείρους ολόκληρες. Ο κόσμος στο τέλος αυτής της δύσκολης περιόδου δεν θα είναι ο ίδιος. Αυτά που για άλλους είναι προβλήματα, για κάποιους είναι ευκαιρίες για να αλλάξουν τη ζωή τους. Θα το καταφέρουν όσοι είναι έτοιμοι να δεχτούν τις λύσεις. Όσοι μπορούν να αμφισβητούν το παρελθόν, να ξεπερνάνε τις προκαταλήψεις τους. Όσοι αφήνουν πίσω τους την γκρινιάρικη αντιμετώπιση της ζωής κακομαθημένων παιδιών που νομίζουν ότι όλα τούς τα χρωστάνε. Η ζωή δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν. Την κερδίζεις ή τη χάνεις. Στο τέλος αυτής της περιόδου κανείς δεν θα είναι αλώβητος. Ήταν ο πιο δύσκολος χειμώνας των τελευταίων χρόνων. Αυτοί όμως που θα συνεχίσουν, που θα ζήσουν καλύτερα τα επόμενα χρόνια, είναι εκείνοι που έχουν καταλάβει, που είναι έτοιμοι να δουλέψουν, να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα, να προσπαθήσουν σκληρά. Όσοι αυτάρεσκα, γεμάτοι ανασφάλεια στην πραγματικότητα, μένουν προσκολλημένοι σε τελειωμένα σχήματα, περιμένοντας τη σωτηρία απ' την αδράνεια, ελπίζοντας ότι από ένα θαύμα όλα θα μείνουν ίδια όπως τα ήξεραν, θα είναι οι χαμένοι αυτής της περιόδου. Μπορούμε να είμαστε εμείς που θα δούμε με θετικό τρόπο, με αισιοδοξία την πραγματικότητα. Μας βοηθάει αυτό το εκτυφλωτικό ελληνικό φως, που τέτοιες μέρες αναγεννάει τη ζωή γύρω μας. Το φως που έκανε πάντα αυτή τη μικρή γωνιά της Μεσογείου τόπο της περιέργειας, του ταξιδιού, της μετανάστευσης, της επικοινωνίας, της αμφισβήτησης, της δημιουργίας. 


Μετά από ένα δύσκολο χειμώνα, έρχεται πάντα η άνοιξη. Σ' αυτό τον τόπο το ξέραμε πάντα, γιατί έρχεται σχεδόν εκρηκτικά. Το ξέρουμε, το μετράμε στο φως, το νιώθουμε στα σώματά μας που ξυπνάνε. Μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματά μας αν πιστέψουμε ότι είμαστε ικανοί να το κάνουμε κι αν είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε σκληρά και με ευφυΐα για να το κάνουμε. 

Μαζί με το σκληρό χειμώνα, να αφήσουμε πίσω την κουλτούρα της ανευθυνότητας, την αυτοκτονική έλξη της βίας και της αυθαιρεσίας. Αυτός ο χειμωνιάτικος κόσμος είναι το παρελθόν. Η άνοιξη είναι δημιουργία, παιχνίδι, αγάπη, έρωτας. Όσα μας λείπουν και όσα χρειαζόμαστε. 


Όσο οι μέρες θα ζεσταίνουν, όσο οι νεραντζιές θ' ανθίζουν και θα γεμίζουν με το άρωμά τους τους δρόμους αυτής της δύσκολης πόλης, θα συναντιόμαστε σε διαδρομές καινούργιες και θ' ανακαλύπτουμε ξανά το πανάρχαιο μυστικό. Η άνοιξη είναι η επανεκκίνηση, το re-start που μας έδωσε η φύση για να ξαναρχίζουμε απ' την αρχή, να διορθώνουμε πορεία και να ξαναζούμε το έργο με μεγαλύτερη επιθυμία για ζωή. Θα 'ρθουν καλύτερες μέρες, γιατί εμείς θέλουμε να τις ζήσουμε καλύτερες.

 



Tου Φώτη Γεωργελέ - 09.04.2009




Οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009 10:12 πμ |


alt


Παιδικά, κινούμενα σχέδια, «Μίκυ Μάους», καρτούνς. Με όποιο όρο και αν τα προσεγγίσεις είναι αυτά που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν τις τελευταίες γενιές παιδιών μέσα από την τηλεόραση.

Αυτά που μας έμαθαν το καλό και το κακό, ότι οι φίλοι είναι πολύτιμοι και πως η ζωή έχει πλάκα τελικά.

80s: Ωρα έναρξης 17:30

Στην εποχή του άγνωστου

 

Το μόνο που ήξερε ένας πιτσιρικάς στην περίοδο που τις συχνότητες μονοπωλούσαν τα κανάλια της κρατικής τηλεόρασης ήταν ό,τι το «Παιδικό πρόγραμμα» ξεκινούσε στις 17.30. Αυτό και μόνο έγραφε η Ραδιοτηλεόραση. Ούτε αν ήταν τα περίφημα καρτούν του Ανατολικού μπλοκ τύπου «Μπόλεκ και Λόλεκ», ο «Λύκος και ο λαγός» είτε οι κλασικές επιτυχίες των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ όπως MGM, της Warner  όλοι θυμούνται τον Γουόλτερ Λατζ να προλογίζει τις ιστορίες του Γούντι του τρυποκάρυδου  και της Disney. Στη συνέχεια  στα μέσα της δεκαετίας ήρθαν και οι σειρές κινουμένων σχεδίων Νιλς Χόλγκερσον, Κάντυ Καντυ, Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες, Δον Κιχώτης, Μια φορά και ένα καιρό ήταν ο άνθρωπος κ.ά. - στις οποίες αν έχανες κάποιο επεισόδιο δεν θα έπρεπε να ανησυχείς και ιδιαίτερα. Η επανάληψη ήταν τόσο συχνή που μπορεί να έπαιζε και την ίδια ημέρα, στην πρώτη τρύπα του προγράμματος.

 

Οι ήρωες των '80s: *Ροζ Πάνθηρας *Μπάγκς Μπάνυ *Ντρούπυ *Σκούμπι Ντου *Γούντι Τρυποκάρυδος *Μπόλεκ και Λόλεκ *Οδύσσεια του Διαστήματος *Τομ και Τζέρυ *Σπορτ Μπίλι *Ποπάι *Στρούμφ *Κάντυ Κάντυ *Μάγια η Μέλισσα *Το ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον *Φρου Φρου και ξυλουργός *Αστυνόμος Σαΐνης.

 

 

Τrivial : Η Στρουμφίτα δεν είναι η μόνη γυναίκα στο χωριό των Στρουμφ, υπάρχουν άλλες δύο (σ.σ. εγώ δεν τις έχω δει ποτέ). Οι Τομ και Τζέρι έχουν κερδίσει επτά όσκαρ ως ταινίες μικρού μήκους.

Ο Μπόλεκ και Λόλεκ έχουν δώσει το όνομά τους σε δρόμους σε πέντε πόλεις στην Πολωνία, ενώ ήταν και ένα από τα ελάχιστα καρτούν που επιτρέπονταν στην ιρανική τηλεόραση μετά την επανάσταση του Χομεϊνί.

 

 

 

 

'90s: Ιαπωνική επίθεση
Η χαρά του παιδιού

 

 

Το βίντεο βρίσκεται ήδη στο φόρτε του ενώ η ιδιωτική τηλεόραση έρχεται να ανοίξει νέους ορίζοντες στην παιδική τηλεόραση. Η τηλεόραση αναλαμβάνει πλέον ρόλο μπέιμπι σίτερ. Ξεκινάει από το πρωί με κινούμενα σχέδια και όταν πλέον σταματάει το παιδικό πρόγραμμα παίρνει φωτιά το βίντεο όπου η αγαπημένη παιδική σειρά τελειώνει και ξαναρχίζει άπειρες φορές. Στην παραγωγή τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς αντικαθιστούν οι Γιαπωνέζοι οι οποίοι πλέον με τα Ανιμε (γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια) πουλάνε πακέτα διασκέδασης για παιδιά. Ανεξαρτήτως από όπου ξεκινούσε ο ήρωας θα γινόταν καρτούν, ηλεκτρονικό παιχνίδι, ταινία, περιοδικό, κουκλάκι και ό,τι άλλο μπορούσαν να φανταστούν οι ευφάνταστοι Γιαπωνέζοι. Οσο περνούν τα χρόνια η πρόσβαση στα καρτούν γίνεται όλο και πιο εύκολη πλέον καθώς εμφανίζονται τα πρώτα κανάλια αποκλειστικά με παιδικό πρόγραμμα ( Junior TV, 0-6) καθώς και το πρώτο συνδρομητικό κανάλι (K.TV) όπου γνωρίζουν ξανά δόξα τα κινούμενα σχέδια των περασμένων δεκαετιών.

 

 

Οι ήρωες των '90s:  *Τρανσφόρμερς *Σούπερ Μάριο *Πόκεμον *Χ-Men *Τάο Ταο *Σίμπσονς *Χελωνονιντζάκια *Τεν Τεν *Μπαμπάρ *Μικρό μου Πόνυ *Σαμουράι Πίτσα Κατς *Θάντερκατς *Ντίτζιμονς *Σίλβερ Ράιντερς *Ντακ Τέιλς *Ανιμάνιακς *Γκοστ Μπάστερς *Γουίνι το αρκουδάκι

 

 

Τrivial: Τον Δεκέμβριο του 1997 635 Γιαπωνεζάκια μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία με συμπτώματα επιλιψίας που προκλήθηκαν από τη γρήγορη εναλλαγή εικόνας στα Pokemon. Τον πρώτο κύκλο επεισοδίων των Σίμπσονς παρακολουθούσαν κατά μέσο όρο 13,4 εκατ. τηλεθεατές ανά επεισόδιο στις Η.Π.Α..

Τα χελωνονιντζάκια πριν γίνουν τηλεοπτική σειρά προϋπήρχαν ως περιοδικό στην Ιαπωνία. Το πρώτο τεύχος το 1984 κυκλοφόρησε σε μόλις 3.000 αντίτυπα.

 

 

 

'00s: Από τον ουρανό ως τον βυθό
Το άπειρο των επιλογών

 

 

Η τεχνολογία έχει φτάσει στο σημείο όπου να μην εξαρτάσαι από κανέναν αν θέλεις να δεις καρτούν. Τα πάντα έχουν ανέβει στο ιντερνετ και οι επιλογές είναι άπειρες. Η ψηφιακή και δορυφορική τηλεόραση προσφέρει πρόγραμμα ακόμη και για μωρά και βρέφη (baby tv) πριν ακόμη αυτά κατανοήσουν τι βλέπουν. Σε ό,τι αφορά τους ήρωες της δεκαετίας η φαντασία δεν έχει όρια, σφουγγάρια που ζουν στον βυθό και ιπτάμενα κοριτσάκια που έχουν πάρει τη θέση του Σούπερμαν και σώζουν τον πλανήτη. Οπως και στο πρόγραμμα για μεγάλους η προσφορά είναι καταιγιστική. Δεκάδες νέοι ήρωες και σειρές δημιουργούνται με την έναρξη κάθε σεζόν. Για παράδειγμα η Disney σχεδόν κάθε χρόνο δημιουργεί μία ταινία η οποία στη συνέχεια αποτελεί τη μαγιά για την δημιουργία σίριαλ κινουμένων σχεδίων. Παρόλα αυτά, τα απλά σε σχεδιασμό και με λίγα χρώματα κινούμενα σχέδια παλιότερων δεκαετιών καταφέρνουν να συγκινούν και τους σημερινούς μπόμπιρες....

 

 

 

Οι ήρωες των '00s:  *Μπομπ ο Σφουγγαράκης (ο τετραγωνοπαντελονής) *Μπέιμπι Λούνεϊ Τιουνς *Πάουερπαφ Γκερλς *Ντόρα η εξερευνήτρια *Γουίτς *Λίλο & Στιτς, Κοντνέιμς νεξτ ντορ *Ταρζάν *Στο εργαστήριο του Ντέξτερ *Τζόνι Μπράβο

Τrivial: Στις αρχές Μαρτίου η εταιρεία παιχνιδιών Ματέλ και οι παραγωγοί της Ντόρα της εξερευνήτριας ανακοίνωσαν ότι από το 2010 θα αντικατασταθεί από μία νέα φιγούρα, πιο εφηβική ακολουθώντας και την ηλικιακή ανάπτυξη των τηλεθεατών της.

Ο Τζόνι Ντεπ θα δανείσει τη φωνή του σε έναν από τους ήρωες του Μπομπ του Σφουγγαράκη σε επεισόδιο που θα παιχθεί στην Αμερική στα μέσα του μήνα.

Από το 2004 το Πακιστάν διαθέτει το δικό του παιδικό κανάλι Cartoon Network.



ΚΩΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

 


Η ευθύνη των ΜΜΕ για την οικονομική κρίση.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009 9:01 πμ |


alt

Είναι το λιγότερο εντυπωσιακό, αλλά μεγάλη μερίδα των επιχειρηματιών στη χώρα μας φαίνεται πεπεισμένη ότι για την οικονομική κρίση φταίνε τα... ΜΜΕ και, κυρίως, τα τηλεοπτικά δελτία που δημιουργούν αρνητικό κλίμα στην αγορά και στους καταναλωτές. Οτι μεκάποιον μαγικό τρόπο οι επιπτώσεις της κρίσης θα εξαφανίζονταν, τουλάχιστον σε ένα σημαντικό ποσοστό, αν τα δελτία ειδήσεων σταματούσαν ξαφνικά να αναφέρονται σε αυτήν. Αυτή τουλάχιστον ήταν η αίσθηση που αποκόμιζε κανείς παρακολουθώντας τις εργασίες του συνεδρίου με θέμα «Βrands- Επικοινωνία- ΜΜΕσε κρίση;» που διοργάνωσαν πριν από λίγες ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ο Σύνδεσμος Διαφημιζομένων Ελλάδας και η Ενωση Εταιρειών Διαφήμισης- Επικοινωνίας Ελλάδας. 

Σκοπός του συνεδρίου ήταν η κατάθεση απόψεων για τις επιπτώσεις που έχει στην αγορά η χρηματοπιστωτική κρίση και προτάσεων για την καλύτερη συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων, διαφημιστών και μέσων ενημέρωσης προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δύσκολη συγκυρία. Ωστόσο, όπως φάνηκε και από το συνέδριο, η προοπτική αποτελεσματικής συνεργασίας διαγράφεται μάλλον μακρινή, δεδομένου ότι για την κρίση οι μεν θεωρούν υπεύθυνους τους δε, και αντίστροφα.Τι δείχνουν τα στοιχεία
Οπως προκύπτει από ερευνητικά δεδομένα που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο από την κυρίαΛίνα Σάρι, διευθύνουσα σύμβουλο της εταιρείας ΤΝS ΙCΑΡ, οι συνήθειες των καταναλωτών έχουν αλλάξει ραγδαία το τελευταίο διάστημα: οι μεγάλες αγορές, όπως οι κατοικίες και τα αυτοκίνητα, αναβάλλονται, ενώ 7 στους 10 καταναλωτές δηλώνουν ότι έχουν μειώσει τις καθημερινές δαπάνες και στρέφονται σε φθηνότερα προϊόντα. 

Οι αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες έχουν άμεσες επιπτώσεις τόσο στην παραγωγή όσο και στη διαφήμιση των προϊόντων, με αποτέλεσμα οι μειώσεις που σημειώνουν οι διαφημιστικές δαπάνες των επιχειρήσεων να έχουν άμεσες επιπτώσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για τα οποία τα διαφημιστικά έσοδα αποτελούν βασική πηγή εσόδων. 

Οπως ανέφερε ο κ. Νάσος Λέζος, πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου «Η μείωση του διαφημιστικού τζίρου το πρώτο δίμηνο του 2009 έφτασε στο-15% και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί»

Από τα στοιχεία έρευνας που διενήργησε η εταιρεία Focus και τα οποία παρουσίασε η πρόεδρος της εταιρείας κυρίαΞένια Κούρτογλου προκύπτει ότι οι έλληνες επιχειρηματίες νιώθουν αβεβαιότητα και ανασφάλεια, αν και δεν λείπει εντελώς και μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι θα προσαρμοστούν και θα ξεπεράσουν την κρίση. Υπεύθυνους για την κρίση θεωρούν το χρηματιστήριο, τις «φούσκες», τις ανεύθυνες κινήσεις πολλών επιχειρήσεων, την υπερκατανάλωση και την καλλιέργεια κλίματος φόβου και πανικού από τα ΜΜΕ, κυρίως από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. 

Δεν φταίνε οι ειδήσεις
Η άποψη ότι για την κρίση φταίει σε έναν μεγάλο βαθμό ο τρόπος με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης έχουν χειριστεί το θέμα διατυπώθηκε συχνά στις συζητήσεις του πρώτου πάνελ του συνεδρίου στο οποίο συμμετείχαν ανώτερα στελέχη ελληνικών επιχειρήσεων, κυρίως από τον κλάδο της επικοινωνίας. 

Σε έρευνα που παρουσίασε ο κ.

Θωμάς Γεράκης, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ερευνών Μac, μεγάλο μέρος των διαφημιζομένων αλλά και των διαφημιστών δηλώνει ότι τα μέσα ενημέρωσης έφεραν την κρίση νωρίτερα στη χώρα μας, ότι υπάρχει υπερβολή και δραματοποίηση της κατάστασης, ότι τις περισσότερες φορές οι πληροφορίες δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένες, ότι δεν γίνονται αναλύσεις των σημαντικών ειδήσεων από ειδικούς εμπειρογνώμονες, ότι υπάρχει ανισορροπία μεταξύ αρνητικών και θετικών ειδήσεων, με έμφαση στις αρνητικές, ότι τα δελτία ειδήσεων πανικοβάλλουν και ότι η τηλεόραση έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξιοπιστία της ως μέσο ενημέρωσης. 

Ο κ. Γεράκης ανέφερε επίσης ότι, όπως προκύπτει από την έρευνα, τα τηλεοπτικά δελτία έχουν χάσει την ελκυστικότητά τους ως «διαφημιστικό περιβάλλον», ενώ βλέπουμε το παράδοξο να αυξάνεται το τηλεοπτικό κοινό και να μειώνονται τα διαφημιστικά έσοδα. 

Η προσπάθεια απόδοσης των ευθυνών για τη διόγκωση της κρίσης στα μέσα ενημέρωσης βρήκε αντίθετους πολλούς από τους συνέδρους που συμμετείχαν στο δεύτερο πάνελ του συνεδρίου με θέμα τον ρόλο των ΜΜΕ στη διαχείριση της κρίσης. 

Ο κ. Κ. Κιμπουρόπουλος, πρόεδρος της Ενωσης Ιδιοκτητών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας, επεσήμανεότι «είναι ξεκάθαρο πως δεν δημιούργησαν τα ΜΜΕ την κρίση. Ομως τα μέσα οφείλουν να κατανοήσουν ότι έχουν μια σημαντική δύναμη στα χέρια τους και από τον τρόπο με τον οποίο θα τη διαχειριστούν θα εξαρτηθούν πολλά πράγματα. Τα κλισέ στην αγοράέχουν καταρρεύσει, αλλά και τα κλισέ στην ενημέρωση τελούν και αυτά υπό αναίρεση» . Ακόμη ανέφερε ότι τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να καταλάβουν ότι καλούνται να διαχειριστούν ένα τεράστιο θέμα, με τρομακτικές επιπτώσεις στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές.

«Η μονομέρεια και οι διάφοροι ιδεολογισμοί του παρελθόντος δεν ωφελούν. Ας μη γίνουν τα μέσα προπαγανδιστές της καταστροφής»κατέληξε ο κ. Κιμπουρόπουλος. 

Ο εκδότης της εφημερίδας «Real Νews» κ.Ν.Χατζηνικολάουαναφερόμενος στα συμπεράσματα της έρευνας που παρουσίασε ο κ. Γεράκης τόνισε ότι τα δελτία ειδήσεων δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν «περιβάλλον για διαφημίσεις», ενώ σε ό,τι αφορά την κρίση είπε:

«Ηταν πολλοί αυτοί που κατηγορούσαν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι δεν προβάλλουν την κρίση. Τώρα, λίγους μήνες αργότερα, συζητάμε ότι τα μέσα υπερπροβάλλουν την κρίση και την καθιστούν πιο τραγική». 

Σχετικά με την ισορροπία καλών και κακών ειδήσεων υπογράμμισε: «Δεν μπορώ να φανταστώ έναν δημοσιογράφο ο οποίος λίγο πριν από το δελτίο ειδήσεων θα κάθεται στο γραφείο του και θα "μαγειρεύει" μια αναλογία καλών και κακών ειδήσεων.Πώς θα συμβιβαστεί η δημοσιογραφική δεοντολογία με αόρατες συνταγές ισορροπίας ανάμεσα σε καλές και κακές ειδήσεις;»

Ο πρόεδρος της Ενωσης Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Ραδιοφωνικών Σταθμών Αθηνών κ. ΠέτροςΚωστόπουλοςαναφέρθηκε στο πρωτοφανές μέγεθος της κρίσης και είπε ότι είναι η χειρότερη που έχουμε ζήσει από τη δεκαετία του ΄30.

«Οτι θα υπήρχαν αμερικανοί οικονομολόγοι που να προτείνουν την κρατικοποίηση τραπεζών είναι κάτι που κανείς σε αυτή την αίθουσα δεν μπορούσε να διανοηθεί μέχρι πριν από λίγο καιρό.Το ζήτημα είναι ότι η σχέση ΜΜΕ και αγοράς δεν μπορεί να βασιστεί πάνω στο ρητό ο σώζων εαυτόν σωθήτω.Χωρίς συνεργασία ανάμεσα στους δύο τομείς,δεν πρόκειται να ξεπεραστεί η κρίση. Η δολοφονία των ΜΜΕ θα αποτελέσει κατά την άποψή μου την αυτοκτονία των brands»ανέφερε χαρακτηριστικά. 


Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ



Χρήσιμα Site και επιλογές μέσω internet.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009 10:01 πμ |

alt

Απολαύστε κινηματογραφικές ταινίες, δείτε βίντεο και τηλεοπτικές σειρές, ακούστε μουσική και δοκιμάστε την τύχη σας σε ποικίλα πολυχρηστικά (multiplayer) παιχνίδια (τάβλι, μπιλιάρδο, σκάκι, πόκερ, μπιρίμπα κ.ά.)... μένοντας σπίτι.Ψυχαγωγηθείτε από τη βολή της οικίας σας, διασκεδάστε χωρίς να το κουνήσετε ρούπι, όταν και όπως εσείς το επιθυμείτε, εξοικονομώντας χρόνο, κόπο και προπαντός χρήμα. Πώς μπορεί να γίνουν όλα αυτά τα θαυμαστά; Μέσω Internet φυσικά.

 

Ενας υπολογιστής και μια ευρυζωνική σύνδεση στο διαδίκτυο αποτελούν το εισιτήριό σας σε έναν αχανή ψηφιακό κόσμο οικονομικά συμφέρουσας (δωρεάν τις περισσότερες φορές) ψυχαγωγίας. Οι επιλογές άπειρες, οι δυνατότητες εντυπωσιακές και οι τιμές προνομιακές.

Ψηφιοποιημένο και εγκατεστημένο στο Διαδίκτυο, το σύνολο της κινηματογραφικής, τηλεοπτικής, καθώς και μουσικής παραγωγής βρίσκεται πλέον μόλις μερικά κλικ του ποντικιού σας μακριά, κλικ ικανά να «μετακομίσουν» στη μικρή οθόνη του υπολογιστή σας τις μεγαλύτερες (παλαιότερες αλλά και νεότερες) επιτυχίες της μεγάλης οθόνης δίνοντας μια διαφορετική, νέα σημασία στον όρο «home cinema».

Ξεχωρίζει
Τη «διανομή κατ οίκον των πάσης φύσεως (οπτικοακουστικών) υλικών» έχει αναλάβει πλήθος ιντερνετικών υπηρεσιών.

Εξέχουσα θέση μεταξύ αυτών κατέχει ποιο άλλο, το γνωστό τοις πάσι YouTube (www.youtube.com) στα ψηφιακά ράφια του οποίου κάθονται έτοιμα προς δωρεάν θέαση εκατομμύρια, εύκολα αναζητήσιμα (βάσει δημοφιλίας, λέξεων-κλειδιά κ.ά.) streaming βίντεο (τα πάντα, από πρωτοκλασάτες ταινίες και ερασιτεχνικά φιλμάκια μέχρι μουσικά κλιπ και τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ αυτών δε και πολλές ελληνικές παραγωγές).

Στην ίδια κατηγορία με τον κυρίαρχο ιστοχώρου του YouTube εντάσσονται και πολλές άλλες, λιγότερο λαοφιλείς μεν, αρκούντως αξιόλογες δε υπηρεσίες όπως η γνωστή για την έμφαση που δίνει στην ποιότητα της εικόνας, Vimeo (www.vimeo.com), η Veoh (www.veoh.com) , η Metacafe (www.metacafe.com), η Google Video (http://video.google.com) καθώς και η μηχανή βιντεο-αναζητήσεων Truveo (www.truveo.com).

Site με ελληνικές ταινίες και 465.000 επισκέπτες
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η αποκλειστικά ελληνικού ενδιαφέροντος Greek Movies (www.greek-movies.com ). Στον χώρο της εν λόγω υπηρεσίας η οποία λειτουργεί σε ρόλο «συναθροιστή» αλιεύοντας ελληνικά βίντεο από ποικίλες πηγές (YouTube, Veoh κ.ά.) και παραπέμποντας πίσω σε αυτές, θα βρείτε δελτία ειδήσεων, τηλεοπτικά σόου, σειρές, ταινίες, μαγνητοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις, μουσικά βιντεοκλίπ και αθλητικούς αγώνες. Δεδηλωμένοι στόχοι της Greek Movies είναι «να καλύψει το μεγάλο κενό που εξακολουθεί να υπάρχει στις επιλογές μετάδοσης ελληνικών οπτικοακουστικών έργων σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού ειδικότερα», καθώς και να εισαγάγει «μια νέα νοοτροπία στην τηλεθέαση», την επονομαζόμενη τηλεθέαση κατ απαίτηση, η οποία σας επιτρέπει να παρακολουθείτε «τα έργα που εσείς επιθυμείτε, τη στιγμή που εσείς διαλέγετε, οπουδήποτε κι αν βρίσκεστε». Μόνο τον περασμένο Φλεβάρη, η Greek Movies υποδέχτηκε 465.705 μοναδικούς επισκέπτες. Σε ανάλογα με αυτήν καθαρά ελληνικά «χωράφια», κινούνται και οι ιστότοποιwww.greektube.org , http://greek-movies.eu , http://greek-video.net  και http://greek-music.eu.  

Μουσική για όλα τα γούστα
Την τιμητική της έχει στον Ιστό και η (δωρεάν) μουσική. Εφοδιασμένοι με εντυπωσιακά πλούσιες σε υλικό «δισκοθήκες», έξυπνες μηχανές αναζήτησης και διαδραστικές «ανέσεις», ιστοχώροι όπως οι MySpace (www.myspace.com ), Imeem (www.imeem.com ), Last.fm (www.last.fm ), Facebook Music (www.facebook.com/Music), PureVolume (www.purevolume.com), We7 (www.we7.com ) και Lala (www.lala.com ) εγγυώνται κοινωνική δικτύωση μετά μουσικής και προσφέρουν ατέλειωτες ώρες δωρεάν online ακροάσεων, ενώ ταυτόχρονα δίνουν «βήμα», ως εύκολα προσβάσιμες και σφύζουσες από ζωή μουσικές «σκηνές», στους εκατομμύρια καλλιτέχνες, οι οποίοι πασχίζουν να ακουστούν εκεί έξω. Η υπηρεσία Awdio (www.awdio.com ) μάλιστα κάνει ένα βήμα παραπέρα και αναμεταδίδει ζωντανά, σε «απευθείας σύνδεση», τις μουσικές και τα DJ sets που βάζουν «φωτιά» στις πίστες κάποιων από τα δημοφιλέστερα νυχτερινά κλαμπ της υφηλίου. Επιπροσθέτως, στον Ιστό λειτουργεί πλήθος ψηφιακών «δισκοπωλείων» (ενδεικτικά αναφέρονται τα: iTunes, Spotify, 7digital, Rhapsody, eMusic και AmazonMP3) από τα οποία μπορεί κανείς να αγοράζει μουσική είτε με την κυκλοφορία είτε με το κομμάτι.

Ο «κήπος» με τα βιντεοπαιχνίδια
Πεδίο δόξης λαμπρό έχουν βρει στο Διαδίκτυο και τα κάθε είδους βιντεο-παιχνίδια (πέρα από τα Μαζικά Πολυχρηστικά Διαδικτυακά Παιχνίδια Ρόλων). Ενδιαφέρουσες επιλογές προσφέρει σε αυτόν τον τομέα ο ελληνικός δικτυακός «ζωολογικός κήπος» Zoo.gr (www.zoo.gr), «το ελληνικό web meeting point» με τους εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες στην επικράτεια του οποίου μπορείτε, μεταξύ άλλων, να αναμετρηθείτε on line (ένας προς έναν ή συμμετέχοντας σε τουρνουά) σε πλήθος παιχνιδιών (τάβλι, σκάκι, μπιρίμπα, μπιλιάρδο κ.ά.), να πάρετε μέρος σε «λεξοκόντρες» και άλλα ευφάνταστα.

 

 



ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

 


Γιατί είμαστε ανικανοποίητοι ;

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009 2:37 πμ |

alt

H εποχή πριν και γύρω από τις γιορτές είναι η κατεξοχήν περίοδος απόκτησης καινούργιων αγαθών. Aυτό ξεκινάει σαν μια διάθεση ευφορίας, μεγαλύτερης γενναιοδωρίας προς τον εαυτό μας και τους άλλους, σαν μια ανάγκη να φτιάξουμε γύρω μας αλλά και μέσα μας μια ατμόσφαιρα πιο εορταστική από τη συνηθισμένη καθημερινή και καταλήγει πολύ συχνά σε μια μανία για όλο και περισσότερα αγαθά, δώρα, αντικείμενα, δρώμενα. Όχι σπάνια, αυτή η μανία συνοδεύεται και από το παράπονο, τη νοσταλγία, την πικρία: «Aν είχα κι εγώ περισσότερα χρήματα, περισσότερο χρόνο, περισσότερες παρέες, καλύτερο σπίτι, καλύτερη δουλειά, πόσο καλύτερα θα περνούσα...».





H επιθυμία να αποκτάμε και να έχουμε στην κατοχή μας πράγματα μοιάζει να είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη ιδιότητα. Ίσως το γεγονός ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους, εν αντιθέσει με τα ζώα, δεν είναι αυτάρκεις μόνο με το πετσί τους, ότι για να επιβιώσουν χρειάζονται μία εστία, ρουχισμό, όπλα, εργαλεία, τα οποία γίνονται η προέκταση του εαυτού τους, τους κάνει ιδιαίτερα επιρρεπείς στη μανία συσσώρευσης αγαθών. Mε απλά λόγια, όσο περισσότερα και καλύτερα πράγματα κατέχει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια αισθάνεται. Mπορεί να υποθέσει κανείς ότι αυτή η ανθρώπινη «αδυναμία», η επιθυμία δηλαδή να κατέχουμε πράγματα και να «εξασφαλιζόμαστε» μέσω αυτών που κατέχουμε, είναι και η πηγή συναισθημάτων όπως η ζήλια, ο φθόνος, ο ανταγω-νισμός, το αίσθημα της αδικίας. Kαι αυτά κυρίως είναι τα συναισθήματα που μας κάνουν να νιώθουμε ανικανοποίητοι, να μη μας φτάνουν αυτά που έχουμε.



Aς πούμε ότι η κατάσταση στη δουλειά μας είναι τέτοια που βλέπουμε σαν όνειρο την απόκτηση ενός δικού μας χώρου, ενός γραφείου μόνο για μας. Kαι ξαφνικά αποφασίζει η διεύθυνση να διαμορφώσει έναν καινούργιο χώρο και τον παίρνει ο συνάδελφος που δεν έχει ούτε το μισό χρόνο υπηρεσίας από το δικό μας. Ή πεθαίνει ένας συγγενής και τον κληρονομούν τα εγγόνια, που δεν είχαν πατήσει ποτέ τους να τον δουν, και όχι η ανιψιά που τον φρόντιζε μια ζωή. Aυτά τα παραδείγματα δείχνουν πόσο δύσκολο είναι να είμαστε ευχαριστημένοι όταν οι άλλοι αποκτούν κάτι που δεν το αξίζουν, και που πιστεύουμε ότι το αξίζουμε εμείς, όταν δηλαδή αισθανόμαστε ότι μας έχουν αδικήσει. Aυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στους περισσότερους ανθρώπους. Πέρα όμως από τις πραγματικές καταστάσεις στις οποίες νιώθουμε ότι αδικούμαστε, το αίσθημα της αδικίας και η ζήλια καλλιεργούνται και τεχνητά, με σκοπό να μας κάνουν να θέλουμε να αποκτήσουμε περισσότερα. Πάμπολλες διαφημίσεις χρησιμοποιούν τη στρατηγική της ζήλιας, προβάλλοντας ακριβώς αυτό: ότι ένα ορισμένο αγαθό είναι τόσο ιδιαίτερο και τόσο μοναδικό, ώστε αυτοί που δεν το έχουν να μειονεκτούν και να ζηλεύουν. H αίσθηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε κάτι παραπάνω, κάτι ιδιαίτερο που έχει κάποιος άλλος, ότι υστερούμε σε κάτι σε σχέση με άλλους δεν μας αφήνει να νιώθουμε ευχαριστημένοι με όσα έχουμε, έστω κι αν αντικειμενικά αυτά είναι αρκετά.




Tο περίεργο είναι ότι, ακόμη κι αν ανήκουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τέτοιου είδους διαφημιστικά τεχνάσματα, παρ' όλα αυτά δεν είναι εύκολο να διατηρούμε το αίσθημα ικανοποίησης και επάρκειας με τη ζωή μας. Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που επιθυμούμε, επιδιώκουμε, ζηλεύουμε στους άλλους. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη γίνεται για τον άνθρωπο αντικείμενο ζήλιας και ανταγωνισμού. Yλικά αλλά και άυλα πράγματα, ακόμη και πράγματα που βρίσκονται πέρα από την επιρροή και τον έλεγχό μας μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι, ανεπαρκείς, δυσαρεστημένοι. Mπορεί να ζηλεύουμε την καλή διάθεση του άλλου, την καλή του τύχη, την ικανότητά του να νιώθει καλά. Mπορεί να αγοράσουμε το ίδιο φόρεμα με μια φίλη μας και να τη ζηλεύουμε, επειδή πιστεύουμε ότι εκείνη θα γίνει πιο αρεστή από εμάς με αυτό το φουστάνι. Δεν είναι καθόλου σπάνιο και απίθανο να ζηλεύουμε κάποιον που βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από μας, γιατί φανταζόμαστε ότι αυτός μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από μας. Mπορεί να ζηλεύουμε κάποιον που είναι άνεργος, επειδή έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από μας. Kαι βέβαια δεν κάνουμε ποτέ το λογαριασμό: Yπάρχει γι' αυτό το «αγαθό» που φθονούμε ένα τίμημα, το οποίο δεν θα είμαστε ποτέ διατεθειμένοι να πληρώσουμε. Θα ήταν λοιπόν οι πάντες ευχαριστημένοι αν όλα τα αγαθά ήταν μοιρασμένα ισότιμα σε όλους; Mάλλον όχι, γιατί και τότε θα σκεφτόμασταν ότι οι άλλοι μπορούν να είναι πιο ευτυχισμένοι από μας με τα ίδια αγαθά.






Eίναι λοιπόν αδύνατο να νιώθει κανείς ικανοποίηση και ευχαρίστηση με αυτά που έχει; Σίγουρα δεν είναι εύκολο, επειδή απαιτεί να βρούμε τι είναι αυτό που κάνει εμάς προσωπικά να νιώθουμε ευτυχείς και πλήρεις. Mπροστά στις αμέτρητες υποσχέσεις και τα αντικείμενα που υποτίθεται πως φέρνουν την ευτυχία, χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να βρει αυτά που του δίνουν πραγματική ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Aυτό είναι ένα «ταλέντο», που όμως μπορεί να καλλιεργηθεί. Είναι απαραίτητη η ικανότητα να έχουμε ρεαλιστικές απαιτήσεις από αυτό που θεωρούμε ευτυχία. Aνοιαπαιτήσεις μας για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι πολύ υψηλές, τότε είναι δύσκολο να μένουμε ικανοποιημένοι από αυτά που πετυχαίνουμε. Aν καταφέρουμε να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας, μπορεί να καταλάβουμε ότι οι «ελλείψεις» μας δεν είναι τόσο δραματικές και ότι αυτή την εντύπωση την έχουμε μόνον όσο μένουμε προσκολλημένοι σε αγαθά που είναι απλησίαστα για μας. Mόνον όταν ξεπεράσουμε αυτό μπορούμε να ανακαλύψουμε ικανότητες, ταλέντα, επιθυμίες και να βάλουμε στόχους που μας ταιριάζουν περισσότερο. Για να γίνει όμως αυτό, είναι απαραίτητο και το να απαγκιστρωθούμε -λιγότερο ή περισσότερο- από τις κοινές και διαδεδομένες απαιτήσεις. Ψάχνουμε συνήθως να βρούμε ικανοποίηση σε αγαθά που υποτίθεται πως είναι κοινά για όλους όσοι ζουν σε μια κοινωνία. Mέσα σε αυτό το προκαθορισμένο πλαίσιο προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τη δική μας ανάγκη για ευτυχία. Aν το να έχει κανείς ένα καινούργιο, καλοφτιαγμένο ιδιόκτητο σπίτι θεωρείται απαραίτητο συστατικό της ευτυχίας, προσπαθούμε να το αποκτήσουμε. Tο ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα: μεγάλο καινούργιο αυτοκίνητο, δουλειά που αποφέρει όσο το δυνατό περισσότερα χρήματα, «κανονική» οικογένεια, «τακτοποιημένη», «σίγουρη» ζωή, εξωτικά ταξίδια, καλά εστιατόρια, συμμετοχή σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, μοντέρνα και πρώτης ποιότητας ρούχα, εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας, καλή σωματική κατάσταση, νεανικότητα, ωραία και φροντισμένη εμφάνιση και πολλά-πολλά άλλα. Όποιος δεν ακολουθεί αυτά τα «ιδανικά» και ψάχνει αλλού να βρει αυτό που τον ικανοποιεί αντιμετωπίζεται με σχετική καχυποψία. Eύκολα στιγματίζεται ως «περίεργος», «στον κόσμο του» και ως περιθωριακός αυτός που αρνείται να ακολουθήσει την «πεπατημένη» στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας. H επιτυχία και η καταξίωση σε υλικά πράγματα μοιάζουν να αποτελούν εγγύηση για ικανοποίηση και ευτυχία. Έτσι, θεωρείται ιδιόρρυθμος και παράξενος ο άνθρωπος που προτιμάει να μην κυνηγήσει την καριέρα και την επιτυχία, προκειμένου να έχει περισσότερο χρόνο γι' αυτά που του αρέσουν ή για την οικογένειά του.

Μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι βρίσκουν νόημα σε αυτό που κάνουν




Aυτοί όλοι αντιμετωπίζονται με δυσπιστία και «μπερδεύουν» τους συνανθρώπους τους, που δεν μπορούν να φανταστούν ότι μπορεί άυλα πράγματα να προσφέρουν τελικά περισσότερη ευτυχία και πληρότητα. Kι όμως, αν θεωρήσουμε ως παράμετρο ευτυχισμένης ζωής το υποκειμενικό αίσθημα πληρότητας, την έλλειψη μεμψιμοιρίας και πικρίας και τα χαμηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών, μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι έχουν καταφέρει τα εξής:

, όσο «λίγο» και χωρίς νόημα κι αν μοιάζει αυτό. Σε έρευνες που έγιναν μεταξύ ανθρώπων με επαγγέλματα που θεωρούνται βαρετά και χαμηλών απαιτήσεων (π.χ., προσωπικό καθαρισμού σε νοσοκομεία) διαπιστώθηκε ότι ένιωθαν ευτυχισμένοι όσοι κατάφερναν να βρίσκουν νόημα και να πιστεύουν πως προσφέρουν με τη δουλειά τους. Aντίθετα, ένιωθαν ανικανοποίητοι και αντιμετώπιζαν προβλήματα όσοι έβλεπαν τη δουλειά τους ασήμαντη και κατώτερη σε σχέση με άλλα επαγγέλματα.

 H αίσθηση ότι είναι κάποιος ανεξάρτητος (κάτι που απαιτεί πολλές φορές να «κατέβει ο πήχης» των υλικών απαιτήσεων) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να νιώθει ικανοποιημένος. Όποιος θεωρεί ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του είναι λιγότερο ευαίσθητος σε καθημερινές αδικίες και αισθάνεται λιγότερη ζήλια και φθόνο γι' αυτά που έχουν οι άλλοι.

 Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που αναπτύσσουν πρωτοβουλίες και δραστηριοποιούνται πολιτικά ή κοινωνικά στο χώρο τους, επειδή πιστεύουν ότι έτσι μπορούν -έστω και λίγο- να συμβάλλουν στο να αλλάξει κάτι γύρω τους, είναι περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους από όσους μένουν αδρανείς και βλέπουν τον εαυτό τους σαν θύμα των εξελίξεων.

, να κατανοήσουμε καλύτερα (αν ψάξουμε) τις φιλοδοξίες μας και τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας και από τη ζωή. Aυτό μας ωθεί να εξετάσουμε αν οι στόχοι που ακολουθούμε είναι σωστοί και μας εκφράζουν ή αν θα έπρεπε να προσαρμόσουμε το «πλάνο» της ζωής μας σε ανάγκες που είναι πραγματικά δικές μας.



Λουίζα Βογιατζή



Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.


πηγη vita.dolnet.gr





Δρόμοι φονιάδες, τρελοί οδηγοί και εθνική ψυχανάλυση

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009 11:01 πμ |

alt

Την απάντηση την έχουμε στην άκρη της γλώσσας: Ποιος φταίει που σκοτωνόμαστε στον δρόμο; Ο δρόμος. Εγινε μια έρευνα για τα τροχαία και το 90% των οδηγών τα ρίχνει στο οδόστρωμα. Αν όμως οδηγείς σαν κότα, δηλαδή τηρείς το όριο ταχύτητας (αυτό που συνήθως είναι γελοιωδώς χαμηλό), υπάρχουν ελπίδες για ασφαλείς μετακινήσεις. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι υπάρχουν πινακίδες με το όριο οι οποίες δεν είναι κρυμμένες πίσω από ένα δέντρο ή μια παράνομη διαφημιστική ταμπέλα. Ο,τι και να πούμε κατέχουμε την πρωτιά στα τροχαία μέσα στην Ευρώπη. Κάθε ημέρα σκοτώνονται έξι άνθρωποι, με το αυτοκίνητο να είναι η πρώτη αιτία θανάτων στη χώρα μας. Πώς τα μάθαμε όλα αυτά; Εγινε έρευνα από το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς». Είναι μια Μη Κυβερνητική Ομάδα, από αυτές δηλαδή που έρχονται να συμπληρώσουν το κυβερνητικό κενό. Ο κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως υπουργός Μεταφορών για την ελληνική απερισκεψία στο τιμόνι, επειδή όμως το κοντέρ γράφει ήδη δύο μήνες στο εν λόγω υπουργείο θα πρέπει να αναλάβει δράση. Από τις απαντήσεις που ακολουθούν θα καταλάβετε γιατί. Στο ερωτηματολόγιο απάντησαν οδηγοί ταξί από τέσσερις πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Χαλκίδα) και διερχόμενοι από τη γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου. Μεταφέρουμε τις εντυπώσεις από τις «ελεύθερες ερωτήσεις», αυτές στις οποίες οι οδηγοί απαντούν αυθόρμητα. Αιτιολογούν την κακοδαιμονία της ασφάλτου. Πρώτο πρώτο έρχεται η «έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής», το οποίο πιθανότατα συνδέεται με τους υπουργούς Μεταφορών και Παιδείας. Διαχρονικά. Αν ο κ. Στυλιανίδης λάβει μέτρα και επιχορηγήσει προγράμματα, τα αποτελέσματα θα καταγραφούν σε 15 χρόνια- ίσως δεν κάνουμε πρόοδο γιατί ακολουθούμε πολιτικές τού «εδώ και τώρα». Οι οδηγοί αποδίδουν ευθύνες επίσης στη «χορήγηση διπλωμάτων σε άσχετους» (επί λέξη) και τούτο το συνδέεουν με τη διαφθορά. Ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες με λαδώματα, για τα κυκλώματα που λυμαίνονται τις εξετάσεις; Σε άλλη έρευνα, με αντικείμενο τη διαφθορά, το υπουργείο Μεταφορών είχε βγει Νο 1. Οχι μόνο για τις εξετάσεις αλλά και για τα φακελάκια στα ΚΤΕΟ. Πάντως η «κακή κατάσταση οχημάτων» είναι όγδοη στη λίστα με τα αίτια του κακού. 

Ας δούμε πού αλλού καταλογίζουν ευθύνες οι οδηγοί. Βρισκόμαστε στην τρίτη θέση και κατεβαίνουμε: μεγάλη ταχύτητα, ασέβεια σε νέους οδηγούς/γυναίκες, γέροι οδηγοί, χρήση κινητών, χρήση προβολέων. Πιο χαμηλά από όλα τα κακά είναι το μεθύσι. Στις ερωτήσεις-πατρόν, όπως είπαμε και πιο πάνω, φταίνε πρωτίστως οι λακκούβες. Εξι στους δέκα τα ρίχνουν στον κακό φωτισμό και στις προβληματικές διασταυρώσεις. Οι μισοί στην κακή σήμανση. Μετά έρχεται η ώρα της αλήθειας, ερωτήσεις για τον ανθρώπινο παράγοντα. Στην επιθετική συμπεριφορά αποδίδουν τα τροχαία το 85,6%. Προσοχή όμως. Το ποσοστό είναι αναλόγως υψηλό όταν κατηγορούμε τους άλλους. Φταίνε «οι πολλαπλές παραβάσεις των άλλων οδηγών» (83,1%). Δεν λέει κανείς «φταίω εγώ που πατάω γκάζι κι όποιον πάρει ο Χάρος». Στην ανοιχτή ερώτηση για το οδικό δίκτυο το όλο πρόβλημα εντοπίζεται στην «έλλειψη κιγκλιδωμάτων και νησίδων» και στην «ανάγκη για περισσότερες λωρίδες». Τα πορίσματα επιβεβαιώνουν την υποψία ότι κάθε Ελληνας νιώθει να κρύβει μέσα του έναν Νίκι Λάουντα. 

Ανατρέχουμε σε άλλη πηγή ρωτώντας τίς πταίει. «Μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στο ατύχημα (85%-92%) έχει ο άνθρωπος και από 4% περίπου το όχημα και ο δρόμος» (Ι. Τάκος, πρώην διευθυντής Τροχαίας). Ιδού πού απέδιδε το πρόβλημα ο ειδικός- για να το πιάσουμε από την άλλη μπάντα. Ανέφερε: υπερβολική ταχύτητα, παραβίαση προτεραιότητας, αντικανονικό προσπέρασμα, κίνηση αντίθετη στο ρεύμα, αντικανονική στροφή- αδικαιολόγητοι ελιγμοί, χρήση εκτυφλωτικών φώτων, μη τήρηση απόστασης ασφαλείας, παραβίαση σηματοδότησης, επικίνδυνη στάθμευση σε οδό ταχείας κυκλοφορίας. Ο πρώην επικεφαλής της Τροχαίας ρωτούσε (Σύνδεσμος Επιτελών Εθνικής Αμυνας, 2005): «Αν ένας οδηγός μεθυσμένος τρέχει με υπερβολική ταχύτητα σε ολισθηρό δρόμο, στον οποίο δεν υπάρχει προειδοποιητική πινακίδα επικίνδυνης στροφής και ανατραπεί το όχημα, πόσοι και ποιοι παράγοντες ευθύνονται για το ατύχημα αυτό;». 

Τέτοιες έρευνες δεν είναι «κουβέντα να γίνεται» ούτε έχουν νόημα αν δεν οδηγούν κάπου. Ο κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης μπορεί να ρωτήσει τι έκαναν οι ομόλογοί του στο εξωτερικό. Γιατί στο διάστημα 1980-1997 σε όλη την Ευρώπη κατάφεραν να μειώσουν τους νεκρούς από τροχαία κατά 30%; Κάτι θα ξέρουν οι άνθρωποι, δεν έκαναν μαγικά. Μήπως εθνική ψυχανάλυση; 



Δωρη Κεζα απο το tovima.dolnet.gr






Το ξύλο στην καθημερινοτητά μας.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 4:29 μμ |

alt

Ανεξάντλητες είναι οι διηγήσεις κάποιων μικρασιατών μαραγκών που είχα την τύχη να ακούσω παλαιότερα, με πιο εντυπωσιακή αυτή για την καρυδιά. Έλεγαν ότι, καθώς έσχιζαν στη μέση μια πολύ λεπτή σανίδα από ξύλο καρυδιάς, για να φτιάξουν το λεγόμενο καπλαμά (το λεπτό φύλλο), που σκέπαζε συνήθως τις πόρτες στις ντουλάπες, αποτυπωνόταν επάνω του κατά κάποιον τρόπο το πρόσωπο όποιου στεκόταν ακριβώς απέναντι εκείνη τη στιγμή! Μέχρι τώρα, δεν κατάφερα να ελέγξω πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτή τη διήγηση, αλλά την έχω φυλάξει σαν ένα δείγμα του σεβασμού που έτρεφε για το υλικό του ο παλιός τεχνίτης και της πίστης ότι δούλευε με κάτι εντελώς ζωντανό. Σήμερα οι μελαμίνες και τα MDF δεν είναι σε θέση να σε «σπρώξουν» σε αντίστοιχη μυστικιστική αντιμετώπιση, αλλά για τα ξύλα που βάζουμε στο σπίτι εξακολουθεί να ισχύει ότι θα χάσουμε αν δεν τα βλέπουμε σαν κάτι ζωντανό. 

Ξυλεία πολυεθνική 
Ρωτήσαμε κάποιον που μιλά με πολλούς πελάτες κάθε μέρα και μας είπε ότι στην τελική επιλογή των αγοραστών παίζει ρόλο πιο πολύ η εμφάνιση και πολύ λιγότερο οι ιδιότητες της κάθε ποικιλίας. Και αυτό, βέβαια, ο κάθε έμπορος δεν το αφήνει ανεκμετάλλευτο. Μπαίνοντας σήμερα σε μια μεγάλη έκθεση κάποιος που έχει μπλέξει με μια νέα οικοδομή ή κάποια ανακαίνιση, αισθάνεται να κατακλύζεται από εντυπώσεις, αφού το υλικό παρουσιάζεται θαυμάσια και του προσφέρεται πλέον μια τεράστια ποικιλία από ξύλα. Ξύλα για τον εξωτερικό χώρο και ξύλα για τον εσωτερικό, ξύλα για τα δάπεδα, ξύλα για επενδύσεις σε τοίχους και ξύλα για να μπαίνουν σε κουπαστές. Τα ξύλα είναι εισαγωγής, πλην σπανίων εξαιρέσεων που εμφανίζονται πιο πολύ στη Βόρεια Ελλάδα όπου υπάρχουν δάση καστανιάς. Οι εισαγωγές γίνονται από όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου: Ευρώπη, Αφρική, Ασία, Νότια και Βόρεια Αμερική. 

Σε ποια κατηγορία «παίζει» το ξύλο σας; 

Από όποιο δέντρο και να διαλέξουμε το παρκέ μας, έχει σημασία ο τρόπος που είναι κομμένος και επεξεργασμένος ο κορμός στο εργοστάσιο. 

Ο Αν τα σύνορα των δακτυλίων του ξύλου φαίνονται σαν ίνες που «τρέχουν» παράλληλα μεταξύ τους, τότε χαρακτηρίζεται ως ισόβενο. 

Ο Αν έχει κοπεί έτσι ώστε να εμφανίζεται κάτι σαν ανοιχτόχρωμη ανταύγεια, αυτό ονομάζεται χρυσαλίδα. 

ΟΑν στα ξύλα από δρυ, στο ίδιο κομμάτι, εμφανίζονται δύο διαφορετικές αποχρώσεις, αυτό ονομάζεται διχρωμία. 

Επομένως, κάθε ξύλο μπορεί να είναι: 
1. Έξτρα Ισόβενο: Δεν έχει χρυσαλίδα, ρόζους ή άλλες φυσικές ατέλειες, και τα νερά του είναι παράλληλα. 

2. Έξτρα: Ξύλο ισόβενο που μπορεί να παρουσιάζει χρυσαλίδα. 

3. Α: Τα νερά απέχουν περισσότερο, αλλά χωρίς ρόζους ή άλλες φυσικές ατέλειες. 

4. Α/Β: Ξύλο ισόβενο ή φαρδύβενο, με μικρούς ρόζους ή άλλες μικρές φυσικές ατέλειες, και μέτριες διχρωμίες. 

5. Β: Έχουμε όλα τα παραπάνω



Μέσα στο σπίτι 
Τα ξύλα για τα δάπεδα στο εσωτερικό χωρίζονται σε: 


ΟΛαμινέιτ (laminate). Πρόκειται για φωτογραφία ξύλου(!) επάνω σε ένα μείγμα από ξυλοπολτό και ρητίνες, που μπαίνει επάνω στο υπόστρωμα και δεν τρίβεται. 
ΟΠρολουστραρισμένα και γενικά προεπεξεργασμένα, τα οποία έχουν, είναι η αλήθεια, πολύ καλή εμφάνιση, αλλά υπάρχουν και σε αυτά μειονεκτήματα. Συχνά, δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα χημικά με τα οποία έχει γίνει η επεξεργασία τους και μπορεί να είναι επιβλαβή. Επίσης, για να πάρουν αυτή την ελκυστική ζεστή όψη, τα έχουν περάσει με κάποιο λάδι. Το λάδι, όμως, αφήνει ανοιχτούς τους πόρους του ξύλου και αυτό το κάνει ευάλωτο σε λεκιάσματα, αφού όποιο υγρό πέσει εισχωρεί βαθιά από τους ανοιχτούς πόρους. Τέλος, επειδή πρόκειται για λεπτό φύλλο ξύλου που το κολλούν σε μια οποιαδήποτε καλά προετοιμασμένη επιφάνεια δαπέδου, δεν αντέχει σε πολλά τριψίματα ανανέωσης, άρα δεν μπορούμε να υπολογίζουμε ότι θα παραμείνουν λαμπερά και καλοσυντηρημένα για πολλές δεκαετίες. 
ΟΣυμπαγή (μασίφ). Το λεγόμενο συμπαγές παλιό κλασικό παρκέ που συνιστούν για τα εσωτερικά δάπεδα αυτοί που ξέρουν από ξύλο, έστω και φθηνό, κατά προτίμηση από 20 έως και 22 χιλιοστά. Μπαίνει είτε σε σταθερή βάση από καδρόνια δεύτερης ποιότητας ξυλείας και καρφώνεται σε αυτά είτε, αν υπάρχει δυσκολία για κάτι τέτοιο, γίνεται κολλητό απευθείας σε επιφάνεια από κόντρα πλακέ ή OSB. 

Τα δέντρα που γίνονται ...; παρκέ 

1.Δρυς λευκή και κόκκινη: Η κόκκινη διαφοροποιείται από τη λευκή μόνο ως προς την απόχρωση. 

2.Iroko: Ανθεκτικό ξύλο από την Αφρική, που κάνει και για έξω και έχει δοκιμαστεί εδώ και χρόνια στην ελληνική πραγματικότητα. 

3.Doussie-Lingue:Είναι από τα πιο ανθεκτικά ξύλα στον κόσμο, παρουσιάζει ελάχιστες διακυμάνσεις στη συστολή και διαστολή του και το αποκαλούν «Ο βασιλιάς της Αφρικής». 

4.Teak Αφρικής:Ξύλο με πολύ καλές ιδιότητες. 

5.Καρυδιά Αμερικής:Ξύλο με καλές μηχανικές ιδιότητες και καφέ-μοβ χρώμα. 

6.Wenge:Ξύλο πολυτελείας με υψηλή ανθεκτικότητα. 

7.Tauari:Ξύλο της Kεντρικής και Nότιας Αμερικής με κρεμ-λευκό χρώμα. 

8.Merbau:Ασιατικό ξύλο που έχει τα προτερήματα του Dοussie. 

9. Έλατο:Το βρίσκεις σε φτηνές κατασκευές



Θέλετε ξύλο ...; και έξω; 
Τα παρκέτα για εξωτερικούς χώρους, τύπου deck όπως λέγονται, δημιουργούνται από ξύλα βγαλμένα από κορμούς δέντρων που έχουν μεγαλώσει με φυσικό τρόπο σε δάσος. Τικ, Τικ Αφρικής, Ιρόκο, Μπανγκιράι, Ίρε είναι σκληρά ξύλα με αντιολισθητικές ιδιότητες και κατάλληλα για εξωτερική χρήση. Ο αναγνώστης αξίζει, επίσης, να γνωρίζει ότι εδώ και πολλούς αιώνες ήταν κοινή γνώση πως το προσεκτικό κάψιμο της επιφάνειας του ξύλου σε φωτιά το έκανε πιο ανθεκτικό, αν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί σε ανοιχτό χώρο. Για παράδειγμα, τα ξύλα που χρησιμοποιούσαν οι Βίκινγκς για φράχτες τα κατεργάζονταν με αυτό τον τρόπο. Αλλά, από τη δεκαετία του '90, έχει πλέον καθιερωθεί στις σκανδιναβικές χώρες να θερμαίνουν το ξύλο στους 180° C, ενώ αυτό σκεπάζεται από υδρατμούς, και να το κάνουν εξαιρετικά ανθεκτικό. 
Ο
Περιποιηθείτε το. Και τα παρκέτα εξωτερικού χώρου χρειάζονται επάλειψη με ένα ειδικό λάδι (όπως είναι το biopin/Wetter), ενώ κατά διαστήματα η εργασία αυτή πρέπει να επαναλαμβάνεται. Ευτυχώς, υπάρχουν πλέον βερνίκια με πολύ ήπια σύσταση, που περιέχουν μόνο φυτικούς διαλύτες, φυτικά έλαια και ρητίνες που διεισδύουν βαθιά στο ξύλο, αφού παρασκευάζονται από πρώτες ύλες παρμένες από τη φύση. 
Ο
Προσοχή, όμως: Εφόσον δια λέξαμε να χρησιμοποιήσουμε ξύλο, είναι σημαντικό να διαβάζουμε προσεκτικά τη σύσταση ενός προϊόντος πριν το χρησιμοποιήσουμε για επάλειψη, γιατί μπορεί να εμπεριέχει ουσίες που εκπέμπουν βλαβερές αναθυμιάσεις για χρόνια. 

Κι αν δεν είναι μασίφ ξύλο; 
Όταν πρόκειται για άλλα προϊόντα ξύλου, όπως τα κόντρα-πλακέ, οι μοριοσανίδες (νοβοπάν), οι ινοσανίδες (MDF) και οι μελαμίνες, πρέπει να προσέξουμε τις συγκολλητικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κάθε προϊόντος. Όπως αναφέρεται στον Οδηγό της Green-peace «Πράσινη Κατανάλωση»: «Από περιβαλλοντική άποψη, εκείνο που χρήζει προσοχής είναι οι συγκολλητικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κάθε προϊόντος. Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη ουσία είναι η ουρία-φορμαλδεΰδη (UF). Άλλες ουσίες που περιέχουν φορ μαλδεΰδη είναι οι φαινολικές (PF) και μελαμινικές (MF) ρητίνες. Με την πάροδο του χρόνου, η φορμαλδεΰδη εκλύεται στο περιβάλλον και μπορεί να προκαλέσει το λεγόμενο «σύνδρομο του άρρωστου κτιρίου», δηλαδή μια σειρά από δυσμενείς επιπτώσεις, όπως αναπνευστική δυσχέρεια, κινητική αταξία και δερματίτιδες, ενώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως η φορμαλδεΰδη έχει ταξινομηθεί ως πιθανώς καρκινογόνος ουσία για τον άνθρωπο». 
ΟΣτην ελληνικη αγορα υπάρχουν γενικά δύο τύποι: Οι μοριοσανίδες και ινοσανίδες κλάσης Ε1, με χαμηλή εκπομπή φορμαλδεΰδης, και οι μοριοσανίδες και ινοσανίδες κλάσης Ε2, με υψηλότερη εκπομπή φορμαλδεΰδης. Είναι σαφές ότι θα πρέπει να προτιμάται η πρώτη κατηγορία. 
ΟΣτη διεθνή αγορα μπορεί να βρει κανείς προϊόντα ξύλου με σχεδόν μηδενικές εκπομπές φορμαλδεΰδης και οι καταναλωτές θα πρέπει να πιέζουν τις εταιρείες να στραφούν προς αυτή την κατεύθυνση. 
ΟΕναλλακτικά, αντί για τα προϊόντα φορμαλδεΰδης, χρησιμοποιούνται συχνά ισοκυανιούχες ρητίνες. Οι ρητίνες αυτές έχουν το πλεονέκτημα να εξατμίζονται λιγότερο από τις αντίστοιχες της φορμαλδεΰδης, αλλά είναι κι αυτές επικίνδυνες, κυρίως όταν καούν, οπότε παράγεται, μεταξύ άλλων, και τοξικό υδροκυάνιο. 

Τι να προσέξετε 

Στην τοποθετηση. Κατ' αρχάς, για να κρατήσει ένα πάτωμα χρόνια, έχει σημασία να γίνουν οι κατάλληλες κινήσεις: Πρέπει δηλαδή τα ξύλα να μείνουν 15 ημέρες στο χώρο που θα τοποθετηθούν, χωρίς όμως να καρφωθούν. Μετά το μοντάρισμα, το κάρφωμα και το τρίψιμο, το πάτωμα πρέπει να μείνει έτσι άλλες 2 εβδομάδες, πριν περαστεί με βερνίκι οικολογικών προδιαγραφών. 

Στη δομηση. O χώρος πρέπει να έχει ολοκληρωθεί, δηλαδή να έχουν μπει πόρτες και τζάμια, η θερμοκρασία να είναι στους 16-20°C και η σχετική υγρασία 

στο 40-50%. 

Στη συστολη-διαστολη. Τα ξύλα δεν πρέπει να ακουμπούν στον τοίχο, αλλά να μένει ένα κενό, γύρω στο 1 εκ. περίπου, από την πιο κοντινή κάθετη επιφάνεια. Το κενό αυτό το γεμίζουν με μια ειδική «μαστίχα», όπως λέγεται, για δύο λόγους: Πρώτον, για να μη δημιουργούνται ηχογέφυρες, δηλαδή να μη μεταδίδονται οι κραδασμοί του πατώματος στους πλαϊνούς κάθετους τοίχους και από εκεί στους άλλους ορόφους, και δεύτερον για να μπορεί το ξύλο να συστέλλεται και να διαστέλλεται ελεύθερα, διότι αντιδρά στις μεγάλες μεταβολές της υγρασίας του γύρω χώρου, δημιουργώντας προβλήματα στους αρμούς. Γι' αυτό, η παρουσία υγραντήρα στο χώρο κάνει καλό, όπως και το να υπάρχει μόνιμος αερισμός του πατώματος με εξαεριστικές σχάρες στις άκρες κοντά στους τοίχους. 

Στην επιδαπεδια θερμανση. Όσοι βάζουν επιδαπέδια θέρμανση και από επάνω ξύλο, δεν πρέπει να διαλέγουν σε παρκέ μασίφ σα νίδες με πλάτος μεγαλύτερο από 13 εκ. και σε προγυαλισμένο ξύλο πλάτος μεγαλύτερο από 17 εκ., γιατί κάποια στιγμή έντρομοι θα δουν το πάτωμά τους να σκάει σε διάφορα σημεία. 

Στη συντήρηση. Γυαλιστικά υλικά, όπως κερί και λάδι, μπορεί να θαμπώσουν το πάτωμα, ενώ ένα σφουγγάρισμα με καλά στυμμένο πανί, βουτηγμένο σε διάλυμα νερού μαζί με πράσινο σαπούνι, είναι μια όχι πολύ γνωστή, αλλά αποτελεσματική και φτηνή λύση καθαρισμού και συντήρησης. Γενικά, καλό θα είναι να είμαστε προσεκτικοί με την επιλογή, την επάλειψη και τη συντήρηση του ξύλου, γιατί είναι υλικό ζωντανό και, όταν δεν του φερόμαστε σωστά, τιμωρεί (π.χ. είναι πιθανό ένα δυναμικό ξύλο σε κλειστό μπαλκόνι να «πετάξει» έξω τα τούβλα).



Ευχαριστούμε για τη συνεργασία τις κ. Ευαγγελία Καλιαντά και Μαίρη Λίτσα της «Dipo» (www.dipo.gr) και τον κ. Νίκο Σαρδάνη της «Biopin» (www.biopin.gr). Και το περιοδικό vita.gr

Βιβλιογραφία 
" «Πράσινη κατανάλωση», Greenpeace (www.greenpeace.gr). 
" «Οικολογική Αρχιτεκτονική», Κ. και Θ. Τσίπηρα, εκδόσεις Κέδρος. 


O έλληνας και η κούρσα του.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009 4:14 πμ |

alt


Ηταν πάντα ένα λαοφιλέστατο μέτρο το «όνειρο του φτηνού γιώτα-χι». Δεν είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση δίνει κουρσάκια στον λαό για να γίνει πιο συμπαθής. Κάθε φορά, βέβαια, υπάρχει μια ευγενής θεωρία πίσω από τα τζάμπα αμάξια: οι πρώτες αποσύρσεις, ας πούμε, έγιναν για «οικολογικούς» λόγους.

Να αντικαταστήσουν οι Ελληνες, έλεγαν, τα «σαπάκια» παλιάς τεχνολογίας με τα νέα, τα καταλυτικά, για να καθαρίσει ο αέρας. Ασχετο που σήμερα η «αλλαγή καταλύτη» στην Ελλάδα είναι το νέο σύντομο ανέκδοτο.

Τώρα, το ευγενές κίνητρο είναι η καταπολέμηση της κρίσης. Να κινηθεί η αγορά των αυτοκινήτων, που έχει πάθει μεγάλο στραπάτσο. Να ξεφορτώσουν τα κοντέινερ με τα αζήτητα, που σαπίζουν στα τελωνεία. Να πέσει καμιά παραγγελία, γιατί χανόμαστε.

Σχεδόν ανθρωπιστικό το ακούς το μέτρο, κάτι σαν ευεργεσία από την οποία κερδίζουν όλοι. Το ότι τα φτηνά ΙΧ υπήρξαν ένα διαχρονικό προεκλογικό «σιγουράκι» είναι εντελώς συμπτωματικό: άντε καλέ, μην πάει ο νους μας στο πονηρό.

Θα αγοράσω καινούργιο αυτοκίνητο, αν πραγματικά τα ελαφρύνουν σημαντικά από τις δυσβάσταχτες κρατικές επιβαρύνσεις. Είμαι υποχρεωμένη να το κάνω. Από κάπου πρέπει να ισοφαρίσω τη φορομπηξία του έκτακτου «φόρου κρίσης» (την οποία υφίσταμαι μαζί με χιλιάδες χαζο-Ελληνες, μόνο και μόνο επειδή διαπράττω το μέγα σφάλμα να είμαι ειλικρινής στις δηλώσεις μου).

Αλλο ένα αμάξι, άλλο ένα γκαζάτο λούσο, μερικοί ακόμα τόνοι δηλητηρίου στο περιβάλλον, άλλη μια «παροχή», άλλη μια τετραετία. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην αλλάζει τίποτα, σαν να μη μάθαμε, όλοι μας, τίποτα καινούργιο.

Καθώς ξεφυλλίζω με καινούργιο ενδιαφέρον τους καταλόγους των περιοδικών αυτοκινήτων, αισθάνομαι ενθουσιασμένη, αθώα και χαζή, σαν τους ιθαγενείς, που αντάλλασσαν μια ήπειρο για μερικές χρωματιστές χάντρες. Ετοιμη να παραδοθώ, ακόμα μια φορά, χωρίς καμιά διάθεση αντίστασης. Να το πάρουμε με δερμάτινα καθίσματα;


 

Γράφει η Ρίκα   Βαγιάνη



«Ψηφιακές» οι σχέσεις των ανθρώπων πια.

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009 2:44 πμ |

alt

Αντικείμενο μελέτης των πανεπιστημίων έχουν αρχίσει να γίνονται οι σχέσεις, φιλικές και μη, που ξεκινούν από τους κοινωνικούς τόπους δικτύωσης Facebook, MySpace και Twitter.

Το πανεπιστήμιο του Κάνσας ασχολείται ήδη με το πόσο χρήσιμες έχουν αποδειχθεί, μέχρι σήμερα, αυτές οι προσωπικές ιστοσελίδες, καθώς και με τις συνέπειες του «νέου τύπου» συνομιλιών της ψηφιακής εποχής που έχουν ως αποτέλεσμα τις εφήμερες σχέσεις.


Πηγή: University of Kansas


Να «τζιζ» κανείς ή να μην «τζιζ»;

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009 4:43 πμ |

alt

Να τον κλείσω; Να μην τον κλείσω;

Στέκομαι σαν χάνος μπροστά στον γενικό διακόπτη του ρεύματος, ενώ το σώμα μου παραλύει από μια αμφιθυμία που θα ζήλευε μέχρι και ο Αμλετ. Σήμερα είναι αυτό το πώς το λένε, το «κλείστε τα φώτα για μία ώρα». Διαμαρτυρία για το περιβάλλον.

Να τον κλείσω: Γιατί όχι; Ακόμα και οι συμβολικές διαμαρτυρίες είναι καλύτερες από την απάθεια και την απραξία. Μία ώρα είναι, θα περάσει. Μία ώρα χωρίς τον βόμβο της τηλεόρασης, χωρίς τον μπέμπη να αλληθωρίζει μπροστά στον Μπομπ τον Μάστορα, μία ώρα χωρίς θερμοσίφωνα, χωρίς υπολογιστή, χωρίς (Παναγιά και Χριστέ μου) Ιντερνετ. Θα την αντέξω.

Ετσι κι αλλιώς στη γειτονιά μας κόβεται το ρεύμα, το νερό, το τηλέφωνο, απροειδοποίητα, για ακαθόριστο αριθμό ωρών, χωρίς εξηγήσεις, εδώ και χρόνια. Λόγω «βλαβών». Στη μία ώρα θα κολλήσουμε; Που είναι και πολιτικώς ορθή;

Από την άλλη μεριά, γιατί να τον κλείσω; Μου φαίνεται τόσο μάταιη, τόσο ανεπαρκής αυτή η πρωτοβουλία μπροστά στο κολοσσιαίο πρόβλημα της ενέργειας, που αισθάνομαι λίγο καραγκιόζης να ανεβοκατεβάζω γενικούς υπακούοντας σε προστάγματα.

Αλυσοδεμένοι στις τσιμινιέρες έπρεπε να ήμασταν ήδη, μαζί με τα παιδιά μας, αν θέλαμε πραγματικά να διαμαρτυρηθούμε για τα ενεργειακά εγκλήματα που συντελούνται στην ανθρωπότητα.

Αλλά ας μην το χοντρύνω. Ας κάνω φόκους στον διακόπτη μου. Να τον κατεβάσω ή να τον αφήσω εκεί που είναι; Να «τζιζ» κανείς ή να μην «τζιζ»;

Μετά καταλαβαίνω ότι όλη αυτή η τρικυμία στο κρανίο μου άξιζε περισσότερο από την ίδια τη «συμβολική» διαμαρτυρία. Με έκανε να σταματήσω, να σκεφτώ, να θυμώσω.

Δεν ξέρω τελικά τι θα κάνω με τα φώτα του σπιτιού, αλλά τουλάχιστον τα λαμπάκια του μυαλού μου αναβόσβησαν θυμωμένα. Πολλές φορές. Κάτι είναι κι αυτό.



Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη




Σαν..........σκηνή από κωμωδία

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009 9:50 μμ |

alt

«Η καλύτερη κυβέρνηση που είχε ποτέ η Ελλάδα ήταν ο Παπαδόπουλος! Η χούντα!», αναφώνησε ο θείος ενώ καθόμασταν φιλήσυχα στο κυριακάτικο τραπέζι. Τα πιρούνια έμειναν για μια στιγμή μετέωρα, δυο κεφάλια κουνήθηκαν απαξιωτικά, η θεία αναστέναξε κι εγώ στραβοκατάπια και βάλθηκα να βήχω: σκηνή από κωμωδία με τον Λάμπρο Κωσταντάρα, μ' εμένα στο ρόλο του Λάμπρου Κωσταντάρα. 

«Μας έχουν πάρει φαλάγγι οι Κινέζοι!», συνεχίζει ο θείος με αποτέλεσμα μεγαλύτερη σύγχυση. «Του έχουν γίνει έμμονη ιδέα οι Κινέζοι», εξηγεί χαμηλόφωνα η θεία. «Επειδή μαζεύουν ρευστό από παντού... Κι επειδή πουλάνε φτηνά πράγματα...» 
Α, μάλιστα. 
Τι κάνει όμως ένα δημοκρατικό πρώην βιοτέχνη και νυν συνταξιούχο των 500 ευρώ, ξαφνικά χουντικό; Γιατί ο άνθρωπος -που δεν του λείπει ούτε η μόρφωση, ούτε η ευγένεια- μουντζώνει τους πολιτικούς, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τις δημόσιες υπηρεσίες, τις τράπεζες και τους Κινέζους; Τι του φταίει;
Μεταξύ άλλων, ο θείος διαμαρτύρεται γιατί στην Ελλάδα εισάγουμε προϊόντα που παράγουμε, ή που μπορούμε εύκολα να παραγάγουμε: π.χ. κάναμε εισαγωγή αιγυπτιακής πατάτας, καθώς και κινέζικης σταφίδας (σουρεάλ), κινέζικου λαδιού (πολύ σουρεάλ) και κινέζικου σκόρδου (πάρα πολύ σουρεάλ). Ευλόγως, ο θείος τα έχει βάλει με τους Κινέζους («πουλάνε ρούχα που τα φοράς και ξύνεσαι!») αν και, στην πραγματικότητα, τα έχει βάλει με το νεοφιλελεύθερο laissez-faire το οποίο επιτρέπει στον καθένα να κάνει ό,τι του κατεβαίνει στο εμπόριο χωρίς κρατικό παρεμβατισμό. Κάθεται λοιπόν ο θείος -μιας και είναι, όπως είπα, συνταξιούχος- και γράφει επιστολές σε υπουργούς και δημοσιογράφους: «Συγκρατήστε τις εισαγωγές», «Ενθαρρύνετε την καλλιέργεια της γης», «Πριμοδοτήστε τα ελληνικά προϊόντα», «Ιδρύστε κοινωφελή τράπεζα για τους αγρότες, τους βιοτέχνες, τους μικρο-βιομηχάνους», ενώ συχνά εμπλέκεται σε τηλεφωνικές διαμάχες με διοικητικούς υπαλλήλους: «Η Ελλάδα, κύριέ μου, είναι άγονη χώρα», του λέει ο γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, πράγμα που μεταμορφώνει το θείο σε έξαλλο πατριώτη. Πράγματι, η εποχή όπου το σχολικό εγχειρίδιο έγραφε ότι η Ελλάδα είναι «μια μικρή χώρα», «με βουνά», «που βγάζει λάδι, σταφίδες και πορτοκάλια» έχει παρέλθει. Η Ελλάδα είναι, εν δυνάμει, μια μίνι-υπερδύναμη: η γεωγραφία της -το μέγεθος, τα βουνά, το κλίμα- παραμένουν τα ίδια· ωστόσο, η ψυχολογία θα έπρεπε να έχει αλλάξει.

Αλλά δεν έχει. Έτσι, ο θείος επιστρέφει κάθε Πέμπτη από τη Λαϊκή βλαστημώντας: οι τιμές των ελληνικών προϊόντων δεκαπλασιάζονται στη διαδρομή τους από τον παραγωγό στον καταναλωτή· τα φρούτα από τη Χιλή είναι φτηνότερα. Μια μέρα αγοράζει το φτηνότερο προϊόν που βρίσκει: σιτάρι. «Μα τι θα το κάνουμε το σιτάρι;» ρωτάει αγανακτισμένη η θεία. «Κόλυβα», απαντάει ο θείος και βάζει ευθύς την ποδιά για να τα φτιάξει. Η κοινωνική δυσαρέσκεια έχει προκαλέσει ένα είδος θανατολαγνείας. Την οποίαν, σημειώνω, επιτείνει η επαφή του θείου με τα ιατρεία και τα νοσοκομεία: υπολογίζει ότι τα τελευταία χρόνια έχει ξοδέψει 5.000 ευρώ σε φακελάκια. Με ρωτάει: «Αυτό συμβαίνει παντού;». Απαντώ: «Δεν συμβαίνει παντού, συμβαίνει όμως και αλλού». Συμφωνούμε ότι για την κατάσταση στην υγεία δεν φταίνε οι Κινέζοι· ότι φταίνε οι κυβερνήσεις: η εισοδηματική και φορολογική τους πολιτική.
«Η χούντα δεν φορολογούσε τα χαμηλά εισοδήματα», επιμένει ο θείος, ενώ εγώ κοιτάζω με ένταση το πιάτο μου. Δεν μ' αρέσουν οι καβγάδες. Κυρίως όταν η φράση που ακολουθεί είναι απολύτως λογική: «Το αφορολόγητο ετήσιο εισόδημα θα έπρεπε να είναι 30.000 και όχι 10.000»· «Να γίνουν έλεγχοι σε όσους δηλώνουν υπόπτως χαμηλά εισοδήματα». Ο θείος ισχυρίζεται ότι στα μαγαζιά της γειτονιάς του κανείς επαγγελματίας δεν δίνει απόδειξη· ότι αν ζητήσεις απόδειξη δημιουργείς εχθρούς. «Δηλαδή πάρ' το αβγό και κούρευ' το», λέει, αποκαρδιωμένος, ενώ εγώ κουνάω σαν χαζή το κεφάλι γιατί ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η έκφραση. «Και δεν φτάνουν όλα αυτά... Ξέρεις πόσα φροντιστήρια υπάρχουν στο οικοδομικό τετράγωνο; Τέσσερα! Ένα σε κάθε γωνία! Τα σχολεία έχουν εξελιχθεί σε μονοεδρικά δικαστήρια που καλούν τους μαθητές σε απολογία για να τους τιμωρήσουν βαθμολογικά. Με τη σειρά τους, οι μαθητές ζητούν τη βοήθεια συνηγόρων-φροντιστών... Και ούτω καθ' εξής... Ένα ολόκληρο διεφθαρμένο σύστημα... Ο κάθε μαθητής πληρώνει 500 ευρώ το μήνα στο φροντιστήριο...» Ούτε γι' αυτό φταίνε οι Κινέζοι.
Ώρα για επιδόρπιο: «Θέλετε μπανάνες;» «Όχι, δεν θέλουμε μπανάνες». «Θέλετε γλυκό κυδώνι;» κτλ. Ο θείος συνεχίζει: «Σε λίγο θα εκδοθούν λυσάρια για τα μαθήματα της πρώτης δημοτικού...» «Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις, φταίνε και οι εκπαιδευτικοί: μερικοί είναι ήρωες, άλλοι είναι τεμπέληδες και βολεψάκηδες!». Έρχεται η θεία με το κυδώνι: «Το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τους αγρότες... Γιατί τα καφενεία είναι γεμάτα όλη μέρα;» (Δεν ξέρω, δεν απαντώ. Ξέρω όμως ότι, στην Ήπειρο, οι αγρότες αρνήθηκαν να καλλιεργήσουν ακτινίδια -όπως πρότεινε η ΕΕ- διότι, μολονότι είναι πιο κερδοφόρα από τα εσπεριδοειδή, απαιτούν περισσότερο κόπο.)

Γιατί είμαστε χώρα με ασυνάρτητη οικονομία, παιδεία, υπηρεσίες; Διότι, απαντάει ο θείος, οι Έλληνες ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους· διότι τα πάντα συρρικνώνονται σε ψήφους και σε μίζες. Κανείς δεν φαίνεται να έχει όραμα, κι αν κάτι αφαιρεθεί από το οικοδόμημα -π.χ. αν καταργηθούν τα φροντιστήρια, ή αν εξυγιανθεί ο διοικητικός μηχανισμός- το οικοδόμημα θα καταρρεύσει: Πώς θα απορροφηθούν οι καθηγητές; Πώς οι μαθητές θα μπορέσουν να ερμηνεύσουν, αβοήθητοι, τα μαθητικά συγγράμματα που δεν αντιστοιχούν στις διανοητικές τους ικανότητες; Πού θα εργαστούν τόσοι και τόσοι που προσελήφθησαν με ρουσφέτια; Και ποιος θα τους πληρώνει; «Τι θα κάνουμε το παπαδαριό αν χωριστεί η εκκλησία από το κράτος και οι παπάδες πάψουν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι;» αναρωτιέται ρητορικά ο θείος, ο οποίος έχει τόσο αγανακτήσει με την υπόθεση του Βατοπεδίου ώστε διστάζει ανάμεσα στην στρατευμένη αθεΐα και το δωδεκάθεο. «Να τους χαρτζιλικώνουν οι πιστοί με τον οβολό τους», απαντάει μοναχός του.
«Υπάρχει έλλειμμα κοινωνικής αριστεράς», αποτολμώ, και τότε ξεσηκώνεται θύελλα: για τη γενιά του θείου, «αριστερά» είναι το ΚΚΕ· για μένα πάλι όχι. «Το ξέρεις», μου λέει, «ότι στο 18ο συνέδριο οι "σύντροφοι" εκλήθησαν να ξαναδιαβάσουν τον Στάλιν; Και να τον επανεκτιμήσουν διότι, λέει, έχει δυσφημιστεί από τους αντικομουνιστές;» 
«Και μη χειρότερα», μουρμουρίζω πάνω από το κυδώνι. Πάντως, γι' αυτό ίσως να φταίνε και οι Κινέζοι.




Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ



 

Ελπίζω να 'ρθουν.... στο party.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009 7:01 πμ |

alt

Στο ποτάδικο που πάω, το Σάββατο σκάνε οι αλεξιπτωτιστές. Φάτσες που περνάνε ξαφνικά, για μια φορά, και μετά δεν τις ξαναβλέπεις. Περιεργάζονται το χώρο, πίνουν λίγο, γουλιά γουλιά - φαίνονται άμαθοι στο ξενύχτι. Την περασμένη βδομάδα ήταν δυο κορίτσια λίγο γινωμένα - θα μπορούσες να τα πεις γυναίκες ελλιπούς ζήτησης. Είχαν την πλάτη στον τοίχο και κοίταζαν τους άντρες. Η μια είχε μακριά κόκκινα μαλλιά, με σίξτις χωρίστρα δεξιά, σαν ηρωίδα του free cinema. Και το ντύσιμό της είχε κάτι παλιό: το κραγιόν, έχοντας ξεφύγει, της έβαφε στραβά το κάτω χείλος. Δεν μίλαγε καθόλου με τη διπλανή της κι είχε ύφος περίλυπο. Φλέρταρε διστακτικά, στο λάθος περιβάλλον του συγκεκριμένου μπαρ, και μετά χαμήλωνε τα μάτια. Έφυγαν πριν τη μία, πιο βαρύθυμες από ό,τι μπήκαν. Αν έκανες ένα γύρω με το βλέμμα σου, έβλεπες ζευγάρια της στιγμής, υπερντυμένα κι ημιεπίσημα, ασύμπτωτους χαρακτήρες που τους έδενε η ανάγκη του Σαββατόβραδου. Zευγάρια του φόβου και της συνθήκης.

Δυο χιλιόμετρα πιο κάτω, στους σταθμούς του μετρό, ένα άλλο τάργκετ γκρουπ έπηζε. Μαθητές, φοιτητές, χαροκόποι του Wallpaper στο Γκάζι. Η γλαρή καλοπέραση μιας ξεντωμένης εφηβείας που γίνεται ακκισμός, έξη και τελικά τρόπος ζωής. Λέξεις που σέρνονται άθυμα, πολλή χημεία, free press και Ίντερνετ - αιώνες στο μουράγιο του Hoxton. Διασχίζω το στυλάτο πλήθος, όπως διασχίζει κανείς τα πλήθη: με λίγη ασφυξία.

Δεν συνηθίζω να βγαίνω τα Σάββατα. Με τρελαίνει το τρελό ψάξιμο των γύρω μου. Όλοι θέλουν να φάνε μέσα σε τρεις ώρες το μέλι μιας ολόκληρης βδομάδας - που συνήθως πέρασε στεγνά. Αν γίνεις πίτα, ίσως και το απολαύσεις. Χώμα ήσουν και χώμα ξαναγίνεσαι. Αλλά, δεν αντέχω πια το πολύ λιώμα, οπότε αναγκαστικά προσβλέπω σε «ποιοτικότερες» απολαύσεις. Στη μέθη της Δευτέρας, ας πούμε. Και τα συνειδητοποιημένα ναυάγια της Τρίτης. Τις μοναξιές της Τέταρτης - και ούτω καθεξής.

Ήθελα όμως να πω ότι αυτά τα τελευταία Σαββατόβραδα που από σύμπτωση ξώκειλα στις πιάτσες της διασκέδασης, είδα ότι λίγα πράγματα αλλάξανε από το 1956 που ο Κάρελ Ράιζ γύριζε το Momma don't allow, και ο Ρίτσαρντσον το Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί για τα εκρηκτικά μεθύσια της εργατικής τάξης στο μαυρόασπρο Λονδίνο. Το ζόρι μιας βδομάδας που ξεθυμαίνει σαν βαλβίδα σε κατσαρόλα ατμού. Και την περίληψη χαράς που ζουν, με ένα είδος ανήκουστης κραυγής, όσοι είναι άμαθοι στην καλοπέραση. Σαν τους «Πάππες» του Μπέικον.

Για ένα ακόμα ανεξιχνίαστο λόγο λίγα πράγματα αλλάξανε και από τη μελαγχολία που αφήνει εκείνο το τραγούδι του Τσιτσάνη:

Χωρίσαμε απόβραδο κι ήτανε Σαββατόβραδο
Κι 
ως τα βαθιά χαράματα με πνίξανε τα κλάματα.

Βλέποντας τα κορίτσια να φεύγουν άπαρτα από το ποτάδικο το περασμένο Σάββατο, είδα ξανά πόσο κρίμα είναι να μένουν αζήτητες οι ερωτικές επιθυμίες.


ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ


Ένας ακόμη αστικός μύθος καταρρίπτεται.....

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009 10:00 μμ |

alt

Βλέπουμε ένα συμπαθητικό κορίτσι να περνάει από μπροστά μας και αμέσως τρέχουμε να της προσφέρουμε από τη σακούλα με τα γαριδάκια. Δέχεται με ευχαρίστηση και πιάνουμε κουβέντα μασουλώντας. «Κάνουμε αντάρτικο τρώγοντας στο μετρό» της λέμε. «Κι εγώ μαζί σας παιδιά» απαντάει, χώνοντας το χέρι βαθιά μέσα στα γαριδάκια.

Αναρωτηθήκαμε γιατί όταν μπαίνουμε στους χώρους του μετρό ξαφνικά γινόμαστε εξαιρετικά νομοταγείς και πολιτισμένοι. Εξαιρούνται φυσικά κάποια σπρωξίδια για να μπει κανείς στο βαγόνι ή το γεγονός ότι δεν καθόμαστε πάντα στη δεξιά πλευρά στις κυλιόμενες σκάλες, αφήνοντας ελεύθερο το αριστερό μέρος. Και ενώ εκεί έξω στους δρόμους και τα πεζοδρόμια επικρατεί ο πλήρης χαμός, με το που εισερχόμαστε στα έγκατα της πόλης, όλα αλλάζουν. Συμμορφωνόμαστε λες και είμαστε κάτοικοι της Ελβετίας και αυτό είναι κάπως παρανοϊκό.

Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα πείραμα σε σταθμούς του μετρό της Αθήνας. Κατεβήκαμε στον πρώτο σταθμό, στο Σύνταγμα, στις δυόμισι το μεσημέρι (ώρα αρκετά μεγάλης αιχμής) με σκοπό να κάνουμε διάφορα πράγματα, τα οποία απαγορεύονται από τους κανονισμούς λειτουργίας. Εννοείται ότι ο σκοπός μας δεν ήταν να ρυπάνουμε ή να βάλουμε σε κίνδυνο τον εαυτό μας αλλά απλά πράγματα όπως να φάμε, να πιούμε και να περάσουμε την ώρα μας καθισμένοι στους χώρους του μετρό, παρακολουθώντας τους επιβάτες. Ακυρώσαμε λοιπόν τα εισιτήριά μας και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε με τις κυλιόμενες σκάλες προς την αποβάθρα με προορισμό την Εθνική Άμυνα.

Ύπνος στις αποβάθρες

Η πρώτη μας απόπειρα αφορούσε την άσκοπη παραμονή στις αποβάθρες του σταθμού, η οποία είναι στη λίστα με τις απαγορεύσεις. Βρήκαμε δυο άδεια καθίσματα, ακριβώς κάτω από τις κάμερες ασφαλείας, και στρογγυλοκαθίσαμε, έτοιμοι για αρμένικη βίζιτα. Η συχνότητα των συρμών αυτές τις ώρες είναι κάθε τέσσερα λεπτά. Είδαμε πολλούς συρμούς να περνούν κουβεντιάζοντας και γελώντας. Έχει ενδιαφέρον για αλλαγή να μην είσαι ένα κομμάτι από το πλήθος που βιάζεται να πάει στο σπίτι του ή να προλάβει το επόμενο ραντεβού αλλά να είσαι απέξω, ένας παρατηρητής, και να φτιάχνεις ιστορίες για τους ανθρώπους. Μ' αυτά και μ' αυτά τα πρώτα τρία τέταρτα της ώρας περνούν και έχουμε αρχίσει να πιανόμαστε. Τα μεταλλικά καθίσματα δεν είναι και τόσο αναπαυτικά, προφανώς επίτηδες, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Αφού δεν μας έχει γίνει ακόμα καμία σύσταση ή παρατήρηση αποφασίζουμε να περάσουμε στη δεύτερη παράβαση, τον ύπνο. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ξαπλώσουμε φαρδιά πλατιά στα καθίσματα διότι υπάρχουν χωρίσματα ανά κάθισμα, οπότε βγάζουμε τα παλτά μας για να σκεπαστούμε και βολευόμαστε όπως όπως, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο ρολόι. Είναι τρεις και είκοσι. Κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε τους ψόφιους κοριούς. Μόνο κατά διαστήματα τα μισανοίγουμε για να δούμε αν έχουν μαζευτεί από πάνω μας οι αστυνομικοί του σταθμού. Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Δεχόμαστε μόνο κάποια βλέμματα γεμάτα περιφρόνηση από τους περαστικούς. Αυτό και τίποτ' άλλο. Είναι αλήθεια ότι δύσκολα μπορεί να σε πάρει ο ύπνος στο σταθμό, αφού κάθε λίγο και λιγάκι ακούγονται οι συρμοί που έρχονται και φεύγουν, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα, το βουητό του κόσμου και δεν μπορείς να κάνεις και τις καλύτερες ξάπλες. Δεν αντέχουμε πολλή ώρα έτσι. Έχουν περάσει μόνο είκοσι λεπτά αλλά σηκωνόμαστε έχοντας καταρρίψει και το δεύτερο μύθο. Αν κάποιος είναι πολύ κουρασμένος, μπορεί να ρίξει ένα γρήγορο ύπνο στο μετρό, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς.

Εκμέκ, πατατάκια, μπίρα

Στη συνέχεια αποφασίζουμε να γίνουμε λιγάκι πιο τολμηροί και συμφωνούμε να πάρουμε κάτι απέξω για να φάμε και να πιούμε. Λίγο πριν σηκωθούμε από τις θέσεις μας, τελείως αστραπιαία και αψυχολόγητα ανοίγω την ομπρέλα μου και κάθομαι έτσι για ακόμα λίγο. Γυρνούν και κοιτούν όλοι, μερικοί με πολύ άγριο ύφος, αλλά κανείς δεν λέει τίποτα. Ουδέν σχόλιο για την τρελή. Συνεχίζουμε με την ομπρέλα ανοικτή προς την έξοδο, περνούμε μπροστά από τους εργαζομένους στο σταθμό και τους αστυνομικούς. Τίποτα, όλα είναι πολύ φυσικά. Μπορεί να νομίζουν ότι είμαστε επέκταση του έργου του Γιώργου Ζογγολόπουλου «Ομπρέλες», που είναι εγκατεστημένο στο σταθμό. Ποιος ξέρει!

Βγαίνουμε και πάλι στο φως της μέρας και εφοδιαζόμαστε με πατατάκια και γαριδάκια, μπίρες, αναψυκτικά από το περίπτερο κι ένα εκμέκ καταΐφι από το αγαπημένο μας ζαχαροπλαστείο. Κατεβαίνουμε και πάλι κάτω, αφού έχουμε ακυρώσει νέο εισιτήριο, και αυτήν τη φορά πάμε και καθόμαστε στην αποβάθρα με προορισμό τον Άγιο Αντώνιο. Η ώρα είναι τέσσερις παρά πέντε. Βρίσκουμε και πάλι θέσεις κάτω από κάμερες ασφαλείας και ξεκινάμε την τέταρτη απόπειρα «ανάρμοστης» συμπεριφοράς σε σχέση με ένα φοβερό «ταμπού» για τους χώρους του μετρό: την κατανάλωση φαγητού και ποτού. Ανοίγουμε τα πατατάκια, αρχίζουμε να τα μασουλάμε και μετά από λίγο ανοίγουμε και τις μπίρες. Οι επιβάτες μας κοιτούν με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. «Μα καλά, δεν ξέρουν ότι αυτό απαγορεύεται!» σκεφτόμαστε ότι θα λένε από μέσα τους. Έχουμε στήσει τρελό γλέντι με τα junk και τις μπίρες και αυτό μας κάνει να χαλαρώσουμε περισσότερο. Πού και πού ακούμε από τα μεγάφωνα τη στάνταρ ανακοίνωση που λέει ότι απαγορεύεται η κατανάλωση ποτού και φαγητού. Ανοίγουμε και το κουτί με το εκμέκ και βουτάμε τα κουταλάκια στα σιρόπια. Μπαίνω στον πειρασμό να ανάψω κι ένα τσιγάρο, αλλά τελικά δεν το τολμώ. Είπαμε, μην το παρατραβάμε. Αφού έχουμε λυσσάξει με τα τσιπς, λέμε να αλλάξουμε περιβάλλον. Μαζεύουμε τα σκουπίδια μας και μπαίνουμε στον πρώτο συρμό που περνά. Κατεβαίνουμε στο σταθμό της Ομόνοιας και ξανανεβαίνουμε για να πάρουμε ακόμα μερικές μπίρες. Κατεβαίνοντας και πάλι, ελαφρώς ζαλισμένοι, αλλά, ξαλαφρωμένοι από τις αναστολές, ανοίγουμε τις μπίρες ακριβώς μπροστά στους αστυνομικούς, οι οποίοι δεν δίνουν καμία, μα καμία σημασία. Κατεβαίνουμε στην αποβάθρα με προορισμό τον Άγιο Δημήτριο. Η ώρα είναι πέντε και δέκα. Έχουμε περάσει σχεδόν τρεις ώρες υπογείως, τρώγοντας, πίνοντας και σαχλαμαρίζοντας, τελείως ανενόχλητοι και χαρούμενοι που έχουμε καταφέρει να καταρρίψουμε το μύθο της αυστηρής λειτουργίας του μετρό.

Σε λίγο βλέπουμε ένα συμπαθητικό κορίτσι να περνάει από μπροστά μας και αμέσως τρέχουμε να της προσφέρουμε από τη σακούλα με τα γαριδάκια. Δέχεται με ευχαρίστηση και πιάνουμε κουβέντα μασουλώντας. «Κάνουμε αντάρτικο τρώγοντας στο μετρό» της λέμε. «Κι εγώ μαζί σας παιδιά» απαντάει, χώνοντας το χέρι βαθιά μέσα στα γαριδάκια.


Μερόπη Κοκκίνη



Ενα μπουκάλι νερό..... και σταθερές ορθοπεταλιές.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009 9:20 μμ |

alt

Eυαισθητοποιημένοι με την περιβαλλοντική απειλή, θυμωμένος με την καπιταλιστική ασυδοσία των πολέμων για πετρέλαιο, αισιόδοξοι με την αρχή μιας νέας χρονιάς, σε πολλά επίπεδα,  αφήνουμε τις (ψευδο-) ανέσεις των, έστω και απίστευτης ακρίβειας σε χρόνο, αγγλικών μέσων μαζικής μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένου και του αρχετυπικού αγαπημένου μαύρου ταξί, και δοκιμάζουμε  ό,τι πιο trendy αυτήν τη στιγμή στο Λονδίνο και τον κόσμο: το ποδήλατο. Ο κύκλος της ζωής θέλει πίστη. Λίγες θυσίες. Πολύ κέφι. Ενα μπουκάλι νερό. Και σταθερές ορθοπεταλιές.

 

Τα Veloheld, των αρκετά μυημένων στο σπορ Γερμανών Neongrau.id, είναι λιτά σχεδιαστικά, αλλά σας προσφέρουν τη δυνατότητα για δικό σας mix & match, πάντα σε λευκό και μαύρο, που έτσι κι αλλιώς είναι καλή παλέτα για να στυλιζάρετε τη βόλτα σας στην πόλη.  
www.veloheld.de

 

Ιταλικό αιώνιο στυλ και σχεδιαστικές λεπτομέρειες που προωθούν το design. Επηρεασμένη προφανώς και από το όνομά του, που κατά το ήμισυ σημαίνει «μπροστά», η μεγάλη Ιnvicta ανέθεσε στον Odoardo Fioravanti να επαναπροτείνει το κλασικό καλαθάκι. Για τα ψώνια. Για το ποδήλατο. Για μπροστά. Avanti popolo! 
www.invicta.it

Η πολύ καταξιωμένη Ilaria Marelli απασχολήθηκε, και πάλι από την Invicta, που έχει αναλάβει κατά πολύ το benessere των γειτόνων, για να τους παραδώσει μια προστατευτική κουκούλα για το αγαπημένο δίτροχο. Κίτρινη σαν νιτσεράδα, θα αντέξει όποια νεροποντή. Και δεν θα χάσετε το δικό σας ξεχωριστό μέσο ανάμεσα σε δεκάδες άλλα ίδια παρκαρισμένα.

 

Ο,τι κάνει η ως άνω κουκούλα σε επίπεδο οπτικής, το κάνει η Hoop σε επίπεδο κλοπής. Μοιάζει με υπερμεγέθες δακτυλίδι, που με τη βοήθεια αλυσίδων μπορεί να κλειδώσει πολλά ποδήλατα μαζί κάτω στη γη. Και είναι και υπέροχο να το κοιτάζεις. Δήμε Αθηναίων, είναι κανείς εκεί;  
www.nola.se

 

Ο Andrew Ritchie άφησε το 1968 το Πολυτεχνείο με ένα δίπλωμα μηχανικού. Το 1975 κατασκεύασε το iconic Brompton. Γιατί iconic; Γιατί αρκούν μόλις 20 δευτερόλεπτα για να ανοίξεις και να κλείσεις το «σπαστό» ποδήλατο και να το μεταφέρεις εύκολα στον ώμο σου, καθότι τα 12 κιλά του δεν θα σε δυσκολέψουν. Γι' αυτό.  
www.brompton.co.uk

 

Σε μια νεώτερη, τώρα, Αγγλία, και σε ένα πολύ καινούριο μαγαζί, φιγουράρει μια φρέσκια ιδέα. Ανακύκλωση, ακόμη και για ποδήλατα φτιαγμένα από καλάμια. Το έχω αγγίξει, είναι σούπερ κομψό και νιώθεις ότι κάνεις και κάτι καλό.   
www.eco-age.com

 

Στα γνωστά Muji μπορείτε να δοκιμάσετε μια πιο οικονομική -και πιο ιαπωνική- εκδοχή ενός «σπαστού» δικύκλου. Μισό κιλό ελαφρύτερο, πιο αλουμινένιο, πιο space, πιο street. Πιο πιτσιρικάδικο. Οπως το επόμενο.  
www.muji.com

 

Θυμίζει το ένδοξο BMX της σκανδαλιάρικης, και με πολλές τούμπες, εφηβείας μας. Είναι δημιουργία του Jens Martin Skibsted, του οποίου η χώρα, η Δανία, και έχει μεγάλη παράδοση, και τρέφει άκρατη αγάπη για το συγκεκριμένο στυλ ζωής. Λέγεται Biomega, από τη Ζωή. Και είναι μόνιμο έκθεμα στο MoMA του Σαν Φρανσίσκο. Υποκλίνομαι! www.biomega.dk

 

Αντί τέλους. 
Αντί αρχής.

 

Μη νομίζετε πως ό,τι διαβάσατε αφορά αποκλειστικά και μόνο αφοσιωμένους στο design ανθρώπους. Ή ανθρώπους ορκισμένους εναλλακτικούς. Μια μειονότητα, δηλαδή. Διόλου. Πόλεις σαν το Λονδίνο, που έχω καθημερινή ευκαιρία να βλέπω πώς εξελίσσεται, έχουν θέσει μεγάλους στόχους. Και πράττουν αναλόγως. Με αρχή τον πρώην δήμαρχο Livingstone και επόμενη σκυτάλη τον ούτως ή άλλως απρόβλεπτο Jones, η ιδέα είναι σύντομα 1 στους 10 κατοίκους να επιλέγει αυτόν τον τρόπο.

Μιλάμε για λαό δηλαδή. Σε όλη την Ιταλία, που πάλι είμαι σε θέση να γνωρίζω καλά, έχουν ήδη συσταθεί αξιόλογα γραφεία ενδυνάμωσης αυτής της επιλογής, όπως το  www.ciclofficina.org, που αναλαμβάνουν από την τεχνική υποστήριξη στον δρόμο μέχρι πιο επικοινωνιακά - «διαφημιστικά» projects.

Στις βόρειες χώρες ο αλληλοδανεισμός =με σεβασμό και οργάνωση- σκόρπιων ποδηλάτων είναι θεσμός χρόνια τώρα. Σχεδόν από τότε που «εκείνοι ήταν στα δέντρα και εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες». Για να μην αρχίσω με Κίνες, Ταϊλάνδες, Βιετνάμ κ.λπ. Και ούτε και να ξανακαταλήξω σε μουρμούρες για την ανυπαρξία και ποδηλατικής παιδείας εδώ. Βαρέθηκα τις μουρμούρες. Από σήμερα, αγκαλιάζω τις πράξεις. Σηκώνομαι από τον καναπέ. Δρω. Και σας καλώ.

Πιστέψτε το. Είναι γεγονός. Το ποδήλατο είναι ελευθερία, ελαφρότητα, άσκηση, χαρά. Είναι slow. Και προτείνει με τον πλέον fun τρόπο μια ακόμη ίσως λύση στους απειλητικούς καιρούς ενός recession. Και αυτό σήμερα δεν είναι απαραίτητα κακό. Θα σας δω εκεί έξω. Κι αν δε σας αρέσει το νερό, μπορείτε στην ειδική θήκη να βάλετε έναν freddo. Σαν ένα δικό σας, προσωπικό installation. Γιατί αυτό είναι η τέχνη της ζωής.


Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΠΕΛΛΑ




Kούκλος ετών 70.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009 3:35 πμ |

alt

Σ' ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο μοναχικός μαραγκός Τζεπέτο αποφασίζει να φτιάξει έναν ξύλινο κούκλο για να του κρατά συντροφιά. Τον ονομάζει Πινόκιο και από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνει ότι το δημιούργημά του είναι ξεχωριστό: Μιλάει, γελάει, κάνει αταξίες και, όταν λέει ψέματα, μεγαλώνει η μύτη του. Εχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μικρού παιδιού φυλακισμένα σ' ένα ξύλινο σώμα μέχρι που μια καλή νεράιδα κάνει τα μαγικά της και τον μεταμορφώνει σε κανονικό αγόρι. Πριν από 70 χρόνια, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ πήρε το πασίγνωστο παραμύθι και το έφτιαξε ταινία κινουμένων σχεδίων. Λίγο πριν σβήσει τα κεράκια των πλατινένιων του γενεθλίων, ο Πινόκιο αφέθηκε στα χέρια των ειδικών, που, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, του έκαναν ψηφιακό ...; λίφτινγκ και τον επαναλανσάρουν σ' ένα συλλεκτικό DVD με πολλά extras.

Πώς γεννήθηκε ο Πινόκιο;
Η πραγματική του ιστορία, που μοιάζει περισσότερο με θρίλερ παρά με παραμύθι, ξεκινά το 1881 στη Φλωρεντία. Ο τζογαδόρος δημοσιογράφος Κάρλο Λορεντσίνι, γνωστός με το ψευδώνυμο Κάρλο Κολόντι, έπρεπε να ξεπληρώσει ένα χρέος από χαρτιά κι έτσι συμφώνησε να γράψει μια ιστορία -τον Πινόκιο- σε συνέχειες, για την εβδομαδιαία παιδική εφημερίδα «Il giornale dei bambini». Επειτα από 15 τεύχη, ο συγγραφέας βαρέθηκε τον πρωταγωνιστή του και επιχείρησε να τον σκοτώσει, βάζοντάς τον να κρεμαστεί.

Οι αναγνώστες και ο εκδότης του αρνήθηκαν κατηγορηματικά να δεχτούν το θάνατο του Πινόκιο κι ο Κολόντι αναγκάστηκε να «εφεύρει» τη νεράιδα με τα μπλε μαλλιά, που έδωσε ανθρώπινη υπόσταση στον ήρωα και χαρά στους θαυμαστές του. Λίγους μήνες μετά, το παραμύθι έγινε μπεστ σέλερ.

Ντεμπούτο στη μεγάλη οθόνη
Το 1937 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ κάνει θριαμβευτικό ντεμπούτο στα κινούμενα σχέδια με τη «Χιονάτη και τους επτά νάνους». Την ίδια χρονιά αποφασίζει να δώσει κινηματογραφική σάρκα και οστά στο θρυλικό «Πινόκιο», κάνοντας ωστόσο σοβαρές παρεμβολές στην πρωτότυπη ιστορία: «Ο ήρωας του Κολόντι ήταν κακόβουλος και σκληρός. Ενα παιδί που αρνιόταν πεισματικά να μάθει πράγματα και ήθελε τα πάντα να γίνονται με το δικό του τρόπο. Ο Ντίσνεϊ διόρθωσε αυτά τα ''λάθη'' και τον μετέτρεψε σ' ένα αγόρι που ξέρει να αγαπά και αξίζει να αγαπηθεί», δηλώνει ο Ράσελ Μέριτ, εξειδικευμένος στα κινούμενα σχέδια, ιστορικός του κινηματογράφου. Για να επιτευχθεί η εν λόγω μεταμόρφωση, συνεργάστηκαν επτά κορυφαίοι σεναριογράφοι. Παράλληλα, πέντε καλλιτεχνικοί διευθυντές ανέλαβαν την ύψιστη αποστολή: να σχεδιάσουν τον Πινόκιο. Υστερα από δεκαοκτώ μήνες και πάμπολλες αλλαγές, ο Ντίσνεϊ ενέκρινε τον ξύλινο πρωταγωνιστή του και, σαν άλλη μπλε νεράιδα, έδωσε το «πράσινο φως» για να «ζωντανέψει». Το εγχείρημα ήταν πολύ δύσκολο, αφού ο Πινόκιο δεν έπρεπε να κινείται ανθρώπινα, σαν να έχει δέρμα, μυς και αρθρώσεις, αλλά ως συναρμολογούμενο ξύλινο παιχνίδι.

Ο Μπιλ Τάιτλα, ένας εκ των animation directors του φιλμ, θυμάται: «Είχα αναλάβει να κάνω το animation σε μία από τις πρώτες σεκάνς κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Ολοι μου έλεγαν ότι ήταν φανταστικό, μέχρι που έφτασε η στιγμή να το δει ο Γουόλτ (Ντίσνεϊ), ο οποίος μου είπε: "Είναι πολύ ωραία, αλλά από εσένα περίμενα κάτι καλύτερο". Εκανα δύο εβδομάδες να σχεδιάσω. Μέχρι που ένα πρωί, πήρα το μολύβι μου και ξεκίνησα από την αρχή. Αυτή τη φορά ο Γουόλτ ενθουσιάστηκε. Ποτέ δεν μου εξήγησε τι δεν του άρεσε στα πρώτα σχέδια. Απλώς, μου το πέρασε με κάποιο μαγικό τρόπο».

Ο μαγικός κόσμος των εφέ
Εκτός από την εκπληκτική αισθητική και την καλλιτεχνική αρτιότητα, ο «Πινόκιο» εισήγαγε και νέες τεχνικές στο είδος των κινουμένων σχεδίων: Οι δημιουργοί ζητούσαν το αδύνατο και οι τεχνικοί το έκαναν πραγματικότητα, φτιάχνοντας έτσι ένα μαγικό κόσμο φαντασίας, με απίστευτα εφέ. Με τον Ντίσνεϊ -φύσει τελειομανή- να κάνει τη μια αλλαγή πίσω από την άλλη, η ταινία έκανε τρία χρόνια να ολοκληρωθεί. Τελευταίο στάδιο, οι άνθρωποι που θα δώσουν φωνή στους κινούμενους ήρωες. Το ρόλο του Πινόκιο αναλαμβάνει ο 12χρονος -τότε- Ρίτσαρντ Τζόουνς.

Παρότι τόσο μικρός, εκείνη την εποχή εθεωρείτο ήδη βετεράνος ραδιοφωνικός ηθοποιός. Ομως, καμιά προηγούμενη εμπειρία δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτή του «Πινόκιο». Η χαρακτηριστικότερη ιστορία της ανθολογίας του Τζόουνς είναι αυτή που αφορά στις υποθαλάσσιες σκηνές της ταινίας:

«Στην αρχή προσπάθησα να διαβάσω τα λόγια μου έχοντας το στόμα μου γεμάτο νερό. Κόντεψα να πνιγώ αλλά το εφέ δεν βγήκε όπως το σχεδίασαν. Μετά μ' έβαλαν ανάσκελα μέσα σε μια λεκάνη με το στόμα γεμάτο. Πάλι δεν πέτυχε. Τελικά, οι τεχνικοί έφτιαξαν μια πατέντα μ' ένα μικρόφωνο που περνούσε μέσα από ένα κοντέινερ με νερό κι έτσι βγήκε η σκηνή».
Περίπου 750 άτομα δούλεψαν στον «Πινόκιο», σε όλα τα στάδια παραγωγής του. Με το συνολικό της κόστος να έχει ξεπεράσει τα 2,6 εκατομμύρια δολάρια, το 1940, η ταινία βγαίνει, επιτέλους, στους κινηματογράφους. Το τολμηρό πείραμα δεν φέρνει στο στούντιο τα αναμενόμενα έσοδα, κυρίως εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που μαινόταν στην Ευρώπη. Ο Ντίσνεϊ όμως δεν απογοητεύεται. Επιμένει και τελικά κάνει τον «Πινόκιο» μια από τις δημοφιλέστερες ταινίες σε όλο τον κόσμο, χαρίζοντάς του μια θέση στο top του box office όλων των εποχών.

Με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα χρόνων από το κινηματογραφικό ντεμπούτο του θρυλικού παραμυθιού, έμπειροι τεχνικοί των στούντιο του Ντίσνεϊ ανέλαβαν να ψηφιοποιήσουν την ορίτζιναλ εκδοχή της ταινίας. Στον ένα χρόνο που διήρκεσε η διαδικασία, σκανάρισαν 380.334 σκηνές, αποτυπωμένες σε 4,5 μίλια σελιλόιντ. Καθάρισαν πάνω από 126.000 καρέ, ζωντάνεψαν τα χρώματά τους και γέμισαν το «περιβάλλον» τους με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας χρησιμοποιώντας αυθεντικές εικόνες. Εκτός από την ψηφιακά επεξεργασμένη ταινία, με βελτιωμένη την εικόνα και τον ήχο, το επετειακό DVD περιλαμβάνει σκηνές που προβάλλονται για πρώτη φορά κι εναλλακτικό φινάλε του παραμυθιού.

Πέντε πράγματα που ίσως δεν γνωρίζετε

1. Ο αξιαγάπητος γρύλος Τζίμινι Κρίκετ, στο πρωτότυπο παραμύθι, έπαιζε μονάχα σε μία σκηνή. Ο Ντίσνεϊ τον έκανε κολλητό φιλαράκι του Πινόκιο κι έναν από τους δημοφιλέστερους ήρωες της ταινίας.

2. Στην αρχή της ταινίας, ο Τζίμινι Κρίκετ ανοίγει ένα βιβλίο και ξεκινά να διαβάσει την ιστορία του Πινόκιο. Στο ίδιο ράφι υπάρχουν η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και ο «Πίτερ Παν», δύο παραμύθια που είχε ήδη αποφασίσει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Ντίσνεϊ.

3. Ο Κολόντι εμπνεύστηκε την μπλε νεράιδα από μια γειτονοπούλα του. Για να την κάνει πιο «αληθινή», ο Ντίσνεϊ άλλαξε το χρώμα των μαλλιών της από μπλε σε ξανθό και -για να δικαιολογήσει το όνομά της- της χάρισε γαλάζια μάτια.

4. Το τραγούδι «When you wish upon a star» τιμήθηκε με Οσκαρ, ενώ το δεύτερο χρυσό αγαλματάκι που κέρδισε ο «Πινόκιο» ήταν για τα σπέσιαλ εφέ του.

5. Ο ξύλινος Πινόκιο, που κατασκευάστηκε για την ταινία, είχε χαθεί για 50 χρόνια. Υπήρχε μόνο σε μία φωτογραφία με τον ίδιο τον Ντίσνεϊ να τον κρατάει στο χέρι του. Βρέθηκε τυχαία σ' ένα υπόγειο των στούντιο, στη διάρκεια εργασιών της τηλεφωνικής εταιρίας.


Βαλτζη Μελινα απο www.e-tipos.com

«Τα πενήντα ευρώ που τα πετούσαμε για ένα βρακί».

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 9:21 μμ |

alt
«Οι πίστες ήταν για χρόνια οι χώροι επίδειξης και κόντρας των νεόπλουτων: άνθρωποι που "μετράνε" την αξία τους ανάλογα με το πού θα βάλει το αυτοκίνητό τους ο παρκαδόρος και πώς θα φανεί από το σηκωμένο μανίκι το ρολόι τους. Τώρα τους κόπηκε η φόρα, και να σου πω ψιλοχαίρομαι με αυτό το γκρέμισμα. Τρέχαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο τίποτα. Ακόμα κι εγώ, που έχω κάποιες αντιστάσεις, έπιασα τον εαυτό μου να ζω με τρόπο χυδαίο και προκλητικό. Τώρα θα καταλάβουμε τι είναι τα 50 ευρώ που τα πετούσαμε για ένα βρακί».

Η Τάνια Τσανακλίδου για την κρίση που θα σκάσει τη φούσκα.

«Τι να σας θυμίσουμε δήμαρχε; Τις αντιρρήσεις μας για τις νεραντζιές που κόψατε στην οδό Κανάρη; Τα ατυχήματα που έχουν προκληθεί σε συμπολίτες σας από την ανεπίτρεπτη πλακόστρωση των πεζοδρομίων; Να μιλήσουμε για τις ατελείωτες ώρες που ψάχνουμε πάρκινγκ, ενώ πρεσβείες και βουλευτές απολαμβάνουν προνόμια που τους παρέχετε; Σας εκλέξαμε, αλλά δεν έχετε τιμήσει την ψήφο μας».

Κ. Νικήτα Κακλαμάνη ενταύθα: η πρόεδρος του εξωραϊστικού συλλόγου «Λυκαβηττός» Ζωή Καραπαναγιώτη για όσα έγιναν, όπως δεν έπρεπε.

«Έχω γράψει ιστορία. Εχω χάσει τόσες φορές που πλέον έχω τελειοποιήσει την έκφραση αμηχανίας, με εκείνο το χαμόγελο του χαμένου».

Με χιούμορ η Κέιτ Γουίνσλετ, υποψήφια για 6η φορά για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου.

«Μιλάω στους φοιτητές για νεοελληνική λογοτεχνία και δεν ξέρουν. Εκατόν πενήντα παιδιά δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Μένη Κουμανταρέα ή τον Σωτήρη Δημητρίου. Είναι απελπιστική η κατάσταση. Ζήτησα της προάλλες να μου πουν ένα στίχο του Σεφέρη. Δεν ήξεραν ούτε καν έναν στίχο από τους μελοποιημένους του Θεοδωράκη. Τι κάνουν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση;».

Απορίες από ένα δικό μας ξένο... Τον Ντέιβιντ Κόνολι, βραβευμένο μεταφραστή της ελληνικής λογοτεχνίας στα αγγλικά και καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

«Μπορεί να εκφράζεται με περισσότερη χάρη, αλλά επί της ουσίας η θέση του είναι ίδια με του Μπους, δεν έχει πει ούτε μια επικριτική λέξη για το Ισραήλ, τον βλέπω λοιπόν λίγο σαν Μπους λάιτ (γέλια). Αυτό ακούγεται λίγο σκληρό! Το ξέρω, λυπάμαι που είμαι τόσο αυστηρός... Αλλά ξέρετε, όταν κάνει διάλογο, τον κάνει σχεδόν αποκλειστικά με αυτούς που βρίσκονται δεξιά του».

Ο πολυβραβευμένος Αμερικανός συγγραφέας Ράσελ Μπανκς δεν πείθεται από τα λόγια και την εικόνα του Ομπάμα.

«Εγινε λελογισμένη χρήση χημικών όποτε χρειάστηκε, προκειμένου να απωθηθούν οι αγρότες και να μην πραγματοποιήσουν αυτό το οποίο δεν είναι δυνατόν να γίνει: δηλαδή, να βγουν με τα βαρέα γεωργικά μηχανήματα στους δρόμους της Αθήνας και να ακινητοποιήσουν την πόλη».

Ο Ευάγγελος Αντώναρος με τον όρο «λελογισμένη» "καθαρίζει" για τη ρίψη χημικών, ενώ πριν λίγες ημέρες υπουργός έκλεισε δρόμους στο κέντρο για να κόψει πίτα (αλλά δεν έχουν βγεί ακόμη δακρυγόνα Channel No5).

«Δεν έχει νόημα να ταΐζουμε τους ανθρώπους ψάρια, πρέπει να τους μάθουμε να ψαρεύουν. Διότι κάποια στιγμή θα σταματήσουμε να μπορούμε να τους ταΐζουμε ψάρια».

Για την αγροτική πολιτική μιλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά έχει μαζέψει τόση σοφία από το σπίτι που δυσκολεύεται να τη χειριστεί.

«Σας ικετεύω. Βγάλτε αμέσως τις εργάτριες από τα ψυγεία, γιατί θα πεθάνουν από το κρύο. Οι υπάλληλοι της Επιθεώρησης Εργασίας έφυγαν».

Κι όμως... Συνδικαλιστής της Νάουσας, αφού έχει φύγει η Επιθεώρηση Εργασίας, παίρνει τηλέφωνο τους ιδιοκτήτες κονσερβοποιίας και τους παρακαλεί να βγάλουν τις ανασφάλιστες εργάτριες από τα ψυγεία-θαλάμους, όπου τις είχαν κρύψει .

«Το σύνθημα "η περιουσία στον λαό" είναι άνευ περιεχομένου και παραπλανητικό. Ας μου πει κάποιος, όσες φορές η Εκκλησία παραχώρησε μέρος της περιουσίας της ποιος ήταν ο λαός που την πήρε; Ξέρετε πού είναι χτισμένο σήμερα το Κολωνάκι; Σε γη την οποία έδωσε η Μονή Πετράκη για την ανοικοδόμηση Στέγης Αναπήρων Πολέμου. Ξέρετε κανέναν ανάπηρο πολέμου να έχει μείνει στο Κολωνάκι;».

Ο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος για τη χρυσή συνοικία της must παραπληγίας.


ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΦΙΛΟ ΔΟΥΜΑΝΗ και την www.lifo.gr



Παγκόσμια ΤV

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009 0:01 πμ |

 alt


Παιδιά που ψάχνουν σύντροφο για τον χήρο γονιό τους, γονείς που ψάχνουν νταντά-θηριοδαμαστή για τα παιδιά-τερατάκια, γονείς που στέλνουν τα κακομαθημένα παιδιά τους στους Εσκιμώους για να δουν τι εστί βερίκοκο (γλασέ στην περίπτωσή μας), ζευγάρια που δοκιμάζουν την πίστη τους δίπλα σε δίμετρους πειρασμούς, άλλοι που δεν πρέπει να γελάσουν με τίποτα αλλιώς θα φάνε ξύλο και κομψά... σκυλιά να μας δείχνουν πόσο ταλέντο έχουν είναι μόνο μερικά από όσα διαδραματίζονται στον θαυμαστό κόσμο της παγκόσμιας τηλεόρασης και εκεί που νόμιζες πως τα έχεις δει όλα, πάντα το μικρό κουτί θα βρει κάτι για να σε ξαφνιάσει.

 

Η Ιαπωνία είναι ασφαλώς η παγκόσμια υπερδύναμη σε ό,τι αφορά τα περίεργα τηλεοπτικά σόου, μόνο που το χειρότερο στην περίπτωσή τους δεν είναι ότι χάνεις το χρηματικό έπαθλο, αλλά ότι εξευτελίζεσαι. Για παράδειγμα, στο Μη Γελάσετε, όπου οι παίκτες δεν πρέπει να γελάσουν με τίποτα, ακόμα κι όταν εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους ξεκαρδιστικές καταστάσεις, όπως άνδρες με σέξι μπικίνι που προσπαθούν να φλερτάρουν.

Οταν τελικά κάποιος γελάσει -που θα γελάσει- μία ομάδα μασκοφόρων εφοδιασμένοι με μπαστούνια ορμούν στο πλατό και όποιον πάρει ο χάρος και συγκεκριμένα τον φουκαρά που γέλασε.

Οπότε η εκδοχή απλώς του να πέσεις στο νερό μοιάζει σαν να πηγαίνεις στον παιδικό σταθμό, εκτός κι αν στην επόμενη εκδοχή του βάλουν και κροκόδειλους μέσα... Στην Αυστραλία πάλι, επιτυχία σημειώνει η ριάλιτι σειρά Ασφάλεια Συνόρων, η οποία παρακολουθεί τους τελωνιακούς της χώρας εν ώρα υπηρεσίας.

Απορία προκαλεί το γεγονός πως πάντα κάνουν τέλεια τη δουλειά τους - οπότε οι μοντέρ δικαιούνται σχετικό Οσκαρ, ενώ το επεισόδιο με μία γυναίκα από την Κορέα που βρέθηκε χωρίς χαρτιά στη χώρα για να αποδειχτεί στη συνέχεια ότι ήταν νύφη... διά αλληλογραφίας, πραγματικά σημείωσε ρεκόρ τηλεθέασης.

Η Τελική Πρόκληση ή Muhan Dojeon στα κορεάτικα είναι το πρώτο τηλεπαιχνίδι τέτοιου είδους που εμφανίστηκε στην κορεάτικη τηλεόραση το 2005 κι έκτοτε σημειώνει τρελό σουξέ.

Οι διαγωνιζόμενοι καλούνται να συναγωνιστούν διάφορους πρωταθλητές, όπως τη Ρωσίδα τενίστρια Μαρία Σαράποβα, ή να προσπαθήσουν να τα βάλουν με μία μπουλντόζα.

Αστείο και ιδιαίτερα δημοφιλές αποδείχτηκε το επεισόδιο στο οποίο οι παίκτες έπρεπε να συναγωνιστούν την Πάρις Χίλτον στο να είναι Πάρις Χίλτον, κάτι εξαιρετικά... δύσκολο.

Στις ΗΠΑ, ο Τζον Στιούαρτ κάνει μεγάλη επιτυχία με τη σατιρική πολιτική σειρά The Daily Show, αντίστοιχο του οποίου έχουν και οι Μεξικάνοι, μόνο που ο δικός τους Στιούαρτ εμφανίζεται ως κλόουν, προφανώς για να αποδείξει ακόμα πιο παραστατικά πόσο κλόουν είναι οι πολιτικοί....

Στο Αμπού Ντάμπι πάλι φαίνεται πως αγαπούν την ποίηση. Σε ένα σκηνικό που θυμίζει έντονα Λας Βέγκας και με φωτισμό και μουσική που σε κάνουν να περιμένεις πως από στιγμή σε στιγμή θα ανοίξουν οι πύλες του ανεξήγητου, εμφανίζονται οι διαγωνιζόμενοι ένας-ένας και διαβάζουν τα ποιήματά τους, ενώ η επιτροπή αποφασίζει ποια είναι τα καλύτερα.

Εχει το γούστο του...
Στις ΗΠΑ, όπου φυσικά αφθονούν τα τάλεντ σόου και τα κάθε είδους σόου, ακόμα και με πρωταγωνιστές κατοικίδια, το Αυστηρώς Προσωπικό έκανε πρεμιέρα πρόσφατα σε καλωδιακό κανάλι της Νέας Υόρκης, στο οποίο νεαρές κοπέλες και άνδρες ψάχνουν να βρουν ταίρι χωρίς να διστάζουν να αποκαλύπτουν αυστηρώς προσωπικές λεπτομέρειες της ερωτικής τους ζωής, όπως το «Ροδάκινο77» που πληροφόρησε τους Νεοϋρκέζους πως της αρέσουν οι ξυλιές στα οπίσθια.

Σε μία ενότητα της εκπομπής, οι ενδιαφερόμενοι παρουσιάζουν στο κοινό τι έχουν στο κομοδίνο τους - οι δονητές και τα στρινγκ αποδεικνύονται τα πιο δημοφιλή αντικείμενα.

Στη Γερμανία, οι αναζητήσεις είναι παιδαγωγικού τύπου. Γονείς που έχουν κουραστεί από τα κακομαθημένα και απείθαρχα παιδιά τους και που επιθυμούν να τα κάνουν χρήσιμους ανθρώπους στην κοινωνία βρήκαν τη λύση στο ριάλιτι Οι αυστηρότεροι γονείς του κόσμου, του καλωδιακού Κάμπελεϊνς.

Τα παιδιά τα ατίθασα στέλνονται για δέκα ημέρες σε οικογένειες που ζουν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες απ αυτές που έχουν μάθει, για παράδειγμα στους Αμις των ΗΠΑ, στους Εσκιμώους της Γροιλανδίας ή σε κάποιο χωριό της Ναμίμπια στην Αφρική.

 

 

Χρυσούλα Κατσαρού

 


Ασε τον Μαρσέλ στον Παράδεισο να καταβροχθίζει λαίμαργα μπισκοτάκια βουτύρου.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009 9:01 μμ |

alt

Το «ερωτηματολόγιο του Προυστ» θυμάμαι να το διαβάζω μετά μανίας στην τελευταία σελίδα της χρυσής εποχής του «Vanity Fair» και να ρουφώ τις απαντήσεις των διάσημων που θαύμαζα. Σιγά σιγά, η μόδα του πέρασε και στην Ελλάδα. Ολο και συχνότερα, στις στήλες των περιοδικών, ένα πρόσωπο απαντά στο ερωτηματολόγιο του Προυστ. Πριν από λίγο καιρό, για πλάκα, μου ζήτησε ένας συνάδελφος να το συμπληρώσω κι εγώ και ένιωσα πολύ κολακευμένη. Για να μου ζητήσουν να απαντήσω στο «ερωτηματολόγιο του Προυστ» σημαίνει ότι κάπου έφτασα, κάτι είμαι. Ή όχι;

Ε, λοιπόν όχι, κατηγορηματικά. Ασε τον Μαρσέλ στον Παράδεισο -ή όπου αλλού βρίσκεται- να καταβροχθίζει λαίμαργα μπισκοτάκια βουτύρου. Η πραγματικότητα είναι άλλη: Ο Μαρσέλ Προυστ (που όλοι αγαπήσαμε αλλά ποτέ δεν διαβάσαμε, εκτός αν είμαστε υποχρεωμένοι διά ροπάλου, διότι, εντελώς μεταξύ μας, ο μακαρίτης έχει και τον αδιάβαστο), στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνέταξε το... ερωτηματολόγιό του!

Απλώς, όταν ήταν μικρός, απάντησε σ' ένα από τα «λευκώματα» της εποχής του. Τα θυμάστε τα «λευκώματα». Μερικοί από μας τα προλάβαμε. Ηταν αυτά τα βιβλία με τις λευκές σελίδες που τα έδινες στους φίλους σου και τους έβαζες διάφορα ημιβλακώδη ερωτήματα: «Τι εστί έρως; Τι εστί φιλία;». Το χειρόγραφο με τις απαντήσεις του πήρε αξία, όταν έγινε διάσημος (φρόντισε ο ίδιος γι αυτό) και μάλιστα πουλήθηκε σε μια δημοπρασία, στις αρχές του 90, αντί τεραστίου χρηματικού ποσού. Οι απλές έως απλοϊκές ερωτήσεις χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως εργαλεία για συνεντεύξεις, ένα πρόχειρο λυσάρι για κάποιον που βαριέται να σκεφτεί μόνος του τι να ρωτήσει τον απέναντι.

Ξενερωτικό συμπέρασμα: Αν σας δώσουν να συμπληρώσετε «το ερωτηματολόγιο του Προυστ», μην την ψωνίσετε: Δεν γίνατε ίσα κι όμοια! Ασε που η πιο δύσκολη ερώτηση που θα μπορούσε να προστεθεί θα ήταν η αυτονόητη: «Τι εστί Προυστ;». Αλλη ερώτηση, παρακαλώ.


 Ρ.  Βαγιάνη



«Σ' ευχαριστώ Playmobil»

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009 1:16 μμ |

alt

Όταν τα παιχνίδια ευθυγραμμίζονται με την παγκόσμια τάση περί ελέγχου και ασφάλειας.

Όποιος έχει επισκεφτεί καταστήματα παιχνιδιών για να πάρει δώρα για τα παιδιά, τα ανίψια ή και τον εαυτό του -υπάρχουν και τέτοιες «κρυφές» περιπτώσεις- θα έχει οπωσδήποτε διαπιστώσει τον «εκπαιδευτικό» χαρακτήρα που έχουν τα περισσότερα παιχνίδια. Τάση όχι καινούργια φυσικά αλλά όλο και πιο έντονη και ενδεικτική της ελεγχόμενης ψυχαγωγίας προορισμένης για ελεγχόμενους εσωτερικούς χώρους. Εδώ και καιρό η μάνα μου διαπιστώνει με παράπονο ότι δεν ακούγονται πια παιδιά να παίζουν όπως παλιά, όταν οι φωνές και τα τσιριχτά αντηχούσαν μέχρι να γίνουν απόηχοι στο σούρουπο σαν σεκάνς τίτλων τέλους της μέρας. Δεν πρόκειται περί νοσταλγίας για την εποχή της αλάνας, απλά για τη μελαγχολική διαπίστωση του τέλους της ελευθερίας που πρόσφεραν τα παιχνίδια χωρίς προφανή «παιδαγωγικό» χαρακτήρα. Σήμερα όλα πρέπει να έχουν μια εκπαιδευτική -και οικολογική ει δυνατόν- διάσταση. Κατά κάποιον τρόπο βέβαια, όλα τα παιχνίδια είναι εκπαιδευτικά. Ακόμα κι όταν ήσουν μικρός και ένα ακατανόητο ένστικτο σε έσπρωχνε να γδύνεις την Μπάρμπι της ξαδέρφης σου και να τη βάζεις να κάνει διάφορα με τα στρατιωτάκια σου -διαδικασία που στον πραγματικό, ενήλικο κόσμο ορίζεται ως «ομαδικός βιασμός»- κάτι έπαιρνες μυρωδιά από το φαύλο κύκλο των γενετήσιων ορμών που θα ακολουθούσε αργότερα. Σίγουρα, η αχαλίνωτη -και συχνά «νοσηρή» με αυστηρά ενοχικούς ενήλικους όρους- παιδική φαντασία μπορεί να υπονομεύσει ακόμα και το πιο αυστηρά δομημένο και βαρετά λειτουργικό παιχνίδι, αλλά αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο όταν η λογική πίσω από την κατασκευή τους έχει γίνει τόσο αφόρητα «εκπαιδευτική».

Ακόμα πάντως και τα πιο ακραία προϊόντα αυτής της αντίληψης μπορούν να γίνουν εμμέσως πολύ ψυχαγωγικά, τουλάχιστον για τους ενήλικες αν όχι για τα παιδιά, και να συμβάλλουν στη γενική ευθυμία, κάτι όχι αμελητέο σε δυσοίωνους καιρούς. Όπως το νέο σετ της Playmobil με θέμα τον «έλεγχο επιβατών στα αεροδρόμια» που έγινε από την πρώτη μέρα της εμφάνισής του «διαβόητο» , ειδικά όταν η σελίδα παρουσίασης του παιχνιδιού στο Amazon ξεχείλισε από την ειρωνεία και το σαρκασμό των Αμερικανών καταναλωτών που έστειλαν τα σχόλιά τους στο συγκεκριμένο site. Ιδού μερικά απ' αυτά...

«Σ' ευχαριστώ Playmobil που μου επέτρεψες να δείξω στον 5χρονο γιο μου πώς μοιάζει ένα γραφειοκρατικό κρυπτο-φασιστικό καθεστώς σαν αυτό που ζούμε και να καταλάβει ότι τα όργανα καταστολής δεν φοράνε απαραίτητα στολή αστυνομικού ούτε κρατάνε κλομπ. Συγχαίρω τους ανθρώπους που δημιούργησαν αυτό το παιχνίδι για το σύγχρονο πνεύμα τους. Ήδη το παιδί μου δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διεθνή επικαιρότητα. Προχθές με ρώτησε: «Γιατί μπαμπά πρέπει να θυσιάζουμε όλο και περισσότερες ατομικές ελευθερίες;» κι εγώ του απάντησα «Επειδή παιδί, μου, οι τρομοκράτες έτσι κι αλλιώς έχουν νικήσει». (Ζαμπανό, Νέα Υόρκη)

«Ωραία ιδέα, αλλά για να είναι πιο ρεαλιστικό το παιχνίδι, θα έπρεπε να έχει άλλα 350 απηυδισμένα «ανθρωπάκια» να στέκονται όρθια στην ουρά με τις ώρες περιμένοντας τον εξονυχιστικό έλεγχο. Κι ένα δωμάτιο ανάκρισης ίσως, με λάμπα και όλα τα σχετικά». (Μ. Μακνάιτ, Ντιτρόιτ, Μίτσιγκαν)

«Καλό το concept, αλλά λίγο - ειδικά για 'μας, τους λάτρεις του ολοκληρωτισμού. Περιμένω ανυπόμονα το "Γκουαντάναμο Playset"». (Ντέλια Α., Γιουτζίν, Όρεγκον)

«Παίζω και μαθαίνω! Αυτό το παιχνίδι είναι ο ιδανικός τρόπος να μάθουμε στην επόμενη γενιά πώς ακριβώς πρέπει να συμπεριφέρεται σ' ένα αστυνομικό κράτος. Ελπίζω μόνο να βγει κι ένα παιχνίδι για να παίζουν τα παιδιά τον "ανακριτή"». Σκεφτείτε πόσο θα διασκεδάσουν οι μικροί μας φίλοι ανακρίνοντας και στη συνέχεια βασανίζοντας όλους αυτούς που «μισούν την ελευθερία μας». (Γκουέν Π. Ντάγκλασβιλ, Πενσυλβάνια)

«Κάτι πάει να γίνει, αλλά είμαστε ακόμα μακριά από πραγματικά προχωρημένα "playmobil": ανθρωπάκια με έξτρα πολύχρωμα κουστούμια πόρνης και προαγωγού...». (Κ. Μ. Χουσάιν, Σικάγο)

«Μια πρόταση για τη βελτιωμένη έκδοση του παιχνιδιού, ειδικά αν η έμπνευση προέρχεται από το αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης: να περιλαμβάνει και δυο τρεις φιγούρες άστεγων που σου ζητάνε ψιλά, ενώ ξεροσταλιάζεις στην ουρά για τον έλεγχο...». (Ρ. Τζουλιάνο, Νιου Τζέρσι)

«Εξαιρετικό εκπαιδευτικό εργαλείο για τα παιδιά, συγχαρητήρια. Μια ένσταση μόνο: θα έπρεπε να έχει κι άλλο ένα σετ που να δείχνει το γρήγορο screening για τους πλούσιους επιβάτες πρώτης θέσης, όπου ο έλεγχος είναι της πλάκας. Αυτό θα ήταν πολύ χρήσιμο για τα αντι-τρομοκρατικά αντανακλαστικά των παιδιών, αν σκεφτούμε ότι το πιο πιθανό είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες να ταξιδεύουν πέρα δώθε πρώτη θέση με σαουδαραβική χορηγία...». (Β. Σ. Ίσμπελ, Οκλαχόμα Σίτι)

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΛΙΤΑΚΗ

 


Yπεκφεύγουμε !!!

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009 3:09 μμ |

alt

Παρασκευή βράδυ, φαΐ στα σύνορα της Ιεράς Οδού. Παρέα ετερόκλητη, μια κοπέλα που διδάσκει στη Σορβόννη και όλα στην Αθήνα τα βρίσκει ξινά, ένα γλυκό κορίτσι που είναι στις εκδόσεις, ένας σαρδόνιος gay επιχειρηματίας που όλα τα ειρωνεύεται με ευστροφία, ένας δάσκαλος που χρόνια ζούσε στη Λατινική Αμερική, εγώ.

Το μέρος είναι πηχτό από τις προσδοκίες των ανθρώπων που βγαίνουν τα Σ/Κ. Το φαΐ θεαματικό. Διάκοσμος μάλλον θλιβερός. Πήξιμο στους δρόμους.

Υπάρχει μια αθυμία γενικώς - που, αν και δεν το ομολογούμε, οφείλεται στην κρίση. Κάποιος γνωστός απολύθηκε, κάποιος χτυπάει κανόνι, κάποιος σφίγγεται να πληρώσει τις δόσεις του. Η ατμόσφαιρα της πόλης είναι σκυθρωπή και η ανασφάλεια είναι έκδηλη πάνω σε κάθε συμπεριφορά. Το χειρότερο: η κρίση αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα του καθένα. Απίθανα κτήνη εγείρονται πίσω από πάνσοφες μούρες, καλά παιδιά που τα νόμιζες τελευταία κάνουν «τσα» σε απροσδόκητες στροφές. Σε συνθήκες κινδύνου γεννιούνται τα καλύτερα και τα χειρότερα των ανθρώπων. Η κρίση είναι κακή γιατί στεγνώνει την τσέπη μας, αλλά κυρίως γιατί διαλύει πολλές ψευδαισθήσεις μας. Και, ως γνωστόν, ο άνθρωπος δεν αντέχει πολλή πραγματικότητα.

Αλλά επειδή δεν βγήκαμε να θάψουμε το μακαρίτη, μιλάμε άσκοπα για δευτερεύοντα πράγματα - δηλαδή υπεκφεύγουμε. Και κάποια στιγμή μιλάμε για τον νέο Μαρμαρινό, που είναι πρόσωπο σοβαρό και φιλόπονο.

«Δεν ξέρω, αγάπη μου, εγώ από αυτούς τους κουλτουριάρηδες» λέει ο gay επιχειρηματίας (που είναι και πολύ καλλιεργημένος). «Έχω βαρεθεί τα ήξεις-αφήξεις. Προτιμώ τη νέα Ντενίση με το Σ' αγαπώ δεν είναι ντεμοντέ - δεν είναι συγκλονιστικός τίτλος;».

Παρατηρώ ότι κανείς δεν τσιμπάει. Πριν δέκα χρόνια, παρόμοια παραδοξολογήματα γεννούσαν το βραχνό γέλιο της ντάνας, που βαρέθηκε την ομορφιά και ψαρεύει ρίγος στα ρηχά. Δυο τρεις γενιές ανδρώθηκαν (τρόπος του λέγειν) πάνω σε αυτήν τη φιλολογία της ειρωνείας που όλα τα έβλεπε λοξά, διότι η ευθύτητα, έλεγαν, στερεύει γρήγορα και είναι βαρετή, ειδικά άμα είσαι ντάγκλα από τα ποικίλα σου τριπάκια. Κατανοητό! Θέλει λίγο ειρωνεία η κοινωνία - αλλιώς δεν αντέχεται. Αλλά γρήγορα το πράγμα ξώκειλε σε μια καταναλωτική, λουγκροειδή φαιδρότητα, δίχως καν γουορχολικά σημαινόμενα - με master of the ceremonies του τύπου Ψινάκη. Ο μεταμοντερνισμός διαχύθηκε παντού και ξεπεράστηκε, όπως όλα τα άλλα πριν από αυτόν - η κρίση σάρωσε τα τελευταία απομεινάρια. Βλέποντας τις αφίσες με μπουζουξούδες στην Ιερά Οδό είναι σαν να βλέπεις endangered species, κόκαλα δεινοσαύρων, τον τυραννόσαυρο Ρεξ.

Το λέω στον φτερωτό φίλο μου - ότι τέτοια αστεία δεν έχουν πλάκα πια. Εκτός από προσβλητικά προς τους ανθρώπους που κυκλοφορούν δίπλα του, είναι και πασέ (το τελευταίο τον πείραξε περισσότερο). Η κρίση απαιτεί και μια νέα στάση, μια νέα γλώσσα να μιλάμε για τα πράγματα - πράγμα που ισχύει ιστορικά. Σε ανάλογες εποχές δημιουργήθηκαν βασικοί πυλώνες της αστικής ζωής - στο επόμενο κύμα θα πάμε γυμνοί, χωρίς τα παλιά βαρίδια, με σκευή νέα, που θα δημιουργήσουμε εκ του μηδενός.

Γυρνώντας ακεφος, σκέφτομαι ότι αυτό ίσως είναι και μια ανακούφιση.Χρειάζεται ανανέωση αυτός ο κόσμος, αυτή η κοινωνία που είναι νοσηρή και ένα μαύρο χάλι.

Αλλά δεν είμαι πιτσιρικάς. Κι αναρωτιέμαι πόσες φορές ένας άντρας πρέπει να κάψει την καλύβα του για να πει ότι έζησε.


ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ



Η Αθηναία της διπλανής πόρτας

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009 8:24 μμ |

alt


Ο αστικός μύθος λέει πως οι γυναίκες δεν πίνουν, δεν βρίζουν και μιλούν μόνο με φιλοσοφικά τσιτάτα για τον έρωτα. Εμείς ξέρουμε πώς μιλάνε πραγματικά οι Αθηναίες της διπλανής πόρτας, αφού μιλήσαμε  με έξι από αυτές.


Μ. Δεν κωλώνω να την πέσω, αλλά προτιμώ να μου την πέφτουνε. Λ. Εγώ κωλώνω. Οk, εννοείται ότι, αν δω κάποιον που μου αρέσει, θα αρχίσω τα χαμόγελα, αλλά να πάω να του μιλήσω αποκλείεται.

The crew!

ΜΑΡΙΑ, 27 ετών, κειμενογράφος σε διαφημιστική. 
ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, 32 ετών, εμπορική αντιπρόσωπος. 
ΒΟΥΛΑ, 35 ετών, καθηγήτρια χορού. 
ΑΝΝΑ, 30 ετών, αρχαιολόγος. 
ΚΑΤΕΡΙΝΑ, 32 ετών, γραμματέας. 
ΛΟΥΙΖΑ, 28 ετών, μικροβιολόγος.

Οι δρόμοι της Αθήνας

Λ. Εγώ νομίζω ότι τα πιο σοκαριστικά πράγματα είναι αυτά που σου λένε στο δρόμο όταν είσαι πιτσιρίκι.

Α. Ποτέ μα ποτέ δεν μου την έχει πέσει κανένας στο δρόμο! Ούτε και τώρα.

Ολες. Aποκλείεται!

Λ.Ούτε κάτω από οικοδομή;

Α. Όχι παιδάκι μου. Σε ποια οικοδομή;

Μ. Οι ταξιτζήδες που φρενάρουνε;

Α. Ποτέ! Δεν τους εμπνέω, δεν ξέρω.

Β. Εμένα, μέχρι πριν από 2 χρόνια, δεν μου την είχε πέσει κανένας πουθενά. Είμαι αυτό που λέει ο κολλητός μου «άντρας φυλακισμένος σε γυναικείο σώμα». Μετά το χωρισμό, το πιο ωραίο που μου 'χει τύχει ήταν μια φορά στην Πειραιώς. Σταματάει ένας τύπος με μια μηχανή -εγώ είχα τρομάξει και σκεφτόμουν ότι θα μου έπαιρνε την τσάντα- γονατίζει και μου λέει: «Είμαι φοιτητής της Ιατρικής. Παντρέψου με!».

Μ. Τι τέλειο! Αχ, είναι πολύ ωραίο.

Λ. Δεν ξέρω, εμένα μου λέγανε φριχτά πράγματα όταν ήμουνα 16. Επίσης σιχαίνομαι όταν περνάει ο άλλος από μπροστά μου και μου λέει «καύλα μου!».

Α. Τι λες τώρα; Ποιος τα λέει αυτά;

Μ. Λοιπόν ακούστε: είμαι 16 ετών και πάω φροντιστήριο στα Εξάρχεια. Είμαι στα φανάρια και κοζάρω έναν τύπο: χωριστρούλα, μαλλί πλάι, κοστουμάκι '70s καφέ με καμπανούλα.Tον βλέπω που πηγαινει να με χουφτώσει κανονικά στη μέση του δρόμου.

Α. Εμένα με έχουν παρενοχλήσει σεξουαλικά πολύ μικρή - στα 7 μου. Μέναμε στην Καλαμάτα τότε κι εγώ ήμουν αδύνατη και κουρεμένη σαν αγοράκι. Πήγαινα και ψάρευα με μια πετονιά κοκωβιούς σε μια προβλήτα κοντά στο σπίτι μου.

Λ. Εσύ κι η Βουγιουκλάκη!

Α. Κι έρχεται ένας κύριος και μου λέει «Πώς σε λένε;», «Άννα», «Και τι είσαι, αγόρι η κορίτσι;», «Κορίτσι» και μου λέει «Είσαι κορίτσι; Και τότε πού είναι τα βυζιά σου;». Είναι η φάση που δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά ξέρεις πως κάτι δεν πάει καλά. Θυμάμαι ότι ήταν πιο μεγάλος από τον πατέρα μου.

Λ. Απειλή δεν έχετε αισθανθεί ποτέ;

Κ. Nαι, εμένα με έχει κυνηγήσει ένας τύπος. Είμαι στο Κάτω Χαλάνδρι, είναι καλοκαίρι γύρω στις 2.30 το πρωί, και περπατάω σιγά σιγά όταν ακούω βήματα από πίσω μου. Επιταχύνω, επιταχύνει κι αυτός. Τρέχει πίσω μου, φτάνω στη γωνία του σπιτιού μου, τα πόδια μου έχουν ματώσει από το τρέξιμο, έχω κλείσει την εξώπορτα του σπιτιού και ο τύπος ανοίγει την καμπαρντίνα κι από κάτω είναι γυμνός. Μετά βέβαια έτρεμα πήρα, το φίλο μου τηλέφωνο και του είπα «σε παρακαλώ, έλα από δω». Βέβαια αυτοί είναι ακίνδυνοι. Να με σοκάρει ήθελε.

Μ. Είμαι σε κεντρικό δρόμο της Ηλιούπολης μέρα μεσημέρι και περιμένω το λεωφορείο και βλέπω έναν τύπο μέσα σε ένα αυτοκίνητο που με κοιτάει. Συνειδητοποίησα ότι ο τύπος την είχε βγάλει έξω και την έπαιζε.

Μαγ. Ναι, μου 'χε τύχει και μένα αυτό, στο δημοτικό. Ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Λ. Πόσων χρόνων ήσουνα Μαρία;

Μ. Δεκαπέντε, αφου στην αρχή τα χασα κι απλώς κοιτούσα από τη άλλη. Μετά συνήλθα κι έφυγα. 

Glorious sex

Λ. Έχετε βγει ποτέ έξω με σκοπό να κάνετε σεξ;

Κ. Ναι.

Μαγ. Ναι, πολλές φορές

Β. Εγώ ποτέ δεν το είχα κάνει, αλλά μετά με έπιασε λύσσα και το 'κανα.

Λ. Καλά ρε παιδί μου, αλλά με σκοπό πόσες φορές το έχεις κάνει;

Κ. Τρεις.

Α. Πολλές είναι.

Λ. Πολλές ως προς τι;

Β. Εγώ ξερω άνθρωπους που το κάνουν κάθε βράδυ.

Μαγ. Το καλοκαίρι ιδίως, πολύ συχνά το κάνω. Μετράνε οι fuckbuddies;

Κ. Μπορεί να μην πω τίποτα, να τον πλησιάσω και να μην μπω καν σε εισαγωγικά και να του πω «Πάμε να φύγουμε;» ή «Το καλύτερο θα 'τανε να πάμε σπίτι μου».

Λ. «Όχι» σου 'χουνε πει ποτέ;

K. Όχι, ήμουν πολύ τυχερή. Και μου έκατσε και ήταν κι όλα εντάξει, γιατί είναι και λίγο επίφοβο να βάζεις έναν άγνωστο στο σπίτι σου.

Λ. Η Μαγδαληνή μου έλεγε τις προάλλες ότι δεν χρειάζεται να συμπαθεί κάποιον για να κάνει σεξ μαζί του.

Μαγ. Κοίτα, δεν θα τον κάνω και παρέα. Σεξ θα κάνουμε. Μπορεί να τον γουστάρω ως πρόσωπο, ως σώμα, ως σεξουαλική συμπεριφορά και να μην τον γουσταρω ως άνθρωπο.

Λ. Κι αν είναι σκατά άνθρωπος και το σεξ σούπερ;

Μαγ. Ναι, μου έχει τύχει και μου έχει τύχει και τύπος που να είναι πολύ διεστραμμένος .

Λ. Ανώμαλος ή διεστραμμένος, ξέρεις, με ωραίο τρόπο;

Μαγ. Απλώς έκανε πράγματα που εγώ δεν θα έκανα ποτέ. Και με έλεγε «βανίλια», που ξέρεις, βανίλια σεξ όταν λένε εννοούν το «φυσιολογικό, ιεραποστολικό» σεξ. Εγώ τότε δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.

Λ. Καλά κι η σοκολάτα τι ήτανε;

Μαγ. Δεν θες να ξέρεις.

Κ. Πάντως, πρέπει να πω οτι υπάρχει ενας μυθος με το one night stand. Όλοι νομίζουν ότι συμβαίνει κάτι φοβερό, ξέρεις οτι ζείτε ένα κινηματογραφικό πάθος, γδύνεστε σαν τρελοί. Ε, καμία σχέση.

Λ. Ποτέ δεν έχω κάνει one night stand. Kολλάω.

Α. Εγώ δεν έχω κάνει γιατί ήμουν πάντα σε σχέση.

Λ. Μα πώς γίνεται αυτό; Πώς; Είσαι απ' τα 17 σου σε σχέσης Μια μέρα δεν έχεις μείνει single;

A. Εχω μείνει μια ολόκληρη βδομάδα!

Λ. Δεν ξέρω κανέναν να το 'χει κάνει αυτό.

Β. Ούτε κι εγώ!

Μ. (με θαυμασμό) Φανταστικό... 

To πέσιμο

Μ. Δεν κωλώνω να την πέσω, αλλά προτιμώ να μου την πέφτουνε.

Λ. Εγώ κολώνω. Οk, εννοείται ότι αν δω κάποιον που μου αρέσει θα αρχίσω τα χαμόγελα, αλλά να πάω να του μιλήσω αποκλείεται.

Μ. Ρε παιδί μου με γυναικείο τρόπο πεσίματος θα πας.

Λ.Και ποιος είναι αυτός;

Μ. Δεν είναι ότι έχεις στόχο, πηγαίνοντας σε ένα μαγαζί και κοζάροντας έναν άνθρωπο τον βλέπεις - θέλεις να δειχτείς, να είσαι η καλύτερη. Ε, τωρα τι σημαίνει αυτό; Μπορεί να πας λίγο πιο κοντά του, να τον κοιτάς επίμονα,να του ζητησεις έναν αναπτήρα, να του πεις ότι σου τελειώνει το ποτό.

Β. Ναι, αλλά, αν γνωρίσεις έναν τύπο σε ένα μπαρ, ποιες είναι οι πιθανότητες να είναι νηφάλιος, να είσαι κι εσύ νηφάλια και να βγει κάτι φυσιολογικό;

Λ. Δεν την πέφτουν οι άντρες πάντως.

Κ. Είναι ευνουχισμένοι πια. Ειναι πολύ μαζεμένοι.

Β. Είναι και πιο συναισθηματικοί.

Α. Συμφωνώ.

Λ. Μα δεν είναι τελείως μαμάκηδες οι Έλληνες; Δηλαδή, αυτή η προσκόλληση στη μάνα τους εμένα με κάνει τούρμπο.

Κ. Πάντως, νομίζω ότι είναι αθηναϊκό το φαινόμενο. Εχω μια φίλη που έχει εξοχικό στο Καρπενήσι. Οπότε κάνουμε κάτι αποτυχημένες διακοπές και πάμε σε κάτι κλαμπ τελειωμένα εξω από το Καρπενήσι, με κάτι νάιλον, στα χωράφια. Ε, λοιπόν, βγαίνεις έξω και σου την πέφτουν τουλάχιστον πέντε κάθε βράδυ. Νέοι, γέροι, άσχημοι, ωραίοι.

Β. Ε, σαν να εισαι στο Μπουρνάζι. Είναι τρομερό, οι άντρες στο Μπουρνάζι παντρεύονται από τα 27 εως τα 35. Οι άντρες του Κinky παντρεύονται από ποτέ έως στα 50. 

Γλυκιά μανούλα 

Β. Την ημέρα που παντρευόμουν η μητέρα μου μού είπε: «Με κάνεις πολύ ευτυχισμένη, αλλά είμαι σιγουρη ότι θα χωρίσεις».

Λ. Σου 'πε τέτοιο πράγμα η μάνα σου;

Β. Μου χει πει και χειρότερα: στα 16 μου μού είπε: «Παιδί μου, δεν είσαι και πολύ όμορφη, οπότε φρόντισε να κάνεις κάτι με το μυαλό σου. Δεν θα σε πάρει ποτέ κανένας!».

Λ. Την έχεις συγχωρέσει;

Β. Όχι, απλά τη γραφω πλεόν στα αρχ...α μου.

Μαγ. Εμένα με ρωτάει κάθε φορά που μιλάμε. Μου λέει «περνάνε τα χρόνια, θα μείνεις μόνη, δεν θέλω να μεινεις μόνη. Πώς μπορείς να αισθάνεσαι εντάξει χωρίς άντρα και χωρίς προοπτική να κάνεις παιδί;». Νομίζω ότι σε μένα προβάλλει τα δικά της όνειρα, τι περιμένει από τη ζωή, κι απ' την άλλη, ως μάνα, δεν θέλει να μείνω μόνη μου, για εκείνην αυτό είναι η υπέρτατη δυστυχία.

Β. Κάποτε μου είπε: «Αν δεν ήσουνα εσύ, δεν θα χρειαζόταν να παντρευτώ ποτέ αυτό τον ηλίθιο». Η σχέση μου με τη μάνα μου είναι άθλια. Με ανάγκαζε να πηγαίνω μπαλέτο, ήμουν η πιο αστεία μπαλαρίνα γιατί ήμουν κοντή και χοντρή: 1.63 και 90 κιλά. Σαν ιπποποταμάκι με ροζ φόρμα.

Δουλειά

Μαγ. Το πιο αστείο που μου έχει συμβεί ήταν όταν ήμουν 22 και δούλευα σε μια πολυεθνική εταιρεία που πουλούσε χημικά προϊόντα σε πλοία. Έπρεπε να πάω στα αμπάρια ενός πλοίου και να δειξω στους μηχανικούς πώς να κάνουν αμμοβολή. Νομίζανε οτι εγώ ειμαι η γραμματέας κι όταν εγώ άρχισα να μπαίνω στο ζουμί και να εξηγώ νόμιζαν οτι κάποιος τους κάνει πλάκα. Πήγα σε πολλά μερη στον κόσμο, Σιγκαπούρη, νότια Αφρική και Αμερική, για να πουλήσω το προϊόν, κι η αντίδραση ήταν παντού η ίδια - παντού περίμεναν να έρθει ένας «άντρας να τους εξηγήσει». Σε πολλές χωρές δεν αγόραζαν και το προϊόν. Ήμουν γυναίκα και πιτσιρίκα, οπότε τους ήταν δύσκολο να με εμπιστευτούνε. Οπως επίσης έχω ακούσει κι αυτό. «Εσύ κοριτσάκι μου πρέπει να κάθεσαι σε ενα ωραίο γραφειάκι, να κάνεις μανικιούρ και να κοιτάζεις τον υπολογιστή. Ποιος ο λόγος να ταξιδεύεις και να ταλαιπωρείσαι;». Αυτό το είπε συνεργάτης στην παλιά μου εταιρεία. Εγώ του είπα «κάνετε λάθος, με ενδιαφέρει πάρα πολύ» κι από μέσα μου σκεφτόμουν «άντε γ... μαλ...».

B. Εμένα το πιο αστείο σκηνικό μου 'χει συμβεί σε τυπογραφείο - επίσης ανδροκρατούμενο επάγγελμα. Έμπαινα μέσα και δεν μου δίνανε σημασία . Μόλις όμως καταλαβαίνανε οτι ξέρω για τι πράγμα μιλάω, μου δείχνανε τον απόλυτο σεβασμό, μη σου πω ότι με προτιμούσαν κιόλας.

Λ. Παρατηρώ πάντως πως εκεί έξω υπάρχουν πολλοί άντρες γυρω στα 50 με 60 που έχουν αυτήν τη νοοτροπία του «ο κόσμος μού ανήκει». Το βλέπεις και με τους ηλικιωμένους - ήμουνα προχτές στο τρόλεϊ και έκλεινα κατά λάθος το δρόμο σε εναν κύριο γύρω στα 74, ο οποίος γυρισε και μου έδωσε μια σφαλιάρα!

Μαγ. Τι πράγμα;

Λ. Αν ήμουν αγόρι 28 χρόνων, θα τολμούσε να σηκώσει το χέρι του απάνω μου; Θα τον είχα κάνει μαύρο στο ξύλο.

Α. Εμένα μου έχουνε συμβεί και φοβερά καλά από τις γυναίκες στον εργασιακό χώρο.

Κ. Εμένα αυτή η αδελφότητα των γυναικών με συγκινεί πάρα πολύ. Κάνω δουλειά που είναι κατεξοχήν γυναικοκρατούμενη.

Λ. Παλιά, πάντως, που στη δουλειά ήτανε μόνο άντρες κι ήμουνα η μόνη γυναίκα, με είχανε στα όπα όπα. Πρέπει να τους το αναγνωρίσω.

Κ. Είναι φοβερό να 'σαι η μοναδική γυναίκα με ενα σωρό άντρες - στην προηγούμενη δουλειά μου, που ήμουν η μόνη, μου φέρνανε γλυκά, αηδίες, αρώματα, με πηγαίνανε σπίτι.

Λ. Ναι, προφανώς, αλλά ξέρετε τι σκεφτομουν; Ότι πρέπει να 'σαι ένα συγκεκριμένο είδος γυναίκας. Εάν είσαι 150 κιλά, κανείς δεν πρόκειται να τα κάνει όλα αυτά.

Μαγ. Ισχύει νομίζω. Η κολλητή μου είχε κάποια στιγμή πρόβλημα με το θυροειδή της κι είχε πάρει αρκετά κιλά. Εκείνη την περίοδο βρήκε δουλειά σε μια από τις γνωστότερες γκαλερί της Αθήνας. Να σας πω εδώ πως η κολλητή μου είναι κυριλέ - θα ντυθεί, θα φτιαχτεί, θα βάψει το μαλλί με την ξανθή ανταύγεια. Κάποια στιγμή ερχεται η ιδιοκτήτρια (η οποία δεν ειναι αδύνατη, εδώ είναι το αστείο) και της λέει «Σε παρακαλώ, θα πρέπει να σουλουπωθείς λίγο, γιατί δουλεύεις σε γκαλερί που μπαίνει κόσμος και βλέπει εκθέσεις», «Μα σε ποιο τομέα πρέπει να σουλουπωθώ;», «Ε, εντάξει, το προφανές σουλούπωμα εννοώ, το προφανές» της λέει. Μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μεταπτυχιακά, έχει σπουδάσει στην Αμερική κι εσύ του μιλάς έτσι γιατί έχει 20 κιλά παραπάνω!

Β. Μα να μην έχεις το δικαίωμα να δείξεις τι μπορείς να κάνεις; Ποιες ειναι οι δυνατότητές σου;

Λ. Εχω μια φίλη που είναι κοντή, με κάπως σκαμμένο δέρμα, είναι αυτό που κάποιος θα ονόμαζε «λαϊκιά». Πάει για να πιάσει δουλειά σε μπουτίκ και της λένε «Άκου να δεις κοπέλα μου, εδώ χρειαζόμαστε κοπέλες που να έχουν μια φινέτσα. Εσύ είσαι κοντή και δεν είσαι πολύ εμφανίσιμη».


Β. Δεν το πιστεύω! Εμένα μόνο όταν έχω πάει να ψωνίσω σε κατάστημα μου το 'χουν πει: «Κοπελιά, δεν έχουμε ρούχα για σένα».

Ολες Α, καλά! Και μένα μου το 'χουνε 'πει αυτό.


Το ρεπορτάζ έκανε η Δέσποινα Τριβόλη  www.lifo.gr


Ανοιξιάτικες Κυριακές στην αυλή του πατρικού μου με ελληνικός καφέ.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009 3:02 πμ |

alt
Μου αρέσει ο ελληνικός καφές. Δεν είναι μόνο η μυρωδιά του ή η γεύση του που αγαπώ, αλλά και όλα εκείνα που φέρνει στο μυαλό μου κάθε ρουφηξιά. Ανοιξιάτικες Κυριακές στην αυλή του πατρικού μου με τον παππού μου, τραγανά πεντανόστιμα κουλουράκια φτιαγμένα από τις θείες αποκλειστικά και μόνο για να συνοδεύουν τον ελληνικό, κρυφές γουλιές από το φλιτζάνι της μαμάς. Ολες αυτές οι μνήμες κατακλύζουν το μυαλό και κάθε φορά που περνώ το κατώφλι του Καφεκοπτείου Μισεγιάννη στο Κολωνάκι (οδός Λεβέντη 7). Μια ματιά ολόγυρα αποκαλύπτει ότι πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα καφεκοπτεία της Αθήνας, που φέτος συμπληρώνει 90 χρόνια ζωής. Το κατάστημα ίδρυσε το 1914 ο Γεώργιος Μισεγιάννης, ένας νέος έμπορος που είχε μόλις έρθει από την Πέργαμο της Μικράς Ασίας. Αν και τη δεκαετία του '30 ο Γ. Μισεγιάννης έμαθε τους Αθηναίους να πίνουν γαλλικό και αμερικάνικο καφέ, προσωπικά αυτό που λατρεύω εδώ είναι ο φρεσκοαλεσμένος ελληνικός του.

Ολα αυτά τα λέω με κριτική ματιά! Γιατί θεωρώ αδιανόητο για τον Ελληνα, που έχει άποψη για τον καφέ του, είτε αυτός είναι γαλλικός είτε εσπρέσο, να δέχεται το 95% των cafιs να του σερβίρουν ελληνικό της μηχανής, ωμό και καμένο. Γιατί έχουμε παραμελήσει τόσο ένα προϊόν που είναι μέρος της κουλτούρας μας;

Για την ιστορία ...;
Ο επονομαζόμενος ελληνικός καφές στην αρχή ονομαζόταν τούρκικος. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ήταν που η ονομασία άλλαξε σε «ελληνικός καφές». Βέβαια όλες οι γειτονικές χώρες των Βαλκανίων και της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου έχουν ένα παρόμοιο είδος καφέ. Ετσι λοιπόν, ο τούρκικος, ο αλβανικός, ο σέρβικος, ο βουλγάρικος, ο αραβικός έχουν πολλά κοινά. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι το χαρμάνι και το καβούρδισμα. Για παράδειγμα, ο τούρκικος καβουρδίζεται πιο πολύ και ο αραβικός ακόμη περισσότερο, ενώ οι ποικιλίες καφέ που χρησιμοποιεί ο καθένας είναι τελείως διαφορετικές. Στην Ελλάδα συχνά χρησιμοποιούνται οι ποικιλίες Arabica Santos και Rio, με την προσθήκη μιας Robusta, τις περισσότερες φορές από την Ινδία. Επίσης εμείς παραδοσιακά φτιάχνουμε τον ελληνικό όπως φτιάχνεται και ο αραβικός καφές, δηλαδή πάνω σε ανοιχτή φωτιά. Βέβαια και η παρασκευή του καφέ με αυτό τον τρόπο, χωρίς φιλτράρισμα, προέρχεται σχεδόν σίγουρα από τον αραβικό κόσμο. Σύμφωνα με την παράδοση, οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι που έβαζαν τη χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε τη στάχτη και τα κάρβουνα. Από εκεί προέκυψε και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη). Στην Ελλάδα ήρθε μέσω των Τούρκων, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα, εκείνη την εποχή, δοκίμασε τον καφέ πριν από την υπόλοιπη Ευρώπη και ιδιαίτερα οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Θεσσαλονίκης και γενικά της Βόρειας Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο που στη Θεσσαλονίκη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με τις πηγές, υπήρχαν περισσότερα από 300 καφενεία.

Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα τα καφενεία προμηθεύονταν πράσινο ακατέργαστο καφέ και αφού τον καβούρδιζαν σε ειδικά τηγάνια καλυμμένα με μεταλλικό καπάκι, τον άλεθαν σε μικρούς χειροκίνητους μύλους. Το άλεσμα του καφέ γινόταν είτε με χειροκίνητους μύλους, είτε με τη μέθοδο του κοπανίσματος. Τα μεγάλα καφενεία μάλιστα είχαν έναν υπάλληλο που είχε ως αποκλειστική του απασχόληση το κοπάνισμα του καφέ, εργασία που γινόταν στην είσοδο του καφενείου για την προσέλκυση της πελατείας. Τα πρώτα ειδικά καταστήματα για τον καφέ, τα λεγόμενα καφεποιεία, που γρήγορα μετονομάζονται σε καφεκοπτεία, εμφανίστηκαν στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα. Η παρακμή άρχισε με τις κυβερνητικές παρεμβάσεις στην τιμή του καφέ, που είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της ποιότητας του προσφερόμενου ελληνικού καφέ και τη στροφή του καταναλωτή προς το στιγμιαίο καφέ. Καφετέριες και καφενεία παραμέρισαν τον ελληνικό καφέ και άρχισαν να προωθούν το στιγμιαίο γιατί τους προσέφερε ευκολία και μεγαλύτερο κέρδος.

Σήμερα εκτός από τις εταιρίες που πουλούν ελληνικό καφέ, που με τις διαφημιστικές τους καμπάνιες προσπαθούν να αναδείξουν τη διαφορετικότητά του, καμία άλλη προσπάθεια δεν γίνεται για την ανάδειξη ενός προϊόντος με τέτοια ιστορία και παρελθόν στην Ελλάδα ...;

Τα μυστικά του
Ενα μοναδικό στοιχείο που έχει ο ελληνικός καφές είναι ότι παρότι αλέθεται σαν πούδρα και ψήνεται λιγότερο, δεν χάνει τη μαγεία και το άρωμά του μετά από αρκετές ημέρες. Εν αντιθέσει με τον εσπρέσο, ο ελληνικός θεωρείται πετυχημένος όταν το καϊμάκι διατηρείται κατά το σερβίρισμά του. Είτε τον κάνουμε στη χόβολη, είτε στο καμινέτο, είτε στο μάτι της κουζίνας, ένα από τα μυστικά του είναι η χαμηλή φωτιά. Βάζουμε στο μπρίκι το νερό που χρειαζόμαστε για ένα ή δύο φλιτζάνια, το βάζουμε στη φωτιά και προσθέτουμε τον καφέ πρώτα και τη ζάχαρη μετά. Αφού ζεσταθεί λίγο, ανακατεύουμε καλά για να λιώσει η ζάχαρη και να μουσκέψει καλά ο καφές μας. Μετά αφήνουμε να βράσει και μόλις αρχίσει να φουσκώνει τον τραβάμε από τη φωτιά και τον σερβίρουμε.

Τι να προσέξουμε
Το μπρίκι πρέπει να είναι με στενό λαιμό, για να ανακυκλώνει τη θερμοκρασία και όχι ανοιχτό και να τη χάνει προς τα πάνω. Θα ανακατέψετε τον καφέ μόνο μία φορά, στην αρχή, για να μη «σπάσει» το καϊμάκι. Το καϊμάκι είναι το λάδι του καφέ. H ζάχαρη μοιάζει να βοηθάει στην απελευθέρωση του λαδιού από τους κόκκους, επομένως ο σκέτος βγάζει δυσκολότερα το καϊμάκι του. Μπορείτε να φουσκώσετε τον καφέ 2-3 φορές στο τέλος, αρκεί να έχετε απομακρύνει το καϊμάκι στο φλιτζάνι για να μην πειραχτεί. Αφήστε ένα λεπτό πριν ξεκινήσετε να πίνετε τον καφέ για να προλάβει να καθίσει το κατακάθι. Οι παλιοί καφετζήδες έριχναν λίγο κρύο νερό στον καφέ όταν άρχιζε να φουσκώνει για να παρατείνουν το βράσιμο.

Οσο για το πώς θα τον σερβίρετε; Σε χαμηλό φλιτζάνι με χοντρά χείλη, με ένα λουκούμι ή με γλυκό του κουταλιού, κουλουράκια και ένα ποτήρι κρύο νερό. Μια όμορφη ιεροτελεστία, που αξίζει να βάλετε στην καθημερινότητά σας.


Που είναι εκείνα τα παιδιά που κάθονται όλα μαζί με σκυμμένο το κεφάλι ;

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009 1:46 πμ |

alt

ΕΜΟ; Μερικοί άνθρωποι ακούν αυτή τη λέξη και δεν ξέρουν τι είναι.

Άλλοι πάλι την ακούν και βγάζουν "σπυριά".

Γιατί όμως;

Αυτά τα παιδιά  δεν κάνουν κακό σε κανέναν εκτός του εαυτού τους. Για αυτό ακριβώς  και έχουν αυτή την «μαύρη» αντίληψη για την ζωή. Μαύρα μαλλιά κορίτσια και αγόρια, φράντζα μακριά που να καλύπτουν τα μάτια τους και να βλέπουν την ζωή με τα δικά τους όπως αυτοί την έχουν φανταστεί και την πλάθουν με τα δικά τους όνειρα  και θέλω. Φοράνε μαύρα ρούχα, βάφουν τα μάτια τους μαύρα. Υποστηρίζουν ότι η ζωή τους αδίκησε, αλλά πόσο μπορεί ένα παιδί 18 χρονών να έχει αδικηθεί από την ζωή  την στιγμή που τους φροντίζουν ακόμα οι γονείς τους και φοράνε ακριβά ρούχα;

Εγώ πιστεύω ότι αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο για να κάνουν την διαφορά και να ξεχωρίζουν από τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους. 

Λίγες μέρες πριν το καρναβάλι άκουγα στον δρόμο μικρά παιδιά που συζητούσαν μεταξύ τους ότι σκεφτόντουσαν να ντυθούν ΕΜΟ, τους έχουμε κάνει ήρωες και δεν το ξέρουμε;


Τι θέλουν να μας περάσουν ότι κάθε φορά που θα συμβαίνει κάτι άσχημο στην ζωή μας πρέπει να αντιδρούμε με αυτόν τον τρόπο  και να κόψουμε φλέβες; Ωραία πες ότι το κάναμε και αυτό άλλαξε κάτι; Όχι βέβαια!

Ένα είδος μόδας  είναι και θα κάνει και αυτή τον κύκλο της, και όταν τον κάνει αυτά τα παιδιά θα γίνουν πάλι όπως ήταν πριν μπει στην ζωή τους αυτή η ιδεολογία και όλα ωραία και καλά, λες τελείωσαν τα προβλήματά τους.

Άραγε υπάρχουν πραγματικά ΕΜΟ; Πού είναι σήμερα αυτά τα παιδιά που βλέπαμε στην πλατεία Συντάγματος να κάθονται όλοι μαζί με σκυμμένο το κεφάλι και να μην γελάνε;

Πάντως δεν είναι κάτι ανησυχητικό ούτε πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε με άσχημο και περιφρονητικό ύφος γιατί στην ουσία παιδιά είναι ακόμα, θα πάνε και αυτά σύμφωνα με την μόδα και το life style που μας περνάνε οι σχεδιαστές μόδας και τα μοντέλα τους βλέποντας τους στα περιοδικά και στις επιδείξεις μόδας.

Αν έχετε και εσείς προβλήματα και η ζωή σας έχει αδικήσει μπορείτε να γίνετε ΕΜΟ δεν είναι καθόλου δύσκολο.Αλλά καλό θα ήταν να μην μπούμε σε αυτή τη διαδικασία, και να φροντίζουμε να κοιτάμε τα προβλήματα κατάματα και να προσπαθούμε να τα λύνουμε για να γίνει καλύτερη η ζωή μας.




«σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης».

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009 1:05 πμ |

alt
Με μια πρωτοποριακή απόφαση το Πρωτοδικείο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης εξομοιώνει ένα ζευγάρι που διαθέτει σταθερή, σοβαρή και μακροχρόνια σχέση και συμβιώνει με εκείνο που έχει ενωθεί με τα ...; δεσμά του γάμου. Κρίνει μάλιστα ότι οι δύο σύντροφοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με όσους επιλέγουν να υπογράψουν το πολυσυζητημένο πλέον «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης». Το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου δέχεται ότι μπορούν να λαμβάνουν όλα τα επιδόματα γάμου, στέγης, συντάξεις χηρείας, αλλά και να υπάγεται ο ένας εκ των δύο στο σύστημα υγειονομικής ασφάλισης του συντρόφου του.

Δεν αρκείται όμως μόνο σ' αυτό. Οπως εξηγεί στον ΕΤ ο δικηγόρος, ειδικός σε θέματα Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, Βασίλης Χειρδάρης, «δέχεται την καθημερινότητα του ζευγαριού, το status της σοβαρότητας και σταθερότητας της σχέσης και τις αμοιβαίες δεσμεύσεις του ως δομικά στοιχεία για την εξομοίωσή της με τις παραδοσιακές, αναγνωρισμένες νομικά σχέσεις».

Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ε.Ε. προβαίνει σε δύο σπουδαίες επισημάνσεις που αλλάζουν την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής νομολογίας:

Πρώτον, καταγράφει ρητά στο σκεπτικό του ότι η ερμηνεία πρέπει να είναι σύμφωνη με την εξέλιξη των ηθών στην κοινωνία και, δεύτερον, επεκτείνεται στην εξομοίωση των σχέσεων και στα ζευγάρια ιδίου φύλου που η σχέση τους έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Τι πρέπει να ξέρετε

- Ο σύντροφος μη έγγαμης σχέσης συμβίωσης αντιμετωπίζεται ως σύζυγος

- οι σύντροφοι σχέσης συμβίωσης πρέπει να αποτελούν «ζεύγος», δηλαδή ένωση δύο προσώπων

- η έννοια του όρου «σύντροφοι μη έγγαμης σχέσης συμβίωσης» πρέπει να νοηθεί ως περιλαμβάνουσα μια κατάσταση στην οποία οι σύντροφοι συμβιώνουν κατά τρόπο σταθερό και δεσμεύονται, στο πλαίσιο της συμβίωσης αυτής, από αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις σχετικά με τον κοινό τους βίο

- οι σύντροφοι έχουν αμοιβαία υποχρέωση να συνεισφέρουν μηνιαίως και κατ' αναλογία των καθαρών εισοδημάτων της εργασίας τους σε κοινό ταμείο, ώστε να αντιμετωπίζονται τα έξοδα του καθημερινού νοικοκυριού

- κάθε σύντροφος ορίζει τον έτερο ως δικαιούχο της «σύνταξης του συντρόφου» σε περίπτωση που οι αντίστοιχοι κανονισμοί αναγνωρίζουν μια τέτοια σύνταξη

- στο Σύστημα Υγειονομικής Ασφάλισης υπάγονται αποκλειστικώς οι σχέσεις συμβίωσης που μπορούν να εξομοιωθούν με το γάμο.

Προϋποθέσεις

- το ζεύγος προσκομίζει επίσημο έγγραφο (π.χ. από συμβολαιογράφο) στις αρχές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αναγνωριζόμενο ως τέτοιο από κράτος-μέλος ή από οποιαδήποτε αρμόδια αρχή κράτους-μέλους, που βεβαιώνει το καθεστώς του ως δυο συντρόφων μη έγγαμης σχέσης συμβίωσης

- κανείς από τους συντρόφους δεν διατελεί σε έγγαμη σχέση ούτε σε άλλη μη έγγαμη σχέση συμβίωσης

- οι σύντροφοι δεν έχουν μεταξύ τους κανέναν από τους εξής δεσμούς: γονείς, τέκνα, παππούδες, εγγόνια, αδέλφια, θείους, ανίψια, γαμπρούς και νύφες

Οφέλη

- ο σύντροφος τού άμεσα ασφαλισμένου -εφόσον δεν έχει δικό του ταμείο- μπορεί να υπαχθεί ως έμμεσο μέλος

- έχουν τη δυνατότητα να συντάσσουν αμοιβαίες διαθήκες, αλλά και να συνάπτουν ασφάλιση ζωής υπέρ του ή της συντρόφου

- στην περίπτωση που έχουν παιδιά επιτρέπεται στον πατέρα, μέσω της αναγνώρισης, να αποκτήσει τα ίδια δικαιώματα έναντι των παιδιών σαν να είχε συνάψει γάμο με τη μητέρα τους. Μεταξύ άλλων ασκεί τη γονική μέριμνα από κοινού με τη μητέρα. Επιπλέον τα παιδιά αποκτούν ενδεχομένως το επώνυμο του πατέρα.

Επί του θέματος

«Φωτογραφίζει» την πραγματικότητα μιας ερωτικής σχέσης

Η απόφαση αυτή είναι σημαντικότατη. Το Πρωτοδικείο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτυπώνει την κοινωνική πραγματικότητα, δεν στρουθοκαμηλίζει και προβαίνει σε αποτύπωση των ανθρώπινων σχέσεων στηριζόμενο όχι στον τύπο αλλά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου απομακρύνεται από τις συντηρητικές δομές, κοιτά το ευρωπαϊκό μέλλον των ανθρώπινων σχέσεων και «φωτογραφίζει» την ουσία της πραγματικότητας μιας ερωτικής σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας προσδίδοντάς της νομικό χαρακτηρισμό, που προσιδιάζει στην πραγματικότητα της σχέσης και όχι στον τύπο.

Βασίλης Χειρδάρης
Δικηγορος, ειδικος σε θεματα Ευρωπαϊκου Δικαστηριου


γράφει η Ελλη Κωσταντουδακη 


Αντζέντα για γυναίκες.

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009 2:55 μμ |


alt

Η πιο καυτή ατζέντα της πόλης έχει όλες τις διευθύνσεις απ' όπου περνάνε οι γυναίκες (και τα κορίτσια) της Αθήνας. Μόδα, πάθος, συγκίνηση, ευζωία, προστασία: τα πάντα είναι εδώ.


Εδώ μαθαίνουμε γιατί η γυναίκα είναι η αιώνια μούσα

Η Μόνα Λίζα για τον Ντα Βίντσι, η Μέριλιν για τον Άντι Γουόρχολ, η Ολυμπία για τον Μανέ ήταν όλες μούσες που πυροδότησαν την έμπνευση και το χρωστήρα των καλλιτεχνών. Την ιδιότητα της μούσας θα αναλύσει η Ιωάννα Βετσοπούλου στις διαλέξεις που θα δίνει κάθε Τρίτη από τις 10 Μαρτίου ως τις 14 Απριλίου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Οι διαλέξεις θα ξεκινήσουν από τον Ντα Βίντσι και τον Μποτιτσέλι, θα συνεχίσουν με τους Άγγλους οριενταλιστές και τους προραφαηλίτες, θα ακολουθήσουν οι μούσες των ιμπρεσιονιστών και των συμβολιστών για να καταλήξουμε στις γυναίκες που συναντάμε στον Πικάσο και στην pop art. Κ.Ι.Α.
Νεοφύτου Δούκα 4, Koλωνάκι

Εδώ πολεμάμε τον καρκίνο του μαστού

Η Ελληνική Εταιρεία Μαστολογίας έχει ιδρύσει εδώ και χρόνια το Κέντρο Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών με Καρκίνο του Μαστού και των Οικογενειών τους. Το κέντρο προσφέρει τις υπηρεσίες του ΔΩΡΕΑΝ σε όλες τις γυναίκες με πρόσφατη διάγνωση της νόσου, σε όλες τις γυναίκες που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και ήδη βρίσκονται υπό θεραπευτική αγωγή, καθώς και στα άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος που επωμίζονται ένα μεγάλο μέρος της φροντίδας αυτών των γυναικών. M.K.
Λεωφόρος Κηφισίας 30, 5ος όροφος, 210 77 73 112

Εδώ βρίσκουμε υπέροχα καπέλα (το νέο φετίχ της μόδας)

Είναι η πρώτη που απεκατέστησε τη χαμένη τιμή του καπέλου, δίνοντάς του μια διάσταση υψηλής ραπτικής και μητροπολιτικής αισθητικής. Στο ατελιέ και στο κατάστημα της Κατερίνας Καρούσου όλες οι γυναίκες αισθάνονται κοσμοπολίτισσες και παραδείσια πουλιά ταυτόχρονα. Εδώ μαθαίνουμε και μυστικά όπως ότι: το αξιοπρεπές καπέλο δεν έχει κόλλες, είναι όλα ραμμένα με βελόνα και κλωστή. Κ.Ι.Α.
Δορυλαίου 7 και 17, πλατεία Μαβίλη

Εδώ μαθαίνουμε τα γυναικεία δικαιώματα

Το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) έχει ως κύριο σκοπό την πραγματοποίηση επιστημονικών ερευνών και μελετών για θέματα ισότητας των φύλων. Στο πλαίσιο αυτό έχουν διενεργηθεί πρωτότυπες έρευνες σε θέματα όπως η απασχόληση, η επιχειρηματικότητα των γυναικών, η εκπαίδευση, η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, η κοινωνική πολιτική, ο κοινωνικός αποκλεισμός, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, η βία κατά των γυναικών και άλλα. Μ.Κ.
Χαρ. Τρικούπη 51 & Βαλτετσίου, Εξάρχεια

Εδώ είναι το μπαρ των κοριτσιών

Ο πρώτος λόγος που διαλέξαμε το Κey είναι επειδή το μπαρ έχει ιδιοκτήτριες τρία (υπέροχα) κορίτσια, την Άντζελα, τη Βάσω και τη Μαρί. Ο βασικός όμως λόγος είναι πως πρόκειται για ένα από τα αγαπημένα μας μπαρ στην Αθήνα με ωραία cocktail (υπάρχει το Key Frozen Apple κοκτέιλ με μήλο και μέλι, που το 'χουμε τσακίσει) και μουσική που μας αρέσει - ειδικά το Σάββατα που παίζει ο Quentin. Δ.Τ.
Κey Bar, Πραξιτέλους 37, 210 3230381

Εδώ βλέπουμε την ιστορία του κοσμήματος

Στο Μουσείο Κοσμήματος «Ηλία Λαλαούνη» παρουσιάζεται μέχρι τις 22 Απριλίου η έκθεση «Η ευφάνταστη όψη της μόδας, ένας αιώνας κοσμημάτων ένδυσης από τη συλλογή Ε. Αγγελόπουλου 1880-1960». Μέσα από τη συλλογή μπορεί κανείς να διακρίνει απόηχους της βικτωριανής Αγγλίας και της Belle Ιpoque, των κινημάτων Αrt Nouveau και Αrt Deco, της παράτολμης μόδας του charleston. Δ.Τ.
Καρυάτιδων & Καλλισπέρη 12, Ακρόπολη

Eδώ είναι τα fashion capsules του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ

O Δάκης Ιωάννου κάλεσε το φωτογράφο Juergen Teller να δημιουργήσει την «κάψουλα μόδας» για το 2008 - το αποτέλεσμα ήταν πέντε φωτογραφίες με το γνωστό σκληρό φως και τους αισθητήρες σεξ ενεργούς σε όλο το κάδρο που είδαμε στο «Wallpaper*». Ο γνωστός συλλέκτης και πρόεδρος του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ Δάκης Ιωάννου ξεκίνησε από πέρυσι ένα νέο project, καλώντας κάθε χρονιά έναν διαφορετικό curator να αποτυπώσει τις εικόνες-αιχμές της μόδας (πέρυσι ήταν το γραφιστικό δίδυμο Μ/Μ, το 2010 θα είναι ο σχεδιαστής Helmut Lang). Ο Τeller επέλεξε πέντε θέματα που περιγράφουν τη σχέση του με τον κόσμο της μόδας αλλά και της τέχνης. Μεταξύ άλλων φωτογράφησε την Mπιόργκ στην Ισλανδία, όπου τη συνάντησε εξαντλημένη μετά το τέλος της περιοδείας της, την Daisy Lowe σε στάση «come and get me» που φοράει ένα κατακόκκινο ελαστικό παντελόνι της American Apparel και την κόρη του Δάκη Ιωάννου Μαρία, φορώντας ένα vintage φόρεμα από την τελευταία συλλογή του Helmut Lang (ωραίο τατού). K.I.A.

Εδώ θα κλάψουμε με έναν παράφορο γυναικείο έρωτα

Η Ρούσαλκα είναι μια λιμναία νύμφη που ερωτεύεται παράφορα έναν πρίγκιπα. Όπως αξίζει σε κάθε μεγάλη όπερα, ο έρωτας αυτός καταλήγει δραματικά με το θάνατο και των δυο. Η όπερα-παραμύθι ανεβαίνει από αύριο, και στις 7,8,13,14,15 Μαρτίου από την Εθνική Λυρική Σκηνή σε σκηνοθεσία της Μαριόν Βάσσερμαν με τις Μάτα Κατσούλη και Νατάλια Ουσάκοβα στο ρόλο της Ρούσαλκα και τον Πάβελ Τσόερνοχ και τον Κόρυ Μπιξ στο ρόλο του πρίγκιπα. Κ.Ι.Α.
Ακαδημίας 59-61, Θέατρο Ολύμπια

Εδώ ζει μια υπέροχη μοδίστρα

Η Ιβάνκα Λίλοβα ήρθε από τη Βουλγαρία στην Ελλάδα πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι στο κέντρο και από τότε η ραπτομηχανή της πήρε φωτιά. «Έχω πολύ καλή πελατεία: δικηγορίνες, καθηγήτριες, θεατρίνες. Μένουν ευχαριστημένες από τη δουλειά μου και αυτό μαθαίνεται από στόμα σε στόμα» λέει. Η κυρία Βάνια, εκτός από τη μοδιστρική, ασχολείται επίσης με το πλέξιμο και το κέντημα. M.K.
Χαριλάου Τρικούπη 59, κέντρο

Εδώ προσφέρεται αχνιστό τσάι -για καυτές συζητήσεις

Iδανικό μέρος για γυναικείες κουβέντες: λίγο το τσάι σε λουλουδιαστά φλιτζάνια, λίγο η jazz από το πικάπ, όλα αυτά φτάνουν για να κάνουν το Petite Fleur ιδανικό για γυναικείες εξομολογήσεις. Δ.Τ.
Oμήρου 44, Κολωνάκι, 210 3613169

Εδώ δικαιώνονται οι home addicted

Έχει την αποκλειστική εισαγωγή της αγαπημένης μας εταιρείας υφασμάτων, της φινλανδικής Marimekko. Από εδώ μπορεί κανείς να αγοράσει από πλαστικά σουπλά σε σχήμα ψαριού μέχρι δίσκους, καρέκλες αλλά και μικροπράγματα. Δ.Τ.
Ρώμα 5, Κολωνάκι, 210 3601039

Εδώ αισθανόμαστε απίστευτα κομψές

Κομψότατο μαγαζί σαν κουκλόσπιτο με γυναικεία ρούχα, αξεσουάρ αλλά και αντικείμενα για το σπίτι, όλα επιλεγμένα με το ιδιαίτερο γούστο της κ. Εύχαρις. Κιμονό, παράξενες κάπες, μπλούζες από μετάξι, καφτάνια και μοναδικά μαξιλαράκια για το σπίτι είναι τα αγαπημένα μας. Μ.Μ
Το Weekend της Εύχαρις Φωκυλίδου 7β, Κολωνάκι

Εδώ φοράμε τις «ετικέτες» του αστικού στυλ

Mε μια σειρά επώνυμων ρούχων και αξεσουάρ που ζαλίζουν, τα καταστήματα της Shop & Trade έχουν φέρει στην Αθήνα την επιτομή του μοντέρνου και πρωτοποριακού ντυσίματος με την ασφάλεια των μεγάλων υπογραφών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Shop & Trade διακρίθηκε ανάμεσα στις 40 πρώτες εταιρείες του ελληνικού εμπορίου, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η STAT BANK σε δείγμα 5.000 επιχειρήσεων! Στις ετικέτες που φιλοξενούνται στις κρεμάστες και στα ράφια της διακρίνουμε, μεταξύ άλλων, τις Custo Barcelona, Nolita, Twenty8Twelve, Collage Social, Ra-re Μιss Sixty, Energie, Pepe Jeans, De Puta Madre G.G.L., True Love, Liu Jo Underwear κ.ά. Κ.Ι.Α.
Σκουφά 29, Κολωνάκι και Αγγέλου Μεταξά 30Α, Γλυφάδα (Miss Sixty), Tσακάλωφ 14 (Pepe Jeans), Ερμού 112Α (Shop)

Εδώ νοικιάζονται Chanel και Ηermes!

Η ιδέα για το starbags.gr ήρθε στην ιδιοκτήτρια Ολιάνα Σπυριδοπούλου όταν ζούσε ακόμα στο Λονδίνο. Όταν γύρισε στην Ελλάδα δημιούργησε τοwww.starbags.gr, ένα site που μπορεί να νοικιάσει ή να αγοράσει κανείς «επώνυμες τσάντες»: από κλασικές Chanel και Ηermθs μέχρι τις πιο μοντέρνες Βalenciaga, Miu Miu, Kate Spade και Μarni. Δ.Τ.
www.starbags.gr

Εδώ παίζουν οι πιο συγκλονιστικές γυναίκες ηθοποιοί

" Όλια Λαζαρίδου

Το γνωστό έργο με πρωταγωνίστρια την υποδειγματική δασκάλα που κάνει «μάθημα ζωής» επέλεξε η Άντζελα Μπρούσκου για τη μεγάλη πρωταγωνίστρια.
«Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε στο Απλό Θέατρο (Χ. Τρικούπη 4, 210 9229605)

" Μπέτη Αρβανίτη

Μια από τις καλύτερες παραστάσεις του φετινού χειμώνα, με την κ. Αρβανίτη να υποδύεται το μυθικό ρόλο της κ. Τσαχανασιάν που επιστρέφει ζάπλουτη στο χωριό της.
«Η επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας» του Φ. Ντύρενματ στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, 210 8838727)

" Ράνια Οικονομίδου - Λυδία Φωτοπούλου

Δύο γυναίκες που μοιράστηκαν τον ίδιο άντρα συναντιούνται μετά από χρόνια. Σπουδαίες ερμηνείες και ένα καθαρά γυναικείο σύγχρονο έργο.
«Ανάσα Ζωής» του Ν. Χέαρ στο Απλό Θέατρο (Χ. Τρικούπη 4, 210 9229605)

" Άννα Κοκκίνου

Ένα ολοκαίνουργιο έργο του Χατζηγιαννίδη με πρωταγωνίστρια μια παράξενη μοδίστρα για κούκλες που έχει ένα μυστικό και η θρυλική παράσταση με κείμενα του Βιζυηνού που γεμίζει ασφυκτικά τη Σφενδόνη κάθε Πέμπτη είναι μια επιβράβευση για την κ. Κοκκίνου.
«Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη σε σκηνοθεσία της ιδίας και «Μορφές από το Έργο του Βιζυηνού» σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη στο Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, 210 9246692).

" Αμαλία Μουτούση

Υπέροχος ρόλος. Η Αμαλία Μουτούση ζει κάθε βράδυ έναν καταστροφικό έρωτα στη μέση του Ωκεανού.
«Ο Κλήρος του Μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ στην Πειραιώς 260 από το Εθνικό.

Εδώ δίνεται παράταση ζωής στα τακούνια

Σε όλες μας έχει συμβεί να σπάσει το τακούνι μας μέρα μεσημέρι στο δρόμο. Την άμεση λύση έχουν μια σειρά από μοντέρνα υπερ-γρήγορα τσαγκαράδικα που υπάρχουν τριγύρω στην πόλη. Αναλαμβάνουν από αλλαγές τακουνιών, φερμουάρ ακόμη και χρώματος, γαζώματα, ανοίγματα ή στενέματα, ξέρουν τα πάντα πάνω στο δέρμα και μας προμηθεύουν με υλικά περιποίησης, ανατομικά πατάκια και το νέο trend της σιλικόνης αντί για πάτο που, εκτός του ότι πλένεται, είναι και ανατομική. Μ.Π.
ΤΑΚΟΥΝΙ EXPRESS - Βουλής 7, 210 3221545 ΤΣΑΓΚΑΡΑΔΙΚΟ EXPRESS - Βουλής 17, Σύνταγμα, 210 3230815, ΤΑΚΟΥΝΙ ΕΞΠΡΕΣ - Ιπποκράτους 1, 210 3630137

Εδώ ξεσπά η μανία για σοκολάτα

Η γυναικεία λατρεία για τη σοκολάτα είναι μνημειώδης. Υπάρχει και επιστημονική εξήγηση, που έχει να κάνει με τις ορμόνες, αλλά δεν είναι της ώρας. Το Αριστοκρατικόν είναι με διαφορά μια από τις καλύτερες σοκολατερί της Αθήνας. M.M.
Αριστοκρατικόν, Καραγεώργη Σερβίας 9, Σύνταγμα, Αργυροπούλου 8, Κηφισιά, Λαοδίκης και Βασ. Γεωργίου 10, Γλυφάδα

Eδώ το στυλ συναντά τη ζαχαροπλαστική

Λευκό και φούξια είναι ο βασικός συνδυασμός χρωμάτων στο ντεκόρ και στο αμπαλάζ της γνωστής αλυσίδας ζαχαροπλαστείων, η οποία έχει πολλά να προτείνει στις γυναίκες που βρίσκουν παρηγοριά σε μια τούρτα σοκολάτα... Μ.Μ
Fresh, Λ. Κηφισίας 162, Ψυχικό (210 6753802), Λ. Κηφισίας 359, Ερυθραία, (210 8000072, 210 8085985), Κ. Βάρναλη, Χαλάνδρι, (210 6896240), Κριεζώτου 12, Κολωνάκι (210 3625003)

Εδώ θα δούμε τη «Θαΐδα» του Μασνέ

Ο μυστικισμός και η σύγκρουση του θρησκευτικού ζήλου με το ερωτικό πάθος διαπερνούν την όπερα του Μασνέ Θαΐς που βασίζεται στην νουβέλα του Ανατόλ Φρανς. Στον αντίποδα της Μανόν, η Θαΐς εγκαταλείπει τη χλιδή και την ηδονή που της προσφέρθηκαν για να αναζητήσει το Θεό. Τελικά πεθαίνει εξαϋλωμένη και ευτυχής, με τους αγγέλους να την υποδέχονται στoν παράδεισο. Η Θαΐς παρουσιάζεται στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» στις 7, 8, 10, 13, 14, 15 Μαρτίου σε σκηνοθεσία Αρνό Μπερνάρ. Κ.Ι.Α.
Bασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Μέγαρο Μουσικής

Εδώ οι γυναίκες τραγουδούν

Γλυκερία και Ελένη Τσαλιγοπούλου δίνουν μαθήματα τραγουδιού και γλεντιού στο ποlis Τheater σε ένα πρόγραμμα με μερικά από τα καλύτερα γυναικεία ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Μ.Μ.
Πέτρου Ράλλη 18, 210 3452527

Εδώ είναι η Τάνια, η Μάρθα, η Έλλη και η Ευανθία

Τέσσερις σπουδαίες γυναικείες παρουσίες στο χώρο της ελληνικής μουσικής σε δύο διαφορετικά προγράμματα κρατούν το αγαπητό Μετρό γεμάτο όλη την εβδομάδα. Η Ευανθία Ρεμπούτσικα, η Έλλη Πασπαλά το Παρασκευοσάββατο και η Τάνια Τσανακλίδου μαζί με τη Μάρθα Φριντζήλα τα Δευτερότριτα παρουσιάζουν δύο από τις καλύτερες μουσικές παραστάσεις του χειμώνα. To πρόγραμμά των τελευταίων θα μεταδοθεί ζωντανά αυτή την Κυριακή από τον City 99,5. Μ.Μ.
Μετρό, Γκύζη & Κάλβου 83, 210 6461 980

Εδώ ανεβαίνει η «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη

Η σημαντικότερη Ελληνίδα θεατρική συγγραφέας διεισδύει κάθε χρόνο στα αθηναϊκά θέατρα και με κάθε της έργο που παίζεται θυμίζει τι σημαίνει αληθινό θέατρο. Από την ομάδα Βραδινοί Επισκέπτες. Μ.Μ
104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης, Θεμιστοκλέους 104 & Καλλιδρομίου, 210 3826185

Εδώ βρίσκουν καταφύγιο οι κακοποιημένες γυναίκες

Ο ξενώνας κακοποιημένων γυναικών απευθύνεται σε κάθε γυναίκα που δέχεται βία, Ελληνίδα ή αλλοδαπή, ανεξάρτητα από το αν είναι παντρεμένη ή όχι. Παρέχει στις γυναίκες που φιλοξενεί και στα παιδιά τους στέγη, προστασία, ασφάλεια, ψυχολογική υποστήριξη και κοινωνική κάλυψη από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό. Μ.Κ.
Οι ενδιαφερόμενες πρέπει να απευθυνθούν στο Γραφείο Ισότητας της Διεύθυνσης Κοινωνικής Μέριμνας και Υγείας του Δήμου Αθηναίων

Εδώ είναι το Φαρμακείο του Κορρέ

«Από εδώ ξεκίνησαν όλα» θα μπορούσε να είναι η κατανυκτική φράση όταν αντικρίζει κανείς το φαρμακείο του Κορρέ στο Παγκράτι. Παρ' όλα αυτά, η φράση αυτή που περιγράφει τη δημιουργία μιας διεθνούς εταιρείας καλλυντικών υποχωρεί, καθώς επικρατεί ο ενθουσιασμός για τα δεκάδες μπουκάλια και κουτάκια με τη γνωστή αισθητική των προϊόντων Κorres και το περιεχόμενο που όλες έχουμε δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας. Όχι μόνο όμως: εδώ βρίσκουμε σε πληρότητα 95% τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που υπάρχουν (πολλά παρασκευάζονται κατόπιν παραγγελίας) και όλα τα καλλυντικά Κorres, εκτός από αυτά που κυκλοφορούν μόνο στο εξωτε- ρικό. Κ.Ι.Α.
Ερατοσθένους και Ιβύκου 8, Παγκράτι 

Eδώ μαγειρεύουν οι κορυφαίες γυναίκες σεφ 

Αργυρώ Μπαρμπαρίγου, στον Παπαδάκη

Για την Αργυρώ Μπαρμπαρίγου «η μαγειρική είναι ένα κληρονομικό δικαίωμα των γυναικών που περνά από τη γιαγιά στη μητέρα και στην κόρη. Είναι μια πράξη αγάπης». Στην Πάρο έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο εστιατόριό της «Παπαδάκης». Ακούραστη, ξεδιπλώνει την αγάπη της για τα ντόπια υλικά που αναδεικνύονται μέσα από τη σεμνή δημιουργικότητα και μεταδίδονται καθημερινά από τον Alpha. Ακολουθούν τέσσερα επιτυχημένα βιβλία, ενώ οι συνταγές της «νοστιμίζουν» τα περιοδικά γεύσης.
Βουκουρεστίου 47 και Φωκυλίδου, Κολωνάκι, 210 3608621

Ιωάννα Τσολομίτη, στο Μεσπιλέα

Η καλλιτεχνική διάθεση της Ιωάννας Τσολομίτη εκφραζόταν από παλιά μέσα από τη ζωγραφική και την κεραμική τέχνη. Δεν άργησε να εκδηλώσει και την αγάπη της για τη μαγειρική, διαγράφοντας μια αξιόλογη πορεία στο χώρο της εστίασης. Έχει θητεύσει στα εστιατόρια Πιλ Πουλ, Ορίζοντες, Eleven, στο Budha Bar και στην Παλιά Αγορά. Η έμφυτη φιλοξενία που τη διακρίνει σε συνδυασμό με το ανεξάρτητο πνεύμα της την οδήγησαν στο διττό ρόλο της σεφ και επιχειρηματία με το δικό της πλέον εστιατόριο, το Μεσπιλέα. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξε την ονομασία ενός δέντρου σύμβολο του κύκλου ζωής και της μακροβιότητας.
Περσεφόνης 59 και Δεκελέων, Γκάζι, 210 3460972

Νένα Ισμυρνόγλου, στο Γεύσεις με ονομασία προέλευσης

Η σεφ Νένα Ισμυρνόγλου επιμένει να εμπνέεται από την ελληνική κουζίνα. Πνεύμα ανήσυχο, περιπλανήθηκε σε αρκετές κουζίνες, θέλοντας να πλουτίσει τη δημιουργικότητά της. Το ταλέντο της και η αγάπη της για τη μαγειρική την οδήγησαν πριν οκτώ χρόνια στο γνωστό εστιατόριο Milos της Νέας Υόρκης. Επέστρεψε στην Ελλάδα οπλισμένη με περισσότερες τεχνικές και ιδέες κρυμμένες στη λευκή ποδιά της που εφάρμοσε στο εστιατόριο Γεύσεις με ονομασία προέλευσης. Θα μεσολαβήσει ένα διάλειμμα όπου θα ετοιμάζει το μενού του Pasaji στην Αθήνα, πριν επανακάμψει στις Γεύσεις με ονομασία προέλευσης. Ν.Μ.
Κηφισίας 317, Κηφισιά, 210 8001402


ΑΠΟ ΤΗ LIFOTEAM
πηγη www.lifo.gr


Οι γυναίκες έχασαν το παιχνίδι.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009 12:01 πμ |

alt


Η κ. Βάσω Γαρταγάνη είναι μητέρα του Φίλιππου και της Δήμητρας και η οικογένεια περιμένει τώρα το πέμπτο μέλος της. Όπως δηλώνει στα «ΝΕΑ» «δουλειά και οικογένεια συνδυάζονται. Όμως πέρα από την καλή διάθεση των γονιών, πρέπει να υπάρχουν και κάποιες αντικειμενικές συνθήκες, οι οποίες να βοηθούν ώστε να δίνεις και στα δύο τον καλύτερο εαυτό σου». 

Μέχρι να μείνει έγκυος στο τρίτο παιδί της εργαζόταν και συνδύαζε με επιτυχία τον ρόλο τις μαμάς με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις της, οι οποίες για κάποια χρονικά διαστήματα ήταν απαιτητικές. «Δούλευα σε τεχνική εταιρεία στο τμήμα δημοπρασιών και υπήρχαν περίοδοι που επέστρεφα στο σπίτι στις 11 το βράδυ. Ωστόσο, είχα την τύχη να έχω τη μητέρα μου δίπλα, η οποία πρόσεχε τα παιδιά και με βοηθούσε», εξηγεί. Εκτός όμως από τη βοήθεια που προσφέρουν οι συγγενείς, το μυστικό της ισορροπίας μεταξύ εργασίας και ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής είναι για την κ. Γαρταγάνη «η αμοιβαία συνεννόηση του ζευγαριού και η κατανομή αρμοδιοτήτων». 

Για την ψυχολόγο και σύμβουλο ψυχικής υγείας κ. Θεοδώρα Μίνου «η χρυσή τομή μεταξύ εργασίας και ανατροφής χαρούμενων και υγιών παιδιών είναι απολύτως εφικτή, αρκεί οι γονείς να απενεχοποιήσουν την ιδιότητα του εργαζόμενου. Πολλοί καταλήγουν σε υπερβολές στην ύλη, σε δωροδοκία των παιδιών για να εξιλεωθούν για την πολύωρη απουσία τους. Ωστόσο, αυτή η στάση δεν βοηθά. Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνουν το παιδί τους να νιώθει ότι είναι σημαντικό και ασφαλές, γνωρίζοντας ότι οι γονείς του είναι πάντα παρόντες. Και ο τρόπος για να το επιτύχουν αυτό είναι να του διαθέτουν ποιοτικό χρόνο». 

Με τον όρο «ποιοτικός χρόνος» η κ. Μίνου εννοεί την ουσία της επικοινωνίας: «Η ώρα που περνάμε με το παιδί πρέπει να είναι ευχάριστη και για τους δύο, να μιλάμε μαζί του και παράλληλα να το ακούμε. Πάντα έχει κάτι να μας πει και αυτός είναι ο κύριος τρόπος με τον οποίο θα χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του». Προσθέτει δε ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να εξηγεί κανείς στο παιδί του γιατί πρέπει να εργάζεται πολλές ώρες και να το καθησυχάζει καθιστώντας του σαφές πως η απουσία του δεν σημαίνει έλλειψη αγάπης και ενδιαφέροντος. Σύμφωνα με την κ. Έφη Σαρηγιαννίδου, ψυχοθεραπεύτρια και οικογενειακή σύμβουλο, υπάρχουν μικρά τρικ που ο καθένας μπορεί να εφαρμόσει στην καθημερινότητά του προκειμένου να επιτύχει την πολυπόθητη ισορροπία: «Καλό είναι να προγραμματίζουμε οικογενειακές συναντήσεις. Να σημειώνουμε στο ημερολόγιο τις πιο σημαντικές δραστηριότητες της εβδομάδας ή του μήνα και να τις συζητάμε με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Επιπλέον είναι σημαντικό να ακούμε τις ανάγκες των υπολοίπων- ειδικά των παιδιών- και να οργανώνουμε το πλάνο μας. Όλα αυτά μαζί βοηθούν στην αξιολόγηση των δραστηριοτήτων των γονέων και τους δίνουν τη δυνατότητα να προγραμματίσουν τις υποχρεώσεις τους με τέτοιον τρόπο ώστε τα παιδιά τους να βρουν τον χώρο που τους αναλογεί μέσα στο πρόγραμμά τους». 

Και οι δύο γονείς
Αν και στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια η γυναίκα ήταν επιφορτισμένη με την ανατροφή των παιδιών, ρόλος που την ακολούθησε και όταν άρχισε να εντάσσεται στην αγορά εργασίας, «οι εποχές άλλαξαν και οι παραδοσιακοί ρόλοι του άνδρα και της γυναίκας ακολουθούν τις κοινωνικές εξελίξεις», σχολιάζει η κ. Σαρηγιαννίδου, υπογραμμίζοντας πως και οι δύο γονείς θα πρέπει να ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών, γιατί μόνο έτσι συμβάλλουν στη ανάπτυξη ενός υγιούς και ευτυχισμένου ανθρώπου. 
«Προσωρινά, θα εγκαταλείψω τη δουλειά, αλλά θα επιστρέψω»

Η ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ των προτεραιοτήτων μπορεί να σημαίνει και σύγκρουση μεταξύ εργασίας και ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής και οι εργαζόμενοι γονείς να καλούνται να επιλέξουν μεταξύ του ενός και του άλλου. Η κ. Γαρταγάνη για παράδειγμα λέει: «Όταν ήρθε το τρίτο παιδί, αποφάσισα να αποποιηθώ προσωρινά την καριέρα. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του συζύγου μου πλέον τον αναγκάζουν να ταξιδεύει συχνά και το ωράριό μου περιόριζε πολύ τον χρόνο που είχα για την οικογένειά μου. Έτσι ύστερα από συζήτηση συμφωνήσαμε να αναλάβω εγώ την καθημερινή φροντίδα των παιδιών. Δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Χάνεις μεν κάποια πράγματα, μιας και η εργασία εξασφαλίζει στη γυναίκα μια δική της ζωή, κερδίζεις όμως κάποια άλλα, αφού είμαι κοντά στον Φίλιππο και τη Δήμητρα και τα βλέπω να μεγαλώνουν». Και συμπληρώνει ότι σκέφτεται όταν μεγαλώσουν τα παιδιά της να προσπαθήσει να ξαναμπεί στην αγορά εργασίας. 

Ωστόσο, πολλά ζευγάρια δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάρουν αποφάσεις όπως η κ. Γαρταγάνη με τον σύζυγό της. Η οικογενειακή σύμβουλος επισημαίνει ότι και στην περίπτωση που η μητέρα συνεχίσει να εργάζεται «η λύση σε αυτό είναι απλή: δίνουμε το καλύτερο που μπορούμε». 


Μπήκε στο πανεπιστήμιο με ένα παιδί, πήρε διδακτορικό με τέσσερα!


ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Πέτρος Στεφανής 


«ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟ 1982, όταν τελείωνα τη Νοσηλευτική Σχολή - το σημερινό ΤΕΙ. Ήθελα, όμως, να προχωρήσω περαιτέρω: πέρασα και στην Πανεπιστημιακή Νοσηλευτική, στο Γουδή: την άρχισα με ένα μωρό, αλλά αποφοίτησα με τρία!». 

Η κ. Γεωργία Γκούβελου- Δεληγιάννη είναι καθηγήτρια στο ΤΕΙ Νοσηλευτικής και μητέρα τεσσάρων γιων, ηλικίας από 15 έως 26 ετών. Στα 49 της σήμερα είναι εδώ και λίγους μήνες και κάτοχος διδακτορικού στην Ιατρική Σχολή, ενώ διαθέτει ήδη και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών. 

Όπως παραδέχεται, ο συνδυασμός της οικογένειας με τη δουλειά και την παράλληλη φοίτηση «είναι ζόρικη υπόθεση. Ευτυχώς με βοηθούσε όσο μπορούσε με τα παιδιά, η μητέρα μου και αναγκαστικά διάβαζα και τις μεταμεσονύχτιες ώρες», λέει, ενώ επισημαίνει ότι δεν θα τα είχε καταφέρει χωρίς τη συμπαράσταση του συζύγου της, που είναι ιερέας στον Άγιο Στυλιανό Κορυδαλλού, αλλά αργότερα καθώς μεγάλωναν και των ίδιων των παιδιών της. 

«Όταν τα παιδιά ήταν μικρά έπρεπε να τους δώσω προτεραιότητα», λέει η κ. Γκούβελου- Δεληγιάννη. «Τώρα έχουν μεγαλώσει και αρχίζουν να παίρνουν το καθένα τον δρόμο του. Ανέκαθεν είχα και τη συμπαράστασή τους, το ίδιο και από τον σύζυγό μου. Αυτός ήταν που με ωθούσε: "Προχώρα", μου έλεγε από την αρχή, με βοηθούσε και αυτός με τον τρόπο του, στηρίζοντάς με...», τονίζει. 


ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Καρολίνα Παπακώστα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: στα www.tanea.gr  Τρίτη 3 Μαρτίου 2009



Η εξομολόγηση μιας υπουργού !!!

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009 8:01 πμ |

alt


Στην Ελλάδα του 2009, που το σπίτι και η γειτονιά δηλώνουν και το οικονομικο-κοινωνικό status, η Μαριέττα Γιαννάκου απομυθοποιεί όσα ξέραμε μέχρι σήμερα για τα προάστια που προτιμούν οι πολιτικοί.

«Είναι δικαίωμά τους», λέει η πρώην υπουργός θέλοντας να δικαιολογήσει τις επιλογές των συναδέλφων της. «Ισως έχουν ανάγκη να επιβεβαιώνονται. Δεν είναι κι εύκολο το κέντρο της Αθήνας. Εγώ δεν έχω κανενός είδους σύμπλεγμα. Αλλωστε, εδώ μένουν κάθε κατηγορίας άνθρωποι, αστοί, εργάτες, δικηγόροι. Τα Κάτω Πατήσια είναι η γειτονιά μου. Ζω πάρα πολλά χρόνια στην περιοχή, από το 1987».

Η βόλτα στη γειτονιά της μοιάζει με περιπέτεια. Περπατώντας, συναντάμε σπασμένες πλάκες, λακκούβες, αυτοκίνητα και μηχανάκια παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια. Η συζήτηση επικεντρώνεται μοιραία στο γνωστό πρόβλημα της πόλης: «Είναι τραγική η κατάσταση με τα πεζοδρόμια. Mόλις που χωρούν τις λωρίδες για τους τυφλούς, χωρίς να αφήνουν άλλα περιθώρια για τους πεζούς. Δεν επιτρέπουν σε κανέναν που δεν φοράει χαμηλά παπούτσια να περπατήσει. Εδώ υπάρχει μια συνολική ευθύνη. Είναι θέμα συμφερόντων». Οπως σημειώνει η πρώην υπουργός, το πρόβλημα με τα πεζοδρόμια αποκαλύπτει το γεγονός πως το δημόσιο συμφέρον στην Ελλάδα δεν μπόρεσε ποτέ να ενσωματωθεί στη συνολική αντίληψη. «Δεν έγινε ποτέ κατανοητό το γεγονός ότι δημόσιο συμφέρον σημαίνει κάτι καλύτερο για τα παιδιά μας, ότι μπορεί να στριμωχτούμε τώρα αλλά να δημιουργήσουμε κάτι άλλο σημαντικότερο. Εδώ όταν μιλήσεις για δημόσιο συμφέρον ξέρετε τι σου λένε ότι είναι; Το συμφέρον του κράτους. Οπερ κράτος δεν είναι ο υπηρέτης του πολίτη, αλλά ένας άγνωστος Χ που καταπιέζει το λαό. Δυστυχώς, εξακολουθεί να υπάρχει μια τέτοια αντίληψη ακόμη». Παρόλο που οι περισσότεροι θεωρούν τη γειτονιά της υποβαθμισμένη, εκείνη υποστηρίζει πως πρόκειται για μια πολύ καθαρή περιοχή. Οπως λέει: «Εδώ οι άνθρωποι είναι προσεκτικοί και καθαροί. Δεν βλέπω σακούλες στους δρόμους ούτε πετάει κανείς σκουπίδια από τις βεράντες - όπως μου συνέβη κάποτε στο Κολωνάκι».

Στα Κάτω Πατήσια λειτουργεί με σχετική συνέπεια και η ανακύκλωση, για την οποία είναι περήφανη καθώς φέρει και τη δική της υπογραφή: «Το θέμα της ανακύκλωσης το έχω φροντίσει κι εγώ η ίδια προσωπικά. Πρώτα μέσα από το σχολείο της κόρης μου, όπου ως υπουργός Παιδείας είχα εφαρμόσει, καθώς και σε άλλα 100 σχολεία, πρόγραμμα ανακύκλωσης», συμπληρώνει.

Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους οι κάτοικοι αυτής της πόλης υπάρχει σίγουρα κι ένα μεγάλο ποσοστό δικής τους ευθύνης. Η ίδια αναφέρει γι' αυτό: «Διαχρονική ευθύνη δεν είναι μόνο η πολιτική ευθύνη, είναι και αυτή των κατοίκων που θέλουν να εκμεταλλευτούν και το τελευταίο τετραγωνικό μέτρο. Δείτε τους ημιυπαίθριους χώρους. Τώρα λένε θα υπάρξει νομιμοποίηση. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στην Ευρώπη, δηλαδή να αυθαιρετείς και να έρχεται μετά το κράτος να λέει: "O,τι πάθαμε, πάθαμε, ας το νομιμοποιήσουμε τώρα"!».

Αφιλόξενη η πόλη για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα


Η περιπέτεια της υγείας της την έχει κάνει ακόμη πιο ευαίσθητη στο θέμα της πρόσβασης στα πεζοδρόμια και τους κοινόχρηστους χώρους της πόλης. Οπως λέει: «Σε αυτό το θέμα είμαστε οι χειρότεροι σε όλη την Ευρώπη». Αμέσως της έρχεται στο νου μια ιστορία από την περίοδο που ζούσε στις Βρυξέλλες: «Τότε συνειδητοποίησα το πρόβλημα, όταν ένα παιδί ήρθε να μας ζητήσει δουλειά το 1999 που ήμουν επικεφαλής των ευρωβουλευτών. Επειτα από ένα ατύχημα είχε μείνει παραπληγικό. Οταν έμαθα ότι οι γονείς του ήταν στην Ελλάδα και αυτός ήθελε να ζήσει στις Βρυξέλλες, τον ρώτησα γιατί. Μου απάντησε πως "εδώ μπορώ να έχω αυτόνομη διαβίωση. Δεν θα δυσκολευτώ στο ασανσέρ, στο δρόμο, στα πεζοδρόμια ...;" Ευτυχώς, βλέπω τελευταία σε όλους τους χώρους βάζουν ράμπες, στα μουσεία, στα δημόσια κτίρια, στη Βουλή. Το είδα παντού και το χάρηκα πραγματικά. Τώρα επιβεβαιώνω αυτά που μου ανέφερε εκείνο το παιδί. Αλλά στους δρόμους υπάρχει πρόβλημα ...;».

Λείπει η αισθητική από την Αθήνα

Παρόλο που η Αθήνα είναι «μια από τις πιο φιλικές πόλεις του κόσμου», όπως λέει η Μαριέττα Γιαννάκου, υπάρχει πάντα μια γεύση μοναξιάς σε αυτήν και τους κατοίκους της: «Είναι μια όμορφη πόλη, ειδικά τη νύχτα, που δεν φαίνεται αυτό το αηδιαστικό θέαμα με τις κεραίες πάνω στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Ακόμη και ο Εθνικός Κήπος φαίνεται τεράστιος, ενώ δεν είναι ...;». Δεν ισχύει το ίδιο βεβαίως για τις όψεις των πολυκατοικιών και την αισθητική των κτιρίων: «Λείπει γενικά η αισθητική εδώ. Στην Ευρώπη κάθε δύο χρόνια ο δήμος βάφει το εξωτερικό κάθε πολυκατοικίας. Μιλάμε βέβαια για περιοχές που εδώ μπορούν να συγκριθούν μόνο με τη Φιλοθέη ...; Εκεί το 50% της εφορίας που πληρώνει ο πολίτης πηγαίνει στο δήμο. Μπορεί να πληρώνουμε απίθανα ποσά σε διακοσμητές και μέσα τα σπίτια να είναι όλα τέλεια, ενώ απέξω είναι πεταμένα τσιγάρα, σακούλες. Κάποτε πρέπει να αποκαλύπτει και κάποιος ορισμένα πράγματα στους Ελληνες. Δεν μπορεί να βολεύονται όλοι. Είναι τραγικό πόσο συντηρητική είναι αυτή η χώρα και πόσο συντηρητικοί είναι οι άνθρωποι για τους οποίους κάποτε νόμιζα πως είναι επαναστάτες ...;».

Χάλασαν την πλατεία Θυμαρακίων

Κάποτε η πλατεία Θυμαρακίων στα Κάτω Πατήσια ήταν μία από τις ωραιότερες πλατείες της πόλης. Μερικές από τις γνωστές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του '60 είχαν γυριστεί εκεί. Σήμερα είναι γεμάτη καφετέριες και τραπεζοκαθίσματα. «Δεν μου αρέσει πολύ», λέει για τη σημερινή εικόνα της πλατείας η Μαριέττα Γιαννάκου. «Εβγαλαν ένα άγαλμα, ξήλωσαν το σιντριβάνι, έβαλαν γρασίδι, έφτιαξαν και μια παιδική χαρά. Ολος αυτός ο σχεδιασμός δεν ήταν σωστός. Μάλιστα πριν από χρόνια είχα ρωτήσει κάποιον που εργαζόταν στην Υπηρεσία Αρχιτεκτονικής του δήμου γιατί έκαναν παρεμβάσεις στην πλατεία και μου είπε πως δεν θέλουν τα παιδιά να ενοχλούν τους μεγάλους. Μου έκανε εντύπωση γιατί οι πλατείες είναι για τα παιδιά. Μου αρέσει όταν ανεβαίνω στις βεράντες μου και βλέπω την πλατεία. Εχει ανοιχτό χώρο. Δεν το βρίσκεις στην Αθήνα πουθενά αυτό. Αν εξαιρέσετε την πλατεία Συντάγματος, όλες οι άλλες είναι σχετικά ασφυκτικές. Αυτή είναι σχετικά μεγάλη. Τώρα όμως έχει λιγότερο πράσινο. Νομίζω ότι σε αυτό πρέπει να βοηθήσουμε κι εμείς. Εγώ τουλάχιστον βοηθάω. Εχω μια βεράντα με πάρα πολλά φυτά και νομίζω ότι είναι μια από τις πιο πράσινες βεράντες στην Αθήνα ...».



Κατερινα Καραδημα



Και ο παπούς με το φανελάκι .......

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009 2:38 πμ |

alt


Η αίσθηση της δύναμης που νιώθει ο οδηγός στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου χαρίζει άνεση, ανεξαρτησία, αυτοπεποίθηση. Oλοι χαιρόμαστε την οδήγηση, ωστόσο η Eλλάδα είναι η πρώτη χώρα σε ποσοστό θανάτων από τροχαία, συγκριτικά με τις άλλες χώρες της EE.

Επικίνδυνος οδηγός δεν είναι μόνο ο ανέμελος οδηγός ή αυτός που έχει θετικό αλκοτέστ. Eπικίνδυνοι οδηγοί συχνά είναι και οι υπερήλικες. H οδήγηση σήμερα απαιτεί σωματική ικανότητα και πνευματική εγρήγορση. Tα αντανακλαστικά απαιτούν υψηλό βαθμό νευρομυϊκής συνεργασίας. H ηλικία μειώνει σταδιακά τη ζωτικότητα, την όραση, την ακοή, την αντοχή στην κόπωση και στον εκνευρισμό και τη σωστή αντίληψη που έχουμε για τα γεγονότα.

Είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι οι κίνδυνοι ενός τροχαίου αυξάνονται όσο η ηλικία του οδηγού μεγαλώνει. Iδιαίτερα μετά τα 65. Oι έρευνες πιστοποιούν ότι ένας υπερήλικας οδηγός, ακόμη και αν είναι «υγιής», έχει διπλάσιες πιθανότητες να προκαλέσει ή να μην αποφύγει ένα τροχαίο σε σύγκριση με έναν τριαντάρη οδηγό.

Οι οδηγοί με γεροντική άνοια κινδυνεύουν να εμπλακούν σε τροχαίο 19 φορές περισσότερο από έναν συνομήλικό τους που δεν πάσχει από το νόσημα. Οι άνθρωποι στα πρώτα χρόνια της πάθησης είναι ικανοί να ζουν κοινωνικά και να διαφεύγουν την προσοχή. Tαυτόχρονα διατηρούν ακέραια την επιθυμία να οδηγούν, ενώ πρακτικά έχουν χάσει αυτή την ικανότητα. Aλλες φορές, αν και έχουν κάποιο βαθμό συναίσθησης της κατάστασής τους, δεν παραδίδουν τα κλειδιά, επειδή αισθάνονται ότι υποβαθμίζεται η προσωπικότητά τους.

Συνήθως κανένας από τα μέλη της οικογένειάς τους δεν προθυμοποιείται να βοηθήσει στις μετακινήσεις του παππού. Tέτοιου είδους διαφωνίες είναι πολύ συχνές σε οικογένειες, ώστε ο παππούς ή η γιαγιά να θέλουν να συνεχίσουν την οδήγηση. H απώλεια του αυτοκινήτου είναι απώλεια της ελευθερίας. Oι περισσότεροι πρέπει να φορούν γυαλιά για μακριά ή ακουστικά βαρηκοΐας. Aρκετοί υπερήλικες παρουσιάζουν γεροντική εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, που αποτελεί βλάβη του αμφιβληστροειδούς, με αποτέλεσμα να βλέπουν συνεχώς μια μαύρη κηλίδα στη μέση του οπτικού τους πεδίου. Eπίσης, άλλες φορές προκαλείται ανάπτυξη ανώμαλων παθολογικών αιμοφόρων αγγείων κάτω από την ωχρά κηλίδα με ανάλογα προβλήματα.

Αλλοι από τους υπερήλικες είναι διαβητικοί ή υπερτασικοί, λαμβάνοντας αρκετά φάρμακα καθημερινά για τη ρύθμιση του ζαχάρου και της πίεσης. Aυτά συχνά προκαλούν άλλου είδους παρενέργειες, που οδηγούν με τη σειρά τους στην απώλεια της οδηγικής ικανότητας. Γνωρίζετε ότι το αλκοτέστ θεωρείται αρνητικό όταν καταγράφει κάποια κατώτατα όρια αλκοόλ στο αίμα του οδηγού. Στον υπερήλικα οδηγό τα όρια αυτά είναι το απόλυτο 0%. Eπειδή και η ελάχιστη ποσότητα αλκοόλ υποβαθμίζει σημαντικά τη λειτουργία του εγκεφάλου άνω των 55. Nα θυμάστε ότι ο υπερήλικας οδηγός σκοτώνει ακόμη και τον εαυτό του.


Οι μικροί μας μασκαράδες!

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009 2:28 πμ |


alt

Ήρθε επιτέλους η πιο αστεία  γιορτή της χρονιάς! Όλα τα παιδάκια έχουν βαλθεί να βάλουν τις καλύτερες στολές για να πάνε στα πάρτι του σχολείου αλλά και στα παιδικά πάρτι!

Πρίγκιπες και πριγκίπισσες, πειρατές και μάγισσες, σπανιόλες και batman!

Ο βασιλιάς καρνάβαλος είναι έτοιμος για να καεί την τελευταία Κυριακή των Αποκριών κι εμείς αγοράζουμε ήδη τις σερπαντίνες και τα κομφετί!

Επειδή όμως η Πάτρα μας πέφτει κομμάτι μακριά και το παιδάκι μας θέλει να καλέσει τους φίλους του για να παίξουν, διοργανώστε εσείς ένα παιδικό πάρτι στο σπίτι.

Ξέρω τι θα σκεφτείτε! Πόσο «μπάχαλο» θα γίνει το σπίτι μετά από το συγκεκριμένο είδους πάρτι;

Θα σας απαντήσω αμέσως: χαλάλι τους!

 

Είναι μια φορά το χρόνο και τα παιδιά μας το αξίζουν αν είναι να περάσουν καλά. Μη ξεχνάμε ότι την υπόλοιπη εβδομάδα τα παιδιά μας έχουν τις υποχρεώσεις του σχολείου, των φροντιστηρίων, των μπαλέτων, του ωδείου κλπ ...;

Διοργανώστε λοιπόν το πάρτι στα δικά σας ...; μέτρα και σταθμά!

Για αρχή προτείνουμε παιδικό μενού.

Τυροπιτάκια και λουκανοπιτάκια από τα χεράκια σας μόνο, πίτσα σπιτική ( την έχουμε πει τη συνταγή), παιδικοί χυμοί και μια τούρτα γιατί τραπέζι χωρίς γλυκό, για μένα τουλάχιστον, δε νοείται!

Το ντεκόρ ...;

Αγοράστε πλαστικές μάσκες και μεγάλους καρνάβαλους και διακοσμήστε τους τοίχους.

Στην είσοδο του σπιτιού μπορείτε να έχετε μια γυάλα με σερπαντίνες ενώ αποφύγετε το χαρτοπόλεμο γιατί τρυπώνει παντού και μπορεί να λερωθούν και τα φαγητά σας!

Η μουσική ...;

Χαρούμενη και παιδική! Από παπάκια μέχρι σκα- σκα- σκα- σου- σου!

Μη ξεχάσετε τη σειρά των mazoo and the zoo με τραγουδάκια για τα ζώα!

Σε μια γωνιά του σαλονιού φτιάξτε ένα πρόχειρο παιδότοπο έτσι ώστε τα παιδάκια να απασχοληθούν και να μη χρειαστεί να μπουν στο παιδικό δωμάτιο και τα κάνουν όλα χάλια!

Μια φιλική συμβουλή προς ναυτιλλόμενες μητέρες: βάλτε καλύμματα στους καναπέδες για να αποφύγετε μετά τα ηρεμιστικά χάπια λόγω των λεκέδων σάλτσας! Τα παιδάκια δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν.

Ο Βασιλιάς Καρνάβαλος ζει και βασιλεύει! Ντύστε τα παιδιά με φαντασία! Και γίνεται κι εσείς παιδιά έστω και για λίγο ....   

 


«Στον πάγο» για δυο χρόνια οι άδειες

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009 8:28 μμ |


 alt

Ο Δήμος Αθηναίων «παγώνει» για δυο χρόνια την χορήγηση νέων αδειών για τη λειτουργία καφενείων, καφετεριών, μπαρ, εστιατορίων, ψητοπωλείων, πιτσαριών, σνακ μπαρ, παγωτοπωλείων σε συγκεκριμένες περιοχές της πρωτεύουσας όπου έχει παρατηρηθεί υποερσυγκέντρωση καταστημάτων τέτοιου είδους.

Την απόφαση πήρε χθες το δημοτικό συμβούλιο και αφορά τις παρακάτω περιοχές :

1o Διαμέρισμα :

Κολωνάκι - Πανεπιστημίου από Σίνα έως Β. Σοφίας, Σίνα από Πανεπιστημίου έως Οίτη, Οίτη από Σίνα έως Σαρανταπόρου, Ευέλπιδος Ηλία Ρογκάκου από Σαρανταπόρου έως Πλουτάρχου, Πλουτάρχου από Αριστείπου έως Λ. Βασ. Σοφίας, Λ. Βασ. Σοφίας από Πλουτάρχου έως Πανεπιστημίου.

2o Διαμέρισμα

:Παγκράτι - Οδός Υμηττού έως Προφήτη Ηλία.

3o Διαμέρισμα:

Γκάζι - οδός Βουτάδων, Κωνσταντινουπόλεως από Μ. Βασιλείου μέχρι Αχιλλέως, Τριπτολέμου, Δεκελέων, Μ. Βασιλείου και Θησείο - Ηρακλειδών, Απ. Παύλου, Ακάμαντος.


Σεμινάρια καλής συμπεριφοράς και άγραφοι κανόνες στο χώρο της δουλειάς.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009 10:01 πμ |


alt

Δηλωμένος ή αυτονόητος, υποχρεωτικός ή όχι, ο κώδικας συμπεριφοράς κατοικοεδρεύει σε κάθε εργασιακό χώρο. Είναι εκείνος που διαφοροποιεί τις εταιρείες, ακόμα κι αν είναι πανομοιότυπες, είτε σε μέγεθος είτε στον τομέα δραστηριοποίησης.

"Η ένδυση είναι συχνά ένα στοιχείο επιχειρηματικής κουλτούρας" , επισημαίνει ο καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ιορδάνης Λαδόπουλος. Και εξηγεί: "Όσο πιο καλά οργανωμένη είναι μια επιχείρηση, όσο πιο συγκεκριμένο είναι το προϊόν της και όσο λιγότερο χρειάζεται το δημιουργικό στοιχείο τόσο πιο τυποποιημένο είναι το ενδυματολογικό προφίλ των υπαλλήλων της". Κι όμως, οι άγραφοι νόμοι της εταιρείας δεν επηρεάζουν μόνο την γκαρνταρόμπα των υπαλλήλων. Τόσο η συμπεριφορά όσο και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα στον εργασιακό χώρο ρυθμίζονται από άτυπους, πλην αυστηρούς, κώδικες.

Σε ορισμένους χώρους η πόρτα του διευθυντή είναι πάντα ανοιχτή, ενώ σε άλλους πρέπει να αναγγείλουν τον επισκέπτη όπως στο Στρατό. Το να μιλάει κάποιος στον ενικό απευθυνόμενος σε συναδέλφους του είναι υποχρεωτικό, όμως σε κάποιον άλλο εργασιακό χώρο θεωρείται αγένεια. Υπάρχουν επιχειρήσεις στις οποίες οι πρωτοβουλίες δεν επιτρέπονται, ενώ σε άλλες είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ακόμα κι αν η πρότασή του έρχεται σε αντίθεση με την πρόταση των προϊσταμένων του, αφού τον βοηθάει να κάνει καριέρα. Όταν κάποιος γίνεται μέλος μιας ομάδας η φιλοσοφία της οποίας προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο ντύνεται και συμπεριφέρεται, αναμφισβήτητα περιορίζεται. Σε γενικές γραμμές οι κανόνες προσδίδουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα. Έχουν ωστόσο το τίμημά τους. Στο όνομα της ομοιογένειας αναγκαζόμαστε συχνά να πειθαρχήσουμε σε κάτι με το οποίο δε συμφωνούμε.

Σεμινάρια καλής συμπεριφοράς

Μπορούν κάποιες λεπτομέρειες στην ενδυμασία των υπαλλήλων μιας εταιρείας να επηρεάσουν τα κέρδη της; Η προσοχή με την οποία πολλές επιχειρήσεις, κυρίως αμερικανικές, φροντίζουν την εμφάνιση των υπαλλήλων τους αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Στην πολυεθνική εταιρεία ταχυμεταφορών Ups, που μεταφέρει 13 εκατομμύρια δέματα καθημερινά, πιστεύουν ότι η επιτυχία βασίζεται στη λεπτομέρεια. Έτσι ο υπάλληλος εκπαιδεύεται σχολαστικά για τη συμπεριφορά του: απαγορεύεται να τρέχει, για να μη δίνει την εντύπωση ότι έχει αργήσει, τα δέματα σηκώνονται λυγίζοντας τα γόνατα, που είναι πιο κομψή κίνηση, ενώ δεν καπνίζει κανείς μπροστά στον πελάτη. Είναι θεμελιώδες για μια επιχείρηση να φαίνεται αξιόπιστη και η οπτική επαφή είναι το πρώτο στοιχείο αξιολόγησης. Ένα φορτηγάκι λερωμένο ή ένας υπάλληλος ατημέλητος δίνουν αρνητική εικόνα. Οι εντυπώσεις δεν κερδίζονται όμως μόνο με την καλή εμφάνιση αλλά και με τη σωστή συμπεριφορά, γι΄ αυτό πολλές εταιρείες φροντίζουν να εκπαιδεύουν τους υπαλλήλους τους σε ειδικά σεμινάρια, προκειμένου να τονώνεται το αίσθημα συνοχής.

Με το χαμόγελο στα χείλη

Πολιτική όμοια με δεκάλογο συμπεριφοράς είναι εκείνη των ταχυφαγείων Goody΄s. Από τη στολή-σήμα κατατεθέν μέχρι τους αυστηρούς κανόνες υγιεινής, κι από το μόνιμα χαραγμένο στα χείλη χαμόγελο μέχρι τα δευτερόλεπτα ψησίματος ενός χάμπουργκερ, τα πάντα είναι κωδικοποιημένα στο εγχειρίδιο καταστημάτων. Σύμφωνα με την υπεύθυνη εταιρικής επικοινωνίας κα. Ελισάβετ Κωνσταντίνου, "οι στολές εξυπηρετούν λόγους λειτουργικότητας, ενώ ταυτόχρονα είναι άνετες και μοντέρνες. Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν μαζεμένα μαλλιά, νύχια κοντά και καθαρά και σιδερωμένες στολές, καθώς τηρούνται πάντοτε συγκεκριμένοι κανόνες υγιεινής". Η διεύθυνση λειτουργίας και εκπαίδευσης της εταιρείας μεριμνά για την εφαρμογή του εγχειριδίου, στο οποίο περιγράφεται η συμπεριφορά που πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι. Η εικόνα της εταιρείας οφείλει να είναι ίδια σε όλα τα υποκαταστήματα.

Και σκουλαρίκι

Στην εταιρεία ένδυσης Diesel οι υπεύθυνοι είναι πεπεισμένοι ότι η δημιουργικότητα είναι συνυφασμένη με την ελευθερία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να ντύνεται, να χτενίζεται και να βάφεται όπως θέλει. Ακόμα και το σκουλαρίκι στο αφτί ή και σε άλλα μέρη του σώματος εκλαμβάνεται ως τρόπος έκφρασης και δημιουργικότητας. Οι σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων χαρακτηρίζονται από οικειότητα και άνεση, κάτι που ισχύει στις περισσότερες επιχειρήσεις αυτού του χώρου. "Οι σχέσεις μεταξύ των υπαλλήλων είναι πολύ φιλικές. Εδώ όλοι είμαστε μια παρέα", εξηγεί η κα. Ιωάννα Κουτσιμπέλα, υπεύθυνη υποκαταστήματος της εταιρείας Replay. Κάτι παρόμοιο θα ακουγόταν αιρετικό αν αυτό λεγόταν για την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Οι τράπεζες στο σύνολό τους διακρίνονται για τη σοβαρότητα και την τυπικότητα τόσο στο ντύσιμο όσο και στη συμπεριφορά των υπαλλήλων τους. Η τυποποίηση αυτή πηγάζει και από τον Κώδικα Τραπεζικής Δεοντολογίας της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, σύμφωνα με τον οποίο "οι τράπεζες παρέχουν τις υπηρεσίες τους προς όλους τους συναλλασσομένους με την ίδια ποιότητα και σωστή συμπεριφορά". Η φύση της εργασίας στις τράπεζες είναι τέτοια, ώστε επιβάλλει έναν εντελώς διαφορετικό κώδικα. Είναι απαραίτητο το εργασιακό περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων των υπαλλήλων, να εμπνέει φερεγγυότητα και εμπιστοσύνη.

Νέα οικονομία

Τα τελευταία χρόνια το στιλ των πιο αυστηρών εταιρειών υπέστη ισχυρό κλονισμό εξαιτίας της νέας οικονομίας και των προσωπικοτήτων που την εκπροσωπούν. Τα νέα αφεντικά εμφανίζονται συχνά με πουκάμισο, όπως ο Μπιλ Γκέιτς της Μicrosoft ή ο Ρίτσαρντ Μπράνσον της Virgin. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας οικονομίας είναι η H3G, μια από τις εταιρείες που ασχολούνται με την πρόκληση των κινητών νέας γενιάς. Η ηγεσία επέλεξε ένα στιλ επικεντρωμένο στην ποιότητα ζωής. Καλάθια με φρέσκα φρούτα κάθε πρωί, πλυντήριο στην εταιρεία, "διευθυντής της ευτυχίας" , ο οποίος πρέπει να επιλύει τα προβλήματα των υπαλλήλων του, είναι μόνο μερικές από τις καινοτομίες που υπαγορεύει η πεποίθηση ότι ένας ικανοποιημένος υπάλληλος εργάζεται καλύτερα και περισσότερο. Οι νεότεροι σύμβουλοι επιχειρήσεων αντιλαμβάνονται τη νέα τάση και εφιστούν την προσοχή: "Όχι στις υπερβολές". Η υπερβολική τυπολατρία είναι χαρακτηριστικό εταιρειών που περνούν κρίση ταυτότητας ή προϊόντων. Όπως και να έχει, οι υπάλληλοι είναι αναγκασμένοι να συμμορφώνονται με τους άγραφους νόμους της εταιρείας τους, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Άλλωστε ποιος θα ρίσκαρε να βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων; Στην καλύτερη περίπτωση θα τον περίμενε στο γραφείο του ένα προειδοποιητικό σημείωμα: "Αν δεν εγκρίνεις το ύφος της εταιρείας, δεν είσαι αναγκασμένος να προσαρμοστείς σ΄ αυτό. Υπάρχει κι άλλη λύση..." .


Ακόρεστη πείνα

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009 10:01 πμ |


alt

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει έστω και λίγο λίπος. Aρκεί να πιάσει κανείς την επιδερμίδα του με τα δύο δάχτυλα για να διαπιστώσει ότι ένα συμπαγές στρώμα -λιγότερο ή περισσότερο λεπτό-βρίσκεται κάτω από το δέρμα. Yπολογίζεται ότι ένας νέος 25 χρονών, σε άριστη φυσική κατάσταση, βάρους εβδομήντα κιλών, κουβαλάει κρυμμένα δέκα με έντεκα κιλά λίπος, δηλαδή το 15% του σωματικού του βάρους. Στις γυναίκες το ποσοστό είναι ακόμα μεγαλύτερο, αφού φτάνει στο 20-25% του σωματικού βάρους. Όμως, μην πανικοβάλλεστε. Το λίπος που δε φαίνεται είναι καλό , απαραίτητο στον οργανισμό. Προστατεύει τα εσωτερικά όργανα από τους τραυματισμούς, εμποδίζει την υπερβολική διάχυση της θερμότητας και συσσωρεύει αποθέματα ενέργειας, χάρη στα οποία ένας άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει χωρίς τροφή για είκοσι με τριάντα μέρες. Tο πρόβλημα είναι ότι το λίπος έχει την τάση να παίρνει πολύ στα σοβαρά τα καθήκοντά του. Δηλαδή ν΄ αυξάνεται συνεχώς, ώσπου κάποια στιγμή δεν κρύβεται πλέον. Μετά την εμφάνιση της πρώτης δίπλας , δεν αργεί να εμφανιστεί και η δεύτερη. Αν δε λάβει έγκαιρα κάποιος τα μέτρα του, δύσκολα αποφεύγει να βρεθεί με δεκάδες παραπανίσια κιλά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι για την αφθονία. Η εξέλιξη δεν μπορούσε να προβλέψει την έλευση των φαστφουντάδικων. Tο αντίθετο. Ο ανθρώπινος μεταβολισμός είναι βιολογικά ρυθμισμένος για την αντιμετώπιση της ασιτίας. Να γιατί το σώμα προσπαθεί να συγκεντρώσει αποθέματα ενέργειας, αλλά για κάτι που συμβαίνει πλέον σπάνια στη Δύση.

O παχύτερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Aμερικανός Tζον Mίνοχ που πέθανε το 1983, ζύγιζε πάνω από 635 κιλά, είχε δηλαδή φτάσει στο όριο βάρους πέρα από το οποίο η μετακίνηση είναι πρακτικά αδύνατη κι αρχίζουν να εκδηλώνονται σοβαρότατα αναπνευστικά προβλήματα.

Πώς είναι δυνατό να παχαίνει κανείς τόσο πολύ; H επιστήμη δεν μπόρεσε ακόμα ν΄ απαντήσει σ΄ αυτό το ερώτημα. Mόνο υποθέσεις έχουν γίνει μέχρι στιγμής σχετικά με τις αιτίες της παχυσαρκίας, όταν δηλαδή το πραγματικό βάρος είναι κατά 20% τουλάχιστον μεγαλύτερο από το ιδανικό βάρος. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι τα άτομα τα οποία κατά τη γέννησή τους έχουν μικρό βάρος (μικρότερο από 2,9 κιλά), έχουν την τάση να γίνονται παχύσαρκα ως ενήλικοι. Λες και η προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός τους να αναπληρώσει το βάρος κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους να κουρδίζει το μεταβολισμό τους για πάντα.

Για όλα φταίνε οι πρόγονοι

Επιπλέον, είναι πιθανό να υπάρχει στο DNA μας μια ομάδα γονιδίων που κάνει τον οργανισμό μας να αισθάνεται διαρκώς πεινασμένος. Σκεφτείτε τη ζωή που έκαναν οι πρόγονοί μας στη σαβάνα πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια: Όλη μέρα ασχολούνταν με την ανεύρεση τροφής, άλλοτε κυνηγώντας θηράματα κι άλλοτε συλλέγοντας καρπούς και ρίζες. Όποιος ήταν πιο ικανός σ΄ αυτό, επιβίωνε και μεταβίβαζε τα γονίδιά του στους απογόνους του. Tο να είναι λοιπόν κάποιος έτοιμος να αποθηκεύσει τροφή, αποτελούσε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Για να επαληθεύσουν αυτή την υπόθεση, οι επιστήμονες μελετούν λαούς που παρουσιάζουν αυξημένη τάση για παχυσαρκία. Oι Φιλανδοί, για παράδειγμα, είναι ένας λαός η γενετική κληρονομιά του οποίου έχει μείνει σχετικά αμόλυντη εδώ και πολλούς αιώνες, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να παχαίνει όλο και περισσότερο. Mέχρι πριν από δύο δεκαετίες, στη Φιλανδία έτρωγαν μόνο ψάρια και δημητριακά. Eίναι πιθανό ο λαός αυτός να έχει προσαρμοστεί σ΄ ένα πολύ λιτό διατροφικό καθεστώς και στο DNA τους να υπάρχουν γονίδια που λένε στον οργανισμό να αποταμιεύει τροφή. Σήμερα, που έχουν στη διάθεσή τους άφθονες τροφές απ΄ όλο τον κόσμο, τρώνε πολύ περισσότερο, με αποτέλεσμα να καταλήγουν υπέρβαροι, φαινόμενο που έλαβε μεγάλη έκταση και ανησυχεί την τοπική ιατρική κοινότητα. Ίσως έτσι να εξηγείται και η τάση των κάποτε λιτοδίαιτων Ελλήνων προς την παχυσαρκία. 

Tα γονίδια καταφέρνουν πιθανόν να αδρανοποιούν το σύστημα που ρυθμίζει την ποσότητα λίπους κάθε οργανισμού. Πράγματι, πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι ο λιπώδης ιστός βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον εγκέφαλο, αφού τον πληροφορεί για την ποσότητα ενέργειας που έχει συσσωρευτεί στα λιποκύτταρα. Mάλιστα, στην περίπτωση που υπάρξει έλλειψη τροφής -όπως σε μια περίοδο δίαιτας- , το πάχος αμύνεται και ενεργοποιεί  μηχανισμούς που ωθούν τον οργανισμό να αποταμιεύει , ώστε έστω και λίγο λίπος να παραμείνει στη θέση του.

Ακόρεστη πείνα

Πράγματι, ο λιπώδης ιστός εκλύει μια ορμόνη, τη λεπτίνη, η οποία λέει στα νευρικά κέντρα Είσαι αρκετά παχύς, σταμάτα να πεινάς . Όταν, αντίθετα, η λεπτίνη είναι ανεπαρκής - το σώμα είναι αδύνατο- , ο οργανισμός θέλει να τρώει διαρκώς. Aν αυτός ο μηχανισμός λειτουργούσε, δε θα έπρεπε να υπάρχουν παχύσαρκοι άνθρωποι. Ίσως ορισμένα γονίδια, ιδιαίτερα δραστήρια σε πληθυσμούς που από ιστορικής πλευράς είναι πιο πεινασμένοι , καταφέρνουν να κάνουν το σώμα ν΄ αγνοήσει την παρουσία της λεπτίνης. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι τα παχύσαρκα άτομα, παρόλο που έχουν στο αίμα τους υψηλότατα ποσοστά λεπτίνης, δεν επηρεάζονται απ΄ αυτή την ορμόνη, πεινούν δηλαδή όσο και τα αδύνατα άτομα.

Πότε  κάνει καλό

Aκόμα και σήμερα, λοιπόν, όταν δεν μπορούμε ν΄ αντισταθούμε στον πειρασμό να βάλουμε στο καροτσάκι του σούπερ μάρκετ μπισκότα και σοκολάτες, υπακούουμε στις επιταγές των γονιδίων μας -εκείνων που στην πορεία της εξέλιξης μας έμαθαν ν΄ αναγνωρίζουμε και να προτιμάμε τροφές πλούσιες σε θερμίδες. Kαι ο οργανισμός αποθηκεύει τα πάντα με τη μορφή πάχους: είτε καταβροχθίζουμε κρέας (πρωτεΐνες) είτε μακαρόνια (άμυλο) είτε γλυκά (ζάχαρη και λιπίδια), για τον οργανισμό μας είναι το ίδιο. Ό,τι δεν καίγεται αμέσως αποθηκεύεται με τη μορφή λιπών (τριγλυκερίδια), τα οποία καταλήγουν να δημιουργούν τα γνωστά παχάκια στο λιπώδη ιστό. Tα τριγλυκερίδια έχουν πολύ περισσότερη ενέργεια από άλλα οργανικά μόρια - ένα μόνο γραμμάριο λίπους περιέχει εννέα κιλοθερμίδες, όταν ένα γραμμάριο ζάχαρης έχει μόνο τέσσερα. Nα γιατί το σώμα προτιμά να συσσωρεύει  αποθέματα ενέργειας με τη μορφή πάχους και όχι μυών - που σχηματίζονται κυρίως από πρωτεΐνες. Επομένως, δεν έχει και πολύ νόημα ν΄ αποκλείουμε τα λίπη από τη διατροφή μας για να μην παχύνουμε, αφού οποιοδήποτε άλλο είδος τροφής, σε υπερβολικές ποσότητες, μετατρέπεται αυτομάτως σε πάχος. Όμως, υπάρχει κι ένας άλλος πιο σημαντικός λόγος. Τα κύτταρά μας φτιάχνουν την εξωτερική τους μεμβράνη κυρίως από λίπη. Yπάρχουν πολλοί τύποι λιπών, αλλά ο οργανισμός δεν μπορεί να τους φτιάχνει όλους από μόνος του. Δύο απ΄ αυτούς, το λινολεϊκό και το λινολενικό οξύ, πρέπει κυριολεκτικά να τους αφομοιώσει από τα ψάρια και ορισμένα φυτικά έλαια. Tο λίπος κάνει καλό κυρίως στα παιδιά, τα οποία πρέπει να δημιουργήσουν εκατομμύρια νέα κύτταρα. Το ν΄ αποκλείσουμε τα λιπίδια από τη δίαιτά μας, εκτός από βλαβερό θα ήταν και αδύνατο, αφού υπολογίζεται ότι το 70% των λιπών που τρώμε είναι κρυμμένα σε όλες τις τροφές, ακόμα και στην πιο άπαχη μπριζόλα ή στο γάλα. Eξάλλου, αν έλειπαν τα λίπη τα φαγητά θα ήταν άνοστα. Τα λίπη δεν αφήνουν να εξατμιστούν τα αρώματα που παράγονται κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος ή που περιέχονται στα μπαχαρικά. Χωρίς λίπος, αντίο γεύση. 


Σημεία της πόλης ή καβάτζες του έρωτα.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009 8:53 μμ |

alt


Σημεία της πόλης που έχουν μετατραπεί σε σημεία εκτόνωσης της περιφέρειας Αττικής. Μια αυτοψία και έβγαλε ετυμηγορία για τις καβάτζες του έρωτα.


Οι κλασικές:  Εκεί που η διαχρονική σχέση ηδονιστή και ηδονοβλεψία τείνει να γίνει φιλική.

Λυκαβηττός:

 Δεν υπάρχουν λόγια. Δεν υπάρχουν σχόλια. Μόνο αμάξια που οι αναρτήσεις τους θυμίζουν r'n'b videoclip.

Άρειος Πάγος: Μετά τον Απόστολο Παύλο, οι τουρίστες και οι Πυξ Λαξ. Αφού ξεφύγεις από τη μεθυστική μυρωδιά της μαυροδάφνης και της κάνναβης και σιγοτραγουδήσεις όλη τη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού rock, κάπου θα βρεις να κουρνιάσεις. Προσοχή! Υπάρχουν οι τουρίστες που δεν ξέρουν πως το Ανώτατο Δικαστήριο είναι πια στην Αλεξάνδρας.

Σχιστός: Η θέση ονομάζεται «Πυροβολείο». Θέλετε κι άλλα; Ανεβαίνεις έναν ελικοειδή δρόμο όπου γύρω γύρω δάσος. Και όπου δάσος και...

Τουρκοβούνια: Το alter ego του Λυκαβηττού. Πιο ήσυχα και με λιγότερο κόσμο. Εξαιρετική θέα αλλά και με μοναδικά σημεία, όπου οι βράχοι παραπέμπουν σε Grand Canyon ατμόσφαιρα.

Σπηλιά του Νταβέλη: Για τους αναρριχητές και τους εκδρομικούς τύπους. Το μαγνητικό πεδίο δίνει κάτι παραπάνω. Μοναδικό πρόβλημα η Ομάδα Ε που ενδεχομένως να θεωρήσει πως οι «συνευρέσεις» της Πεντέλης είναι μια συνωμοσιακή ώσμωση μεταξύ Αρειανών και γήινων όντων.

Μάτι: Περιοχή στο άνω Καλαμάκι. Ένας πανέμορφος λόφος πάνω από το παλιό αεροδρόμιο. Κάποτε, εκτός των άλλων, έβλεπες και τα αεροπλάνα ν' απογειώνονται, τώρα μόνο τα αυτοκίνητα στην Ποσειδώνος προσφέρουν ένα touch στον ενυπάρχοντα ρομαντισμό.

Με θέα στο πέλαγο:

Οι στάνταρ επιλογές των ρομαντικών που θέλουν σεξ αλλά κατά βάθος είναι και καψούρες.

Φάρος (Φρεαττύδα): Οι κυματοθραύστες του Πειραιά. Θα μπορούσε να είναι και ταινία του Δήμου Αβδελιώδη.

Καβούρι: Απερίγραπτος συνωστισμός το βράδυ στην παραλία. Είναι και αδιέξοδο και έτσι, άμα δεν βρεις θέση, στην επιστροφή τσεκάρεις κάθε λογής... αμάξι.

Εναλλακτικές:

Τολμηρές επιλογές των αυθεντικών παιδιών της πόλης που θέλουν να τα κάνουν όλα εκεί που ζουν και διασκεδάζουν.

Περικλέους: Λίγο μετά την Αθηνάς. Η Αβραμιώτου καταλήγει σε ένα μυστικό πέρασμα. Αν δεν σε ενοχλεί η πολυκοσμία και οι mix παραστάσεις, τότε το βράδυ σου μπορεί να ολοκληρωθεί συναρπαστικά. Προειδοποίηση: ο χώρος ενίοτε λειτουργεί και ως αποχωρητήριο.

Ομήρου: Στα σκαλιά πάνω από τη Σκουφά. Λίγος σεβασμός στους κατοίκους. 1ον. Μην παρκάρετε στις θέσεις τους. 2ον. Μη λερώνετε τις εισόδους των σπιτιών τους. 3ον. Αν τα έχετε παραβεί όλα αυτά, φροντίστε να κάνετε και λίγη ησυχία.

Τρώων: Και από τις δύο τις άκρες. Η μία στο Θησείο με θέα την Ακρόπολη και μέσα στα δάση. Η άλλη στα Πετράλωνα. Πιο γειτονιά, πιο αγχωτικά αλλά με μεγαλύτερη γλύκα στο τέλος. Και στις δύο άκρες προσοχή στα ίχνη που αφήνουν... οι σκύλοι πίσω τους.

Προφήτης Ηλίας:

Τρεις από τις πολλές περιπτώσεις που ο προφήτης αγιάζει όχι μόνο την προσευχή και την περισυλλογή αλλά και μια πεταχτή μετά το τελευταίο ποτό.

Χαϊδάρι: Παρά το γεγονός ότι μια υπερ-καφετέρια έφαγε πολύ χώρο, το ύψωμα στο Χαϊδάρι έχει «γονατίσει» αρκετές φορές μπροστά στη δύναμη και στη χάρη των νοτίων προαστίων.

Λιόσια: Κοσμοσυρροή που προκαλεί εκνευρισμό. Αρκετές φορές έχει επέμβει και η αστυνομία για να ηρεμήσει τα ερωτευμένα πλήθη. Το χαρτάκι της αναμονής, όπως στις τράπεζες, θα έκανε καλό για ένα χώρο που μόνο καβάτζα δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Καστέλλα: Οι ντόπιοι το λένε και drive in χωρίς οθόνη του σινεμά αλλά με τον Σαρωνικό στο πιάτο. Πίσω από το Βεάκειο, η περιοχή λέγεται ολόκληρη Προφήτης Ηλίας. Οπότε καταλαβαίνετε.

Οι επικίνδυνες:

Τοποθεσίες που ιντριγκάρουν σεξουαλικά όχι μόνο ως προς το ειδυλλιακό τοπίο αλλά και ως προς την kinky επικινδυνότητά τους. Τα «αχ βαχ» μπορούν να συνδυαστούν και με μαχαίρι στην πλάτη ή μ' ένα real torture garden με θέα τον αττικό ουρανό.

Ζάππειο: Μη φανταστείτε εκεί που κάθονται οι παππούδες και αναλύουνε τον εκλογικό νόμο και το Ασφαλιστικό. Από την κάτω μεριά, της Βασιλέως Κωνσταντίνου, είναι πιο εφικτό να παρεισφρήσεις στους θάμνους και τα βάτα. Επειδή, όμως, η κίνηση εκεί είναι πιο μεγάλη, προτείνουμε το λόφο του Αρδηττού απέναντι.

Αγίας Άννης: Ύποπτη και αθέατη καβάτζα. Όταν οι Αρχές δεν «κρύβουν τους περαστικούς», αυτό το κομμάτι της πόλης είναι αρκετές ψυχές που βρίσκουν μια παρηγοριά στα άρτι αφιχθέντα «ξένα χέρια» της πόλης.

Πεδίον του Άρεως: Πιάτσα-ψωνιστήρι και όχι μόνο. Το Πεδίον του Άρεως στις μεγάλες του στιγμές από τόπος αναψυχής και πρασίνου μετατρέπεται σε ένα σεξουαλικά αστικό καμβά.

Αρχαία Αγορά: Ο χωματόδρομος που ενώνει την Αποστόλου Παύλου με τη Ρωμαϊκή Αγορά πάλλεται συχνά από εφηβικά βογγητά. Ο αρχαιοελληνικός θρήνος ενώνεται με τον καημό από διερχόμενα πρεζόνια και δημιουργεί «πειραγμένη» διονυσιακή ατμόσφαιρα. Υπάρχουν ενίοτε και σκορπιοί μεταξύ μαρμάρου και γρασιδιού που το δηλητήριό τους δεν είναι και το καλύτερο αφροδισιακό του κόσμο.



 Σταύρος Διοσκουρίδης



Τα 7 λάθη του 21ου αιώνα

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009 12:26 πμ |


alt



Η τεχνολογία εξελίσσεται, οι συνήθειες αλλάζουν, οι ρόλοι στις σχέσεις μεταλλάσσονται κι εσύ δεν πρέπει να μείνεις πίσω. Βγες μπροστά από την εποχή σου με αυτές τις συμβουλές.       


1. Μουσική:  Η επίθεση των ιπτάμενων ακουστικών ξεκίνησε. «Τα επίπεδα θορύβου στον πλανήτη είναι κατά 300% υψηλότερα σε σχέση με αυτά που ήταν πριν από 30 χρόνια. Ο θόρυβος στο κέντρο της πόλης μπορεί πολλές φορές να φτάσει και τα 90 ντεσιμπέλ» λέει ο ειδικός για την ηχορύπανση στην κυβέρνηση της Αγγλίας, Tony Hale. «Κανένα πρόβλημα» μπορεί να σκεφτείς, αφού έχεις το MP3 player στα αυτιά σου, το οποίο μπορεί με άνεση να υπερκαλύψει το θόρυβο της πόλης. «Οι δυνατότητες ήχου στα περισσότερα MP3 players ξεπερνάνε τα 100 ντεσιμπέλ. Αυτό ισοδυναμεί με το να κάθεσαι στα πέντε μέτρα από ένα κομπρεσέρ» λέει ο Hale. Οπως καταλαβαίνεις, δεν είναι και ό,τι καλύτερο στα αυτιά σου επί καθημερινής βάσης. 
Λύση: Πολλές συσκευές MP3 έχουν τη δυνατότητα να κλειδώνουν τα επίπεδα του ήχου τους μέχρι ενός ορίου - αυτό το ονομάζουν και smart volume. Θέσε τον μέγιστο ήχο που μπορεί να παραγάγει το MP3 σου στα 90 ντεσιμπέλ και ταυτοχρόνως επένδυσε σε ακουστικά που περιορίζουν τον ήχο του περιβάλλοντος που φτάνει στα αυτιά σου (τσέκαρε τα MicroBuds στο Πλαίσιο). 


2. Δουλειά:  Υπερωρίες και ξενύχτια στο γραφείο. Οι ώρες στο γραφείο πολλές φορές μοιάζουν με βαρέλι χωρίς πάτο. Οσο χρόνο κι αν δουλέψεις, το οκτάωρο δεν γεμίζει με τίποτα. Στην κυριολεξία, το ωράριό σου ξεχειλώνει, αλλά και πάλι η δουλειά σου δεν έχει γίνει. Ερευνητές από την εφημερίδαJournal of Occupational and Environmental Medicine στην Ιαπωνία -στη χώρα όπου υπάρχει ειδική λέξη, που δηλώνει τη δουλειά μέχρι θανάτου (Karoshi)- ανακάλυψαν ότι οι αυξημένες ώρες εργασίας στο γραφείο διπλασιάζουν τις πιθανότητες να αντιμετωπίσεις καρδιακό επεισόδιο στη ζωή σου. Κακά νέα για εμάς, από τη στιγμή μάλιστα που δεν μπορούμε να τρώμε τόσο σούσι, μία από τις τροφές-φύλακες της καρδιάς, όσο οι Ιάπωνες.
Λύση: Πρόσφατη έρευνα από τη Microsoft έδειξε ότι αυτοί που έχουν δουλειές γραφείου σπαταλούν τουλάχιστον 16 ώρες την εβδομάδα σε μη παραγωγικό χρόνο ή σε άσκοπα μίτινγκ. Για να το αλλάξεις αυτό μπορείς να ακολουθήσεις ένα tip από τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ -το οποίο το αποκαλεί «θεωρία της ροής»- για να μπορείς να διαχειρίζεσαι καλύτερα το χρόνο σου στο γραφείο. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας ποτέ δεν προγραμματίζει ένα μίτινγκ, αλλά αν αυτό εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της ημέρας, είναι πρόθυμος να λάβει μέρος σε αυτό. Το συμπέρασμα: «Μην προγραμματίζεις τίποτα, το οποίο δεν έχεις σκοπό να πραγματοποιήσεις αμέσως» λέει ο Adrian Monck, συγγραφέας του βιβλίου Crunch Time. Αν κάποιος προτείνει ένα μίτινγκ, πες «ωραία, ξεκινάμε;» αντί για «κάτσε να δω τι γίνεται στην ατζέντα μου».   


3. Ιντερνετ:  Διαδικτυακοί φίλοι που αποδεικνύονται απατεώνες. Το καύσιμο για την επανάσταση που συντελέστηκε στο Facebook δεν ήταν μόνο εκκολαπτόμενοι pop star και teenagers που είχαν διάθεση για κουβέντα. Σύμφωνα με τον διαδικτυακό ερευνητικό όμιλο Comscore, άνθρωποι ηλικίας πάνω από τα 35 είναι οι μεγαλύτεροι χρήστες κι αυτό το γεγονός μπορεί να σου κοστίσει πολλές φορές κάτι παραπάνω από το λογαριασμό σου στο παροχέα του Ιντερνετ. «Οι χρήστες μοιράζονται μεταξύ τους τέτοιου είδους πληροφορίες, όπου μπορούν να προσελκύσουν πολλούς πλαστογράφους ταυτοτήτων στο Διαδίκτυο» λέει ο Owen Roberts, ειδικός στον εντοπισμό κλεφτών προσωπικών στοιχείων στην Callcredit, και συνεχίζει: «Φωτογραφίες, διευθύνσεις, ημερομηνίες γέννησης, τόπος γέννησης και η οικογενειακή κατάσταση είναι μερικά από τα στοιχεία τα οποία ψάχνουν».
Τελευταία έρευνα της Callcredit βρήκε ότι το 30% των σελίδων περιέχει αρκετές πληροφορίες, για να μπορέσει ένας απατεώνας να πλαστογραφήσει την ταυτότητά σου. Από την άλλη πλευρά, ερευνητές της Equifax δηλώνουν ότι, αν πέσεις θύμα απάτης, χρειάζεσαι τουλάχιστον 300 ώρες για να μπορέσεις να καθαρίσεις το όνομά σου - πολλές ώρες για να πάνε χαμένες.
Λύση: «Ο πιο εύκολος τρόπος για να κρατήσεις τους απατεώνες μακριά από το προφίλ σου είναι να παραποιείς περιστασιακά τα στοιχεία σου» λέει ο Roberts και συνεχίζει: «Μπορείς απλώς να αλλάξεις την ημερομηνία της γέννησής σου». Δεν φτάνει όμως να κάνεις εσύ καλά το καμουφλάζ σου αν υπάρχουν τα στοιχεία σου στις σελίδες των κολλητών σου. «Τσέκαρε και τις ιστοσελίδες των φίλων σου. Ολη η ασφάλειά σου μπορεί να χαθεί αν υπάρχουν τα στοιχεία σου αλλού. Γι' αυτό πες σε όλους να τα κατεβάσουν» λέει ο Roberts. Μπορεί να είναι μεγάλη διαδικασία, αλλά είναι σίγουρα πιο εύκολο από το να σβήσεις το τατού με το σκορπιό από το μπράτσο σου.  


4. Τεχνολογία:  Χαμένες φωτογραφίες στον σκληρό δίσκο. Μερικές φωτογραφίες -όπως αυτή που κοιτάς κάτω από το φουστάνι της Μέριλιν Μονρό στο Μαντάμ Τισό- είναι ανεκτίμητες. Αλλά στην εποχή της ψηφιακής εικόνας, στην οποία ζούμε, συχνά αποθηκεύεις τα ηλεκτρονικά αρχεία σου χωρίς back-up. Αυτό έχει αποτέλεσμα όλες οι αναμνήσεις σου να είναι εκτεθειμένες σε ενδεχόμενη κατάρρευση του σκληρού του υπολογιστή σου. Ο Kroll Ontrack, ειδικός στην ανάκτηση δεδομένων από «χτυπημένους» δίσκους, υποστηρίζει: «Η πιο συχνή αιτία για να χάσει κάποιος τα δεδομένα του είναι ένα πιθανό σφάλμα στο hardware (κατά 44%). Η δεύτερη αιτία είναι ένα πιθανό ανθρώπινο λάθος από το χρήστη (κατά 32%). «Οι έρευνές μας δείχνουν ότι τουλάχιστον το 1/3 των πολιτών δεν κάνει back-up στις ηλεκτρονικές φωτογραφίες του» υποστηρίζει ο Lee Sharrocks, ειδικός της ασφάλειας πληροφοριών στη Symantec UK. Ενας ειδικός στην ανάκτηση δεδομένων μπορεί να σε χρεώσει από 200 ευρώ και πάνω για να βρει τις χαμένες φωτογραφίες σου - και πάλι δεν θα είσαι σίγουρος ότι θα δεις κάποια στιγμή ξανά τη φωτό με τη Μονρό.
Λύση: Ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να φυλακίσεις μια για πάντα τις αναμνήσεις σου είναι πολύ απλός και δεν θα αλλάξει σε τίποτα την ψηφιακή καθημερινότητά σου. «Τα διαδικτυακά site φωτογραφιών είναι μία πολύ καλή επιλογή για να κρατάς τις φωτογραφίες σου και να έχει πρόσβαση όποια στιγμή θέλεις» λέει ο Jason Crantz, photo editor του φωτογράφου Patrick McMullan. Sites όπως το Shutterfly.com ή το Ofoto.com είναι είτε ελεύθερα είτε απαιτούν την αγορά μόνο ενός αντιτύπου το χρόνο για να μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις. «Ολοι οι σκληροί δίσκοι κάποια στιγμή καταρρέουν, άρα το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αγοράσεις και δεύτερο για να κρατάς εκεί τα back-up σου» λέει ο Crantz. Με περίπου 75-80 ευρώ θα μπορέσεις να βρεις αρκετούς σκληρούς εξωτερικούς δίσκους, κοντά στα 500GB, στις μεγάλες αλυσίδες των ηλεκτρονικών.


5. Σχέσεις:  Μυστικά και ψέματα. Ζούμε στον 21ο αιώνα, όλη μέρα μπορεί να ανοίγουμε e-mail που δεν μας ενδιαφέρουν -και στην τελική δεν θα αλλάξουν σε τίποτα τη ζωή μας- και, ακόμα χειρότερα, τα ανακυκλώνουμε και στους γύρω μας. Νιώθουμε ότι κυνηγάμε συνεχώς την είδηση, θέλουμε συνεχώς να μαθαίνουμε τι συνέβη στην κοινωνία και ξεχνάμε να δούμε τι συμβαίνει με τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Ερευνητές από την British Psychological Society βρήκαν ότι το 85% των αντρών νιώθουν ότι έχει μειωθεί περισσότερο από το μισό ο χρόνος που έχουν για τον εαυτό τους σε σχέση με το χρόνο που είχε η προηγούμενη γενιά - οι πατεράδες τους. «Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς δίνει την αίσθηση ότι όλος ο χρόνος μας είναι ήδη κατειλημμένος και δεν υπάρχει τίποτα για τον εαυτό μας» λέει ο σεξολόγος Martin Klein, συγγραφέας του βιβλίου Sexual Secrets, και συνεχίζει: «Αυτό το συναίσθημα το ενισχύουν με την απομόνωσή τους και τη μη επικοινωνία με τους γύρω τους, πράγμα το οποίο δεν αντιμετώπισαν οι πρόγονοί τους».
Λύση: Τα ψέματα σε μια σχέση μπορεί να είναι από ασήμαντα (π.χ. δεν πέταξα εγώ τα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι) μέχρι και πολύ σημαντικά (π.χ. δεν γνωρίζω καμία Μαρία, λάθος νούμερο θα ήταν). Είναι όμως τα πρώτα σημάδια της ατομικής απομόνωσης του άντρα από τη σχέση του. «Ενα από τα πιο συχνά και κοινά ψέματα-μυστικά στον άντρα είναι ο φόβος του για την απόδοσή του» λέει ο Klein και συνεχίζει: «Δεν πρέπει να φτάνουν οι άντρες στη λύση του μπλε χαπιού. Καλύτερα είναι να συζητάνε με τη σύντροφό τους το φόβο τους κι έτσι να της δίνουν τη δυνατότητα να του πει ότι δεν πειράζει». Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσεις να χαλαρώσεις, να επιδιώξεις ερωτική συνεύρεση και να δεις αν όντως χρειάζεσαι τη βοήθεια του χαπιού.


6. Μετρητά:  Η προσπάθειά σου να αγοράσεις έναν καλύτερο κόσμο. Μαζεύεις τρεις τρεις τις τσάντες της ανακύκλωσης, κάνεις όσο περισσότερο ποδήλατο μπορείς -αφήνοντας το αυτοκίνητο στο γκαράζ- κι έχεις κάνει δώρο σε όλους τους κολλητούς σου την ταινία του Αλ Γκορ An Inconvenient Truth. Η οικολογική συνείδησή σου είναι ανεπτυγμένη -κι αυτό είναι πολύ καλό- αλλά δεν πρέπει να σε οδηγεί σε πολλές παγίδες, που έχουν φτιάξει αρκετές εταιρείες για να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους αυτό το κίνημα. Πολλά οικολογικά προϊόντα και πολλές πράσινες επιλογές, τις οποίες θα συναντήσεις στην αγορά, πρέπει να τις ψάχνεις καλά, γιατί μπορεί να μη σε συμφέρουν οικονομικά. Ενα παράδειγμα από το εξωτερικό θα σε κάνει να καταλάβεις τι εννοούμε: η Norwich & Peterborough στη Μεγάλη Βρετανία έδινε την «πράσινη επιλογή» στους πελάτες της να πάρουν δάνειο από αυτήν, με την προοπτική ότι για τα επόμενα πέντε χρόνια των αποπληρωμών, με τους τόκους θα φύτευε οκτώ δέντρα το χρόνο. «Πολλές από αυτές τις επιλογές είναι απλώς διαφημιστικά τεχνάσματα και σε οδηγούν στο να χάσεις χρήματα» λέει ο οικονομολόγος Neil Faulkner, από το fool.co.uk
Λύση: Αν διάλεγες το προϊόν της Norwich & Peterborough, θα σε επιβάρυνε στην πενταετία με περίπου 4.000 ευρώ επιπλέον -σε σχέση με κάποιο άλλο προϊόν σταθερού επιτοκίου- για ένα δάνειο κοντά στα 200.000 ευρώ. Με αυτά τα λεφτά που θα γλίτωνες θα μπορούσες να φυτέψεις πολύ περισσότερα από 40 δέντρα και θα σου είχαν μείνει και λεφτά στην άκρη. «Δεν έχω βρει ακόμη κάποια αξιόπιστη πράσινη επιλογή για δάνειο, η οποία θα έχει κάποιον πραγματικό σκοπό» λέει ο Faulkner.   


7. Υγεία:  Στο «κόκκινο» οι ρυθμοί της καθημερινότητας. Ποια είναι η τελευταία φορά που ξύπνησες πρωί καθημερινής και πήγες μέχρι το κοντινότερο περίπτερο να χαζέψεις τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων; Πρέπει να γυρίσεις στα φοιτητικά χρόνια για να βρεις τέτοια ανάμνηση; Στην καθημερινότητά σου νιώθεις τυχερός αν προλάβεις να πάρεις στο χέρι ένα macchiato-to-go πριν μπεις στο αυτοκίνητο. «Οι ρυθμοί της καθημερινότητας είναι πιο αυξημένοι από ποτέ» λέει ο Richard Wiseman, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Hertfordshire. «Η ταχύτητα στη ζωή μας έχει αυξηθεί κατά 10% τα τελευταία 13 χρόνια» λέει ο καθηγητής, που ηγείται μίας έρευνας για τους ρυθμούς της καθημερινότητας του σύγχρονου ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με τον Stephen Palmer, από το Center for Stress Management στο Εδιμβούργο, το άγχος στον σύγχρονο άντρα συσσωρεύεται επειδή δεν έχει τον απαραίτητο χρόνο να φάει και να γυμναστεί καλά. Ετσι δεν μπορεί να αποφορτίσει τον εαυτό του μέσω της γυμναστικής, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στο αλκοόλ. 
Λύση: «Αυτοί είναι και μερικοί από τους λόγους που έχουν αυξήσει κατά 10% τις πιθανότητές του να αντιμετωπίσει καρδιακά προβλήματα» λέει ο Palmer και συνεχίζει: «Μία λύση σε αυτήν την ανυπόφορη ταχύτητα είναι ο λεγόμενος και "κανόνας ηρεμίας των έξι δευτερολέπτων". Για παράδειγμα, όταν χτυπάει το τηλέφωνό σου, μην το σηκώσεις αμέσως. Πάρε βαθιά ανάσα, άφησέ το δύο ή τρεις φορές να χτυπήσει και στη συνέχεια σήκωσέ το. Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα για να πάρεις στα χέρια σου τον έλεγχο της ταχύτητας με την οποία λειτουργείς». Τέλος, άκου και μία συμβουλή από τον ψυχολόγο Alvin Baraff για τις ημέρες τον διακοπών σου. «Κατά τη διάρκεια των διακοπών σου δεν χαλαρώνεις όπως πρέπει αν ψάχνεις extreme εμπειρίες» λέει ο Baraff. Αντικατάστησε λοιπόν το bungee-jumping με ένα μυθιστόρημα δράσης.

alt


www.menshealth.gr


Πρόστιμο για το φραπεδάκι.

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009 2:29 πμ |


alt


«Βαρύ» πρόστιμο ύψους 29,8 εκατ. ευρώ επέβαλε, σύμφωνα με πληροφορίες, στη «Nestle Ελλάς» η Επιτροπή Ανταγωνισμού για εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσης με σειρά παραβατικών συμπεριφορών σε ό,τι αφορά στο στιγμιαίο καφέ.

Η εταιρεία είναι γνωστό ότι σχεδόν μονοπωλεί χρόνια ολόκληρα την αγορά στιγμιαίου καφέ, έχοντας εγκαταστήσει κυρίως το ...; φραπεδάκι στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Παρακολουθώντας τη «συμπεριφορά» της εταιρείας, η Επιτροπή Ανταγωνισμού, κάνοντας έστω και καθυστερημένα τη δουλειά της έκρινε ότι υπάρχει εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά και προχώρησε στην επιβολή προστίμου.

Αυτό όμως δε συνεπάγεται αυτόματα την πληρωμή του ποσού από την εταιρεία. Σε τέτοιες περιπτώσεις ακολουθείται χρονοβόρος διαδικασία, η οποία τουλάχιστον σημαίνει την καθυστέρηση είσπραξης των προστίμων.


Οδηγός επιβίωσης μετά την απόλυση

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009 8:40 πμ |


alt

Το φαινόμενο των μαζικών απολύσεων παγκοσμίως το βλέπουμε κάθε μέρα και το ακούμε. Ο αριθμός των ανέργων έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα κατά δυο εκατομμύρια άτομα και οι προοπτικές φαίνεται να μην είναι και οι καλύτερες, αφού - σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ - ο αριθμός θα αυξηθεί κατά 8 εκατ. άτομα, φθάνοντας τα 42 εκατ. άτομα μέχρι το 2010, από τα 34 εκατ. που είναι σήμερα.

Ωστόσο, οι εργαζόμενοι δεν χρειάζεται να ζουν με το φόβο μιας πιθανής απόλυσης, όσο δύσκολο και αν είναι, καθώς υπάρχουν κάποια πράγματα που θα καλυτερέψουν μια τέτοια κατάσταση. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters που απευθυνόταν κυρίως στους απολυμένους των ΗΠΑ, μεταξύ αυτών είναι να μην πανικοβαλλόμαστε, να μάθουμε τα εργασιακά δικαιώματά μας, να καταρτίσουμε νέο οικονομικό προγραμματισμό αλλά και να προβούμε σε περικοπή των άσκοπων δαπανών. Μερικά από τα πράγματα που πρέπει να κάνετε αν χάσετε τη δουλειά σας, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο, είναι τα εξής:

Μην πανικοβάλλεστε
Αν έχετε απολυθεί να σκέφτεστε ότι πιθανόν να μην φταίγατε εσείς. Επίσης, πρέπει να σκέφτεστε ότι λόγω της σημερινής οικονομικής κρίσης αυτό το φαινόμενο εκδηλώνεται σε όλο τον κόσμο, άρα δεν είστε μόνοι. Να έχετε θετική στάση και μην τα «βάψετε μαύρα» και αρχίστε να σκέφτεστε τι πραγματικά θέλετε να κάνετε με τη ζωή σας.

Μάθε τα δικαιώματά σου
Στις ΗΠΑ, όπως αναφέρει το Reuters, ο εργοδότης πρέπει να σας δώσει μια γραπτή εξήγηση για το λόγο απόλυσης. Επίσης, υποχρεούται να αποδείξει ότι η απόφαση ελήφθη αντικειμενικά και ότι δεν ήταν εξαιτίας του φύλου ή της ηλικίας. Επιπλέον, θα πρέπει να προσπαθήσει να σας βρει μια άλλη θέση στην εταιρεία, αν αυτό είναι δυνατόν. Τέλος, υπολογίστε το ποσό αποζημίωσης, το οποίο εξαρτάται από την ηλικία και το διάστημα που δουλεύετε στο συγκεκριμένο εργοδότη.

Οικονομικό πλάνο
Τώρα που δεν μπορείτε να βασίζεστε στις τακτικές σας αποδοχές είναι πολύ σημαντικό να διαχειρίζεστε σωστά τα οικονομικά σας. Αν λάβετε μια αξιοπρεπή αποζημίωση ή αν έχετε κάποιες αποταμιεύσεις, θα πρέπει να σκεφτείτε προσεκτικά τον τρόπο διαχείρισης. Μια πρόταση είναι να αποπληρώσετε ένα μέρος των χρεών σας, όπως πιστωτικές κάρτες ή προσωπικά δάνεια. Για συμβουλές σχετικά με τη διαχείριση χρέος σας, επισκεφτείτε το Moneyfacts.co.uk

Να είστε ειλικρινείς
Αν και είναι τρομακτικό να βρεθείτε ξαφνικά χωρίς εργασία και στη θέση του να μην μπορείτε να ανταποκριθείτε στις υποχρεώσεις σας, θα πρέπει να είστε ειλικρινείς. O δανειστής σας πρέπει να γνωρίζει σε τι θέση είστε και πιθανόν κατανοήσει και κάνετε διακανονισμό.

Περιορίστε τις δαπάνες 
Γυμναστήριο, συνδρομή σε δορυφορική τηλεόραση ή τυχόν άλλες πάγιες πληρωμές ίσως πρέπει να περιοριστούν.

Βρείτε νέες πηγές εισοδήματος
Oι περισσότεροι άνθρωποι που είναι υπό απόλυση, θα ήθελαν να βρουν νέα εργασία το ταχύτερο δυνατόν. Μέχρι τότε, ωστόσο, μπορεί να υπάρξουν εναλλακτικές ροές εισοδήματος για να σας βοηθήσουν βραχυπρόθεσμα, όπως δουλειές μερικής απασχόλησης.

 


Πώς το χρήμα μπορεί να αγοράσει την ευτυχία

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009 2:01 μμ |

alt


Τώρα, μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να υποστηρίξει ότι, σε τελευταία ανάλυση, το χρήμα μπορεί να αγοράσει την ευτυχία - με την έννοια της απόκτησης εμπειριών και όχι υλικών αγαθών. Μια έρευνα του καθηγητή ψυχολογίας Ράιαν Χάουελ του πολιτειακού πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία Live Science, δείχνει ότι η αγορά εμπειριών ζωής, παρά υλικών αγαθών, είναι αυτή που οδηγεί σε μεγαλύτερη ευτυχία τόσο τον ίδιο τον καταναλωτή όσο και τους γύρω του.

Ένα δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο ή εισιτήρια για μια καλή θεατρική παράσταση, για παράδειγμα, έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ευημερίας των ανθρώπων γιατί ικανοποιούν τις ανώτερης τάξης ανάγκες τους, ειδικότερα την ανάγκη για κοινωνική διασύνδεση και επαφή, καθώς και την ανάγκη για ζωντάνια, δηλαδή το αίσθημα του να είναι κανείς ζωντανός, σύμφωνα με τους ερευνητές. Με άλλα λόγια, οι αγορές και η κατανάλωση που αυξάνουν τη βαθύτερη ψυχολογική ικανοποίηση, είναι αυτές που παράγουν και τη μεγαλύτερη ευτυχία.

Όπως έχει δείξει μια έρευνα στο περιοδικό «Science» το 2006, το ύψος του εισοδήματος παίζει σχετικά ασήμαντο ρόλο στην καθημερινή ευτυχία. Υπάρχουν όμως, σύμφωνα με άλλη έρευνα, καταστάσεις όπου το χρήμα βοηθά καθοριστικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών που είναι άρρωστοι ή ανάπηροι. Η νέα έρευνα έρχεται να προσθέσει ένα νέο στοιχείο: οι «βιωματικές» αγορές αξίζουν τα χρήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την έρευνα, μια νέα εμπειρία παράγει περισσότερη ευτυχία, σε σχέση με ένα νέο προϊόν, άσχετα από το ποσό των χρημάτων που δαπανάται γι' αυτήν ή το εισόδημα του καταναλωτή.

«Οι αγορασμένες εμπειρίες παρέχουν ένα κεφάλαιο μνήμης. Δεν βαριόμαστε συνήθως τις ευτυχισμένες αναμνήσεις όπως βαριόμαστε ένα υλικό αντικείμενο», δήλωσε ο Χάουελ, ο οποίος επισήμανε ότι οι μελέτες, εδώ και 35 χρόνια, δείχνουν πως το χρήμα δεν κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους, παρόλα αυτά συνεχίζει να είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι θα μπορούσε να τους κάνει. Η απάντηση, κατά τον Χάουελ, είναι ότι «το χρήμα κάνει μερικούς ανθρώπους ευτυχισμένους μερικές φορές, τουλάχιστον όταν το χαλούν για να νιώσουν εμπειρίες»


www.kathimerini.gr



Tον γνώρισα στο Ίντερνετ

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009 11:16 πμ |

alt

Kάποιοι από εσάς ίσως έχετε ήδη την εμπειρία της συζήτησης σε κάποιο chat, και όσοι δεν την έχετε ξέρετε ότι αποτελεί μία μόδα της εποχής μας. Kαθώς οι υπολογιστές, η χρήση του Διαδικτύου και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μπαίνουν ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, το ίδιο συμβαίνει και με τα chat, εικονικά «δωμάτια συνομιλίας» στο Ίντερνετ, όπου άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι διαλέγουν ένα nick name (ψευδώνυμο) και στη συνέχεια συνομιλούν, για να περάσουν την ώρα τους, να γνωρίσουν άλλους ανθρώπους, ή ακόμα και να βρουν τον έρωτα της ζωής τους. 
Σε μία εποχή όπου οι γνωριμίες και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων παρουσιάζουν συχνά δυσκολίες, πολλοί καταφεύγουν στα chat, όπου, «κρυμμένοι» πίσω από την ανωνυμία που τους προσφέρει η οθόνη του υπολογιστή τους, κατορθώνουν να ξεπεράσουν τις αναστολές και τις ντροπές τους και να κάνουν «εικονικές» γνωριμίες, που συχνά αποφασίζουν να τις μεταφέρουν και στην πραγματική ζωή. Tι μπορεί να συμβεί μετά; Zητήσαμε από μία νέα γυναίκα, που γνώρισε μέσω chat έναν άντρα, να μας περιγράψει μία τέτοια εμπειρία.

Πηνελόπη, 30 ετών

«Συζητούσα κυρίως με άντρες, πιο πολύ για διασκέδαση»
«H ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, όταν αποφάσισα να αγοράσω έναν υπολογιστή για να γράφω, να μπαίνω στο Ίντερνετ, να έχω e-mail κλπ. Aπευθύνθηκα σε έναν τεχνικό, που μου συνέδεσε τον υπολογιστή και, μου εγκατέστησε, εκτός των άλλων, ένα πρόγραμμα chat, λέγοντάς μου ότι το χρησιμοποιούσε και εκείνος και μου πρότεινε να "μπαίνω" στο chat, για να μιλάω και μαζί του. H αλήθεια είναι ότι, επειδή ο τεχνικός αυτός μού είχε φανεί συμπαθητικός και ενδιαφέρων και δεν υπήρχε και κάποιος στη ζωή μου εκείνη την εποχή, αποφάσισα να μη χάσω την επαφή μαζί του. Ξεκίνησα λοιπόν να "μπαίνω" στο chat και σιγά-σιγά να καταλαβαίνω πώς λειτουργεί. Mου έστελναν συνέχεια μηνύματα, και έτσι συζητούσα με διάφορους ανθρώπους, κυρίως άντρες, πιο πολύ για διασκέδαση, εξερευνώντας έναν καινούργιο και ενδιαφέροντα χώρο. Kάποια στιγμή έλαβα ένα e-mail μολυσμένο με ιό, ο οποίος μπήκε στον υπολογιστή μου χωρίς εγώ να το καταλάβω. O ιός αυτός έμπαινε στη λίστα των διευθύνσεων που είχα στον υπολογιστή μου και έστελνε "τον εαυτό του" σε διάφορους παραλήπτες, ενώ εγώ δεν είχα ιδέα για το τι συνέβαινε».

«Kάποια στιγμή μού πρότεινε να συναντηθούμε»
«Έτσι, εντελώς ξαφνικά, μία μέρα έλαβα ένα μήνυμα στο chat από κάποιον που μου έγραφε: "Nα σου στείλω πίσω τον ιό που μου έστειλες;". Tο μήνυμα αυτό μού το είχε στείλει ο Γιώργος, τον οποίο δεν ήξερα, αλλά στον οποίο είχε φτάσει με κάποιο τρόπο ο ιός που είχα στον υπολογιστή μου. O Γιώργος, που ήξερε από υπολογιστές, είχε ψάξει και είχε βρει ποιος τού τον είχε στείλει. Eγώ δηλαδή. Mου εξήγησε τι συνέβαινε και μου πρότεινε να μου δώσει ένα αντιικό πρόγραμμα για να "καθαρίσω" τον υπολογιστή μου. Δέχτηκα, αφού ούτως ή άλλως από μόνη μου δεν θα μπορούσα ούτε να εντοπίσω τον ιό ούτε να τον "καθαρίσω". Aπό τη μέχρι τότε συζήτησή μας μου φαινόταν μάλλον συμπαθητικός και πρόθυμος να με βοηθήσει. Έτσι, του έδωσα τη διεύθυνσή μου. Γιατί δεν φοβήθηκα να δώσω τη διεύθυνσή μου σε έναν άγνωστο; Δεν ξέρω αν μπορώ να σας το εξηγήσω, αλλά όταν μιλάς με έναν άνθρωπο καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται, τουλάχιστον εγώ έτσι πιστεύω. O Γιώργος δεν φαινόταν καθόλου επικίνδυνος - κάθε άλλο. Mετά από αυτό συνεχίσαμε για δύο μήνες περίπου να μιλάμε στο chat, συζητούσαμε για διάφορα πράγματα, για τα ενδιαφέροντά μας, για το πώς περάσαμε τη μέρα μας ή για μία ωραία ταινία που είχαμε δει. Kάποια στιγμή μού πρότεινε να συναντηθούμε. Eγώ ήθελα να τον συναντήσω κυρίως επειδή ήμουν περίεργη να τον δω, αλλά και επειδή δεν ήταν καθόλου πιεστικός, οπότε και δεν μου προξενούσε κανένα φόβο. Έτσι, βγήκαμε και πήγαμε σινεμά και μετά για ποτό. H αλήθεια είναι βέβαια ότι ένιωθα λίγο άγχος που θα έβγαινα με έναν άγνωστο. O Γιώργος λοιπόν μου φάνηκε συμπαθητικός, αλλά τίποτα περισσότερο. Όμως, δεν μετάνιωσα που βγήκα μαζί του, πέρασα καλά, αλλά δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να προκύψει κάτι περισσότερο με εμάς τους δυο, παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ήμουν μόνη μου. Προφανώς όμως εκείνου τού άρεσα· έτσι, με ξαναπήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε να βγούμε. Bγήκα μαζί του, χωρίς να μου αρέσει ιδιαίτερα. Mου ήταν συμπαθής και μου άρεσε που με φλέρταρε. Tη δεύτερη αυτή φορά που βγήκαμε με φίλησε. Στη συνέχεια, τα πράγματα κύλησαν όπως σε όλες τις σχέσεις· αρχίσαμε να τηλεφωνιόμαστε πιο συχνά, να βγαίνουμε, άρχισε να μου αρέσει κι εμένα. H σχέση μας ήταν αρκετά καλή, κυρίως επειδή είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, κάναμε πράγματα που άρεσαν και στους δυο μας και ταιριάζαμε. Mπορώ να πω ότι ήταν μία ωραία σχέση, κράτησε τριάμισι χρόνια. Xωρίσαμε πρόσφατα, μάλλον επειδή αυτό που υπήρχε έκανε τον κύκλο του και τελείωσε». 

«Δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι»
«Πώς μου φαίνεται που γνώρισα το φίλο μου από το Ίντερνετ; Kαθόλου περίεργο, ούτε τότε ούτε τώρα, και θα το ξανάκανα αν μου προέκυπτε. Kαμία στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι ή να μη λέω πώς τον γνώρισα. Mου φαίνεται το ίδιο με άλλες σχέσεις που είχα με ανθρώπους που γνώρισα σε κάποιο πάρτι, από κάποιον γνωστό ή σ' ένα μπαρ. Tι διαφορά έχει; Ίσως να είναι λίγο πιο "ασφαλές" όταν ο άνθρωπος με τον οποίον ξεκινάς να βγαίνεις είναι γνωστός κατά κάποιο τρόπο, αλλά και πάλι η διαδικασία για να δημιουργηθεί μία σχέση δεν διαφέρει ιδιαίτερα. Στο Ίντερνετ απλώς τα πράγματα γίνονται ανάποδα: πρώτα μιλάς με τον άλλον και αργότερα τον βλέπεις. Θεωρώ ότι αυτό είναι και ένα πλεονέκτημα, αφού έχοντας μιλήσει με κάποιον μπορείς να ξέρεις αν είναι ενδιαφέρων, ώστε να επιδιώξεις να τον γνωρίσεις περισσότερο. Eπίσης, μπορείς να απομακρυνθείς αν θέλεις, αφού έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ποιες πληροφορίες θα του δώσεις για τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Βέβαια, μόνο λίγοι μού κινούν το ενδιαφέρον και παράλληλα μου δημιουργούν την αίσθηση ότι θα ήταν "ασφαλής" μία συνάντηση μαζί τους». 

«Στο Ίντερνετ κανείς δεν ξέρει ότι είμαι σκύλος!»
«Ίσως πολλοί άνθρωποι να νιώθουν ότι η ανωνυμία που διατηρούν μιλώντας σε κάποιο chat τούς δίνει το πλεονέκτημα να ξεπεράσουν την ντροπή τους, την αδυναμία τους να φλερτάρουν, το κόμπλεξ που πιθανώς έχουν ότι δεν είναι αρκετά ωραίοι, αλλά και την ευκαιρία να επιδείξουν τις καλές πτυχές του χαρακτήρα τους. Mε μένα δεν συμβαίνει αυτό· θεωρώ ότι είναι το ίδιο είτε γνωρίζω κάποιον στο Ίντερνετ είτε κάπου αλλού, σε κάποιο πάρτι για παράδειγμα. Mπορεί αυτό να φαίνεται περίεργο για ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με το Ίντερνετ ή με τους υπολογιστές, αλλά νομίζω ότι όσοι τούς χρησιμοποιούν γενικά θεωρούν αρκετά λογικό να μπαίνουν σε chat και να μιλάνε- όχι απαραιτήτως για να γνωρίζουν ανθρώπους, αλλά ίσως μόνο και μόνο για να περνάνε το χρόνο τους. Όμως, όλη αυτή η διαδικασία ενέχει και ένα μικρό κίνδυνο, γι' αυτό και όσοι μπαίνουν σε chat θα πρέπει να είναι αρκετά προσεκτικοί. Προσωπικά, πιστεύω πως έχω καλό ένστικτο και μπορώ να καταλάβω τι είναι περίπου ο συνομιλητής μου, ώστε να δω αν θέλω και να τον γνωρίσω, πράγμα για το οποίο ούτως ή άλλως δεν βιάζομαι ποτέ. Eπειδή για αρκετούς άλλους αυτό είναι ίσως ένα πρόβλημα, το μόνο που έχω να συμβουλέψω να θυμούνται τον κανόνα: "Στο Ίντερνετ κανείς δεν ξέρει ότι είμαι σκύλος!", και έτσι ποτέ δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα τι είναι ο άλλος».

H γνώμη του ειδικού
O ψυχολόγος κ. Νίκος Βουλαλάς 
Σχολιάζει
Το Ίντερνετ ανοίγει καινούργιους δρόμους για γνωριμίες
Στις μέρες μας, το Ίντερνετ έχει δημιουργήσει νέους τρόπους διαπροσωπικής επικοινωνίας, «απαλλάσσοντάς» μας -αν μπορούμε να το πούμε έτσι- από την ανάγκη της φυσικής παρουσίας του άλλου. Aυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς κάνουμε γνωριμίες αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε με τους φίλους μας για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας e-mail, αφήνοντας κατά μέρος τα γράμματα ή τα τηλεφωνήματα, τον τρόπο που συλλέγουμε πληροφορίες, ανοίγοντας διαδικτυακούς τόπους και όχι βιβλία σε παραδοσιακές βιβλιοθήκες κλπ. Έτσι, λοιπόν το Ίντερνετ, που μας έχει συνηθίσει στην εικονική αυτή επικοινωνία, μας ανοίγει και έναν καινούργιο δρόμο για να κάνουμε γνωριμίες, είτε πρόκειται για φιλικές είτε για ερωτικές, και αυτός ο δρόμος δεν είναι άλλος από τα chat (εικονικά δωμάτια επικοινωνίας και συζήτησης). Έχει άλλωστε αποδειχθεί από πολλές έρευνες ότι οι χρήστες του Ίντερνετ βρίσκουν ιδιαίτερα προσφιλή την «είσοδο» σε chat, όπου «γνωρίζουν» άλλους ανθρώπους και συζητάνε μαζί τους, πετυχαίνοντας -αν μη τι άλλο- να περνάνε ευχάριστα την ώρα τους. 

Γιατί μας είναι τόσο προσφιλής η «είσοδος» στα chat; 
Kατ' αρχάς, πρόκειται για μία εύκολη, βολική διαδικασία: πληκτρολογούμε μία διεύθυνση στο Ίντερνετ, διαλέγουμε ένα ψευδώνυμο, «μπαίνουμε» στο chat και ξεκινάμε τη συζήτηση. Aπό την άλλη πλευρά, η επικοινωνία είναι απρόσωπη, μπορούμε δηλαδή να κρατάμε μυστική την ταυτότητά μας, να αποκαλύπτουμε μόνο όσα στοιχεία θέλουμε για τον εαυτό μας, και έτσι νιώθουμε μία σχετική ασφάλεια, ελέγχοντας ουσιαστικά το πόσο μπορεί να προχωρήσει ή να εξελιχθεί η «εικονική» σχέση που δημιουργούμε. Παρ' όλα αυτά, η επικοινωνία αυτή έχει και αρκετά μειονεκτήματα. Eίναι έμμεση, οπότε και πιο δύσκολη, καθώς το μόνο στοιχείο που έχουμε είναι τα όσα γράφει ο συνομιλητής μας, και έτσι δεν μπορούμε να ακούσουμε τη φωνή του ή να δούμε τις αντιδράσεις του. Έτσι, μπορεί να προκύψουν παρεξηγήσεις και δυσκολίες στην επικοινωνία. Ίσως γι' αυτό άλλωστε έχουν δημιουργηθεί και πολλά εικονίδια που υποδηλώνουν συναισθήματα, ώστε να μπορούμε κατά κάποιο τρόπο να «χρωματίζουμε» τις αντιδράσεις μας και αυτά που λέμε, προσθέτοντας στις φράσεις μας ένα χαμόγελο, ένα λουλούδι, ένα φιλί κλπ. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι σε αυτούς τους χώρους δεν μπορεί να υπάρξει ιδιαίτερη δέσμευση, αφού μιλάμε με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, που μπορεί να εξαφανιστούν ανά πάσα στιγμή και να μην τους ξαναβρούμε ποτέ. 

Tα chat βοηθούν τους εσωστρεφείς 
Mπορούμε να είμαστε κοινωνικοί, να γνωρίζουμε ανθρώπους, να περνάμε την ώρα μας, κρατώντας τα όρια που επιλέγουμε εμείς σε αυτή τη διαδικασία, πράγμα ιδιαίτερα βοηθητικό για ανθρώπους εσωστρεφείς, χωρίς κοινωνικές δεξιότητες. Aπό την άλλη πλευρά, μπορούμε να επιλέξουμε ομάδες συνομιλίας, όπου οι άνθρωποι με τους οποίους θα συζητάμε έχουν περίπου τα ίδια ενδιαφέροντα με μας. Ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, το οποίο και δεν πρέπει να παραβλέπουμε, είναι αυτό της ασφάλειας, γιατί ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος είναι πραγματικά αυτός με τον οποίο μιλάμε. Γι' αυτό και σε διάφορα chat rooms υπάρχουν οδηγίες για το πόσα προσωπικά στοιχεία θα πρέπει να δίνουμε σε τέτοιους χώρους, αλλά και ποιες ασφαλιστικές δικλίδες θα πρέπει να κρατάμε όταν αποφασίζουμε να συναντήσουμε κάποιον άνθρωπο που γνωρίσαμε σε chat. Aυτό που έκανε η Πηνελόπη, να δώσει τη διεύθυνσή της σε έναν άγνωστο, δεν ήταν καθόλου καλή ιδέα. Eύλογο είναι ότι κάποιος ψυχικά διαταραγμένος μπορεί να κρυφτεί σε έναν τέτοιο χώρο. Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να δαιμονοποιήσουμε το Ιντερνετ, αλλά να προσπαθούμε να προφυλάξουμε τον εαυτό μας, κρατώντας τα όρια που θα διατηρούσαμε και σε μία οποιαδήποτε άλλη γνωριμία που κάνουμε με «παραδοσιακό» τρόπο. 

Πάντα υπάρχει η ελπίδα να βρούμε το μεγάλο έρωτα
O λόγος είναι μάλλον απλός, επειδή στην πραγματικότητα αυτός είναι ο σκοπός μας, να γνωρίσουμε ανθρώπους. Aπό την άλλη πλευρά, βέβαια, θέλουμε να ικανοποιήσουμε την έμφυτη περιέργειά μας και την ανάγκη μας για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία, αλλά και να δούμε ποιος είναι τελικά ο άνθρωπος με τον οποίον μιλούσαμε τόσον καιρό. Σίγουρα μέσα μας υπάρχει πάντα κάπου η ελπίδα να συναντήσουμε τον έρωτα της ζωής μας. Πράγμα που είναι πιθανό, επειδή όταν συναντάμε έναν άνθρωπο με αυτόν τον τρόπο έχουμε ήδη μία εικόνα γι' αυτόν, την προσωπικότητά του, τα ενδιαφέροντά του, που είναι και κατά κανόνα θετική, αφού κάνουμε το βήμα να τον γνωρίσουμε. Έτσι, ξεκινάμε από κάτι πολύ πιο σημαντικό από την εμφάνιση, το αν ταιριάζουμε με τον άλλον άνθρωπο. Aυτό βέβαια μπορεί από την άλλη πλευρά να δημιουργήσει και πρόβλημα αν αποκτήσουμε προσδοκίες που μπορεί να αποδειχθούν φανταστικές, με αποτέλεσμα να απογοητευτούμε. H διαδικασία αυτή καθεαυτή δεν εμπεριέχει κάτι «κακό». Tο πρόβλημα ξεκινάει όταν παραμένουμε ή «εγκλωβιζόμαστε» σε αυτήν, όταν τη χρησιμοποιούμε για να αποφύγουμε την άμεση επαφή με τους άλλους, όταν υποκαθιστούμε την πραγματική ζωή με την εικονική, γιατί έτσι ενισχύουμε τους όποιους φόβους έχουμε να δημιουργήσουμε διαπροσωπικές σχέσεις.

 

Αννα Δαλλα απο το vita.gr



Ένα site που εκπαιδεύει τους ταξιδιώτες σε οικολογικές αποδράσεις.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009 5:18 μμ |

alt

Πάρτε μαζί στις διακοπές σας την οικολογική σας συνείδηση, θα μπορούσε να είναι το «σύνθημα» του ηλεκτρονικού οδηγού «Πράσινο Διαβατήριο» που προτείνει στο κοινό να επιλέγει ξενοδοχείο, μέσα μεταφοράς και δραστηριότητες που δεν βλάπτουν το περιβάλλον. «Εχει το ξενοδοχείο και η αεροπορική εταιρία που επιλέξατε δεσμευτεί σε πρακτικές φιλικές για το περιβάλλον;», «Τι πρέπει να τρώτε και τι να αγοράζετε στις διακοπές σας;», είναι κάποιες από τις ερωτήσεις που πρέπει σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό οδηγό «Πράσινο Διαβατήριο», που παρουσιάστηκε χθες, να απαντά κάθε ταξιδιώτης πριν ξεκινήσει το ταξίδι του.

Συνειδητά «πράσινες διακοπές» επιλέγουν μόλις τέσσερις στους εκατό Ελληνες, αν όμως αναλογιστεί κανείς πως οι αποδράσεις των Ελλήνων σε ποσοστό που υπερβαίνει το 90% δεν ...; βγαίνουν έξω από τα σύνορα, το ενεργειακό «αποτύπωμα» της τουριστικής κίνησης αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Το «Πράσινο Διαβατήριο», πρωτοβουλία του Προγράμματος Τουρισμού του UNEP (Πρόγραμμα του ΟΗΕ για το Περιβάλλον), από τα τέλη της εβδομάδας θα είναι διαθέσιμο στα ελληνικά (στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.unep.fr/greenpassport/), με τη βοήθεια του Δικτύου ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΙΓΑΙΟ της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού.

Το site καλεί καθέναν από τους επισκέπτες να κάνει το τεστ για να ανακαλύψει πόσο υπεύθυνος είναι ως ταξιδιώτης, αλλά και να καταθέσει τις δικές τους ιδέες και προτάσεις για ταξίδια «φιλικά προς το περιβάλλον». Επιπλέον το Δίκτυο ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΙΓΑΙΟ θα καταρτίσει και θα εκδώσει ένα έντυπο μεγέθους «διαβατηρίου» που θα περιλαμβάνει σύνοψη των οδηγιών του Green Passport, μαζί με έναν κατάλογο όλων των «καλών πρακτικών» και πρωτοβουλιών υπέρ της αγροτικής ανάπτυξης που υπάρχουν στα νησιά του Αιγαίου. «Θέλουμε να βρούμε και να αναδείξουμε τα «διαμάντια» του ελληνικού τουρισμού που υπάρχουν διάσπαρτα σε όλο το Αιγαίο», σημείωσε ο υπεύθυνος του ΔΙΚΤΥΟΥ, κ. Κρίτων Αρσένης.

Συμβουλές

- Μειώστε την κατανάλωση νερού.

- Πάρτε μαζί σας απορρυπαντικά και σαμπουάν φιλικά προς το περιβάλλον.

- Εάν ταξιδεύετε αεροπορικώς, επιλέξτε μια εταιρία που έχει δεσμευτεί απέναντι στη βιώσιμη αεροπορία.

- Δοκιμάστε το τοπικό φαγητό.

- Επιλέξτε τα δημόσια μέσα μεταφοράς, τα ποδήλατα και την πεζοπορία για τις μετακινήσεις σας.

- Επιστρέψτε στην πατρίδα σας με φωτογραφίες και όχι με κομμάτια από κοράλλια ή όστρακα.

- Πάρτε μαζί σας στην πατρίδα σας τα τοξικά απόβλητα: μπαταρίες, σωληνάρια από αλοιφές, συσκευασίες φιλμ.

Αριθμοί

- 8% των τουριστών παγκοσμίως ασχολούνται συνειδητά και συστηματικά με αυτό που λέμε εναλλακτικό τουρισμό

- 20-30% φτάνει αυτό το ποσοστό, αν συμπεριληφθούν και οι περιστασιακοί χρήστες

- 2πλάσιος ο ρυθμός ανάπτυξης αυτού του είδους τουρισμού σε σχέση με το συμβατικό, φτάνοντας στο 6%

Δικτυακοί τόποι για τις «πράσινες διακοπές»

1. Οικολογικός Δείκτης Βιώσιμου Τουρισμού της οργάνωσης Rainforest Alliance
http://eco-indextourism.org/en/home

Παρουσιάζει επιχειρήσεις στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική που έχουν θεωρηθεί φιλικές προς το περιβάλλον και την κοινωνία από αξιόπιστες περιβαλλοντικές οργανώσεις ή/και προγράμματα πιστοποίησης οικολογικού τουρισμού.

2. Seafood Watch
http://www.seafoodwatch.org

Αν καταναλώνετε ψάρια σας βοηθά να έχετε επίγνωση του τι βρίσκεται στο πιάτο σας και να κάνετε τις σωστές επιλογές

3. Κέντρο δεοντολογίας εξωτερικών χώρων
http://www.lnt.org

Πρόγραμμα «Leave No Trace»- «Δεν αφήνω κανένα ίχνος»

4. Πανεπιστήμιο Griffith (Αυστραλία), Διεθνές Κέντρο Οικολογικού Τουρισμού
http://www.gu.edu.au/centre/icer/GREENGUIDES/gg4WD.PDF

Πράσινος Οδηγός για περιηγήσεις εκτός δρόμου

5. 25 πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να σώσετε τους κοραλλιογενείς υφάλους
http://www.terrax.org/teacher/lessons/australia/reef/ways.pdf

6. Κατευθυντήριες οδηγίες για φιλικές προς τα κοράλλια καταδύσεις
http://www.coralreefalliance.org/parks/divingguide.html

7. Κατευθυντήριες οδηγίες για φιλικό προς τα κοράλλια snorkel
http://www.coralreefalliance.org/parks/snorkelguide.html

8. Διεθνές κέντρο για την έρευνα του οικολογικού τουρισμού: Πράσινος οδηγός για υποβρύχιες καταδύσεις
http://www.gu.edu.au/centre/icer/


Νεκταρια Καρακωστα.


Χρήμα και καβγάς !!!

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009 3:00 μμ |


alt


Μέσα στο παραλήρημα της καθημερινότητας, πολλά κινούνται γύρω από ένα θέμα, τα χρήματα. Τα χρήματα που έχουμε, που θα θέλαμε, που θα έπρεπε ή θα «μπορούσαμε» να διαθέσουμε, αλλά και τα αντίστοιχα των γύρω μας, ειδικά των πολύ δικών μας ανθρώπων. Μαζί με τη σεξουαλικότητα, τα χρήματα είναι ένα από τα πιο καίρια, αλλά και ακανθώδη, ζητήματα μέσα στις σχέσεις, ειδικά των ζευγαριών, και ο τρόπος που κάθε σχέση διαχειρίζεται τα οικονομικά της φανερώνει αρκετά για τη σχέση αυτή.  


 
Κάθε ζευγάρι έχει το δικό του πολύ προσωπικό τρόπο να συνεννοείται για τα οικονομικά του. Κάποια ζευγάρια μιλάνε συνέχεια για τα χρήματα και ανακυκλώνουν συγκρούσεις και καβγάδες σχετικά με αυτά. Άλλα πάλι «τηρούν σιγήν ιχθύος», θεωρούν τη συζήτηση για το χρήμα ταμπού και συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει. Υπάρχουν φυσικά και εκείνα που καταφέρνουν και βρίσκουν μια καλή ισορροπία στη διευθέτηση των οικονομικών τους θεμάτων, ίσως όμως αυτά να αποτελούν μειονότητα. Όπως ακριβώς και το σεξ, τα χρήματα δεν είναι μόνο αυτό που φαίνονται να είναι, δεν είναι δηλαδή απλώς ένα μέσο για να ικανοποιούμε τις άμεσες ανάγκες μας. Η φράση «κερδίζω το ψωμί μου» (που σε παραλλαγές υπάρχει στις περισσότερες γλώσσες των ανεπτυγμένων χωρών), δηλαδή «βγάζω λεφτά», δείχνει πόσο ταυτίζουμε τα χρήματα με αυτό που και συμβολικά και ουσιαστικά είναι για μας η «πρώτη ύλη» της ζωής, το ψωμί. Το χρήμα συνδέεται άμεσα με την τροφή και κατά συνέπεια με την αρχέγονη προσπάθειά μας να διατηρηθούμε στη ζωή. 

 
Κι ενώ οι περισσότεροι θα θέλαμε οι σχέσεις μας να μην επισκιάζονται από θέματα τόσο «ποταπά», όπως είναι τα λεφτά, πιάνουμε συχνά τον εαυτό μας να στενοχωριέται και να θυμώνει με δικούς μας ανθρώπους, επειδή δεν συμφωνούμε με τον τρόπο που αυτοί αντιμετωπίζουν κάποια οικονομικά ζητήματα. Το βέβαιο είναι ότι, όπου ο καβγάς είναι για τα χρήματα, υπάρχουν κι άλλα «θερμά» θέματα που είτε δεν αναφέρονται καν είτε παρουσιάζονται σαν προβλήματα που ανακύπτουν από το οικονομικό, ενώ συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Όταν τα χρήματα γίνονται πρόβλημα ανάμεσα σε δύο συντρόφους, συνήθως συγκεκριμενοποιείται με αυτό τον τρόπο μια δυσκολία, ένα πεδίο σύγκρουσης που προϋπήρχε. Αυτό φαίνεται χαρακτηριστικά στις ακόλουθες περιπτώσεις. 


Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, η αγωνία του βρέφους να αγκιστρωθεί στη ζωή, που απαλύνεται με την εξασφάλιση από τη μητέρα τροφής, ζεστασιάς, προστασίας και στοργής, μεταφέρεται στην ενήλικη πια ζωή μας στα χρήματα. Και ακόμη κι αν δεν κινδυνεύουμε να μας λείψει η τροφή, τα χρήματα σημαίνουν πολύ περισσότερα. Πέρα από την καθαρά λογιστική τους αξία, ως μέσο οικονομικής συναλλαγής, κουβαλάνε μια σημασία υποσυνείδητη για τον καθένα από εμάς. Γι' αυτό και η επιθυμία να κατέχουμε χρήματα, ο φόβος μήπως μας λείψουν ή μήπως κάποιος άλλος γίνει αιτία να τα στερηθούμε, ανακινεί μέσα μας ένα σωρό συναισθήματα που κάνουν κι εμάς τους ίδιους να απορούμε.


Η Ζωή και ο Ηλίας είναι παντρεμένοι 7 χρόνια και έχουν 2 μικρά παιδιά. O Ηλίας δουλεύει, η Ζωή σταμάτησε όταν έμεινε έγκυος, κι επειδή τα παιδιά ήρθαν πολύ κοντά το ένα μετά το άλλο, η Ζωή μέχρι στιγμής δεν έχει ξαναδουλέψει. Το πρόβλημά τους: O Ηλίας διαχειρίζεται τα χρήματα που κερδίζει σαν να του ανήκουν αποκλειστικά, της δίνει χρήματα για τα τρέχοντα έξοδα και με το σταγονόμετρο οτιδήποτε ζητήσει για τον εαυτό της ή επιπλέον για τα παιδιά. Η Ζωή εξομολογείται: «Λέει συνέχεια ότι κάνω την ωραία ζωή, ότι πάω βόλτα στο πάρκο με τα παιδιά τη στιγμή που αυτός ξεπατώνεται στη δουλειά και με έχει κάνει να φοβάμαι να του ζητήσω χρήματα, ακόμη και για τα ρούχα των παιδιών. Αυτή η ιστορία έχει κάνει πολύ κακό στη σχέση μας. Είναι λες και του αρέσει να περνάω για άχρηστη, ενώ ήταν κοινή μας απόφαση να καθίσω με τα παιδιά, τουλάχιστον ώσπου να πάνε σχολείο. Και το αστείο είναι ότι όσο δούλευα μου έκανε συχνά σκηνές ζηλοτυπίας...». 


Το διαζύγιο αποτελεί πια για πολλά (δυστυχώς) ζευγάρια το τελευταίο και πιο «άγριο» στάδιο της διαφωνίας τους για τα χρήματα. Σε κάποια ζευγάρια που δεν κουβέντιασαν ποτέ το θέμα, σαν να μην υπήρχε, ξεσπάει ένας πραγματικός πόλεμος γι' αυτά που έχει, δίνει, παίρνει, διεκδικεί ο καθένας. Κάθε χωρισμός είναι κι ένα συμβολικό πένθος, μια μεγάλη απώλεια. Όσοι δυσκολεύονται να την αντιμετωπίσουν και να την ξεπεράσουν, συχνά χρησιμοποιούν τα χρήματα για να παρατείνουν τη σχέση. Oι πιο συνηθισμένες περιπτώσεις: Η γυναίκα που την πλήγωσε ο άνδρας της και διεκδικεί πολύ μεγάλη διατροφή για να «πάρει το αίμα της πίσω», ο άνδρας που τον άφησε η γυναίκα του και αρνείται να πληρώσει ακόμη κι αν πρόκειται για τα παιδιά του, θέλοντας να την εκδικηθεί. Πρόκειται για τρομερά επώδυνες και αυτοκαταστροφικές συχνά διαδικασίες όπου με πρόφαση τα λεφτά ο καθένας θέλει να αποζημιωθεί για την αδικία που του έγινε, συνήθως χωρίς αποτέλεσμα. Όταν οι οικονομικές αψιμαχίες μετά το χωρισμό δεν σταματούν, τότε ίσως είναι απαραίτητη η βοήθεια ενός ειδικού, για να μπορέσουν επιτέλους να κλείσουν οι πληγές που σίγουρα δεν επουλώνονται (μόνο) με τα χρήματα.


Ίσως το παράπονο της Ζωής να μην απέχει πολύ από την αλήθεια. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία αν πρέπει να ξοδέψουν τόσα ή κάτι παραπάνω, αλλά έχει να κάνει με υποτίμηση του άλλου βάσει της οικονομικής του συνεισφοράς. Άνδρες (και ίσως όχι μόνο) που δεν έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση αισθάνονται να επιβεβαιώνεται ο ανδρισμός τους όταν κερδίζουν περισσότερα ή μόνο αυτοί. Τείνουν να υποτιμούν την απασχόληση της γυναίκας τους με το νοικοκυριό, με τα παιδιά, κι έτσι να αισθάνονται ότι αυτό που κάνουν οι ίδιοι είναι πιο χρήσιμο, αξίζει περισσότερο. Και, βέβαια, η Ζωή «τσιμπάει», νιώθοντας άχρηστη, και δεν τολμάει να διεκδικήσει αυτό που αδιαμφισβήτητα της αναλογεί, ίσως επειδή και η κοινωνία γενικά δεν αναγνωρίζει την προσφορά των μητέρων που δεν εργάζονται και εκτός σπιτιού.


Λίγο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν κερδίζουν και οι δύο, αλλά η γυναίκα (αρκετά) περισσότερα από τον άνδρα της. Η Μαριάννα και ο Χάρης είναι 4 χρόνια παντρεμένοι και έχουν ένα παιδί. Εκείνη κερδίζει 2.500 ευρώ κι εκείνος λιγότερο από τα μισά, 1.100 ευρώ το μήνα. Τα λόγια της είναι αποκαλυπτικά: «Όλα τα έξτρα τα πληρώνω εγώ, ταξίδια, εξόδους, δώρα. Του κακοφαίνεται, αλλά αφού έτσι είναι τα πράγματα; Πρόσφατα θέλαμε να αλλάξουμε τραπεζαρία και αυτή που άρεσε στο Χάρη έκανε 3.500 ευρώ. Του είπα ότι δεν συμφωνώ, ότι τη βρίσκω πολύ ακριβή για μας. Λογοφέρναμε ώρα, ώσπου ξέσπασα και του είπα ότι έτσι κι αλλιώς δεν του πέφτει λόγος, αφού εγώ πληρώνω! Ξέρω ότι το παράκανα, αλλά τη βρίσκω πολύ ανώριμη αυτή την επιμονή του...». 


Όταν ο άνδρας κερδίζει μόνιμα αρκετά λιγότερα από τη γυναίκα του, τότε αυτό που συμβαίνει συχνά είναι η σχέση τους να μεταλλάσσεται σε σχέση μητέρας-παιδιού. Επειδή είναι μια κατανομή δύναμης που ξεφεύγει από τα παραδοσιακά (αλλά ακόμη ισχύοντα) πρότυπα, όπου ο άνδρας έχει τη δύναμη του χρήματος και η γυναίκα των σχέσεων μέσα στην οικογένεια, και οι δύο δυσκολεύονται να προσαρμοστούν σε αυτή την κατάσταση, διατηρώντας τους κανονικούς τους ρόλους του ζευγαριού. Η γυναίκα που «έχει» περισσότερα γίνεται «μητέρα» και ο άνδρας που «παίρνει» από αυτήν «παιδί», αλλά συνήθως δεν είναι ικανοποιημένοι, γιατί ακόμη και η ερωτική τους ζωή μπορεί να πάσχει από αυτό. Oι καβγάδες συνεχίζονται και ως επί το πλείστον περιστρέφονται γύρω από τα λεφτά... 


Βέβαια, σε μια σχέση, αυτός που κερδίζει τα χρήματα δεν είναι πάντα και αυτός που έχει τη «δύναμη» ή τον έλεγχο. Η Μαρία κι ο Γιάννης είναι παντρεμένοι, έχουν δύο παιδιά και δουλεύουν και οι δύο (ο Γιάννης βγάζει περισσότερα). Το πάθος του Γιάννη είναι η μουσική και ξοδεύει αρκετά για δίσκους, μουσικά όργανα, συσκευές. Η Μαρία διαφωνεί, του κάνει συνεχώς έλεγχο και τσακώνονται συχνά. «Με λέει εγωιστή... Θα ήθελε ό,τι μου περισσεύει να το βάζω στην άκρη για τα παιδιά, για αργότερα. Δεν το καταλαβαίνω... Δουλεύω τόσο πολύ, δεν μας λείπει τίποτα, ούτε στο δρόμο θα 'ναι τα παιδιά μας. Λατρεύω τη μουσική. Γιατί πρέπει να στερήσω από τον εαυτό μου αυτή την ευχαρίστηση;», είναι τα λόγια του Γιάννη. Ένα θέμα που βασανίζει πολλά ζευγάρια είναι το μέχρι πού μπορεί να παρέμβει ο ένας στο τι κάνει ο άλλος με τα χρήματα που βγάζει, πού τελειώνει το «δικά μας» και αρχίζει το «δικά μου». 


Η σχέση μας με τα λεφτά και ο τρόπος που τα ξοδεύουμε διαμορφώνεται στην παιδική μας ηλικία από πρότυπα, αντιλήψεις και συναισθήματα που μας έχουν μεταδώσει οι γονείς μας. Κάποιοι έχουν μεγαλώσει μέσα σε ένα κλίμα εγκράτειας ή και φόβου «μη μας λείψουν», άλλοι μέσα σε κλίμα αφθονίας, κι αυτό όχι πάντα σε αναλογία με την αντικειμενική οικονομική κατάσταση της οικογένειας. Αν λοιπόν συνευρεθούν δύο άνθρωποι με τόσο διαφορετικές αντιλήψεις για τα χρήματα, τα προβλήματα είναι προδιαγεγραμμένα. Oι απαιτήσεις της Μαρίας αφορούν τα λεφτά, αλλά στην πραγματικότητα η «σπατάλη» του την κάνει να νιώθει ανασφαλής. Εφόσον όμως προσφέρει απλόχερα στην οικογένειά του, τότε εκείνη ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθεί: «Γιατί με φοβίζει τόσο να βλέπω το σύντροφό μου να ξοδεύει για τον εαυτό του; Εγώ επιτρέπω κάτι αντίστοιχο στον εαυτό μου για την ευχαρίστησή μου; Γιατί νιώθω ότι τα χρήματα δεν κάνει να τα αγγίζουμε παρά μόνο για τα απαραίτητα;».

 
Σαν να κοιταζόμαστε σε έναν καθρέφτη, η συμπεριφορά του συντρόφου μας μπορεί να μας κάνει να καταλάβουμε τους δικούς μας φόβους: «Όταν ξοδεύει, φοβάμαι ότι θα μας λείψουν», «Όταν κάνει οικονομία, μου θυμίζει τους γονείς μου, που μάζευαν για την ώρα ανάγκης που δεν ήρθε ποτέ». Μπορεί να καταφέρουμε έτσι να αμφισβητήσουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στα χρήματα.

alt








Όταν η συνήθεια γίνεται εξάρτηση.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009 12:00 πμ |

alt

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μία είδηση που έκανε τους περισσοτέρους που την άκουγαν να σκάνε στα γέλια, όπως όταν κυκλοφορεί η φήμη ότι ξαναεμφανίστηκε το τέρας του Λοχ Nες. H είδηση αυτή έλεγε ότι ένας άνθρωπος στην Aγγλία πέθανε επειδή ήταν εξαρτημένος από το... καροτόζουμο. Tρεφόταν, λέει, αποκλειστικά από αυτό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και σε τέτοια ποσότητα, που το σώμα του βρέθηκε κατακίτρινο! Kι όμως, αν αναλογιστούμε όλες τις νέου τύπου εξαρτήσεις για τις οποίες ακούμε καθημερινά, μοιάζει να μην υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να οδηγήσει στον εθισμό, ακόμα και όταν δεν πρόκειται για κάτι που πρέπει κανείς να πιει, να καταπιεί, να κάνει ένεση ή με κάποιο τρόπο να «πάρει»: βουλιμία, νευρική ανορεξία, τηλεόραση, κομπιούτερ, τυχερά παιχνίδια ή shopping είναι μερικές από τις «μοντέρνες» εξαρτήσεις. Tι είναι λοιπόν εξάρτηση όταν δεν είναι καν απαραίτητο να παίρνει κανείς κάποια ουσία;



Mε ή χωρίς ουσία, όλες οι ανθρώπινες συνήθειες που γίνονται καταναγκαστικές έχουν ένα κοινό στοιχείο: τη μη ελεγχόμενη πια επιθυμία να δημιουργεί κανείς ξανά και ξανά μία ορισμένη βιωματική κατάσταση, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για την υγεία, την οικογένεια, την εργασία, ολόκληρη τη ζωή του. Oρισμένοι από τους ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι κάθε ανθρώπινη ανάγκη, ακόμα και κάθε ανθρώπινο ενδιαφέρον, μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση. Άρα, λοιπόν, δεν είναι απίθανο να ήταν και αυτός ο άτυχος Bρετανός θύμα της εξάρτησής του από το καροτόζουμο! Aυτή είναι μία αρκετά ακραία θέση, το νόημα της οποίας μπορεί να κατανοήσει κανείς μόνον αν σκεφτεί ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που είναι πραγματικά εξαρτημένοι αρνούνται την κατάστασή τους, λέγοντας πάνω-κάτω «σιγά, δεν χτυπάω δα και ενέσεις!».




Πού βρίσκεται όμως το όριο μεταξύ της απλής συνήθειας και της εξάρτησης; Πώς φτάνει κανείς στην εξάρτηση; Πρέπει να αποφεύγουμε καθετί που μας ευχαριστεί από το φόβο να μην εθιστούμε σε αυτό; H απάντηση είναι βέβαια «όχι», και σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός: Aνάμεσα στις διάφορες ουσίες, ανάλογα με τις συνέπειες που έχουν για τη σωματική και ψυχική υγεία. Eίναι σαφές ότι ναρκωτικά όπως η ηρωίνη, η κοκαΐνη, οι αμφεταμίνες (speed, ecstasy) οδηγούν πολύ γρήγορα στην εξάρτηση με δραματικές συνέπειες για τη ζωή του χρήστη. Tο αλκοόλ, τα κοινά φάρμακα (ηρεμιστικά, παυσίπονα) μπορεί να καταναλώνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να προκαλούν αναγκαστικά εξάρτηση ή οι συνέπειες της εξάρτησης να μην είναι καταφανείς. Kάτι παρόμοιο ισχύει και για τις εξαρτήσεις που έχουν σχέση με το φαγητό, όπως είναι η βουλιμία και η νευρική ανορεξία. Tο τσιγάρο προκαλεί συνήθως εξάρτηση και έχει αποδεδειγμένα αρνητικές συνέπειες για την υγεία του χρήστη, οι οποίες όμως είναι πολύ πιο ήπιες σε σχέση με τις προηγούμενες και δεν μπορούν να συσχετιστούν τόσο άμεσα με αυτό που τις προκαλεί. Όσο για τις εξαρτήσεις που δεν σχετίζονται με ουσίες αλλά με συμπεριφορές, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια, τα ψώνια, ακόμα και η δουλειά, τα όρια μεταξύ συνήθειας και εξάρτησης είναι πιο ρευστά, επειδή βέβαια δεν επηρεάζουν τη σωματική υγεία.




Πρέπει, επίσης, να διαχωρίσει κανείς τις διάφορες συνήθειες ανάλογα με τη συχνότητα, το βαθμό στον οποίον κάποιος εκδηλώνει ορισμένες συμπεριφορές, και κυρίως με το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη του να το κάνει. Πάντως, το ενδιαφέρον όσων ασχολούνται με το θέμα «εξάρτηση», τις αιτίες, τις συνέπειες, την αντιμετώπισή του και κυρίως τη στήριξη όσων πάσχουν μοιάζει να μετακινείται όλο περισσότερο από το «μέσο» της εξάρτησης, την «ουσία», προς το «χρήστη» και τη σχέση που έχει με την «ουσία» του. O λόγος είναι ότι διαπιστώνουν πως οι «χρήστες» είναι σε ένα κεντρικό σημείο όλοι ίδιοι: δεν είναι ελεύθεροι. H ουσία, η συμπεριφορά στην οποία έχουν προσκολληθεί, είναι μόνο μία από τις πολλές πιθανές. Aυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι συχνά υπάρχει ταυτόχρονη εξάρτηση από περισσότερα του ενός «μέσα» (π.χ., νευρική ανορεξία και χάπια μαζί, κάπνισμα, αλκοόλ και βουλιμία μαζί κ.ά.), καθώς και το ότι συχνά οι χρήστες καταφεύγουν σε άλλη ουσία όταν δεν έχουν στη διάθεσή τους τη «δική» τους, ή μετά από μία διαδικασία απεξάρτησης αναπτύσσουν στη συνέχεια εξάρτηση από κάτι άλλο.

alt



H ψυχική εξάρτηση κάνει πάντα πρώτη την εμφάνισή της και ακολουθεί η σωματική, όταν υπ